Bölüm 30

Zaman sessizce geçti.
Yıllar Zeynep’in yüzüne çizgiler bıraktı ama kalbine ağırlık koymadı. Yusuf’la kurdukları ev, yüksek seslerin değil, sabah namazlarının sesiyle uyandı hep. Duayla açıldı kapılar, sabırla kapandı.
Zeyd büyüdü; annesinin dizinin dibinde Kur’an dinleyerek.
Fatma annesinin başörtüsünü taklit ederken öğrendi ilk kelimelerini.
Zeynep çocuklarına çok konuşmadı. Daha çok yaşadı. Onlar da bakarak öğrendi.
Yirmi beş yıl geçti.
Zeyd artık genç bir adamdı.
Fatma annesine benzeyen bir sükûnet taşırdı yüzünde.
O sabah Zeynep her zamanki gibi erkendi. Ev sessizdi. Abdestini aldı, seccadesini serdi. Yusuf mutfakta çay koyarken onun sesini duydu:
“Allah’ım…”
Namaza durdu Zeynep.
Ayaktayken omuzlarındaki yıllar yok gibiydi.
Rükûda eğildi; yüklerinden arınır gibi.
Secdeye vardığında alnı seccadeye değdi.
O an yüzünde bir tebessüm vardı.
Zeyd kapıdan bakıyordu. Annesinin secdede biraz uzun kaldığını fark etti ama rahatsız olmadı. Zeynep hep secdede uzun kalırdı.
Fatma da odasının kapısında durdu. Sessizce bekledi.
Ama bu kez Zeynep kalkmadı.
Yusuf içeri girdiğinde zaman durmuş gibiydi. Seccadenin üzerinde, alnı hâlâ secdede… Yüzü sakindi. Ne bir kasılma, ne bir acı izi.
Zeyd dizlerinin üzerine çöktü.
“Anne…” dedi.
Sesine cevap gelmedi.
Fatma ağlamadı hemen. Annesinin yanına oturdu. Elini tuttu. Soğuk değildi. Sanki birazdan başını kaldıracak gibiydi.
Yusuf fısıldadı:
“Secdede… Rabbine gitti.”
Cenazesinde çok insan vardı. Ama kimse yüksek sesle ağlamadı. Kur’an okundu. Dualar edildi. Herkes aynı şeyi söylüyordu:
“Onun hayatı gibi ölümü de güzel oldu.”
Zeyd annesinin mezarı başında durdu.
“Anne,” dedi, “bize öğrettiğin gibi yaşamaya çalışacağım.”
Fatma ellerini açtı.
“Sen secdede gittin,” dedi, “biz secdeyi hiç bırakmayacağız.”
Zeynep, yıllar önce bir gün secdede şöyle dua etmişti:
“Allah’ım, beni Sana en yakın olduğum anda al.”
Ve duası,
tam da secdede kabul olmuştu.