Bölümler 16Şu an: Bu seferlik
- 1 Atila Komtan779 kelime
- 2 Kaza695 kelime
- 3 Umut720 kelime
- 4 Umut ve ölüm arasında bir söz573 kelime
- 5 Yaprak525 kelime
- 6 Umuda atılan adımlar693 kelime
- 7 Atila561 kelime
- 8 Yeni bir başlangıç510 kelime
- 9 Bu seferlik568 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Vedalar ve süprizler432 kelime
- 11 Kızlar494 kelime
- 12 Çılgın teklif beklentisi492 kelime
- 13 Hastane621 kelime
- 14 Geri dönüşü olmayan görev320 kelime
- 15 Mecburum754 kelime
- 16 🤍🩷⭐13 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Ne oldu? Hani acelem var diyordun. Oho, hastalar seni böyle beklerse, durumu acil olanlar senden önce Azrail ile tanışır."
"Ya deme öyle Atila, çok kötüsün! Hem abarttığın gibi o kadar uzun sürmedi, her kadının yaptığı gibi sadece biraz bakım yaptım."
"Neyse, bu seferlik abartan taraf ben olayım. Bir dahakine kronometreyi açar, abartıp abartmadığımı kanıtlarım Yaprak Hanım."
"Hadi ama sevgilim, gerçekten çok geç kaldım."
Atila, Yaprak’ı hastaneye bırakıp oradan ayrıldı.
Şu yeni gelen başhekim, ona görünmemi istemişti. En iyisi önce yanına uğrayayım, sonra önlüğümü giyip hastalarla ilgilenirim diye düşündüm. Kapısının önüne geldiğimde hafifçe vurdum ve "Gel" sesini duyunca içeri girdim.
"Yaprak Hemşire, geçmiş olsun. Bir kaza geçirmiş ve bir süre yürüme zorluğu yaşamışsınız."
"Teşekkür ederim efendim."
"Tamamdır, işinizin başına dönebilirsiniz."
Hayret doğrusu... Geç kaldığım için kurallardan bahsedip beni uyaracağını sanmıştım ama sadece geçmiş olsun dileklerini iletmek için çağırmış. Eskisine nazaran çok daha anlayışlı birine benziyor.
Gün boyunca acilde hastalarla ilgilendim. İlk iş günüm olmasına rağmen çok yorulmuştum. Mesaim bittiğinde toparlanıp çıkışa yöneldim. "Hayret, Atila Komutan beni almaya gelmedi mi acaba? Yine bir işi mi çıktı?" derken, arabasıyla uzaktan göründü.
"Biraz daha gelmeseydin taksiye binip eve gidecektim."
"Ben geleceğim dediysem gelirim. Seni özel bir yere götüreceğim."
"Nereye?"
"Benim annem, babam yerine koyduğum ailemin yanına."
"İyi de ben hiç hazır değilim ki! Üzerime doğru düzgün bir şey bile alamadım."
"Sana yeni bir şeyler almamız gerek, o yüzden önce alışverişe gideceğiz."
"Atila, kuaföre de uğrasak mı? Şimdi annen ve baban gelin adaylarını bakımsız görmesinler."
"Olur, hadi gel geç kalmayalım, yemeğe bekliyorlar."
AVM’ye geldiklerinde önce bir kıyafet mağazasına uğradılar. Atila bir koltuğa geçip Yaprak’ın bir şeyler beğenmesini beklemeye koyuldu. Ancak Yaprak’ın alışveriş turu bitmek bilmiyordu. Atila’nın karşısına belki yirmi farklı kıyafetle çıkmıştı. Atila artık sıkılmaya ve bunalmaya başlamıştı.
"Böyle devam edersen hayatım, biz yarın akşamki yemeği bile kaçıracağız. Hadi ama, annem sabahtan beri arıyor."
En sonunda Yaprak, siyah ve zarif bir elbiseyle kabinden çıktı. Atila onu gördüğü an donup kalmıştı.
"Ne oldu Atila Komutan? Ağzın açık kaldı, kapat da sinek kaçmasın."
"Yok ya, ondan değil..."
"Ne yani, olmamış mı? O kadar uğraştım!"
"Yok birtanem, harika olmuşsun. Şaka yapıyorum; zaten senden başka hiçbir güzellik benim ağzımı böyle açık bırakamaz."
Tam AVM’den çıkacaklarken Atila’nın telefonu acı acı çaldı. Arayan babasıydı; Fatma annesinin kalp krizi geçirdiğini ve acilen hastaneye kaldırıldığını söylüyordu. Atila’nın parmakları gevşedi, telefon cansız bir şekilde yere düştü.
Yaprak elindeki poşetleri yere bırakıp endişeyle ona sarıldı. "Sevgilim, ne oldu?"
"Fatma annem... Kalp krizi geçirmiş. Acilen hastaneye kaldırmışlar. O bana sadece bir anne olmamıştı, anneden çok daha fazlasıydı. Ya ona bir şey olursa?"
"Atila, bana bak. Ona hiçbir şey olmayacak, annemiz iyi olacak tamam mı? Hadi, hemen hastaneye gidelim."
Hızla arabaya atlayıp hastaneye vardılar. Zafer Komutan, ameliyathanenin önünde bir ileri bir geri giderek doktorun çıkmasını bekliyordu.
"Baba! Anneme ne oldu?"
"Oğlum, annen ani bir kalp krizi geçirdi. Onu apar topar buraya getirdim, doktorlar da hemen ameliyata aldılar."
"Annem iyi olacak değil mi baba? Onu kaybedemem."
"İnşallah oğlum... Dua etmekten başka elimizden bir şey gelmiyor."
Uzun ve kasvetli bir bekleyişin ardından ameliyathanenin kapısı açıldı. Doktorun yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu: "Hastayı kaybettik, başınız sağ olsun."
Zafer Komutan, koca bir çınar gibi olduğu yere yıkıldı. Atila, babasını omuzlarından tutarak ayağa kaldırdı. Aslında her iki komutanın da içinde kıyametler kopuyordu. Ancak aldıkları bordo bereli eğitimi ve en sert koşullara göğüs germeyi gerektiren meslekleri, onlara acılarını dışa vurmayı unutturmuştu.
Atila, gözlerindeki yaşları içine akıtarak babasının kulağına eğildi:
"Baba, dik dur. Biz bordo bereliyiz; bize yıkılmak da ağlamak da yakışmaz!"
Bölüm etkileşimi
