Bölüm 23

Her şey bir tebligatla başladı.
Zeynep zarfı eline aldığında kalbinin sıkışacağını sandı ama olmadı. Kâğıdı açtı, okudu. Kentsel dönüşüm. Ev boşaltılacaktı. Yıllardır içinde dua ettiği, Kur’an okuduğu, Defne’yi büyüttüğü o ev… Bir süre sonra olmayacaktı.
Zeynep pencereye gitti. Şehir her zamanki gibiydi. Gürültülü, aceleci, yorgun. İçinde bir itiraz yükselmedi. Aksine, tuhaf bir ferahlık geldi.
“Demek vakti,” dedi kendi kendine.
O gece uyuyamadı. Babasını düşündü. Ondan kalan tek yer… Zonguldak Ereğli’deki eski ev. Denizi gören, rüzgâr alan, çocukluğunun yazlarını saklayan ev. Uzun zamandır kapalıydı. Anahtarı çekmecenin en dibindeydi.
Sabah namazından sonra dua etti. Uzun bir dua değildi.
“Allah’ım,” dedi,
“beni kalabalıktan değil, fazlalıktan çıkar.”
Karar o an netleşti.
Defne’yi aradı.
“Şehri bırakıyorum,” dedi.
“Nereye?” diye sordu Defne.
“Ereğli’ye,” dedi. “Babamın evine.”
Defne sustu. Sonra gülümsediğini sesinden anladı Zeynep.
“Tam sana göre,” dedi. “Deniz, rüzgâr, sessizlik.”
Toplanması uzun sürmedi. Zeynep eşyaya bağlı değildi. Kitaplarını, mushaflarını, birkaç giysisini aldı. Ev boşalırken duvarlara son bir kez baktı. Orada çok ağlamıştı. Çok şükretmişti. Kimseye kırgın değildi.
Otobüs yola çıktığında şehir geride kaldı. Binalar azaldı, gökyüzü genişledi. Zeynep başını cama yasladı. İçinde bir kaçış değil, bir dönüş vardı.
Ereğli’ye vardığında akşamüstüydü. Deniz griydi ama sakindi. Ev eskiydi. Kapıyı açtığında toz kokusu geldi ama yabancı değildi. Sanki yıllardır bekliyordu.
Pencereleri açtı. Rüzgâr içeri doldu. Babasının sesini hatırladı. Sessizliğini de.
Seccadesini serdi. Bu sefer şehir gürültüsü yoktu. Sadece dalga sesi.
“Baba,” dedi içinden,
“emanetine geldim.”
O akşam Kur’an okudu. Sesi duvarlara çarpmadı, dışarı taştı. Deniz dinledi. Rüzgâr taşıdı.
Zeynep artık şunu biliyordu:
Bazı evler yıkılır.
Ama bazı dönüşler,
insanı kendine yeniden yerleştirir.
Şehir geride kalmıştı.
Ama yol bitmemişti.