"bitti."

Şehirden iyice uzaklaşmış, ıssız bir uçurumun kenarındaydım.
Biten şişeyi atıp ellerimi birbirine kenetledim.
Amacım kafamı dağıtmak değil, saatlerdir kafamda dönüp duran soruları susturmaktı ama başarılı değildim.
Melis'in yüzü gözümün önünden gitmiyordu. Yaşadığımız onca şeyin bir oyundan ibaret olduğunu öğrenmek beni delirtiyordu.
Telefon çaldığında ekrana baktım.
Murat.
"Söyle."
"Abi, birkaç mesaj ve dosya kurtarabildik. Ses kayıtları var ama açılmıyor. Telefona başka bir yerden erişim sağlanmış olmalı."
"Ne var mesajlarda?"
"Seninle ilgili bilgiler, dosyalarda da....birkaç planlı ihale ve birkaç adamla ilgili bilgiler."
"Geliyorum."
"Tamam abi."
Telefonu kapatıp eve doğru yola çıktım.
Gerçek olan tek bir şey vardı, Melis'in ihaneti.
Neden yapmıştı?
Ellerim titriyordu, öfkeliydim. Hem de fazlasıyla.
Bahçeden içeriye girdiğimde arabadan inip eve girdim.
"Abi, telefon burada. Bahsettiğim dosyalar da bu bellekte."
"Eyvallah."
Çalışma odasına çıkıp belleği bilgisayara taktım.
Ekranda açılan dosyalara tek tek baktım. İhale bilgileri, bazı isimler, şirketle ilgili belgeler… Birkaç dosyanın içeriğini inceledim. Melis'in bunları nereden aldığını anlamak zor değildi. Benim yanımda olduğu süre boyunca öğrendiği her şeyi kullanmıştı.
Mesajları açtım.
Kısa konuşmalar, gönderilen belgeler, Kuzgun'dan gelen talimatlar…
Daha fazlasını okumaya ihtiyacım yoktu. Zaten yeterince şey görmüştüm.
Telefonu cebime koyup odadan çıktım. Merdivenleri ağır adımlarla çıktım. Kapının önündeki görevli beni görünce kenara çekildi.
Kapıyı açtığımda Melis ayaktaydı. Beni görür görmez yüzündeki ifade değişti. Gözleri önce yüzümde, sonra elimdeki telefonda durdu.
“Karan…”
Cevap vermeden içeri girdim. Telefonu masanın üzerine bıraktım.
“Ne gönderdin onlara?”
Melis'in dudakları aralandı ama sesi çıkmadı.
“Cevap ver.”
“Ben anlatabilirim.”
Acı bir gülümseme belirdi yüzümde.
“Dinliyorum.”
Gözleri doldu. Bir adım attı.
"Düşündüğün gibi değil."
"Nasıl?"
"Karan...beni tehdit ettiler." Başımı ağır ağır salladım.
"Bana söylemek yerine, ihanet ettin sen de."
“Ben seni korumaya çalıştım.”
Kısa bir kahkaha attım. Söylediği şeyin ağırlığını anlamasını ister gibi gözlerinin içine baktım.
“Beni mi korudun?”
“Evet.”
“Benden bilgi alıp ona göndermek mi korumaktı?”
Melis başını iki yana salladı. Gözyaşlarını silmeye çalıştı ama yenileri hemen ardından geldi.
"Yapmazsam seni öldüreceklerini söylediler."
"Öyle mi? Peki bana niye bahsetmedin?"
"Korktum..."
Bir şey soylemedn cebimden çıkardığım sigarayı yakıp derin bir nefes çektim. Bir süre ikimiz de sustuk. Gözlerimi ondan ayırmadım. İçimdeki öfke, yerini ağır bir hayal kırıklığına bırakıyordu.
“Git, Melis.”
Başını hızla kaldırdı.
“Hayır.”
Kapıya doğru yürüyüp kapıyı açtım.
“Git dedim.”
"Karan...hayır."
"Sana zarar vermek istemiyorum. Git."
"Karan-"
"Daha birkaç hafta önce gitmek için çırpınıyordun hani? Ne oldu? Daha alacağın bilgiler mi var?"
Melis'in yüzü bir anda değişti. Sanki söylediklerim canını yakmıştı. Oysa benim canımın nasıl yandığını bilmiyordu.
“Böyle düşünme…”
“Nasıl düşüneyim? Bana başka ne bırakıyorsun?”
“Ben senden gitmek istemiyorum.”
“Oyununu oynarken çok mu keyif aldın? Bu yüzden mi gitmek istemiyorsun?"
"Hayır! Tamam evet bir oyunla başladı. Evimize geldiğin gün o yüzden hemen evlenmeyi kabul ettim evet! Ama sonra değişti her şey. Aşık oldum sana."
"Sus!"
"Hayır! Aşık oldum..."
"Çıkıp gittiğinde perişan oldum lan ben...geldim, yalvardım sana. İki yıl, iki koca yıl bir kere gözlerimin içine bakmanı bekledim..."
"Özür dilerim..."
“Yeter!”
Sesim odanın içinde yankılandı. Birkaç saniye yüzüne baktım. Söyledikleri zihnimde yankılanıyordu. Bir oyunla başlamıştı. Demek o gün, evlenmeyi kabul ettiği an bile benim bilmediğim başka bir hesabın içindeydi.
Gözlerimi kısa bir an kapattım. Onu hâlâ sevdiğimi inkâr edemiyordum. Ama sevdiğim kadının bana bunları yaşatmış olması, içimde hiçbir şey bırakmamıştı.
“Sana zarar vermek istemiyorum,” dedim yeniden. “O yüzden git.”
"Karan..." Bana doğru bir adım attığında odanın kapısından dışarı çıktım.
"Evine bırakın." Murat başını olumlu anlamda salladığında evden çıktım.
Arabaya binip hızla uzaklaşmaya başladım.
Biraz daha burada kalırsam...onu affederdim.
Telefonum defalarca çaldı ama açmayacaktım.
Tekrar çaldığında aramayı cevaplayıp kulağıma götürdüm.
"Ne oldu Murat?"
"Karan...geri dön, konuşalım lütfen."
"Bitti Melis. Merak etme, annenin tedavisi devam edecek."
"Karan mesele o değ-"
"Mesele senin bana ihanet etmen!" Elimi direksiyona vurdum. "Senin gözlerimin içine bakarken, beni düşmanıma satman!"
Direksiyonu kavrayan ellerim daha da sıkıldı. Bir an gözlerimi yoldan ayırıp ön cama baktım. Nefesim daralıyor, öfkem gittikçe büyüyordu.
"Karan-"
"Gözlerinin içine bakıyordum..." Artık gücüm tükenmişti. "Bir daha, sakın çıkma karşıma."
"Karan...affet ne olur."
"Evlendiğimiz ilk gün sana de dedim hatırlıyor musun?" Ağlama sesini duydum. "Bana sakın ihanet etme, çünkü ben ihaneti affetmem."
Elimi direksiyona daha sıkı kenetledim. Önüme bakmaya çalışıyordum ama zihnimde yalnızca onun söyledikleri dönüp duruyordu.
"Lütfen..."
"Gitmek istiyordun, git...ama sakın Melis. Benimle hiçbir yerde karşılaşma, affetmeyeceğim."
Tam o sırada viraja yaklaştığımı fark ettim. Hızımı azaltmak için ayağımı gazdan çektim ama telefonun diğer ucundan gelen hıçkırıklar dikkatimi dağıtmaya yetiyordu. Ona sinirliydim, ama hâlâ aşıktım da...
Telefonu kapatmak için elimi direksiyondan çektiğim anda karşıdan gelen farlar görüşümü kapladı.
Başımı kaldırdığımda önümdeki virajı almak için çok geç kalmıştım.
Direksiyonu hızla kırdım.
Araba kontrolden çıkarak savruldu. Önce yol kenarındaki bariyerlere çarptım, ardından şiddetli bir darbe hissettim.
Telefon elimden fırladı.
Başım sertçe bir yere çarptı. Gözlerimin önünde ışıklar birbirine karışırken duyduğum son şey, metalin ezilme sesiydi.
Sonra her şey karardı, ama hâlâ gözlerimin önünde tek bir yüz vardı.
Melis....

Biraz kısa oldu ama yetişsin diye :)
Yeni bölüm yarın ve lütfen yorum yapar mısınız?
40 kişi görüyo, 2 beğeni 1 yorum oluyo ya :(