"Dönme."

Gözlerimi araladığımda beyaz bir tavanla karşılaştım. Başımın içinde dayanılmaz bir ağrı vardı. Nerede olduğumu anlamam birkaç saniyemi aldı.
Hastane…
Kazayı hatırladım. Virajı, karşıdan gelen farları ve sonrasında duyduğum o şiddetli çarpma sesini…
Başımı hafifçe çevirdiğimde yatağın yanında oturan Melis'i gördüm. Başını yatağın kenarına yaslamıştı. Gözleri kapalıydı. Bir süredir burada olduğu belliydi.
Hafifçe kıpırdadığımda hemen doğruldu.
“Karan…”
Ayağa kalkıp yanıma geldi. Gözleri dolmuştu.
"İyisin..."
Cevap vermedim. Kolumdaki alçıya baktım, ardından yeniden ona döndüm.
“Ne zamandır buradayım?”
"İki gecedir..."
“Sen neden buradasın?”
Yüzündeki ifade değişti.
"Kaza yapmıştın Karan."
Bakışlarımı ondan çektim. O sırada içeri giren doktor yanıma yaklaştı. MR sonuçlarını incelediğini, görüntülerde ciddi bir sorun olmadığını ancak kolumda kırık bulunduğunu söyledi.
"MR sonuçları temiz çıktı fakat aldığınız darbe sonucu bir süre daha hastanede kalmanızı öneriyorum.”
“Gerek yok.”
“Baş ağrınız devam ediyorsa gözlem altında kalmanız daha doğru olur.”
"Çıkacağım." Murat odadaydı, ona döndüm. "İşlemleri hallet, çıkalım."
"Karan Bey, bu gece kalın. Yeni bir MR çekelim."
"Gerek yok." Doğrulup yataktan kalktım.
Doktor bir şey söylemeden çıkarken Melis yanıma geldi.
"Yardım edeyim." Kolumu tuttuğunda yüzüne baktım, ona hâlâ aşıktım, ama bu ona olan öfkemin önüne geçmiyordu.
"Çek elini." Murat yeniden odaya döndüğünde hastaneden çıktık...
###
Eve girdiğimizde salondaki koltuğa oturup derin bir nefes aldım. Başımın ağrısı giderek artıyordu...
"Karan Bey...iyi misiniz?"
"İyiyim Nermin."
"Hiç öyle görünüyorsunuz..." Gözlerimi kapatarak koltuğa uzandığımda Nermin üzerime ince bir battaniye örttü. "Murat ilaçlarınızı verdi, ben çorba getireyim sonra için..."
"İstemiyorum."
Nermin birkaç saniye yüzüme baktı, bir şey söylemeden bekledi. Bakışlarım Melis'i bulduğunda istemsizce kaşlarım çatıldı.
"Sen niye buradasın?"
"Karan lütfen-"
"Gitmiyorsan odana çık."
"Yanında kalayım..."
Yüzümde acı bir gülümseme belirdi. Bir zamanlar birkaç dakika görebilmek için yalvardığım kadın şimdi yanımda kalmak istiyordu. Belki bu da başka bir planın parçasıydı.
"Ya git, ya da odana çık." Nermin mutfağa giderken Melis bana doğru biraz yaklaştı.
"Karan...orası bizim odamız." Sesi titriyordu, oldukça yorgun görünüyordu ama bu haline rağmen öfkem dinmiyordu.
"Artık değil."
Bir şey söylemedi, sadece gözlerime baktı. İçim parçalandı ama tek kelime etmedim.
"Yarın İngiltere'ye gideceğim..." Dedi sonunda. "Dönmeyeceğim."
Cevap vermedim. Söylediği tek kelime beni bitirmişti ama artık hiçbir duygumun önemi yoktu. Melis ağır adımlarla merdivenleri çıkarken gözlerimi kapattım.
Sadece biraz sessizlik istiyordum.
"Karan Bey, ilaçlarınız."
"Oraya bırak." Dedim gözlerimi açmadan. Şakaklarıma yayılan ağrıyla birlikte gözlerimi daha da sıktım.
"Ağrı kesici için bari..." Gözlerimi açıp doğruldum.
"Getir Nermin." İlacı kutusundan çıkartıp bana uzattığında beklemeden ağzıma attım, Nermin'in uzattığı bardağı alarak suyu içip yeniden uzandım.
"Bir şeye ihtiyacınız olursa seslenin..."
"Çıkmıyor musun sen?"
"Siz iyi değilsiniz..."
"Olabilir."
"Yok, olmaz yani Karan Bey..."
"İşin varsa çık."
"Kalacağım." Cevap vermeden gözlerimi kapattım.
Nermin yirmi yaşından beri buradaydı. Aslında yabancı değildi, aynı lisede okumuştuk. İlk geldiği gün ben hatırlayamasamda, o hemen tanımıştı.
Beş yıldır da burada benimleydi.
Nefesimi dışarı verip yeniden kalktım. Kafamdaki sesler bir türlü susmuyordu.
"Nermin."
"Buyurun Karan Bey."
Karşıdaki dolabı işaret ettim.
"Getir." Nermin'in bakışları dolaba kaydı, ardından yeniden bana döndü.
"Olmaz Karan Bey."
"Getir."
"Şu durumda içemezsiniz."
"Sen mi karar veriyorsun buna?" Sesim beklemediğim kadar sert çıkmıştı.
"Hayır, öyle söylemek istemedim ama-"
"Getir o zaman."
Bir şey söylemek istedi fakat konuşmadan dolaba yönelip şişelerden birini alıp getirdi. Kapağı açıp birkaç yudum aldıktan sonra sehpaya geri bıraktım.
"Tek ses duymak istemiyorum."
"Tamam."
Nermin salondan ayrılırken başımı geriye yaslayarak öylece durdum.
Melis'in yüzü geldi gözlerimin önüne...
Titreyen sesi, bitmeyen göz yaşları...
Gece ilerlerken koltuktan kalkıp ağır adımlarla merdivenleri çıktım.
Odanın kapısına geldiğimde elim kapının kolunda kaldı, evin sessizliğini bölen tek şey Melis'in hıçkırık sesleriydi.
Elimi kapının kolundan çekip merdivenlere yöneldiğim sırada kapı açıldı.
"Karan..." Ona doğru dönmedim. Bir adım atmıştım ki karşıma gelip durdu. "Gitme de...yanımda kal de...bir şey söyle."
"Çekil karşımdan."
Gözleri hâlâ yaşlıydı, yeşil gözleri kanlamış, yorgun duruyordu.
"Hani beni çok seviyordun?"
"Ben hiçbir zaman yalan söylemedim."
"Aşıktın bana..."
"Hâlâ öyle."
"O zaman neden-"
"Çünkü sen bana ihanet ettin!" Sesim evin içinde yankılandığında Melis bir adım geri çekildi. "Ben sana aşığım....ama sen oyun oynadın. Bana sarılırken, benimle uyurken... hepsi çıkar içindi."
"Karan-"
"Sen beni paramparça ettin."
"Özür dilerim..."
"Git. Bir daha da geri dönme." Daha fazla beklemeden merdivenlerden aşağı inip sehpanın üzerinde duran şişeyi alarak birkaç yudum daha aldım.
Onu bugün affetsem, hiçbir şey olmamış gibi davransam...kendime ihanet etmiş olacaktım.
Her gün yeni bir planı olup olmadığını düşünecek, hep şüpheyle yaşayacaktım.
Koltuğa uzanıp gözlerimi kapattım.
Belki biraz uyusam kafamdaki bütün sesler birkaç saatliğine susardı.
####
Gözlerimi açtığımda başımdaki ağrı hâlâ devam ediyordu.
"Nermin."
"Buyurun Karan Bey."
"Ağrı kesici..."
"Bir şeyler yemelisiniz."
"Sürekli ne yapacağımı söyleyip durma bana. Ağrı kesici ver."
Nermin cevap vermeden ilacı uzattığında hemen içtim.
"Melis çıktı mı?"
"Az önce...siz uyurken çıktı." Demek gitmişti...
Koltuğa yaslanıp bir süre bekledim. Neyi beklediğimi ben de bilmiyordum, Melis geri döner diye mi bekliyordum?
Dün gece ona kendi ağzımla gitmesini söylemiştim.
Düşündüklerim içimi daraltırken kalkıp odama çıktım.
Her şey yerli yerindeydi.
"Nermin!"
Saniyeler sonra Nermin çıktığında odayı gösterdim.
"Ben akşam dönene kadar bu odayı tamamen boşalttır. Tek bir çöp dahi kalmayacak burada."
"Tamam Karan Bey."
Dışarı çıkarken Nermin'in sorusuyla ona geri döndüm.
"Melis Hanım'ın eşyaları?"
"Atın."
Nermin'in yüzünde kısa bir tereddüt belirdi.
“Tamamını mı?”
“Bir şeyi iki kere söylemek zorunda bırakma beni.”
Başını hafifçe eğdi.
“Anladım Karan Bey.”
Daha fazla konuşmadan odadan çıktım. Koridorda birkaç saniye durup kapalı kapıya baktım. Bir zamanlar bu odanın içinde onunla geçireceğim günlerin hayalini kurardım. Şimdi aynı odada ondan kalan tek bir eşya bile görmek istemiyordum.
Ceketimi alıp kapıya çıktım. Murat çoktan arabayı hazırlamıştı.
“ Nereye gidiyoruz?” diye sordu.
“Depoya.”
Murat kısa bir an yüzüme baktı. Kolumdaki alçıya, ardından başıma…
“Abu, biraz dinlensen daha iyi olur.”
"Murat, şu günlerde bana öneri yapma."
"Tamam abi."
Araba hareket ettiğinde başımı koltuğa yasladım. Bir süre dışarıyı izledim. Şehir yavaş yavaş geride kalırken zihnimde tek bir isim dönüp duruyordu.
Kuzgun.
Onunla ilgili bilmem gereken ne varsa öğrenecektim. Melis'in gönderdiği bilgiler, elindeki kayıtlar, bütün bunların arkasında kimlerin olduğu… Hiçbir şey yarım kalmayacaktı.
Depoya vardığımızda içeride birkaç adam beni bekliyordu. Murat kapıyı açtı, arabadan indim. Kolumdaki alçıya rağmen yürümemi yavaşlatmadım.
Beni görenler ayağa kalktı.
“Geçmiş olsun patron.”
Başımı hafifçe sallayıp masanın başındaki sandalyeye geçtim.
“Anlatın.”
Dosyalardan biri önüme bırakıldı. Sağlam elimle açıp sayfaları çevirdim. Birkaç isim, birkaç adres ve henüz doğrulanmamış bilgiler…
"Bunların hepsi Kuzgun'a mı çıkıyor."
"Evet."
"Tamam. Yerini yurdunu, bilmemiz gereken her şeyi öğrenin."
"Emredersin abi."
Saatlerce depoda durup Kuzgun'a ulaşmanın yollarını aradık, planlar yaptık. Kafamı başka şeylerle meşgul etmek istiyordum ama aklımın bir yerinde hep o vardı.
Başımda beliren şiddetli ağrı artık dayanılmaz hâle gelmişti. Parmaklarımı şakaklarıma bastırıp gözlerimi kapattım.
“Abi, iyi misin?”
“İyiyim.”
Murat karşımdaki dosyaları toplarken bana baktı.
“Bence artık eve dönelim. Yeterince yoruldun.”
Cevap vermedim. Önümdeki dosyayı kapatıp sandalyeye yaslandım.
“Kuzgun'la ilgili en ufak bir gelişme olursa doğrudan beni arayacaksınız. Gece gündüz fark etmez.”
“Tamam abi.”
Depodan çıktığımızda hava kararmıştı. Arabaya bindiğimde telefonumu elime aldım. Ekranda cevapsız arama yoktu. Mesaj da…
Melis'ten hiçbir şey yoktu.
Telefonu kilitleyip cebime koydum.
Ne bekliyordum ki? Gitmesini ben istemiştim. Üstelik bu kez arkasından koşacak değildim.
“Eve mi geçiyoruz abi?” diye sordu Murat.
“Hayır.”
“Nereye?”
"Mekana."
"Abi bu halde içecek misin?"
"Murat, tek bir kere daha soru sorup itiraz edersen...seni öldürürüm."
"Tamam abi."
Murat başka bir şey söylemedi. Bir süre sonra mekânın önünde durduk. Burası, yıllardır uğradığım, kendime ait özel bir bölümünün bulunduğu yerlerden biriydi.
İçeri girdiğimizde bizi karşılayan adam başıyla selam verdi. Doğrudan arka taraftaki odaya geçtim. Murat da peşimden geldi.
Her zamanki koltuğa oturup ceketimi çıkardım. Kolumdaki alçı hareketlerimi kısıtlıyordu. Birkaç saniye onunla uğraştıktan sonra vazgeçip sırtımı koltuğa yasladım.
Murat karşıma geçti.
“Ne getireyim abi?”
“Viski.”
Bana baktı ama bu kez bir şey söylemedi. Birkaç dakika sonra sehpanın üzerine bırakılan şişeyi alıp kendim doldurdum.
Bardağı dudaklarıma götürüp birkaç yudum aldım. Başım hâlâ ağrıyordu. Gözlerimi kapatıp başımı geriye yasladım.
Murat telefonuna gelen mesaja baktı.
"Abi, Melis Hanım uçaktan inmiş."
"Bana onunla ilgili bilgi verme Murat."
"Ben merak edersin diye oradaki adamlara söyledim."
"Söyle, geri dönsünler."
"Tamam abi."
Bardağı elimde sıktım.
İki gün boyunca başucumda beklemişti. Belki gerçekten endişelenmişti. Belki de kendini suçlu hissettiği için oradaydı.
Artık hangisinin doğru olduğunu bilmek istemiyordum.
“Bir tane daha getir.”
Murat bardağıma baktı.
“Abi…”
Bakışlarımı kaldırdım.
“Ne?”
“Bir şey yok.”
Arkasına yaslandı. Ben de yeniden bardağıma döndüm.
Bu gece düşünmek istemiyordum. Sadece kafamın içindeki sesleri susturmak istiyordum. Ama ne kadar içsem de Melis'in sesi hâlâ kulaklarımdaydı.
Dönmeyeceğim...
Dudaklarımda acı bir gülümseme belirdi.
“İyi,” diye mırıldandım. “Dönme zaten.”