Bölümler 16Şu an: Vedalar ve süprizler
- 1 Atila Komtan779 kelime
- 2 Kaza695 kelime
- 3 Umut720 kelime
- 4 Umut ve ölüm arasında bir söz573 kelime
- 5 Yaprak525 kelime
- 6 Umuda atılan adımlar693 kelime
- 7 Atila561 kelime
- 8 Yeni bir başlangıç510 kelime
- 9 Bu seferlik568 kelime
- 10 Vedalar ve süprizler432 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Kızlar494 kelime
- 12 Çılgın teklif beklentisi492 kelime
- 13 Hastane621 kelime
- 14 Geri dönüşü olmayan görev320 kelime
- 15 Mecburum754 kelime
- 16 🤍🩷⭐13 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Defin işlemleri tamamlandıktan sonra Fatma Hanım, hastaneden son yolculuğuna hazırlanacağı camiye götürüldü. Öğle namazını müteakip kılınan cenaze namazının ardından, sevenlerinin dualarıyla mezarlığa götürülerek toprağa verildi.
"Baba, hadi artık gidelim..."
"Oğlum, siz gidin. Ben annenle son kez vedalaştıktan sonra ayrılacağım."
Atila, Yaprak ile birlikte eve döndü. Yaprak, Atila’nın içten içe yıkıldığını hissedebiliyordu ancak onun bu acıyı neden ısrarla sakladığını bir türlü anlayamıyordu.
"Atila, canım... İçinden acı çekme böyle. Kendine zarar veriyorsun."
"Yaprak, ben yapamam. Ben bu vatanı koruyan bir askerim. Vatanı savunmak, duygularla hareket etmeyi ya da onlara yenilmeyi kaldırmaz. Vatanı korumak, en büyük acılara bile dimdik göğüs gerebilmeyi gerektirir."
Fatma Hanım'ın vefatının üzerinden kırk gün geçmişti. Atila, bu süre zarfında biraz olsun kendini toparlamayı başarmıştı.
"Sevgilim, bugün arkadaşım Ebru’nun doğum günü. Bizi de davet ettiler."
"Yaprak, benim gelmem doğru olmaz. Annemi yeni kaybettim, daha kırkı yeni çıktı. Hem Zafer Komutan’ın evine uğrayacağım; kırk gündür adamdan ses seda çıkmadı, merak ediyorum."
"Atila, arkadaşlarım seninle tanışmayı çok istiyorlardı. Bu davet güzel bir vesile olurdu. Ben de böyle bir gecede yanımda olmanı isterdim ama seni de anlıyorum, haklısın."
Atila, Yaprak’ı Ebru’nun evine bıraktıktan sonra Zafer Komutan’ın evine geçti. Kapıyı çaldı ama açan olmadı. Telefon ettiğinde ise Zafer Komutan, "İşimin başındayım, herhangi bir sorun yok," diyerek kısa kesti.
Zafer Komutan ile görüşeceğini düşünerek Yaprak’ın davetini geri çevirmişti ancak beklediği görüşme gerçekleşmemişti. Yaprak’ın "Yanımda olmanı istiyorum," deyişi kulaklarında çınlıyordu. Kararını verdi; ona bir sürpriz yapacaktı. Arabasına atladığı gibi Ebru’nun evine doğru yola çıktı.
İçeride ise Yaprak, kendi kendine düşüncelere dalmıştı: "Şuraya bak, herkes sevdiği adamla gelmiş; biz ise yalnızız. Ah Atila, ne vardı bugün yanımda olsaydın..." O sırada hastaneden hemşire arkadaşları yanına yaklaştı.
"Yaprak, canım nasılsın?"
"İyiyim, sağ olun."
"Seninki nerede, niye gelmedi?"
"Annemi kaybettik biliyorsunuz, bu ara biraz zor zamanlar geçiriyor. Babasıyla ilgilenmesi gerekiyordu, o yüzden katılamadı."
"Hadi ya... Oysa biz de tanışırız diye düşünmüştük."
"Ne yapalım kızlar, artık başka zamana..."
Yaprak, içinden bir iç çekti: "Bu kızlar da neden Atila’yı bu kadar merak eder oldu? Altı üstü bir beyefendi... Ama sadece bana ait olan bir beyefendi!"
"Seninki Bordo Bereli değil mi? Hem de Albay!"
"Evet," dediği anda kapı çaldı.
Kapıyı Ebru açmıştı. Karşısında uzun boylu, mağrur duruşlu bir adam duruyordu.
"Pardon, kime bakmıştınız?"
"Ben Yaprak’ın erkek arkadaşı, Atila."
Ebru’nun gözleri parladı. "Aa, Atila! Sen misin?"
"Evet, benim."
Ebru içeriye doğru seslendi: "Kızlar, bakın kim geldi! Atila burada!"
Atila içeri girdiğinde, heybetli duruşu ve karizmasıyla bir anda tüm dikkatleri üzerine çekti. Kızların ona hayranlık dolu bakışları Yaprak’ı hafiften rahatsız etmişti.
Atila, hiç vakit kaybetmeden hızlı adımlarla Yaprak’ın yanına gitti. Yaprak, sanki bir daha hiç bırakmayacakmış gibi sevgilisine öyle bir sarıldı ki, görenler bu anı hayranlıkla izledi.
Bölüm etkileşimi
