Albay Atila komutan kitap kapağı

7. bölüm / 16

Atila

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Atila

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Atila Komutan’ın telefonu keskin bir sesle çaldı. Uykusundan hızla sıyrılıp telefona cevap verdi. Kısa süren ama ciddiyeti sesinden belli olan konuşmanın ardından hemen yataktan kalktı. Hızlıca üzerini giyinip salona, Ayşe Doktor’u bekleyen Yaprak’ın yanına indi.
"Canım, hemen çıkmam gerekiyor. Bugün seninle olamayacağım, kusura bakma," dedi aceleyle.
Yaprak, daha ne olduğunu anlayamadan Atila kapıya yönelmişti bile. Arkasından "Atila!" diye seslendi ama Atila çoktan evden çıkmıştı, sesini duyuramadı.
"Bu adam nereye gitti böyle apar topar? Ne işi çıktı ki?" diye düşündü Yaprak, kapının kapanan sesine bakarken. "Tamam asker olabilir, anlıyorum ama en azından bir iki kelime bir şey söylerdi. Şimdi akşama kadar meraktan çatlarım."
Kısa süre sonra zil çaldı. Gelen Ayşe Doktor’du. Yaprak kendi kendine bir söz verdi: "Bugün ne yapıp edip o değneksiz yürümeyi başaracağım! Eğer bugün yürürsem, akşam Atila geldiğinde ona harika bir sürpriz yaparım."
Yaprak, kapıyı açar açmaz Ayşe Doktor’a kararlılığını anlattı. Dediği gibi de oldu; bugün hiç olmadığı kadar istekli ve güçlüydü. Egzersizlerin sonuna doğru o mucize gerçekleşti. Artık destek almadan, kendi ayakları üzerinde durabiliyordu. Başarmıştı; artık yürüyordu!
Akşam olduğunda kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Büyük bir heyecanla Atila’nın yolunu gözlemeye başladı.
"Bu akşam Atila gelince ona yürüyerek gidip sarılacağım. Kim bilir ne kadar sevinecek... Benim yürümem için ne çok emek vermişti," diye geçirdi içinden. En sevdiği yemekleri hazırladı, sofrayı özenle kurdu. Gelince bu büyük başarıyı güzel bir kutlama yemeğiyle taçlandıracaklardı.
Ancak zaman geçmek bilmiyordu. Saatler ilerledi, gece yarısını çoktan geçti.
"Atila neden hâlâ gelmedi? Ne oldu acaba?" Merakı korkuya dönüşmeye başlamıştı. "Yoksa göreve mi gitti? Haber verseydi bu kadar endişelenmezdim. Telefonu da kapalı..." Saat gece biri vurduğunda Yaprak’ın omuzları çöktü. "Neyse, gelmeyecek galiba. Sürprizim yarına kaldı," diyerek buruk bir şekilde odasına çıktı.
Atila’yı beklemekten yorgun düşen Yaprak, sonunda uyuyakalmıştı. Sabah uyandığında onun gelmiş olabileceği umuduyla tüm evi aradı ama nafile; Atila hâlâ yoktu. Kahvaltısını yaptıktan sonra pencerenin önüne geçip yolları gözlemeye başladı.
Karargahtan gelen acil telefonla uçağı kaçırmamak için evden nasıl çıktığımı bilememiştim. Karargaha adım atar atmaz Zafer Komutan, toplantı odasında beni beklediğini söyledi. Acil bir sınır dışı görevi vardı. Timimle birlikte hemen hazırlanıp harekete geçtik ama aklım Yaprak’ta kalmıştı.
Acaba şu an bensiz ne yapıyor? Egzersizlerini aksatıyor mu? Ne yiyor, ne içiyor? Ona hiçbir bilgi veremeden çıkmıştım. Aceleden ve operasyon gizliliğinden dolayı haber vermem de imkansızdı.
Görevi her zamanki gibi başarıyla tamamladık. Helikopterle üsse döndükten sonra üzerimi değiştirip bulduğum ilk uçakla İstanbul’a geldim. Üç gündür Yaprak’tan uzaktaydım. Günler nasıl geçti anlayamadım; sanki beynim bedenimdeydi ama kalbim onun yanındaydı.
Üç gündür Atila’dan tek bir haber yoktu. Onsuz geçirdiğim üçüncü geceydi bu. "Nerdesin Atila’m? Lütfen artık çık gel, seni çok özledim..." diye fısıldadı Yaprak karanlığa. Tam o sırada, gecenin ikisinde kapı çalındı. Yaprak yerinden sıçradı. "Atila mı acaba?" diyerek hızla aşağı indi.
Saat epey geç olmuştu. "Yaprak şimdiye çoktan uyumuştur, en iyisi anahtarımla gireyim," diye düşündü Atila. Ama elini cebine attığında anahtarının yanında olmadığını fark etti. "Bebeğim, kusura bakma, seni biraz zorlayacağız ama kapıyı açman gerekecek," diyerek zili çaldı.
Atila kapıda beklerken kapı açıldı. Gördüğü manzara karşısında donup kalmıştı. Yaprak, elinde hiçbir destek olmadan, değneksiz bir şekilde karşısında duruyordu! Şaşkınlığını üzerinden atamadan Yaprak koşarak Atila’nın boynuna sarıldı.
"Neredesin sen? Aklım çıktı, üç gündür insan bir haber verir!" dedi gözyaşları ve sevinç birbirine karışırken.
Atila, ona sıkıca sarılarak saçlarını öptü. "Yaprak, canım... İnan haber vermeye fırsatım olmadı."
Yaprak, geri çekilip onun yüzüne baktı ve gülümsedi. "İnanıyorum sevgilim... Hadi, gel içeri."
El ele, yeniden kavuşmanın huzuruyla içeri geçtiler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…