Bölüm 1

– GECEYE KALAN DUA
Zeynep aynanın karşısında uzun süre kendine baktı.
Yüzü yorgundu ama asıl yorgunluk gözlerinin içindeydi.
İnsan bazen ne kadar sustuğunu, ancak yalnız kaldığında fark ediyordu.
Saat gece 01.27ydi.
O saatlerde insanlar ya uyur ya da Allah’a sığınırdı.
Zeynep ise ikisini de yapamıyordu.
Odasının köşesinde, yıllardır dokunmadığı bir seccade vardı.
Annesinden kalmıştı.
Katlıydı, tozluydu, küskündü…
Tıpkı Zeynep gibi.
“Benim yüzüm var mı?” diye fısıldadı.
“Bu kadar şeyden sonra secdeye eğilecek yüzüm kaldı mı?”
Kalbi hızlı atıyordu.
Geçmişi bir bir önüne düşüyordu:
Yanlış kararlar, kırılan kalpler, susturulan vicdan…
Ve en çok da ertelediği dualar.
Bir anda dizlerinin bağı çözüldü.
Yatağın kenarına oturdu.
Ağlamak istedi ama gözyaşları bile tereddüt ediyordu.
Sonra…
Hiç planlamadığı bir şey yaptı.
Kalktı.
Seccadeyi açtı.
Ellerinin titrediğini fark etti.
Ayakta durdu ama hangi sureyi okuyacağını bilemedi.
Zihni bomboştu, kalbi karmakarışıktı.
“Allahu Ekber” dedi.
Sesi, kendisinden bile çekiniyordu.
Secdeye eğildiğinde, alnı yere değdi ama kalbi yere çakıldı.
İlk defa bu kadar savunmasızdı.
“Allah’ım…” dedi.
Gerisi gelmedi.
Dakikalar geçti.
Belki saniyeler.
Zaman anlamını kaybetti.
Sonunda dudaklarından şu cümle döküldü:
“Beni affet demeye utanıyorum…
Ama sensiz de yapamıyorum.”
İşte o an ağladı.
Sessizce değil, içinden koparak.
Gözyaşları seccadeyi ıslattı.
Annesinin seccadesini.
Zeynep ilk kez şunu anladı:
Allah’tan kaçmak, aslında O’na daha çok yaklaşmaktı.
Ama bu yol kolay olmayacaktı.
Çünkü tövbe etmek, sadece ağlamak değil…
Değişmeyi göze almaktı.
Ve Zeynep, değişmekten korkuyordu.