"Kaza"

Saatlerdir Karan'la birlikte hiç tanımadığım insanların arasındaydım. Üzerimde siyah ince askılı zarif bir elbise vardı, hafif bir makyaj yapmıştım.
"Sıkılmış görünüyorsun.." dedi Karan kulağıma fısıldayarak.
"Sıkıldım evet." Elimi tuttuğunda tepki vermeden yüzüne bakmaya devam ettim.
"Çıkalım o zaman." Kalabalığın arasından geçip çıktığımızda kapıda bekleyen adam arabanın anahtarını Karan'a uzattı.
O sürücü koltuğuna geçerken ben de yan koltuğa geçip başımı cama yasladım.
Dakikalar sonra eve vardığımızda kapıyı açıp indim, yorgundum ve bir an önce bu günün bitmesini istiyordum.
İstemeye istemeye merdivenlerden çıkıp odanın kapısını açtım. Valizler ortada yoktu, sanırım yerleştirmişlerdi.
Karan gelmeden dolabı açıp kendime pijama aldıktan sonra banyoya girip üzerimdeki elbiseyi çıkardım, kapıyı kilitledikten sonra kısa bir duş alıp pijamalarımı giyinerek banyodan çıktım.
Oda boştu, su almak için odadan çıktığımda Karan'ın sesini duydum, telefonla konuşuyordu. Sessizce birkaç basamak indim, onu dinlemek gibi bir niyetim yoktu ama annemin adını duyunca adımlarım istemsizce durdu.
"Ne gerekiyorsa onu yapın, gerekiyorsa başka bir uzman bulun getirin." Birkaç saniye karşı tarafı dinledi.
"Önemli olan Aynur Hanım'ın iyileşmesi Faruk. Elinden geleni değil fazlasını yap." Telefonu kapattığında onu duymamış gibi merdivenlerden aşağı indim.
Mutfağa geçip kendime bir bardak su doldurdum. Birkaç yudum içtikten sonra bardağı tezgâha bırakıp merdivenlere yöneldim. Salondan geçerken Karan'ı koltukta oturmuş, elindeki viski bardağından yudum alırken gördüm.
"İyi geceler."
Bana baktığını fark ettim ama durmadım. Merdivenleri çıkıp odaya girdiğimde ışığı kapatarak yatağa girip uzandım. Gözlerimi kapattığımda biraz önce duyduklarım yeniden aklıma geldi.
Önemli olan Aynur Hanım'ın iyileşmesi Faruk. Elinden geleni değil fazlasını yap.
Annem için başka bir uzman bulmalarını istiyordu. Tedavisiyle yakından ilgileniyordu.
Karan'ı anlamak gerçekten zordu.
Düşüncelerimle boğuşurken kapının açıldığını duydum. Karan odaya girmişti. Bir şey söylemeden banyoya geçti. Bir süre sonra su sesi kesildi ve kısa süre içinde yeniden çıktı.
Yatağa geldiğinde gözlerimi hâlâ kapalı tutuyordum. Yatağın diğer tarafına uzandı, ardından kolunu belime dolayarak beni kendisine doğru çekti.
"Uyudun mu?" diye fısıldadı.
"Hayır."
Çenesini saçlarıma yasladı. Birkaç saniye öyle kaldıktan sonra yanağıma küçük bir öpücük bıraktı.
"Bugün çok güzeldin."
Gözlerimi açmadan hafifçe gülümsedim.
"Gece boyunca bunu zaten söyledin."
"Bir kez söylemek yetmedi."
Bu kez başımı ona doğru çevirdim. Yüzüme baktığını gördüm. Elini belimde biraz daha sıkılaştırıp alnıma bir öpücük kondurdu.
"İyi geceler, güzelim."
"İyi geceler."
Beni yeniden göğsüne çekti. Saniyeler geçmedi ki dudaklarını dudaklarımda hissetttim, gözlerimi açtığımda geri çekilip baş parmağıyla yanağımı okşadı.
"Ne zaman karşılık alacağım?"
Bakışlarımı ondan ayırmadan bir süre sessiz kaldım. Ne demek istediğini anlamamış gibi davranamazdım.
"Her şeyin bir zamanı var, Karan."
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Ben beklemeyi pek sevmem."
"Sen de beklemeye alışırsın belki." Bu kez gerçekten gülümseyerek yüzüme eğilip alnıma kısa bir öpücük bıraktı.
"Bekleyelim bakalım."
Ardından beni yeniden kendisine çekti. Başımı göğsüne yasladım. Bir süre saçlarımın arasında dolaşan parmaklarını hissettim. Odanın sessizliği içinde yalnızca nefes alışverişlerimiz duyuluyordu.
Gözlerimi kapattım. Birkaç dakika önce söyledikleri aklımda dönüp duruyordu. Benden karşılık bekliyordu, bunu saklamıyordu da.
"Karan." Dedim başımı göğsünden kaldırarak.
"Söyle güzelim."
"Yarın hastaneye gideceğim değil mi?"
"Gideceksin tabiki."
Gülümseyerek başımı yeniden yastığa koydum.
"Melis senden istediğim hiçbir şey yapmaman değil. Sen yine ne istiyorsan yap, ama benim sözümü de dinle."
Bir süre yüzüne baktım. Söylediklerinde emir vermekten çok, kendi koyduğu sınırları bana kabul ettirme çabası vardı.
"Her konuda mı?" diye sordum.
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Her konuda değil. Ama bazı konularda beni dinlemen ikimizin de işini kolaylaştırır."
"Peki."
Gözlerimi yeniden kapattığımda Karan belimdeki elini sıkılaştırıp sanki ona hiç yakın değilmişim gibi daha çok kendine çekti beni.
"Melis."
"Efendim?" Cevap vermediğinde gözlerimi açtım, Karan başını kaldırıp gözlerime baktı, sonra bakışları dudaklarıma indiğinde ellerimi göğsüne koydum. "Bu kadar mı bekledin?" Cevap vermeden dudaklarımızı birleştirdi.
Elimi yanağına koyup ona kısa bir karşılık verdim.
Geri çekileceğini düşündüm ama çekilmedi, aksine öpüşünü daha çok derinleştirdi.
Bir an ne yapacağımı bilemedim. Parmaklarım yanağında dururken diğer elimi göğsüne biraz daha bastırdım. Karan bunu fark etti ama geri çekilmedi.
Öpücüğüne karşılık verirken aramızdaki mesafenin iyice kapandığını hissettim. Bir süre sonra kendiliğinden geri çekildi. Alnını alnıma dayayıp yüzümü inceledi.
"İşte bunu bekliyordum."
Dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Bir öpücük için bu kadar sabırsızlanacağını düşünmemiştim."
"Sen söz konusu olunca sabrım pek kalmıyor."
Yanağıma bir öpücük bırakıp beni yeniden göğsüne çekti. Bu kez itiraz etmedim. Onun da daha fazlasını istemesine rağmen acele etmediğini fark ettim.
Dakikalar sonra gözlerim artık iyice ağırlaşmıştı.
####
Gözlerimi açtığımda ilk işim saate bakmak oldu. Telefonumu alıp ekrana baktım,
06.23 henüz erkendi ama erken kalkmaya alışmıştım artık, uyumak istesem bile uyuyamıyordum. Karan'ın belimdeki elini yavaşça çekip yataktan çıkmak istedim ama hemen uyandı.
"Nereye?"
"Hazırlanacağım."
"Saat kaç?"
"Altı buçuk."
Gözlerini aralayıp komodinin üzerindeki telefona uzandı. Ekrana baktıktan sonra yeniden bana döndü.
"Daha çok erken."
"Erken değil, Karan. Hastaneye gitmeden önce hazırlanmak istiyorum."
Kolunu belimden çekti ama elimi bırakmadı.
"Biraz daha kal."
"Zaten bütün gece yanındaydım."
Gülümseyerek elimi dudaklarına götürüp öptü.
"Şikâyetçi değilim."
Başımı iki yana sallayarak gülümsedim. Elimi bırakmasını beklerken o da doğrulup yatağın kenarına oturdu.
"Sen hazırlanırken ben de duş alırım. Kahvaltı eder, sonra çıkarız."
"Tamam."
O banyoya girerken ben de dolabı açıp kendime kıyafet seçtikten sonra yan taraftaki odaya geçip hızlıca giyindim. Odaya döndüğümde Karan banyodan çıkmıştı.
Üzerine koyu renk bir pantolon ve beyaz gömlek giymişti. Saçları hâlâ hafif nemliydi. Komodinin üzerindeki saatini alıp bileğine takarken bana baktı.
Saçlarımı topladıktan sonra hafif bir makyaj yaptım.
"Şirkete gidecek miyiz?"
"Seni şirkete bırakayım yavrum. Ben şantiyeye gideceğim." Bir an dönüp ona baktım.
"Tamam." Aşağıya indiğimizde Nermin de kahvaltıyı hazırlamış, tabakları diziyordu.
"Başka bir şey ister misiniz?" Dedi gülümseyip.
"Teşekkür ederim."
Kahvemden bir yudum alıp fincanı masaya bıraktım, genelde sabahları doğru düzgün bir şey yiyemiyordum zaten.
"Sen neden yemiyorsun Melis?"
"Sabahları iştahım olmuyor." Dedim omuz silkerek.
Karan başka bir şey söylemeden kahvesini içmeye devam etti. Birkaç dakika sonra telefonuna gelen bildirime baktı, ardından sandalyesinden kalktı.
"Çıkalım mı?"
Çantamı alıp ayağa kalktım.
"Çıkalım."
O kapıya doğru ilerlerken ben de peşinden gittim. Annemi görecek olmanın verdiği heyecan, aklımdaki diğer her şeyin önüne geçmişti, bunu her gün, her hastaneye gidişimde yaşıyordum.
Arabaya bindiğimizde Karan motoru çalıştırıp bahçeden çıktı.
Bir süre sonra arabayı hastanenin önünde durdurup telefonuna baktı.
"Melis, arabanı gönderteceğim ben. Sen şirkete geçersin."
"Olur."
Kapıyı açıp arabadan indiğimde hâlâ telefona bakıyordu, ne gördüğünü bilmiyordum ancak öfkelendiği her halinden belliydi.
Bir şey söylemeden kapıyı kapatıp içeriye doğru ilerledim.
Asansöre binip annemin bulunduğu kata geldiğimde odanın kapısını hafifçe tıklatarak içeriye girdim.
"Günaydın benim güzel annem..." Etrafa baktım ama babam yoktu. Annem hafifçe gülümsediğinde çantamı sandalyeye bırakıp annemin elini tuttum. "Harika görünüyorsun yine.." yanağına uzun bir öpücük bıraktığımda babam da odaya girdi.
"Günaydın kızım."
"Günaydın baba."
"Doktor geldi senden hemen önce. Annen gayet güzel ilerliyor."
Annemin elini okşamaya devam ederken yüzüne baktım.
"Öyle mi? Çok sevindim."
Babam başını sallayarak yatağın diğer tarafına geçti.
"Yeni doktor da ilgileniyor. Dün de uğramıştı, bugün yine geleceğini söyledi."
Annemin yüzüne döndüm. Gözlerindeki mutluluğu görünce gülümsedim.
"Bak anne, yakında çok daha iyi olacaksın. Sonra seni buradan alıp eve götüreceğiz."
Annem parmaklarımı hafifçe sıktı. Elini dudaklarıma götürüp öptüm.
"Sen yeter ki iyileş, gerisi kolay."
Babam bir süre bizi izledikten sonra yanıma yaklaştı.
"Sen nasılsın kızım? İyi misin?"
"İyiyim baba, merak etme."
Yüzümdeki gülümsemeyi korumaya çalıştım. Babamın gözleri bir an parmağımdaki yüzüğe kaydı ama bir şey söylemedi. Ben de konuyu açmadım. Annemin yanında geçireceğim zamanı başka şeylerle gölgelemek istemiyordum.
Telefonum çaldığında kayıtlı olmayan bir numaranın aradığını gördüm.
"Efendim?"
"Melis Demir?" Annemin elini bırakarak odadan çıktım.
"Buyurun, benim?"
"Sizi acilden arıyorum hanımefendi, Karan Demir bir kaza geçirmiş. Yakını olarak sizi aramamı istedi."
"Ben...bir saniye, ne? Hangi hastane?"
Telefondaki kadın hastanenin adını söyleyince alelacele odaya girdim.
"Baba ben geleceğim."
"Melis ne oldu?"
"Bir şey yok." Dedim zor bela odadan çıkarken.
Çıktığımda araba kapının önündeydi.
"Melis Hanım, buyurun." Dedi Karan'ın adamlarından biri.
"Ne kazası?" Dedim hızlıca arabaya binerken.
"Bilmiyorum efendim."
Başımı sallayarak parmaklarımı birbirine geçirdim.
Ne olduğunu merak ediyordum. Ama içimde büyüyen korku ve huzursuzluğun adını bir türlü koyamıyordum.
Hastaneye girdiğimizde hızlı adımlarla acil servise ilerledim.
"Karan Demir, az önce buraya getirilmiş." Dedim masada oturan görevliye.
"Kırmızı alanda, müşahede odasında."
Görevlinin tarif ettiği yöne doğru hızla ilerledim. Koridorun sonunda kırmızı alanın önünde birkaç sağlık çalışanı vardı. Gözlerim telaşla etrafta dolaşırken bir hemşireye yaklaştım.
"Karan Demir nerede?"
Hemşire eliyle içeriyi işaret etti.
"Müşahede odasında, birazdan doktor gelecek."
Kapıdan içeri girdiğimde onu gördüm.
Yatağın üzerinde hareketsiz yatıyordu. Beyaz gömleğinin her yeri kan içindeydi. Yüzünün bir tarafında, yanağına doğru uzanan uzun bir kesik vardı. Alnının kenarındaki kan izleri henüz temizlenmemişti. Sağ eli de gazlı bezlerle sarılmıştı, fakat yine kan damlıyordu.
Bir an olduğum yerde kaldım.
"Karan..."
Sesim neredeyse fısıltı halinde çıkmıştı. Yanına yaklaşıp yüzüne baktım. Gözleri kapalıydı, hiçbir tepki vermiyordu.
"Ne olmuş?, nasıl?" diye sordum yanındaki hemşireye.
"Düşme sonucu yaralanmış. Müdahale edeceğiz doktoru bekliyoruz."
Hemşirenin söyledikleriyle bakışlarım yeniden Karan'a döndü.
"Ne demek müdahale edeceğiz? Neden hâlâ bekliyoruz?"
"Doktorumuz geliyor hanımefendi. Lütfen sakin olun."
Gözlerimi yüzündeki kesikten ayıramıyordum. Birkaç saat önce yanımdan ayrılırken iyiydi. Şimdi karşımdaki görüntüye bakmak bile içimi acıtıyordu.
Tam o sırada odaya bir doktor girdi. Önce Karan'ı kontrol etti, ardından hemşireye bazı talimatlar verdi.
"Yakını siz misiniz?"
"Evet, eşiyim."
"Birazdan kendisini müdahaleye alacağız. Yüzündeki ve elindeki kesiklere müdahale etmemiz gerekiyor. Ayrıca düşme sırasında başını çarpmış, bu nedenle bazı tetkikler de yapacağız. Siz hemşire hanım'ın vereceği formları doldurun."
Başımı salladım ama duyduklarımın ne kadarını anlayabildiğimden emin değildim.
Yeniden Karan'a baktım. Elini bırakmak istemiyordum ama hemşireler müdahale için hazırlanmaya başlamıştı.
Daha dün ondan nefret ediyordum, en azından kendime böyle söylüyordum. Peki neden şimdi içim acıyordu?