Albay Atila komutan kitap kapağı

15. bölüm / 16

Mecburum

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Mecburum

"Yarın onu ilk gittiğimiz kafeye götüreceğim. Her şeye orada başladık, orada bitireceğim."
Atila derin bir nefes alıp telefonu eline aldı ve Yaprak’ı aradı.
"Alo Yaprak, yarın seni ilk gittiğimiz kafeye götürmek istiyorum."
"Olur, zaten benim de sana söylemek istediğim şeyler var."
"Tamam, yarın saat 10.00’da orada olursun."
"Tamam, görüşürüz."
Yaprak telefonu kapattığında kalbi yerinden çıkacak gibiydi. "Galiba Atila bizim için her şeyin başladığı o kafede, herkesin ortasında evlilik teklifi yapacak! İşte ondan beklediğim çılgınlık bu," diye düşündü.
Ona hem "Evet" diyecek hem de baba olacağını söyleyecekti. Bu haberin Atila’yı mutluluktan havaya uçuracağına emindi. "Yarın için ne giysem acaba? Çok iyi görünmem gerekiyor çünkü Atila Komutan’dan evlilik teklifi alacağım."
Bir taraf ayrılığı planlarken, diğer taraf hayatının en mutlu gününe hazırlanıyordu. Atila, ilk uçakla İstanbul’a gelmişti. Hiç vakit kaybetmeden eve gidip uyumayı tercih etti; zihnindeki gürültüyü dindirmenin tek yolu buydu.
Yaprak ise o sırada arkadaşı Alev’le kız kıza sohbet ediyordu. Yarınki olası evlilik teklifinden bahsediyorlardı. Alev, Yaprak’a ne kadar şanslı olduğunu anlatıyordu: "Bu devirde böyle özel hissettiren erkekler kalmadı..." Bu sözler Yaprak’ın içindeki heyecanı daha da katlıyordu.
Sabah olduğunda Yaprak, hayatının en güzel gününe uyanır gibi neşeyle açtı gözlerini. Atila ise hiç uyanmak istemediği bir sabaha uyanmıştı. Yaprak erkenden kalkıp kuaföre, oradan alışverişe, en sonunda da buluşacakları kafeye gitti.
Atila ise uyandığında aynaya bakmaya bile tenezzül etmeden evden ayrıldı. Ruhundaki fırtınayla kafeye doğru yola çıktı.
Atila, masada oturmuş beklerken kendi kendine mırıldandı: "Yaprak nerede kaldı acaba? Şu anki durumum içler acısı... Yapacaklarım belki de bütün hayatıma mal olacak. İnsan kaderini seçemiyor; bir ucunda Yaprak, diğer ucunda milyonlarca masum insanın hayatı... Bugün bu işi bitireceğim. Sen bir Bordo Berelisin Atila; senin hayatın eğitim ve savaşlardan ibaret. Sen kalkmış bir kızın gönlüne giriyorsun... Hadi oradan Atila Komutan, bitir bu işi."
Yaprak sonunda gelmişti. Uzaktan bakıldığında bile ne kadar özenle hazırlandığı, bugüne ne kadar değer verdiği belli oluyordu. Atila, onun neşeli ve umut dolu gelişini görünce beynindeki savaş daha da şiddetlendi.
"Hoş geldin Yaprak."
"Hoş bulduk ama..."
Tam o sırada garson masaya yaklaştı. "Ne alırsınız?" diye sordu. Atila, Yaprak’tan önce davranarak sert bir sesle cevap verdi:
"Bir şey istemiyoruz, teşekkür ederim. Birazdan kalkacağız."
Yaprak şaşkınlıkla Atila’ya baktı. "Ne oluyordu?" diye düşündü. Muhtemelen işiyle ilgili bir gerginliği vardı ya da sürprizin bir parçasıydı.
"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum."
"Dinliyorum sevgilim..."
Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı."
Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?"
"Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."
"Atila, sen ne dediğinin farkında mısın? Kulakların duyuyor mu söylediklerini?"
"Evet, gayet iyi duyuyor. Seninle bir oyuncak gibi oynadım ve şimdi kenara atıyorum." Atila, sahte ve acımasız bir kahkaha attı. Yaprak hışımla ayağa kalktı ve Atila’nın yüzünde patlayan sert bir tokat attı.
"Sen tam bir şerefsizsin! Bunu bil... Benim duygularımla nasıl oynarsın? Hiç mi acımadın bana?"
Yaprak gözyaşları içinde arkasını dönüp kafeden çıktı. Atila hemen arkasından koştu. Yaprak bir an duraksadı; şaka yaptığını söyleyip özür dileyeceğini sandı. Ama Atila daha da ağır konuştu:
"Ben sana acıdım Yaprak. Seni iyileştirdim, sonra sümük gibi yapıştın bana. Sen yapışınca ben de tadını çıkardım. Al sana hayat dersi: Her iyilik prensine inanma, altından böyle bir adi çıkabilir. Şimdi git!"
"Senden nefret ediyorum Atila Komutan! Sen iğrenç birisin... Sana, hayatın boyunca asla öğrenemeyeceğin bir gerçeği saklayacağım. Bu da sana cezan olsun. Sen hiçbir şeyi hak etmiyorsun!"
Yaprak yoldan geçen bir taksiyi çevirdi; hıçkıra hıçkıra ağlayarak eve doğru yola çıktı.
"Şerefsiz! Sen görürsün gününü... Bu yaptıklarından sonra bir ömür boyu çocuğunun yüzünü sana göstermeyeceğim. Senin gibi iğrenç babalar hiçbir şeyi hak etmiyor. Bu çocuğu senin gibi bir adam için dünyaya getirmeyeceğim!"
Yaprak eve ulaştığında içindeki nefret o kadar büyüktü ki, acısı öfkeye dönüşmüştü. Hızla odasına girip kapıyı arkadan kilitledi. Arkadaşı Alev kapıya vurdu:
"Yaprak ne oldu? Niye ağlıyorsun, aç şu kapıyı!"
"Alev lütfen beni yalnız bırak! Şu an konuşacak durumda değilim."
"Atila yüzünden mi?"
"Alev, lütfen zorlama!"
"Tamam tatlım, sen iyi ol yeter ki..."
O gün Yaprak odasından hiç çıkmadı, durmaksızın ağladı. Hamile olduğunu öğreneli henüz iki gün olmuşken, hayatının en ağır darbesini bebeğinin babasından almıştı. Ertesi sabah odadan çıktığında yüzü gözü ağlamaktan tanınmaz haldeydi.
Alev onu görünce yanına koştu. "Yaprak, ne oldu sana canım? Gel anlat, bu kadar yıpratma kendini. Anlat ki rahatlayasın."
Yaprak titreyen sesiyle fısıldadı: "Alev, hepsi yalanmış... Meğer Atila bir şerefsizmiş. Beni hiç sevmemiş. Benimle sadece eğlenmiş... Beyefendi oyuncağından sıkılmış ve beni kenara atmış."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…