Albay Atila komutan kitap kapağı

11. bölüm / 16

Kızlar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Kızlar

"Kızlar, işte erkek arkadaşım Atila."
Atila, kızlarla tanıştıktan kısa bir süre sonra ortamda dans müziği çalmaya başladı. Atila, Yaprak’ı nazikçe dansa kaldırdı ve müziğin ritmine uyarak birlikte dans etmeye başladılar.
"Hayırdır Atila Bey? Hani gelemezdin, babana gidecektin?"
"Atila Bey mi? Yaprak, bak bana... Ben sevdiğim kadın orada yalnız kalmasın diye işimi erkenden halledip yanına geldim, ama o bana 'bey' diyerek trip atıyor."
"Ben seninle el ele tutuşarak bu kapıdan içeri girmek istemiştim ama sen yalnız geldin. Baban nasıl, iyi mi?"
"Zafer Komutan iyi, işinin başına dönmüş. Ben gittiğimde evde değildi, ben de vakit kaybetmeden hemen senin yanına gelmek istedim."
"Atila, kusura bakma. Kızların yoğun ilgisinden dolayı öyle davrandım. Sen burada yokken sürekli senden ve kim olduğundan bahsediyorlardı. Ben konuyu kapatsam da onlar Bordo Bereli olduğun için meraklarına yenik düşüp tekrar tekrar seni soruyorlardı."
"Yaprak, ben bu dünyada sadece sana aitim. Bırak, kim neyi merak ediyorsa etsin."
"Ben de sevgilim... Ben de sadece sana aitim."
Dans bittikten sonra Ebru’nun doğum gününü neşeyle kutladılar. Kutlamanın ardından herkes evine dağıldı.
Ertesi sabah Atila erkenden evden ayrıldı. Doğum gününde tanıştığı erkek arkadaşlarıyla sözleştiği gibi balığa gitti. Atila, Yaprak’ın çevresine kısa sürede uyum sağlamıştı; artık hep birlikte partiler ve eğlenceli aktiviteler yapan kocaman bir arkadaş grubu olmuşlardı.
Bizim çifte kumruların aşkı her geçen gün büyüyordu. Yaprak, bir haftadır arkadaşı Buse ile birlikte, atandıkları zaman tuttukları evde kalıyordu. Ancak Atila’nın sık sık göreve gitmesi, Yaprak’ın günlerce yalnız kalmasına sebep oluyordu. Yalnız yaşamak Yaprak’ı biraz ürkütüyordu.
Sonunda Yaprak, kendi düzenini kurma zamanının geldiğini hissetti. Hastaneye yeni atanan hemşire arkadaşı Alev ile birlikte eve çıkmaya karar verdiler. Yaprak’ın zaten hazır bir evi vardı; masrafları paylaşarak birlikte yaşamaya başladılar.
Atila’nın tüm bu olanlardan haberi yoktu. Görevden dönüp eve geldiğinde Yaprak’ı bulamayınca şaşırdı. Hemen telefonuna sarıldı. Yaprak, olan biteni bir çırpıda anlattı; iş arkadaşıyla eve çıktığını ve artık orada kaldığını söyledi.
Saat gece yarısını gösteriyordu. Yaprak, yatak odasında derin bir uykudayken birden pencereden gelen bir "tık tık" sesiyle irkilerek uyandı. Perdeyi araladığında gözlerine inanamadı: Pencerenin öbür tarafında Atila Komutan duruyordu!
Yaprak şaşkındı; Atila’nın böyle bir delilik yapacağını hiç tahmin etmemişti. Onun bu "deliliğinin" rütbesinden değil, tamamen karakterinden kaynaklandığını o an bir kez daha anladı. Hava buz gibiydi; Yaprak, adam daha fazla dışarıda üşümesin diye hızlı adımlarla pencereye koştu.
"Sen ne yapıyorsun böyle? Bu kadarını ben bile senden beklemiyordum Atila Komutan!"
"Kızım, benim adım Atila. Ben seversem efsane severim!"
"Görüyoruz efsane sevgini! Donup kalacaksın bu soğukta."
"Sen benim Bordo Bereli olduğumu unutuyorsun galiba. Bize sıcak da soğuk da işlemez!"
"Doğru ya, ben onu unutmuşum. O zaman ne yapalım... Madem Bordo Berelisin, ben içerisi daha fazla soğumasın diye pencereyi kapatıyorum. Senin için bir mahsuru yoktur herhalde?"
"Yok da... Şimdi sen çok üşürsün, en iyisi ben içeri gireyim de seni ısıtayım. Pencereyi de o ara kapatırım. Ha, yanlış anlama; senin iyiliğin için içeri giriyorum. Yoksa bana kalsa orada günlerce kalsam fark etmez!"
"Öyle diyorsun... Neyse, öyle olsun bakalım. Hadi, gir içeri."
Atila içeri adımını atar atmaz bakışlarını ciddileştirerek sordu:
"Yaprak, sen niye bana haber vermeden evden ayrıldın?"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…