"Hisler..."

Dakikalardır tartışıyorduk, çünkü Karan doktorun bütün ısrarlarına rağmen hastanede kalmayı reddetmiş, yetmezmiş gibi tek bir ilacını bile almadan eve gelmişti.
"Ne oldu yani şimdi?" Sol eliyle alnını ovuşturup derin bir nefes aldı.
"Melis, biraz uyuyayım." Koltuğa uzanıp kesik olan elini karnının üzerine bırakıp gözlerini kapattığında sinirle mutfağa doğru ilerledim.
Başını çarptığı için bu gece gözlem altında olması gerekiyordu, ayrıca yüzündeki kesik önemli olmasa bile avuç içinde ve parmaklarında derin kesikler vardı, çok sayıda dikiş atılmış kalın bir bandajla sarılmıştı. Ama Karan sanki eline iğne batmış gibi davranıyordu.
"Bir şey mi istemiştiniz?" Nermin'in sesiyle düşüncelerimden ayrılıp ona doğru döndüm.
"Kahve yapacağım."
"Ben yapayım hemen." Başımı sallayarak sandalyeyi çekip oturdum. Karan gerçekten inatçı bir adamdı, hastaneyi yıkmadığı kalmıştı bugün.
Nermin kahveyi hazırlarken gözüm salondaki saate kaydı. Eve geleli henüz yarım saat olmuştu ama bana saatler geçmiş gibi geliyordu. Karan'ın koltukta öylece yatması da içimi rahatlatmıyordu. Birkaç dakika önce ilaçlarını almasını söylediğimde beni dinlemek yerine gözlerini kapatmayı tercih etmişti.
"Melis Hanım, kahveniz."
"Teşekkür ederim Nermin."
Fincanı önüme bıraktıktan sonra tereddütle salona baktı.
"Beyefendinin bir ihtiyacı var mı acaba?"
"Yok, dinleniyor."
"Bir şeyler hazırlayayım mı? Belki acıkmıştır."
"Sen hazırla, ben ilaçlarını alıp geleceğim biraz sonra."
"Tamam Melis Hanım."
Kahvemi içtikten sonra salona dönüp Karan'a baktım, uyuyordu. Bahçeye çıktığımda adamlarından biri bana doğru geldi.
"Bir şey mi oldu yenge?" Cebimdeki reçeteyi çıkartıp ona doğru uzattım.
"İlaçları alıp gelir misin?"
"Tabii yenge."
"Sağ ol."
İçeri döndüğümde Karan hâlâ aynı şekilde uyuyordu. Bir süre kapının önünde durup onu izledim. Yüzündeki kesiğin üzerine sürülen ilaç kurumuş, şakağına doğru ince bir kızarıklık kalmıştı. Elini ise hiç kıpırdatmadan karnının üzerinde tutuyordu.
Yanına yaklaşıp sehpanın üzerindeki telefonu aldım. Ekranda birkaç cevapsız arama vardı. Karan'ın işlerinin başından beri ne kadar yoğun olduğunu biliyordum ama bugün bunların hiçbirini düşünmek istemiyordum.
Bir süre sonra dış kapının açıldığını duydum. Gelen adam, ilaç poşetini bana uzattı.
"Buyur yenge."
"Teşekkür ederim."
Poşeti alıp mutfağa geçtim.
"Çorba hazır Melis Hanım. Başka bir şey yapayım mı?"
"Gerek yok, hafif şeyler yiyecek zaten."
İlaçların üzerindeki talimatları tek tek kontrol ettim. Tam o sırada salondan Karan'ın sesi geldi.
"Melis."
Hemen yanına döndüm.
"Uyandın mı?"
"Telefonum nerede?"
"Sehpanın üzerinde."
Telefonu alıp ekrana baktı, sonra bir numarayı arayıp telefonu kulağına götürdü.
"Ne yaptınız?"
Karşı tarafı dinlerken sinirlendiğini fark ettim.
"Bulmadan arama beni!" Telefonu karşı koltuğa fırlatıp, başını geriye yasladı.
Bir şey söylemeden mutfağa dönüp Nermin'in hazırladığı tepsiyi ve ilaçları alarak salona geri geldim.
"Sana ilaç içmeyeceğimi söyledim."
"Ben de içeceksin dedim."
"Emretme sırası sana mı geçti?" Gülümseyerek tepsiyi sehpaya bırakıp yanına oturdum.
"Hadi, şu çorbayı iç. Sonra da ilaçlarını."
"Sonra."
"Şimdi Karan." Başını olumsuz anlamda salladığında nefesimi dışarı verip ona doğru eğildim.
"Bak, bütün gün hastanede seninle uğraştım. Eve geldik, yine aynı şey. Bir de seninle yemek kavgası yapmayacağım."
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Oldukça kararlısın."
"Senin kadar inatçı biriyle yaşamak kolay değil."
"Yaşamak mı?" Bakışları yüzümde gezindi. "Alışmaya başladın demek."
Gözlerimi devirdim.
"Konuyu değiştirme. Ağzını aç."
Kısa bir kahkaha attı ama sonunda kaşığı kabul etti. Birkaç kaşık içtikten sonra yüzünü buruşturdu.
"Yeter."
"Biraz daha."
"Melis."
"Karan."
Birbirimize bakarken istemsizce gülümsedim. Sonunda birkaç kaşık daha içti. Çorba kâsesini kenara çekip ilaçları önüne koydum.
"Şimdi bunlar."
Bu kez itiraz etmedi. İlaçlarını alıp suyunu içtiğinde içim biraz olsun rahatladı.
"Sana bir şey soracağım." Sesindeki ciddiyet yüzünden elimdeki tepsiyi bırakıp dikkatle ona baktım.
"Sor."
"Bana böyle davranmanın sebebi merhametin mi? Yoksa başka bir şey mi?"
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Beklemediğim bir soruydu. Üstelik bunu sorarken gözlerini benden ayırmıyordu.
"Ne fark eder?"
"Benim için eder."
Bakışlarımı kaçırıp tepsideki boş kâseyi düzelttim.
"Yaralı bir insana yardım etmek için başka bir sebebe ihtiyacım yok."
"Yani merhamet."
"İstersen öyle düşün."
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Ben başka bir cevap beklemiştim."
"Beklentilerini karşılamak zorunda değilim."
"Değilsin." Başını hafifçe yana eğdi. "Ama bir gün kendi isteğinle yanımda olmanı isterim, Melis."
Parmaklarım tepsinin kenarında durdu. Bu kez ona bakmaktan kaçınmadım.
"Şimdilik iyileşmeye odaklan. Benden beklediğin cevapları sonra konuşuruz."
"Peki." Kalkacağım sırada diğer eliyle bileğimi tuttu. "Duş almam gerekiyor."
"Doktoru duymadın mı? Elin ıslanmayacak, zorlamayacaksın."
"Bir şey olmaz."
"Karan inatçısın."
"Yardım edecek misin?"
"Karan, bugün dinlenmen gerekiyor."
"Duş almak dinlenmeme engel değil."
"Elindeki dikişleri ne yapacağız peki?"
"Islatmayız."
Derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım. Onunla tartışmanın bir sonu olmayacaktı.
"Sen gerçekten laf anlamıyorsun."
"Soruma cevap vermedin."
Bakışlarımı ona çevirdim. Yüzünde kendinden emin, hafif alaycı bir ifade vardı.
"Yardım edeceğim ama elini zorlamayacaksın. Bir de başın dönerse hemen söyleyeceksin."
Dudaklarında memnun bir gülümseme belirdi.
"Anlaştık."
Sağlam elini koltuğa bastırarak kalktığında yüzüne baktım.
"Canın acıyor mu?"
"Melis sadece elim kesik. Başka bir şey yok."
Onun bu rahatlığı beni deli ediyordu.
Basamakları ağır ağır çıkarken acele etmemesi için birkaç kez uyardım. O ise her defasında yüzünde küçük bir gülümsemeyle bana bakıyordu.
Odaya girdiğimizde dolabın önünde durdu.
"Temiz kıyafetlerini vereyim." Dedim.
"Önce şu üzerimdekilerden kurtulalım."
"Biraz sabırlı ol."
Tişörtünü çıkarmasına yardım ettim. Bandajlı elini korumak için hareketlerini dikkatle takip ediyordum. Ardından temiz kıyafetlerini alıp banyoya geçtik.
"Elini sudan uzak tutacaksın, tamam mı?"
"Tamam."
Duşakabine gitmeden sol eliyle beni kendine doğru çekip yanağımı öptü.
"Böyle ilgileneceğini bilsem, her gün yaralanırım."
"Çok konuşuyorsun." Elimi göğsüne koydum çekilmesi için ama başka bir şey fark ettim. Göğsünün hemen alt kısmında, omzunun biraz altında ve hemen yanında küçük izler vardı.
Bunlar sıradan yara izleri değildi.
"Yaralandın mı daha önce?" Bakışlarını göğsüne indirip yeniden bana döndü.
"Eskiden."
Bakışlarımı yeniden izlere çevirdim. Birkaç tane daha vardı. Bazıları solmuş, bazılarıysa teninde hâlâ belirginliğini koruyordu.
"Nasıl yaralandın?"
Karan omuz silkti. Sanki üzerinde durmaya değmeyecek bir şeymiş gibi davranıyordu.
"Önemli değil."
"Ben öyle düşünmüyorum."
Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.
"Merak ettin demek."
"İnsan ister istemez merak ediyor. Bunlar ne?"
Bir an sessiz kaldı. Ardından gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.
"Kurşun izleri."
Elim istemsizce göğsünden çekildi. Yüzüne baktım. Söylediği şeyi anlamlandırmaya çalışırken kaşlarım çatıldı.
"Kaç kere vuruldun sen?"
"Saymadım."
"Karan, ciddi soruyorum."
"Ben de ciddi cevap veriyorum, Melis."
Bakışlarımı yeniden izlere çevirdim. Bir insanın vücudunda bu kadar çok kurşun izi olması... Üstelik onun bunu bu kadar rahat anlatması beni şaşırtmıştı.
"Üşüyorum." Dedi gülümseyerek. Bakışlarımı çekip suyu ayarladım,
"Elini ıslatma. Bir şey olursa seslen. Odadayım."
"Sen gelmiyor musun?"
"Karan. Hadi." Duşakabinin kapısını kapatıp odaya geri döndüm.
Kurşun izleri... Kaç kez ölümle burun buruna gelmişti? Bunu nasıl bu kadar sıradan anlatabiliyordu?
Yatağın kenarına oturup telefonumu elime aldım. Birkaç dakika ekrana baktım ama aklım banyodaydı. Suyun sesi bir süre sonra kesilince başımı kaldırdım.
"Karan?"
Cevap gelmeyince yerimden kalktım. Banyoya doğru ilerleyip kapının önünde durdum.
"İyi misin?"
"İyiyim, güzelim. Gelir misin?"
Kapıyı araladığımda Karan'ın duşakabinin dışında beklediğini gördüm. Bandajlı elini sudan uzak tutmuştu.
Eşofmanını giyinmiş tişörtünü elinde tutuyordu.
Yanına yaklaşıp tişörtü tutarak kafasından geçirdim, sol elini kendi geçirirken yaralı olan elini dikkatle tişörtün kolundan geçirdiğimde beni göğsüne çekerek saçlarımı öptü.
"Canın acıyor mu?"
"Hayır."
"Doğru söyle."
Çenemi tutup dudaklarıma kısa bir öpücük bıraktı. "Acımıyor yavrum."
Bir an yüzüne baktım. Beni rahatlatmak için söylediğini biliyordum ama üstelemedim.
"Yine de dikkatli olmalısın. Dikişlerin yeni."
"Sen yanımdayken dikkat etmemek mümkün mü?"
"Daha kötü olmasın diye."
"Tamam güzelim. Biliyorum."
Bandajlı eline göz gezdirdim.
"Hadi, yatağa geç. Dinlen biraz, başın dönerse söyle."
"Birlikte mi?"
"Karan..."
Gülerek sağlam kolunu omzuma attı. Ona destek olup odanın içindeki birkaç adımlık mesafeyi birlikte yürüdük.
"Başın dönüyor mu?"
"Hayır, Melis. Bak yüz kere söyledim. Sadece elim kesik, ameliyat olmadım rahat ol."
"İyi." Dolaba doğru ilerleyip kendime pijama aldıktan sonra banyoya girip üzerimi değiştirdim.
Odaya döndüğümde Karan yatağa uzanmış, sağlam kolunu başının altına koymuştu. Kapıdan girdiğimi görünce elini indirip yanındaki boşluğa baktı.
"Gel."
"Önce ışığı kapatayım."
Komodinin üzerindeki ilaçlara göz attım. Saatlerini kontrol edip su bardağını da yakınına bıraktım. Sonra yatağın diğer tarafına geçip örtüyü üzerime çektim.
Karan hemen bana doğru döndü.
"Biraz yaklaş."
"Elini zorlamayacaksın."
"Sağlam kolum var."
Gülümseyerek yanına yaklaştım. Kolunu belime doladı, başını da saçlarıma yasladı.
"Yarın hastaneye kontrol için gideceksin." dedim.
"Yarın bakarız."
"Karan."
"Tamam, gideriz."
Cevabına şaşırıp başımı kaldırdım. Bu kadar kolay kabul etmesini beklemiyordum.
"Gerçekten mi?"
"Karım emrediyor. Ne yapayım?" Gülümseyerek başımı yeniden yastığa koydum.
"Kafanı çarpınca güncelleme geldi sana."
Kahkaha attı. Sağlam kolunu belime dolayıp beni kendine biraz daha yaklaştırdı.
"İşe yaramış mı?."
"Şimdilik. Yarın yine eski hâline dönersin."
"Sen böyle yanımda olduğun sürece sanmıyorum."
Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözlerinde her zamanki kendinden emin ifade vardı.
"Uyuman gerekiyor, Karan."
"Biraz daha seninle konuşsam?"
"Yarın konuşursun."
"Yarın da yanımda olacak mısın?"
Bu kez cevap vermeden önce kısa bir an duraksadım.
"Olacağım."
Dudaklarında memnun bir gülümseme belirdi. Alnıma bir öpücük kondurup gözlerini kapattı.
"İyi geceler, güzelim."
"İyi geceler."
Bir süre sonra nefes alışverişi düzene girdi. Ben ise gözlerimi kapatmadan önce son kez yüzüne baktım. Karan uzun zamandır patronumdu, onunla çalışıyordum. Ama bir gün biri böyle bir an yaşayacağımızı söylese inanmazdım.
Onu tanıdığım ilk günden beri aramızda hep belli bir mesafe vardı. İş yerinde karşılaştığımızda birkaç kelimeden fazlasını konuşmadığımız, bakışlarıyla bile insanları susturabilen o adam şimdi aynı yatağı paylaştığım, nefesini yanı başımda duyduğum adamdı. Üstelik hayatımın bu kadar içine nasıl girdiğini hâlâ tam olarak anlayamıyordum.
Dışarıdan sert bir duvar gibi görünen adam benimleyken başkaydı, en çok da bu kafamı karıştırıyordu.
Bugün o halde onu gördüğümde yaşadığım korkunun sebenini hâlâ kendime açıklayamıyordum. Açıklamak da istemiyordum.
İçimde yer edinmeye başlayan duygularıma da bir an evvel engel olmam lazımdı.
Karan'ın geçmişi, aramızdaki bu tuhaf yakınlık ve giderek anlamlandırmakta zorlandığım hislerim...
Yarın hepsinden uzak durmaya çalışacaktım. En azından kendimi buna inandırmak istiyordum.
Annemin tedavisi...benim bu evlilikte ki tek sebebim buydu.
Şuan Karan'a yakın olmamın sebebi de yaralı olmasıydı... Böyle olmak zorundaydı....