"Gerçekler."

Karan elimi bırakmadan kapıyı açıp içeri girdi.
"Karan Bey, hoş geldiniz." Ben de hemen peşinden girdiğimde Nermin'in bakışları beni buldu. "Melis Hanım, hoş geldiniz."
"İzinlisin Nermin." Merdivenlerden yukarı çıkarken Nermin'in şaşkınlığını görebiliyordum.
Karan odanın kapısını açıp beni de peşinden içeri çekti, beklemeden dudaklarımızı birleştirirken ellerimi göğsüne koydum.
Bir eli belimde, diğeri saçlarımın arasındaydı. Beni öperken aramızda kalan son mesafeyi de kapattı.
Geriye doğru birkaç adım attım. Dizlerim yatağın kenarına değdiğinde Karan beni bırakmadan eğildi, dudaklarını yanağıma, ardından yeniden dudaklarıma bastırdı.
Parmaklarımı saçlarının arasından geçirirken gözlerimi kapattım. Günlerdir özlediğim kokusu, dokunuşu, yanı başımda oluşu… Hepsi bir anda yeniden hayatımın içindeydi.
"Çok özledim seni..." Dedi nefes nefese. Elimi yanağına götürüp dudağına küçük bir öpücük bıraktım.
"Ben de özledim..." Parmakları tişörtümün üzerinde gezinirken bir elini belime götürüp beni daha fazla çekti kendine. Sırtım yatağa değdiğinde derin bir nefes aldım, Karan yanıma uzanıp beni kendine doğru çevirerek dudaklarımızı yeniden birleştirdi.
Öpüşü bu kez daha sakindi. Bir eli belimde dururken diğerini yüzüme çıkardı, başparmağıyla yanağımı okşadı. Parmaklarımı ensesinde birleştirip ona biraz daha yaklaştım.
Karan dudaklarını ayırıp yüzüme baktı. Gözlerindeki ifade, günlerdir taşıdığı yorgunluğun arasından kendini belli eden bir huzur gibiydi. Saçlarımı geriye doğru taradı, ardından alnıma uzun bir öpücük bıraktı.
Tişörtümü yavaş hareketlerle çıkartıp attığında kendi üzerindeki gömleği de çıkardı. Boynuma uzun bir öpücük bırakarak yorganı üzerimize çekti.
"Bu gece..." Dedi nefes nefeseyken. "Seni bırakmayacağım." Gülümseyerek kollarımı boynuna dolayıp kulağına fısıldadım,
"Bırakma..."
Karan yüzünü boynuma gömüp derin bir nefes aldı. Kolları belimde biraz daha sıkılaştı. Ardından başını kaldırıp gözlerime baktı. Parmakları yanağımda gezinirken dudaklarıma yeniden eğildi.
Öpücükleri arasında yüzüme, saçlarıma dokunuyor; her defasında beni biraz daha kendine çekiyordu.
Dışarıdaki dünya, kapının ardında kalmıştı. Ne geçen günlerin kırgınlığı ne de aramızdaki mesafeler o an aklımdaydı. Karan'ın yanındaydım ve o da beni bırakmaya hiç niyetli görünmüyordu.
####
Gözlerimi açtığımda hâlâ onun kolları arasındaydım. Çalan telefonum odadaki sessizliği bölerken doğrulup çantamı bulmaya çalıştım, üzerimde Karan'ın tişörtü vardı.
Kapının yanında duran çantamı alıp telefonumu çıkardım.
"Efendim?"
"Melis? Şirkette değilsin?"
"Yılmaz Bey, uyuyakaldım çok özür dilerim. Yarım saate şirketteyim."
"Tamam."
Telefonu kapattığımda banyoya doğru yürürken Karan'ın da uyandığını gördüm, yatakta doğrulmuş, gözlerini üzerime dikmişti. Saçları dağılmış, yüzünde uykunun verdiği hafif bir ifade vardı.
"İşe mi?" Başımı salladım, o da yataktan kalkıp yanıma gelerek beni yine kollarının arasına aldı.
"Geç kaldım Karan."
"Doyamadım..." Kaşlarımı çatarak baktım bu kez yüzüne.
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Belimdeki ellerini gevşetmeden yüzüme eğildi, yanağıma küçük bir öpücük bıraktı.
“Biraz daha kal.”
“Yılmaz Bey beni bekliyor.”
“Beklesin.”
“Karan…”
Saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp yüzümü avuçlarının arasına aldı.
“Tamam, tutmayacağım.” dedi ama hemen ardından dudaklarıma kısa bir öpücük kondurdu.
Geri çekilip ona baktım.
“Böyle mi tutmayacaksın?”
Bu kez gülüşü biraz daha belirgindi. Ellerini kaldırıp teslim olur gibi yaptı, ardından dolabın kapağını açarak kıyafetlerine yöneldi.
“Hazırlan. Ben de kahve yaptırayım."
"Tamam."
Hızlıca banyoya girip hazırlandıktan sonra aşağı indiğimde Karan çoktan hazırlanmış masada oturuyordu.
"Melis Hanım, kahveniz."
"Teşekkür ederim Nermin." Kahvemden birkaç yudum alıp masaya geri bıraktım.
Karan kahvesinden bir yudum alırken göz ucuyla bana baktı.
“Bugün seni ben alacağım.”
“Gerek yok, kendim dönerim.”
“Melis.”
Sesindeki kararlılığı duyunca ona döndüm.
“Tamam, alırsın.”
Memnun olmuş gibi arkasına yaslandı. Çantamı alıp ayağa kalktığımda o da benimle birlikte kalktı. Sandalyemi masaya yaklaştırıp kapıya doğru ilerledim.
Karan ceketini alırken Nermin'e seslendi.
“Akşam yemeğini hazırlamana gerek yok. Dışarıda olacağız.”
"Tamam Karan Bey."
Kapıyı açıp önce benim çıkmamı bekledi, ardından elimi tuttu. Arabaya doğru yürürken parmaklarımız birbirine kenetlendi. Dün geceye dair tek kelime etmemiştik ama ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk bundan emindim.
Kemerimi bağlandıktan sonra Karan arabayı çalıştırıp bahçeden çıktı.
Birkaç dakika boyunca ikimizde konuşmadık, Karan avucunun içinde tuttuğu elimi hafifçe sıktığında ona doğru döndüm.
"Bu gece...benimle kalacaksın değil mi?"
"Hayır Karan, evimde kalacağım." Kaşları çatıldı,
"Yavrum ne gerek var."
"Karan."
"Tamam. Ben sende kalırım." Küçük bir kahkaha attım.
Gülüşümü duyunca o da hafifçe gülümsedi. Elimi dudaklarına götürüp parmaklarımın üzerine bir öpücük bıraktı.
“Ne var? Gayet makul bir teklif.”
“Senin için her şey bu kadar kolay mı?”
“Senin yanında olmak istiyorum. Nerede olduğumuzun ne önemi var?”
Başımı iki yana sallayıp camdan dışarı baktım. Birkaç saniye sonra yeniden ona döndüm.
“Akşam işten sonra konuşuruz.”
"Peki, öyle olsun."
Telefonuma gelen bildirim sesiyle çantamdan çıkarıp ekranı açtım.
**: Uzun sürdü Melis, vaktin daralıyor.
Bakışlarım istemsizce Karan'a kaydı. Hiçbir şey bilmiyordu, bu yola çıkarken ben de hiçbir şeyin böyle ilerleyeceğini tahmin etmiyordum.
Ekranı birkaç saniye daha izledim. Parmaklarım telefonun kenarına sıkıca tutunmuştu. Bu mesajın geleceğini biliyordum. Yine de görmek, içimde uzun zamandır susturmaya çalıştığım korkuyu yeniden uyandırmıştı.
Telefonu kapatıp çantama koydum.
“Bir şey mi oldu?” Karan'ın sesiyle başımı kaldırdım.
“Yok. İşle ilgili.”
Bakışlarını üzerimde birkaç saniye daha tuttu. Sonra elimi yeniden avucunun içine aldı.
“Bir sorun olursa bana söylersin.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Keşke bunu yapabilseydim. Keşke ona her şeyi anlatabilecek kadar özgür olsaydım.
“Merak etme,” dedim.
Karan elimi dudaklarına götürüp öptü. Ardından arabayı şirketin önünde durdurdu.
“Akşam görüşürüz.”
Gülümsedim, kapıyı açıp indim. Binaya doğru yürürken arkamda uzaklaşan arabasının sesini duydum.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Binaya girdiğimde telefonumu yeniden çıkardım. Mesajı açıp numaraya baktım. Kimin gönderdiğini de ne istediklerini de çok iyi biliyordum.
Ve artık beklemeye tahammülleri kalmamıştı.
Ayni numara şimdi arıyordu, sessiz bir yere geçip açtım.
"Biz ne istedik?" Dedi sert bir şekilde.
"Biliyorum..." Diyebildim sadece.
"Ama elimizde henüz bir şey yok Melis. Süren dolmak üzere." İçimdeki korku arttıkça arttı, nefesim daralıyordu.
"Tamam."
"Sana sadece bir hafta. Sana göndereceğim resimlere iyi bak ve bir kere daha düşün." Telefon kapandığında gözlerimin dolmasına engel olamadım. Saniyeler sonra gelen resimlere baktım, annem ve babam vardı, kaldıkları merkez, oda...bütün her şeyi biliyorlardı.
Telefonu çantama koyup yüzümü toparlamaya çalıştım. Birazdan masama oturacak, hiçbir şey olmamış gibi çalışacaktım. Karan akşam beni almaya gelecekti.
Ve ben, onun gözlerinin içine bakıp yine yalan söyleyecektim.
###
Gün boyunca şirkette ne yaptığımı bilmeden işleri yetiştirmeye çalıştım ama aklım tamamen bambaşka bir yerdeydi.
"Yarın geç kalma, önemli bir toplantı var."
"Tamam Yılmaz Bey."
Sesindeki imayı duymazdan gelerek çantamı alıp şirketten çıktım. Karan arabasına yaslanmış beni bekliyordu, ona doğru yaklaşınca kollarını açıp bana doğru geldi.
"Güzelim..." Saçlarımı öptüğünde başımı göğsüne yasladım.
Kolları belimde birleşirken gözlerimi kısa bir an kapattım. Gün boyunca kendimi tutmaya çalışmıştım ama şimdi onun yanında bütün gücüm tükenmiş gibiydi.
Karan biraz geri çekilip yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
Başımı iki yana salladım.
“Bir şey yok. Yoruldum sadece.”
Yüzümü incelerken kaşları hafifçe çatıldı. Elini yanağıma götürüp saçlarımı kulağımın arkasına aldı.
“İyi görünmüyorsun.”
“Uzun bir gündü.”
Daha fazla üstelemedi. Elimi tutup arabanın kapısını açtı. Çantamı arka koltuğa bıraktıktan sonra benim için kapıyı kapattı.
Yol boyunca birkaç kez bana baktığını fark ettim. Her seferinde gözlerimi camdan dışarı çevirdim. İçimde büyüyen korkuyu ondan saklamak, düşündüğümden çok daha zordu.
"Eve gidelim..."
"Yemek yiyelim önce."
"Karan, dinlenmek istiyorum..."
"Peki güzelim...nasıl istersen."
Evin önüne geldiğimizde arabadan önce o indi. Kapımı açıp elini uzattı. Elini tutarak dışarı çıktım. Çantamı arka koltuktan aldı ve birlikte içeri girdik.
Merdivenleri çıkarken Karan elini belime yerleştirmişti. Odaya girdiğimizde çantamı koltuğun üzerine bıraktım. Üzerimdeki ağırlığı atmak istercesine derin bir nefes aldım.
Karan ceketini çıkarıp yanıma geldi. Yüzümü iki avucunun arasına alarak gözlerime baktı.
“Bütün gün böyle miydin?”
Bakışlarımı kaçırdım. Onun gözlerinin içine bakarsam kendimi ele verecekmişim gibi hissediyordum.
“Biraz başım ağrıyor.”
Alnıma dokundu, ardından saçlarımı okşadı. Beni kendine çekip göğsüne yasladı.
Keşke gerçekten sadece yorgun olsaydım.
Ama ben...bütün koşuşturmaların içinde onunla gerçekten neden evlenmeyi kabul ettiğimi unutmuştum.
Şimdi her şey daha zordu, çünkü ona aşık olmuştum.
"Melis..." Başımı kaldırıp yüzüne baktım.
"Efendim.."
"Yavrum, ne oldu?"
Başımı hafifçe iki yana salladım. Yüzüne bakarken gözlerimde biriken yaşları saklamak için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Bir şey olmadı.”
Kaşlarının arasındaki çizgi biraz daha derinleşti. Başparmağıyla yanağımı okşadı.
“Bana bakıp bir şey olmadı deme.”
Gözlerimi kaçırdım. Kolları belimde biraz daha sıkılaştı.
“Yoruldum sadece Karan.”
Bir süre sessizce yüzüme baktı. Sonra beni kendine çekip saçlarıma bir öpücük bıraktı.
“Peki. Bugün hiçbir şey sormayacağım.”
Bu sözleri içimde bir yere dokundu. Çünkü bilseydi, belki de bana soracağı çok fazla şey olacaktı.
Yüzümü göğsüne yasladım. Kollarımı beline dolarken gözlerimi kapattım. Onu kaybetmekten korkuyordum.
Daha fazla kendimi tutamadığımda gözümden akan yaşlar gömleğini ıslattı.
"Anneni özledin..." Dedi fısıltıyla. Sonra saçlarımı öptü. "Tamam, hafta sonu gidelim güzelim. Ama ağlama..."