Bölüm 12

Zeynep onu ilk kez kütüphanede gördü. Sessizdi ama huzurlu değildi. Kitapların arasında dolaşıyor, birini alıp bırakıyor, hiçbirinde karar kılmıyordu. Zeynep masasında Kur’an okuyordu. Gözleri satırdaydı ama dikkati dağılmıştı. Karşısındaki kızın yüzünde tanıdık bir hâl vardı: kaçış.
Kız sonunda dayanamayıp yaklaştı.
“Affedersiniz,” dedi, “bu kitabı gerçekten anlayarak mı okuyorsunuz?”
Zeynep başını kaldırdı. Gülümsedi.
“Anlamaya çalışarak,” dedi. “Her gün yeniden.”
Kız sandalyeyi çekti. Oturdu.
“Ben anlayamıyorum,” dedi. “Zaten inanmıyorum.”
Bu cümle meydan okuma gibi değildi. Daha çok yorgunluk gibiydi.
“Adın ne?” diye sordu Zeynep.
“Defne.”
Zeynep adını söyledi. Kur’an’ı kapatmadı ama ileri de götürmedi. Defne kitabın üstüne baktı.
“Ben ateistim,” dedi açıkça. “Ama merak ediyorum. İnsanlar neden hâlâ inanıyor?”
Zeynep düşünmeden cevap vermedi.
“Çünkü inanmak bazen anlamaktan önce gelir,” dedi. “Bazen de sonra.”
Defne kaşlarını çattı.
“Bu bana kaçış gibi geliyor,” dedi. “Bilmediğini Allah’la kapatmak.”
Zeynep sakin kaldı.
“Ben bilmediğimi inkârla kapatıyordum,” dedi. “Bu da başka bir kaçış.”
Defne güldü ama alaycı değildi.
“Yani diyorsun ki ben de kaçıyorum.”
“Diyorum ki,” dedi Zeynep, “hepimiz kaçıyoruz. Soru şu: Nereye?”
Defne sustu. İlk defa biri ona cevap vermek yerine soru sormuştu.
Günler sonra yine karşılaştılar. Bu sefer Defne daha hazırdı. Notlar almıştı.
“Eğer Allah varsa,” dedi, “neden bu kadar kötülük var?”
Zeynep bu soruya hazırdı ama acele etmedi.
“Eğer Allah yoksa,” dedi, “iyiliğin anlamı ne?”
Defne itiraz etti.
“İnsanlık için,” dedi. “Ahlak için.”
“Peki,” dedi Zeynep, “ahlakı kim tanımlıyor?”
Tartışmalar uzadı. Sesler yükselmedi ama kelimeler sertleşti. Defne bazen sinirlendi.
“Sen her şeye ayetle cevap veriyorsun,” dedi bir gün.
Zeynep başını salladı.
“Hayır,” dedi. “Ben hayatla cevap veriyorum. Ayetler bana eşlik ediyor.”
Defne bir gün aniden sordu:
“Sen gerçekten inanıyor musun? Yoksa buna tutunmak zorunda mı kaldın?”
Bu soru Zeynep’i durdurdu. Uzun süre cevap vermedi. Sonra konuştu:
“Ben inanmak zorunda kaldım,” dedi. “Sonra inandım. Şimdi ise biliyorum.”
“Biliyorsun?” diye sordu Defne.
“Allah’ın varlığını değil,” dedi Zeynep. “Yokluğunun beni daha çok yaraladığını.”
Bu cümle Defne’yi susturdu.
Bir akşam Defne Zeynep’in okuduğu ayeti işaret etti.
“Bu ne diyor?” diye sordu.
Zeynep yavaşça okudu:
‘Şüphesiz biz insanı en güzel şekilde yarattık.’
Defne alay etmedi.
“Ben kendimi güzel bulmuyorum,” dedi.
Zeynep kitabı kapattı.
“Allah’ın kelamı,” dedi, “senin aynan değil. Sen ona bakmayı öğreniyorsun.”
Defne o gün ilk defa Kur’an’a dokundu. Okumadı. Sadece dokundu.
“Ben Müslüman olmak istemiyorum,” dedi. “Henüz.”
Zeynep gülümsedi.
“Ben seni Müslüman yapmak istemiyorum,” dedi. “Sadece dürüst kalmanı istiyorum.”
Defne başını kaldırdı.
“Ya sonunda yine inanmazsam?”
Zeynep sakin bir sesle cevap verdi:
“Allah, zorla geleni sevmez.”
Defne o gece uzun süre düşündü.
İnançla değil…
inkârla da değil…
sorularla baş başa kaldı.
Ve bu, yolun başladığı yerdi.