"Evlilik."

Karan Demir.
Burada ondan korkmayan biri var mıydı bilmiyordum. Tüm şehir onun acımasızlığını, yaptıklarını, konuştuklarını bilirdi, ama kimse ses çıkaramazdı.
Ona borçlu olmayan kimse var mıydı onu da bilmiyordum. Babam çalıştığı şirkette aldığı maaşla fazlasıyla idare ediyordu, fakat ilk başta sebebini bilmediğim bir şekilde birkaç ay önce Karan'a borçlanmıştı. Ben babamın aldığı maaşın, hastane masraflarına yettiğini düşünüyordum,bu yüzden o adamdan borç aldığı için ona fazlasıyla kızgındım ancak sonradan annemin tedavisi için harcadığını öğrendim. Fakat sürekli ilaç, yatış, evrak masrafları derken yetiştiremeyip daha fazla borçlanmış.Ben herşey normal zannediyorken...
Babam, Karan'dan tedavi masrafları için yardım istemiş, annemin tedavisi karşılığında istediği her şeyi yapabileceğini söylemiş.
Karan o zaman bir şey söylememiş ancak bugün karşımıza dikilmiş benimle evlenmek istediğini söylüyordu.
Annem hâlâ tedavi görüyordu, durumu iyiye gidiyordu ki inkar edemezdim...Karan onun için çok fazla şey yapmıştı, bunların hepsini sadece bir kaç haftadır öğrenmiştim.Yine de bu onun kötü bir adam olduğunu değiştirmiyordu.
Şimdi karşımdaydı,korkuyorum ama bunu bilmesine gerek yoktu. Derin bir nefes alarak babama döndüm.
"Evlenirim." Babamın gözünden süzülen yaş sanki kalbimin orta yerine düşmüştü.
"Melis, olmaz kızım." Babamın sesi titriyordu, benimse kalbim...
"Sözünü tut." Dedi Karan. Babam çaresizce başını eğdi.
"Evlenirim."
"Sabah sekiz de hazır ol." Dedi gözlerimin içine bakarak, yanındaki adamlarla birlikte çıkıp gittiğinde,babamın elini tutup gülümsemeye çalıştım.
"Annem iyi...sen iyisin...yeter. Üzülme baba."
"Benim yüzümden-"
"Annem için yaptın baba."
"Karan'ı tanımıyorsun."
"Tanıyorum. Lütfen baba, üzülme."
Babam nefesini dışarı vererek koltuğa oturdu.
"Hadi uyu artık, yarın anneme gideceğiz. Yorgun görmesin bizi." Babamın yüzünden acı bir gülümseme geçtiğinde yanağını öpüp odama geçtim.
Çünkü yanında biraz daha kalsam oturup ağlardım. Onu suçlayamazdım, her şeyi annem için yapmıştı.
Aynadaki yansımama baktığımda az önceki yaşananlar bir bir gözümün önünden geçti, evlenirim demiştim ama...
Onun hayatını biliyordum, karanlıklarla doluydu.
Telefonum titrediğinde cebimden çıkarıp ekrana baktım, kayıtlı olmayan bir numaraydı.
-Sabah geç kalma, beklemeyi sevmem.
Telefonu kapatıp yatağa fırlattım. Daha şimdiden üzerimde baskı kurmaya başlamıştı bile. Belki mecburen evleniyordum, ama asla kendimi ezdirmeyecektim.
###
Gözlerimi araladığımda ilk işim saate bakmak oldu.
07.30
Sabaha kadar doğru düzgün uyuyamamış, bütün gece her gözümü kapattığımda Karan'ın soğuk bakışları gelmişti aklıma.
Telefonuma yeni bir mesaj geldiğinde komodinin üzerinden alıp ekrana baktım.
-Aşağıdayım.
Yarım saat bekleyebilirdi.
Yataktan çıkıp dolabımı açarak sade krem bir elbise alıp banyoya girdim. Kısa bir duş aldıktan sonra saçlarımı kurutup elbiseyi üzerime geçirdim.
Banyodan çıktıktan sonra hafif bir makyaj yaparak çantamı da alıp aşağı indim.
"Kızım..." Babam kollarını açtığında yanına giderek ona sarıldım. "Vazgeçebilirsin Melis..."
"Baba, lütfen."
"Yinede-"
"Annem bilmeyecek. En azından zorunlu bir evlilik olduğunu.."
"Tamam kızım." Saate baktım,
08.00
Babamın yanağına küçük bir öpücük bırakıp kapıya yöneldim.
"Ziyaretçi saatine sen geç hastaneye, ben de geleceğim."
"Tamam kızım." Kapıyı açıp çıktığımda Karan'ın arabasını gördüm. Kendimden emin adımlarla yürüyüp arabanın kapısını açtım.
"Beklemeyi sevmem dedim." Emniyet kemerimi taktıktan sonra ona dönüp alayla gülümsedim.
"Sekiz de hazır ol dedin."
Karan başını hafifçe bana çevirdi. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Peki..." Arabayı çalıştırıp sürmeye başladığında camdan dışarı baktım, ne kadar canım yanarsa yansın, ne olursa olsun Karan asla içimde yaşadıklarımı bilmeyecekti. Onun karşısında her zaman güçlü ve mutlu bir kadın gibi duracaktım.
Birkaç dakika sonra nikah dairesinin önünde durduğumuzda ona doğru döndüm.
"Bugün mü?"
"Ertelemenin bir anlamı yok." Arabadan indiğinde hemen peşinden indim.
"İşlemler, evraklar?"
"Ben hallettim."
"Nasıl?" Dedim şaşkınlıkla.
"İstedim ve oldu."
Kendinden emin tavrına sinirlenerek gözlerimi devirdim.
Binanın içine girdiğinde peşinden ilerleyip ben de salona girdim. Kimse yoktu, sadece nikah memuru ve iki tanımadığım adam.
Sandalyeleri çekip oturduğumuzda ellerimi birbirine kenetledim, hayalimdeki evlilik asla böyle değildi, hele böyle bir adamla kesinlikle değildi.
Kısa süre içerisinde nikah işlemleri tamamlandığında, memur evlilik cüzdanını bana uzattı. Elinden alıp masanın üzerine bıraktım. Karan birkaç saniye bana baktıktan sonra cüzdanı alarak cebine koydu.
Karan ayağa kalktığında ben de çantamı alarak yerimden kalktım. Salondaki iki adamdan biri tebrik etmek için elini uzattı. Karan elini sıktıktan sonra bana döndü.
"Çıkalım."
Kapıya yöneldim. Binadan çıktığımızda güneş gözlerimi almıştı. Birkaç saniye durup etrafıma baktım. Az önce evlenmiştim. Hayatımın belki de en özel günü olması gereken bu sabah, benim için sıradan bir iş gününden bile daha soğuk geçmişti.
"Melis."
Sesini duyunca ona döndüm.
"Efendim?"
"Annenin ziyaret saati."
"Gideceğim zaten."
Başını sallayarak arabaya doğru ilerlediğinde peşinden giderek yolcu koltuğuna oturdum. Karan arabayı çalıştırmadan bana doğru dönüp cebinden çıkardığı kutuyu açarak içindeki yüzüğü çıkardı.
"Elini uzat." Sinirden dişlerimi sıktım, gerçekten insanı delirtecek bir adamdı. Elimi uzattığımda yüzüğü dikkatle parmağıma takıp geri çekildi.
"Oldu mu?"
"Pek bir önemi yok benim için."
Nefesini dışarı vererek arabayı çalıştırdığında başımı cama doğru çevirdim, yakıp yıkmak istediğim bir yerde sakin kalmam bile başlı başına zorluyordu beni.
Dakikalar sonra hastanenin önüne geldiğimizde kemerimi açarak arabadan indim.
"Melis."
"Ne var?"
"Yarım saat sonra aşağıya in."
"Annemle görüşeceğim süreyi sen belirleyemezsin."
"Bir saat." Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Sen gerçekten...insanı deli edersin. İstediğim kadar kalırım."
"Bir saat sonra inmiş ol Melis." Kapıyı kapatıp sinirle hastane kapısına doğru ilerledim. Gerçekten tek bildiği şey emretmekti.
Asansöre binerek annemin bulunduğu kata çıktım. Yüzüme sahte bir gülümseme yerleştirip odanın kapısını açtığımda babamı gördüm.
"Ah, bak Melis de geldi işte." Annem gülümsedi.
Çantamı koltuğa bırakarak hızlı adımlarla yatağa doğru eğilip annemin yanaklarını öptüm.
"Sultanım..." Daha çok gülümsedi, bir şey söylemek istedi, konuşmak istedi...ama yapamadı. Elini tutup öptüm, saçlarını elimle okşayarak bir kez daha öptüm annemi.
"Günden güne güzelleştiğini biliyor musun acaba anne? Hayır bu ne güzellik böyle." Babam gülümseyerek elimi tuttu. Annem yeniden dudaklarını araladı ama tek kelime edemedi.
Annemin gözleri dolduğunda gülümsememi biraz daha büyüttüm. Onun böyle üzülmesine dayanamıyordum. Elini avuçlarımın arasına alıp başparmağımla elinin üzerini okşadım.
"Hayır, hayır. Öyle bakmak yok. Daha birlikte yapacağımız çok şey var bizim."
Babam yatağın diğer tarafındaki sandalyede oturuyordu. Bana bakarken yüzündeki gülümsemenin ardında sakladığı hüznü görebiliyordum.
"Bugün biraz daha iyi görünüyor." dedi.
"Öyle mi? Bence de. Zaten benim güzel annem kolay kolay pes etmez."
Annem gözlerini kapatıp açarak beni onayladı. Yanağına bir öpücük daha kondurdum.
"Bak, sana ne anlatacağım. Dün gece babamla oturduk, sabaha kadar konuştuk. Senin iyileştiğin gün neler yapacağımızı planladık."
Babam hafifçe gülümsedi.
"Öyle mi? Neler yapacakmışız?"
"Önce annemi buradan çıkaracağız. Sonra hep birlikte güzel bir tatile gideceğiz. Deniz kenarında bir ev tutacağız. Annemle ben bütün gün güneşleneceğiz, sen de bize hizmet edeceksin."
Babam güldü.
"Başka emriniz var mı hanımefendi?"
"Şimdilik yok. Ama düşünürüm."
Annemin dudaklarında küçük bir tebessüm belirdi. Onu güldürebildiğim için içim biraz olsun rahatlamıştı.
Bir süre onunla konuştum. Daha doğrusu ben konuştum, o gözleriyle ve küçük hareketleriyle cevap verdi. Bazen bir insanın tek kelime etmeden de ne kadar çok şey anlatabildiğini annemin yanında öğrenmiştim.
Telefonum çaldı, ekranda adını görünce telefonumu tamamen kapatıp çantama bıraktım.
"Anneciğim, ben şimdi gidiyorum. İşe gitmem lazım, yarın yine gelirim..." Annem gözleriyle beni onayladığında odadan çıkıp asansöre yöneldim.
"Kızım."
"Efendim baba."
"Karan eşyalarını toplattırdı, dinlemedi beni." Derin bir nefes aldım.
"Evlendik." Babamın gözleri doldu.
"Söyledi."
"Üzülme, annem hisseder... üzülür...ona bir şey belli etme baba. Yarın sabah görüşürüz."
Babam hiçbir şey söylemeden yanağımı öptü, arkasını dönerek uzaklaştığında asansöre bindim.
Ağlamayacaktım.
Hele Karan'ın karşısında asla.
Zemin kata indiğimde hastanenin çıkışına doğru yürüdüm. Karan'ın arabası hâlâ aynı yerdeydi. Kendisi arka kapıya yaslanmış, telefonuyla ilgileniyordu.
Beni gördüğünde telefonunu cebine koydu.
Yanına kadar yürüdüm.
"Eşyalarımı toplatmışsın."
"Evet."
"Benim evimdeki eşyalarıma neden dokunuyorsun?"
"Artık orada yaşamayacaksın."
"Belki yaşamak istiyorum."
Karan doğruldu. Bir elini pantolonunun cebine sokarak yüzüme baktı.
"Evlendik Melis. Benimle yaşayacaksın."
"Belki istemiyorum."
"Hadi." Dedi arabayı işaret ederek. Sinirle yan tarafa geçerken annemle ilgilenen doktoru görünce arabaya binmeden ona doğru yaklaştım.
"Doktor Bey merhaba."
"Merhaba Melis hanım, nasılsınız?" Dedi gülümseyerek.
"Teşekkür ederim iyiyim. Annem nasıl? Tedavi nasıl gidiyor?"
"Daha iyi, ilaçlarını değiştirdik bugün. Birkaç gün gözlemleyeceğiz, daha düşük doz yeterli gelirse onlara devam edeceğiz."
"Konuşması?"
"Karan Bey onun için özel bir doktor ayarlamıştı. Yarın gelecek, hem de fizyoterapistle birlikte yardımcı olacaklar." Bakışlarım bir an Karan'a döndü. Bana bir şey söylememişti.
"Tamam. Ben yarın yine geleceğim."
"İyi günler." Doktorun yanından ayrılıp arabaya bindim.
"Şirkete gitmem gerekiyor."
"Eve gideceğiz."
"Karan işlerim var."
"Melis, şirket benim şirketim. Bugün çalışmayacaksın." Kaşlarımı çattım.
"Toplantı var."
"İptal edildi Melis. Eve gideceğiz."
"İstemiyorum." Beni dinlemeden arabayı çalıştırıp son sürat sürmeye başladı.
"Sen laftan anlamaz mısın?" Yaptığı ani frenle öne doğru savrulacaktım ki eliyle tuttu beni. Saçlarımı geriye atıp sinirle yüzüne baktım. "Deli misin sen?!"
Çenesi gerildi, sinirlendiğini anlamamam için kör olmam gerekirdi. Yüzüme doğru eğilip fazlasıyla yaklaştığında ittirmek istedim ama o benden önce davranıp bileklerimi kavrayarak tuttu.
"Karımla vakit gecirmek istiyorumdur belki..." Dedi fısıldayarak.
Aramızdaki mesafe neredeyse yok denecek kadar azdı. Bileklerimi kavrayan parmakları canımı acıtmıyordu ama beni yerimde tutmaya yetiyordu. Gözlerimi gözlerine diktim. Sesindeki o kendinden emin tavır, öfkemi daha da körüklüyordu.
“Ben senin karın olmayı istemedim,” dedim dişlerimin arasından.
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Yine de oldun.”
"Bana dokunmayacaksın Karan."
Yüzüme biraz daha yaklaştığında dudakları, dudaklarıma değdi, öpmedi ama geri de çekilmedi.
"Biz böyle bir anlaşma yapmadık..." Başımı olumsuz anlamda salladım. Sonunda ellerimi bırakıp geri çekildiğinde sinirle yumruklarımı sıktım.
"Sakın bir daha yaklaşma bana."
"Bir daha..." Dedi gözlerini yüzümden ayırmadan. "Böyle bir şey düşündüğünde parmağındaki yüzüğe bak...çünkü artık benim karımsın."
Sözleri kalbimi sıkıştırdı. Bakışlarımı parmağımdaki yüzüğe indirdim. İnce taşın ışığı, arabanın loş ışığında bile parlıyordu. Birkaç saat önce bu yüzüğü parmağıma takarken ne kadar anlamsız geldiğini düşünmüştüm. Şimdi ise sanki parmağımda bir zincir taşıyordum.
“Bu yüzük beni senin yapmaz,” dedim başımı kaldırarak.
Karan'ın yüzündeki ifade değişmedi. Sadece bakışları bir an yüzüğe kaydı, ardından yeniden gözlerime döndü.
“Aksine...sen artık benimsin Melis." Kendine bir sigara yakıp arabayı çalıştırdığında bana döndü tekrar. "Sana istemediğin sürece dokunmayacağım. Merak etme."