Bölüm 2

ZEYNEP’İN GEÇMİŞTEKİ BÜYÜK GÜNAHI
Günahın Adı:
Bilerek yapılan bir iftira ve susarak işlenen bir zulüm
NE OLMUŞTU?
Zeynep 22 yaşındayken hayatında Harun adında evli bir adam vardı.
Harun güçlüydü, saygındı, çevresinde sözü geçen biriydi.
Zeynep ise yalnızdı, kırılgandı ve yanlış bir ilgiye muhtaçtı.
Başta her şey “masum konuşmalar” gibiydi.
Ama Zeynep şunu bile bile sustu:
Bir kadının evliliğine zarar verdiğini.
Sonra olay büyüdü.
Harun’un eşi Meryem, olanları sezdi.
Zeynep’le yüzleşti.
Ağladı.
Yalvardı.
“Yuvamı yıkma” dedi.
İşte Zeynep’in asıl günahı orada başladı.
İFTİRA ANI
Olaylar ortaya çıkmasın diye Zeynep, kendini kurtarmak için yalan söyledi.
Harun’u masum gösterdi
Kendini mağdur gibi anlattı
Ve Meryem için şunu ima etti:
“Psikolojisi bozuk… takıntılı.”
Bu sözler resmi kayıtlara geçti.
Aileler karıştı.
Mahalle karıştı.
Meryem yalnızlaştı.
İnanılmadı.
Dışlandı.
Ve bir süre sonra…
SONUÇ (ZEYNEP’İ YAKAN KISIM)
Meryem, yaşadığı utanç ve yalnızlığa dayanamadı.
Evinin banyosunda bileklerini kesti.
Ölmedi.
Ama ruhen hayatta kalamadı.
Boşandı.
Şehrini terk etti.
Bir daha kimse ondan haber almadı.
Harun ise gücünü kullanarak tertemiz çıktı.
Zeynep sustu.
Hayatına devam etti.
Ama bir şey onunla birlikte geldi:
Gece uykularında Meryem’in sesi.
ZEYNEP’İN VİCDAN CÜMLESİ
(Zaman zaman zihninde yankılanır)
“Ben yapmadım demekle,
olanı yapmış oldum.”
DİNİ AĞIRLIK
Zeynep şunu bilir:
Zinaya yaklaşmıştır
İftira etmiştir
Bir kulun hayatını karartmıştır
Ve en ağır olanı:
Kul hakkı…
Bu yüzden secdede şunu diyemez: “Beni affet.”
Çünkü bilir:
Allah affeder…
Ama kul hakkı helalleşmeden kapanmaz.
ROMANIN ANA GERİLİMİ
Zeynep’in tövbesi yarımdır.
Çünkü Meryem hayattadır…
Ve bir yerde yaşamaktadır.
Zeynep ya:
Onu bulup gerçeği itiraf edecektir
Ya da bu yükle yaşamayı öğrenecektir
Ama ikisi de can yakacaktır.