Albay Atila komutan kitap kapağı

3. bölüm / 16

Umut

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Umut

Bir saatlik yolculuğun ardından nihayet Atila’nın evine vardılar. Burası, denize nazır, uçsuz bucaksız maviye bakan oldukça lüks, sahile sıfır bir villaydı. Atila arabayı park ettikten sonra bagajdan Yaprak’ın tekerlekli sandalyesini çıkardı.
Yaprak’ı büyük bir şefkatle kucaklayıp sandalyesine yerleştirdi. Genç kızın bakışları, evin ihtişamı karşısında hayranlıkla donup kalmıştı. Atila, onu kendisi için özel olarak hazırlattığı yatak odasına götürdü. Yaprak’ın kendisini daha rahat hissetmesi ve her türlü ihtiyacının karşılanması için ona eşlik edecek bir kadın bakıcı da ayarlamıştı.
Bir süre sonra Yaprak’ı temiz hava alması için bahçeye çıkardı. Havuz başında kısa bir gezintinin ardından dinlenmek için oturma alanına geçtiler. Kahveleri servis edilirken Yaprak’ın zihninde tek bir soru vardı: Karşısındaki bu gizemli komutan kimdi ve nasıl böyle bir hayata sahipti?
"İsmin ne senin?" diye sordu Yaprak, sessizliği bozarak.
"Adım Atila," diye yanıtladı genç adam, gözlerini denize dikerek.
Yaprak merakla devam etti: "Ne işle uğraşıyorsun? Haline tavrına bakılırsa durumun oldukça iyi görünüyor."
Atila, sakin bir ses tonuyla, "Ben Özel Kuvvetler’den Albay Atila," dedi.
Yaprak şaşkınlıktan donakalmıştı. "Nasıl yani? Hem Albaysın hem de Bordo Bereli mi? Üstelik bu genç yaşta Albay rütbesine nasıl ulaştın?"
Atila acı bir tebessümle anlatmaya başladı: "Kimsesiz büyüyünce, annen de baban da devlet oluyor. Kendini devlete karşı büyük bir sorumlu hissediyorsun. Önce çok çalıştım ve Harp Okulu'nu kazandım. Okuldaki başarılarımdan dolayı, babam gibi gördüğüm Özel Kuvvetler Komutanı Tümgeneral Zafer Delidumrul beni yanına aldı. Okul biter bitmez Teğmen rütbesiyle Özel Kuvvetler'de göreve başladım. Orada da aynı azmi gösterince rütbeler birbirini izledi. Yüzbaşı olduğumda, Anka Timi adında özel bir timin komutanlığına atandım. Anka Timi ile sayısız başarılı operasyona imza attık; o başarılar beni bugünkü Albaylık rütbesine kadar taşıdı. Benim hikayem kısaca böyle."
Anlatılanlar Yaprak’ı hem büyülemiş hem de duygulandırmıştı. "Bordo Berelileri duymuştum, onlar birer efsanedir. Haklarında söylenenler her zaman gurur vericiydi; hayatlarını hep merak etmişimdir. Şimdiyse birinin evindeyim... Üstelik bu sakat halimle."
Atila kaşlarını hafifçe çatarak, "Yaprak, sakın öyle konuşma," dedi. "Bak, Türkiye’nin en iyi doktorlarından biri yakın arkadaşımdır; adı Kenan. Nice imkansız görünen ameliyatı başarıyla tamamlamıştır. Senin durumunu ona anlattım, yarın için bize randevu ayarladı. Gidip muayene olacaksın. Bana inan Yaprak, seni iyileştireceğim. Gerekirse buna ömrümü adayacağım. Sen benim yüzümden bu hale geldin ve Allah’ın izniyle yeniden yürüyeceksin. Hayatına kaldığın yerden devam edeceksin."
Yaprak’ın gözleri doldu. "Atila, sen gerçekten iyi birisin. Başkası olsa belki de 'bana ne' deyip çoktan arkasını dönerdi. Sen olmasaydın bu halimle ne yapardım, hiç bilmiyorum. Bu şehirde kimsem yok; tüm arkadaşlarım başka illere atandı. Ben buraya yeni gelmiştim, yapayalnızdım."
Atila, içtenlikle, "Kaderlerimiz ortakmış, karşılaşmamız bundandır. Sen hayırlısıyla iyileş, ben başka bir şey istemiyorum," dedi.
Bu ilgi ve güven duygusu Yaprak’ı tarif edilemez bir mutluluğa sürüklemişti. "Hala inanamıyorum, karşımda bir Bordo Bereli mi var gerçekten? Bize hep sizlerden bahsederlerdi; eğitimlerinizi, operasyonlardaki başarılarınızı araştırırdık. Gerçekten anlatıldığı kadar var mı?"
Atila, Yaprak’ın bu çocuksu heyecanına şaşırmıştı. Mesleğine hayranlık duyan çok kişi görmüştü ama böylesine içten bir merakla ilk kez karşılaşıyordu. "Yaşadıklarımızı düşünüyorum da... Bence anlatılanlar hala eksik. Çünkü öyle şeyler yaşadık ki, gözünle görsen inanamazsın."
Yaprak gülümseyerek, "Peki, hep sen anlattın. Biraz da ben kendimden bahsedeyim," dedi. "Ben de senin gibi kimsesiz büyüdüm. Hemşire olmak en büyük hayalimdi. Çok çalıştım, üniversiteyi kazandım. Stajlar, uykusuz geceler derken okulu bitirdim. KPSS’den de iyi bir puan alınca buraya atamam yapıldı. Tam görevime başlayacaktım ki... Bu talihsiz kaza başıma geldi. Tabii bizim mesleğimiz sizinki kadar havalı değil."
Atila ciddiyetle cevap verdi: "Bizim hayatımız her an diken üstünde. Normal bir günümüz, sivildeki bin güne bedeldir. Ama şu an en önemli şey, senin bir an önce iyileşip ayağa kalkman."
Yaprak, hafif bir hüzünle takıldı: "Hayırdır Atila Komutan, benden çabuk mu sıkıldınız? Tabii, kim katlanır sakat birine, değil mi?"
"Asla öyle değil, yanlış anladın," dedi Atila hızla. "Sadece senin iyileşmen benim vicdanımı rahatlatacak. Bir an önce çok sevdiğin mesleğine dönmeni istiyorum. Ben askerim Yaprak hanım, bugün varım, yarın ne olacağım belli olmaz."
Yaprak muzipçe gülümsedi: "Neyse, pek inandırıcı gelmedi ama öyle olsun, inanalım bakalım."
O sırada yardımcı kadın, Atila’ya yemeğin hazır olduğuna dair bir işaret çaktı. Atila, "Yaprak Hanım, yemek hazır. Hadi geçelim," dedi.
Yaprak, tekerlekli sandalyesini hareket ettirmeye çalışırken, "Atila Komutan, senden bir ricam var. Bana sadece Yaprak de," dedi.
Atila başıyla onayladı: "Tamam, ama sen de bana Atila Komutan deme, sadece Atila de. Öbür türlü kendimi görevdeymiş gibi resmi hissediyorum. Şu an tatildeyim ve biraz sivil hayatın tadını çıkarmak istiyorum."
Yaprak, mahcup bir ifadeyle başını eğdi: "Atila... Benim yüzümden tatilin zehir oldu. Keşke hiç karşına çıkmasaydım."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…