"Gideceğim."

Karan'ın yüzündeki ifadeyi görünce bir an geri çekilmek istedim. Fakat buna fırsat vermedi. Bileğimi kavrayıp beni arabaya doğru çekti.
"Arabaya bin."
"Sen ciddi misin? Bırak kolumu!"
Cevap vermedi. Kapıyı açıp beni içeri yönlendirdi. Direnmeye çalışsam da gücüne karşı koyamayacağımı biliyordum. Birkaç saniye sonra kapı kapandı, o da şoför koltuğuna geçti.
"Kapıyı aç, Karan!"
Kontak anahtarını çevirdi. Sanki az önce söylediklerimi duymamış gibi önüne baktı.
"Benimle konuşacaksın."
"Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok!"
Araba hareket ettiğinde öfkeyle koltuğa yaslandım. Nereye gittiğimizi bilmiyordum.
"Beni zorla tutamazsın!" Yumruğunu sıktığını fark ettim, hâlâ öfkeliydi korkuyordum ama bunu bilmesini de istemiyordum.
Kısa süre sonra bomboş bir arazide durdurdu arabayı, kapıları kilitleyip bana döndü.
"Bir kere daha gitmeyi denedin," dedi imayla. "Sonra geri döndün."
"Annem içindi." Dedim ben de düşünmeden. "Ama artık seninle kalmak istemiyorum!"
"Sana o zaman izin vermiştim."
Kaşlarımı çattım, ne demek istediğini anlayabiliyordum. Kilidi açıp arabadan indiğinde ben de kapıyı açarak indim. Bomboş bir arazinin ortadındaydık, sadece az ileride tek katlı bir ev vardı.
"İstemiyorum artık." Yüzünü bana çevirip parmaklarının arasında tuttuğu sigarayı yere fırlattı. Bakışlarım istemsizce ellerine indiğinde bandajlı olan elinin kana bulandığını gördüm ama öfkem şuan daha ağır basıyordu.
"Seçeneğin yok." Kendinden emin tavrı beni daha çok sinirlendiriyordu. Yanıma gelip yeniden bileğimi tuttu. "Gel."
"İstemiyorum."
"Yürü Melis." Elimi çekmeyi denedim ama bırakmadı. Olduğum yerde durdum, Karan öfkeyle bana dönüp beni kendine doğru çekti.
Bir şey söylememe izin vermeden dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Öfkeli, sert bir öpücüktü, bütün sinirini sanki böyle bastırıyordu.Göğsüne dayadığım ellerimle onu uzaklaştırmaya çalıştım ama başarılı olamadım.Bir süre sonra yüzümü çevirebildim.
"Yeter! Yapma artık şunu!"
"Benden hiçbir yere gidemezsin." Dedi kararlı bir şekilde. Gözlerimin dolmasına engel olamadım, öfkeyle elimi kaldırıp ona sert bir tokat attım. Karan'ın başı yana döndü. Ardından yavaşça yeniden bana baktı. Yüzündeki ifadeyi görünce korktum ama belli etmemeye çalıştım.
"Sakın Melis. Sakın bunu bir daha yapma."
"Ne yaparsın? Kafama silah mı dayarsın?"
Bir an hiçbir şey söylemedi. Yalnızca yüzüme baktı. Gözlerindeki öfke hâlâ dinmemişti ama bu kez başka bir şey daha vardı. Söylediğim sözlerin onu beklemediği bir yerden vurduğunu hissettim.
"Sen gerçekten benim sana bunu yapabileceğimi mi düşünüyorsun?"
"Az önce ne yaptığını gördüm, Karan. İnsanlara neler yapabildiğini de gördüm. Senden ne beklememi istiyorsun?"
Bakışları üzerimde gezindi. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti. Elini saçlarının arasından geçirip arkasını döndü. Birkaç adım uzaklaşıp durdu.
"Benim hayatımda bazı şeyler var, Melis. Senin bilmediğin, bilmeni de istemediğim şeyler."
"Ben de zaten bilmek istemiyorum. Tek istediğim buradan gitmek."
"Olmayacak."
"Seninle kalmayacağım!"
Bu kez hızla bana döndü.
"Yeter artık!" Bağırmasıyla irkildim. "Her şeyi bir kenara bırakıp çekip gidebileceğini sanıyorsun. Öyle bir şey yok."
Gözlerimden süzülen yaşı elimle sildim. Onun karşısında ağlamak istemiyordum. Hele ki bunu görüp kendini haklı sanmasına hiç tahammülüm yoktu.
"Ben senin hayatına ait değilim."
Karan'ın yüzündeki sert ifade değişmedi.
"Artık öyle bir ayrım yok."
Başımı iki yana salladım. Onunla konuşmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini anlamıştım.
Başımı sağa sola sallayarak yürümeye başladım.
"Melis." Cevap vermeden yürümeye devam ettim ama kolumu tutup durdurdu beni. "Gidemezsin."
"Beni zorla tutamazsın Karan."
"Yaparım." Dedi sinirle.
Yüzüne baktım. Söylediği şeyin şaka olmadığını biliyordum. Beni gerçekten yanında tutmaya kararlıydı.
"Sen delirmişsin."
"Ne düşünüyorsan düşün."
Kolumu elinden kurtarmaya çalıştım. Bu kez bileğimi daha sıkı kavradı.
"Canımı acıtıyorsun."
Bir an eline baktı, ardından parmaklarını gevşetti ama beni bırakmadı.
Karşıda duran evi gösterip yürümeye başladı.
"Biraz burada kalalım. Konuşalım."
"Konuşacak bir şeyim yok."
Eve doğru yaklaşınca kapıyı açıp beni de peşinden içeriye çekti.
"Yoruldum artık." Sesimin titremesine engel olamadım. Karan kendine bir sigara yakıp kapıyı kilitledikten sonra anahtarı cebine atarak koltuğa oturdu. Kilitlediği kapıya bakıp acıyla gülümsedim.
"Bakma öyle." Dedi. Sesi sakindi bu kez.
"Yoruldum Karan. İstemiyorum diyorum."
"Aynı şeyi söyleyip durma. Gitmeyeceksin."
Bir süre olduğum yerde kaldım. Ne söyleyeceğimi bilemiyordum. Karşımda oturmuş sigarasından bir nefes alıyordu. Sanki beni zorla buraya getiren, kapıyı üzerime kilitleyen o değilmiş gibi sakindi.
"Seninle aynı evde kalmak istemiyorum artık."
"Bu konuyu kapattık."
"Sen kapattın. Ben değil."
Sigarasını küllüğe bastırdı. Ardından başını kaldırıp bana baktı.
"Gel, otur."
"Emir vermekten başka bir şey bilmiyor musun sen?"
Kaşları hafifçe çatıldı. Cevap vermedi. Ben de birkaç adım atıp karşısındaki koltuğun uzağında durdum.
"Beni neden bırakmıyorsun?" diye sordum. Bu kez sesim eskisi kadar yüksek değildi. "Ne istiyorsun benden?"
Karan dirseklerini dizlerine dayayıp öne eğildi.
"Gitmeni istemiyorum."
"Bu bir cevap değil."
"Sana daha önce bir cevap vermiştim."
Başımı olumsuz anlamda salladım. Ayağa kalkıp yanıma geldi. "Seni istediğimi söyledim." Bakışlarımı ona çevirdiğimde yüzüme doğru eğildi ama geri çekildim.
"Sakın bana bir daha yaklaşma."
"Bu kadar mı korkuyorsun benden?"
"Artık ne düşüneceğimi bilmiyorum."
"Ben aynı adamım, Melis."
"Hayır."
Yeni bir sigara yakıp onu bitirene kadar konuşmadı.
"Beni bırak."
"Bu gece değil."
"Karan bırak! İstemiyorum diyorum! Yeter!"
Sesim evin içinde yankılandı. Karan sigarasından son bir nefes alıp küllüğe bastırdı. Bir süre başını önüne eğmiş şekilde oturdu. Sonra ayağa kalktı.
"Bağırarak hiçbir şeyi değiştiremezsin."
"Sen de beni burada tutarak hiçbir şeyi düzeltemezsin!"
Yanımdan geçip birkaç adım ilerledi. Elini ensesine götürüp kısa bir süre öylece kaldı. Onu ilk defa ne yapacağını bilemiyormuş gibi görüyordum. Ama bu, içimdeki öfkeyi azaltmıyordu.
"Ne istiyorsun benden, Karan? Söyle! Ne yaparsam beni bırakacaksın?"
Bana döndü.
"Gitmeni istemiyorum, bunu kaç kere söyleyeceğim?"
"Ben de seninle kalmak istemiyorum. Bunu neden anlamıyorsun?"
"Kalacaksın."
Kaşlarımı çattım.
"Kalmayacağım!" Elime aldığım cam küllüğü pencereye fırlattım. Karan birkaç saniye bana baktı, ardından yumruğunu duvara vurdu. Bandajlı olan elini vurmuştu, acıyla yüzünü buruşturduğunda yerimden kıpırdamadım.
"Beni delirtme! Hiçbir yere gitmeyeceksin. Sen benim karımsın öyle kalacaksın."
Söyledikleri karşısında bir an nefesim kesildi. Kırılan küllüğün parçaları pencerenin önünde dağılmıştı. Karan'ın yaralı elini tuttuğunu gördüm ama yanına gitmedim. İçimde ona karşı duyduğum öfke, endişemin önüne geçmişti.
"Ben senin karın olmaktan vazgeçiyorum."
Bakışları yüzüme kilitlendi.
"Böyle bir şey olmayacak."
"Sen karar veremezsin buna!"
"Melis tamam." Koltuğa oturup başını geriye yasladı, parmaklarının arasından süzülen kan yere damlarken bakışlarımı ondan çekip etrafta gezdirdim. Vücudumdaki bütün güç tükenmişti artık, yere oturdum, sırtımı duvara yaslayarak gözlerimi kapattım.
Akan gözyaşlarımı elimin tersiyle silerek başımı kollarımın arasına aldım.
Bir süre yalnızca sessizlik vardı. Karan'ın hareket ettiğini duyuyordum ama başımı kaldırmadım. Artık ne tartışacak gücüm kalmıştı ne de ona bir şey anlatacak hâlim.
Ayak sesleri yaklaştığında gözlerimi açtım. Önümde durduğunu fark ettim. Bir şey söylemesini bekledim ama konuşmadı.
"Melis."
Cevap vermedim.
"Başını kaldır."
Olduğum yerde kaldım. Çenemi tutarak başımı kaldırıp ona bakmamı sağladı. Hiçbir şey söylemedi, sadece gözlerimin içine baktı, sonra beni göğsüne çekip beklemediğim kadar sıkı sarıldı.
"Seni kaybetmek istemiyorum..." Dedi fısıldayarak. Hareket etmeden öylece durdum. Dudakları saçlarıma değdi, "Özür dilerim..." Bir kez daha öptü saçlarımı. "Sana bu anları yaşattığım için özür dilerim...."
Kolları etrafımda olmasına rağmen karşılık vermedim. Başımı göğsüne yaslamıştım ama içimde ona sarılmamı engelleyen kocaman bir kırgınlık vardı. Az önce söyledikleri, belki de ilk kez ondan duyduğum bu özür, hiçbir şeyi bir anda değiştirmiyordu.
"Özür dilemen hiçbir şeyi değiştirmiyor, Karan." Sesim hâlâ titriyordu.
Beni biraz geri çekip yüzüme baktı. Başparmağıyla yanağımdaki yaşları sildi.
"Biliyorum." Cevap vermedim, birkaç saniye durup yeniden saçlarımı öptü. "Tamam. Ne istiyorsan o olsun. Gitmek istiyorsan git." Başımı kaldırıp yüzüne baktım.
"Benimle oyun oynama."
"Sadece bu gece benimle kal. Sabah istediğini yap."
Yüzüne dikkatle baktım. Biraz önce kapıyı kilitleyip gitmeme izin vermeyen adam şimdi kendisi gitmemi söylüyordu. Ne değişmişti, anlayamıyordum.
"Gerçekten gitmeme izin verecek misin?"
"Sabah seni ben götüreceğim."
"Ya şimdi gitmek istersem?"
Bakışları bir an kapıya kaydı. Sonra yeniden bana döndü.
"Şimdi olmaz."
Acı bir gülümseme belirdi yüzümde.
"Yine benim yerime karar veriyorsun."
"Hayır. Senden sadece bir gece istiyorum, Melis."
Kollarından yavaşça ayrıldım. Aramızdaki mesafeyi açıp gözlerimi yüzüne kaldırdım.
"Sabah fikrini değiştirmeyeceksin."
"Değiştirmeyeceğim."
Ona inanmak istiyor muydum, bilmiyordum. Ama artık kavga edecek gücüm de kalmamıştı. Başımı çevirip kapıya baktım, ardından yeniden ona döndüm.
"Bir gece."
Karan başını hafifçe salladı. Sanki bu kadarı bile onun için önemliydi.
"Elin...kanıyor." dedim bakışlarımı eline çevirerek.
"Önemi yok."
"Yeniden sarman lazım."
"Hallederim." Koridordaki kapılardan birini açıp içeriye girdiğinde olduğum yerde durup bekledim.
Birkaç dakika sonra geri geldiğinde eline yeni bir bandaj sardığını gördüm. Bir süre ikimizde konuşmadık.
Dakikalarca koltuğun diğer ucuna oturdum. Başımı geriye yaslayıp gözlerimi kapattım. Gün boyunca yaşadıklarımın ağırlığı üzerime çökmüştü. Bir an önce sabah olmasını istiyordum.
"Burada mı uyuyacaksın?" diye sordu Karan.
Gözlerimi açmadan cevap verdim.
"Evet."
"Yatak odası koridorun sonunda."
"Ben burada iyiyim."
Bir süre ses çıkarmadı. Sonra ayağa kalktığını duydum. Yanıma gelip durdu.
"Melis."
Gözlerimi açıp ona baktım.
"Bu gece..." Bir an duraksadı. Sanki söyleyeceği sözleri tartıyordu. "Bu gece benim yanımda uyur musun?"
Başımı hafifçe iki yana salladım.
"Hayır, Karan."
Bakışlarını yüzümde gezdirdi. Ardından sesi biraz daha alçaldı.
"Yarın gideceksin Melis. Döner misin bilmiyorum... Son kez kokunla uyumama izin ver."
Söyledikleri karşısında gözlerimi ondan ayıramadım. İlk kez sesinde alıştığım o kesinlik yoktu. Benden bir şey istiyordu, üstelik bunu emretmeden söylüyordu.
Yine de hemen cevap veremedim. Çünkü onunla aynı yatağa girmek, yaşananları unutmak demekti. Ben ise henüz hiçbir şeyi unutabilecek durumda değildim.
"Karan..."
"Tamam." Dedi en sonunda. Ağır adımlarla yanımdan geçip gitti.
Dakikalar geçti, Karan gelmedi, ne yapıyordu bilmiyordum.
Gözlerimin dolmasına engel olamadım, pencereden dışarı bakarken gözlerimi yeniden kapattım ama uyuyamadım....
Saat gece yarısını geçerken koltuktan kalkıp koridorun sonundaki odaya girdim, Karan koltukta oturuyordu, önündeki boş şişelerin yanına bir tane daha şişe bıraktığında sigarasını küllüğe bastırıp bana baktı.
"Bir şey mi oldu?"
"Elin nasıl?" Acıyla gülümsedi.
"Git uyu, biraz sonra sabah olacak."
"Sen niye uyumadın?"
"Birkaç saat önce her şeyimi kaybettim." Sarhoştu, konuşmasından anlayabiliyordum.
"Her şeyini kaybetmedin." dedim sessizce.
Karan cevap vermek yerine önündeki şişelerden birini aldı. Kapağını açıp dudaklarına götürdü. Birkaç yudumda neredeyse yarısını bitirdi. Şişeyi dizinin üzerine indirip başını bana çevirdi.
"Kaybettim."
Bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Söyleyecek bir şey bulamadım. Şişeyi yeniden dudaklarına götürdüğünde gözlerim istemsizce sağ eline kaydı. Bandajın yeniden kanlandığını, parmaklarının arasından ince bir çizgi hâlinde kanın süzüldüğünü gördüm.
Ona doğru birkaç adım attım. Fakat tam yanına yaklaşacakken durdum.
"Elin kanıyor yine."
Omuz silkip şişeden bir yudum daha aldı.
"Önemli değil."
İçimdeki öfkeye rağmen yaralı elini bu hâlde görmek beni rahatsız ediyordu.
"En azından biraz ara ver şu içkiye."
Şişeyi dizinin üzerine indirip gözlerini bana çevirdi.
"Git uyu, Melis."
"Eline bakalım."
"Uyumayacaksan gel otur, biraz daha bakayım gözlerine..."
"Uyu Karan."
Odadan çıkıp salona döndüğümde kalbimde oluşan duyguyu söküp atmak istedim.
"Kendine gel Melis...kendine gel..."