Bölüm 27

Günler birbirini kovaladı.
Bir sohbet oldu, sonra sessizlik…
Sonra yine birkaç kelime.
Zeynep ile Yusuf’un tanışıklığı aceleye gelmedi. Ne duyguların önüne geçti sözler, ne de sözler duyguların yerine geçti. Konu çoğu zaman Kur’an oldu, bazen bir ayet, bazen bir dua, bazen de hayatın içinden küçük bir imtihan.
Altı ay boyunca konuşmaları hep ölçülü kaldı.
Gece geç saatler olmadı.
Lüzumsuz kelimeler hiç girmedi araya.
Yusuf her zaman saygılıydı.
Zeynep ise mesafeyi korurken kalbini de incitmedi.
Bir gün Yusuf şöyle yazdı:
“Bugün dedemin eski mushafını okudum. Kenarına şu notu düşmüş: ‘Kalbi temiz olanın yolu uzasa da sapmaz.’”
Zeynep cevapladı:
“Ne güzel bir miras bırakmış.”
Yusuf bir süre yazmadı. O akşam Zeynep bunu fark etti ama üzerine düşünmedi. Ertesi gün öğleye doğru mesaj geldi. Bu kez farklıydı. Daha ciddi, daha netti.
“Zeynep Hanım, bir süredir istişare ediyorum. Kendimle, Rabbimle ve büyüklerimle…”
Zeynep telefonu elinde tuttu. Kalbi hızlandı ama sükûnetini bozmadı.
Yusuf devam etti:
“Altı aydır konuşuyoruz. Bu sürede şunu anladım: Ben sizi hayırlı bir eş olarak görmek istiyorum.”
Zeynep derin bir nefes aldı.
Yusuf’un mesajı uzun değildi ama ağırlığı vardı:
“Eğer siz de uygun görürseniz, bu tanışıklığı helal bir yola taşımak isterim. Niyetim evliliktir. Beklemek, acele etmemek ama doğru adımı atmak.”
Zeynep gözlerini kapattı. Kalbinde bir telaş yoktu. Ne korku, ne aşırı sevinç… Sadece bir huzur.
Bir süre sonra yazdı:
“Bunu bu şekilde, bu edep ile söylemeniz benim için çok kıymetli. İstihare ederim, dua ederim. Sonra konuşuruz.”
Yusuf cevapladı:
“Ne zaman hazırsanız. Benim için beklemek de ibadettir.”
O gece Zeynep uzun uzun dua etti.
Ne kendi isteğini zorladı, ne kalbini susturdu.
Sadece şunu söyledi:
“Allah’ım, eğer bu yolda hayır varsa kalbimi sakinleştir. Yoksa içimi soğut.”
Sabah kalktığında içi sakindi.
Henüz “evet” dememişti.
Ama şunu biliyordu:
Bu teklif ne hevesle söylenmişti,
ne yalnızlıkla…
Bu,
ahlakla başlayan bir tanışmanın,
helal bir kapıya yönelmesiydi.