Bölümler 16Şu an: Atila Komtan
- 1 Atila Komtan779 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Kaza695 kelime
- 3 Umut720 kelime
- 4 Umut ve ölüm arasında bir söz573 kelime
- 5 Yaprak525 kelime
- 6 Umuda atılan adımlar693 kelime
- 7 Atila561 kelime
- 8 Yeni bir başlangıç510 kelime
- 9 Bu seferlik568 kelime
- 10 Vedalar ve süprizler432 kelime
- 11 Kızlar494 kelime
- 12 Çılgın teklif beklentisi492 kelime
- 13 Hastane621 kelime
- 14 Geri dönüşü olmayan görev320 kelime
- 15 Mecburum754 kelime
- 16 🤍🩷⭐13 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Vatan uğruna her şeyden vazgeçebilmek, bu yeryüzünün tek sarsılmaz gerçeğidir. Bu, vatan sevgisiyle kendini kanıtlamış, ömrünü ay yıldızlı bayrağa adamış bir komutanın hikayesidir.
Harp Okulu’ndan teğmen olarak mezun olan Atila Komutan, görevlerde gösterdiği üstün başarılarla kısa sürede kıdemli komutanların dikkatini çekmeyi başarmıştı.
Bu üstün başarısı, onu Türk Silahlı Kuvvetleri’nin göz bebeği olan Özel Kuvvetler’e taşıdı. Özel Kuvvetler bünyesinde katıldığı operasyonlarda gösterdiği yararlılıklar sayesinde rütbeleri bir bir tırmandı. Yüzbaşı rütbesine eriştiğinde, artık Özel Kuvvetler’in en seçkin birliği olan Anka Timi'nin komutanıydı. Timiyle birlikte imza attığı başarılar her geçen gün katlanarak artıyordu.
Anka Timi, kısa sürede Özel Kuvvetler’in en çok konuşulan ve en başarılı timi haline geldi.
Yorucu ve kritik görevlerin ardından, Özel Kuvvetler Komutanı Tümgeneral Zafer Delidumrul, başarısıyla nam salan bu timi ve onun dirayetli komutanı Yarbay Atila’yı her zaman takdir ederdi. Atila’nın vatanına ve milletine olan sonsuz bağlılığı, Zafer Paşa’nın gözünden kaçmıyordu. Aralarındaki ilişki zamanla askeri disiplinin ötesine geçmiş, bir baba-evlat bağına dönüşmüştü.
Atila kimsesizdi; yetiştirme yurdunda büyümüş, hayata tırnaklarıyla tutunmuştu. Zafer Komutan’ın ise hiç çocuğu olmamıştı. O ve eşi Fatma Hanım, içlerindeki evlat hasretini Atila ile dindiriyorlardı. Zafer Paşa, Atila’nın Harp Okulu’ndaki başarılarını daha o yıllarda duymaya başlamıştı.
Atila’yı yakından takip etmiş, okulundaki üstün disiplinine bizzat şahit olmuştu. Eşi Fatma Hanım’ın evlat özlemiyle yanıp tutuştuğunu bildiğinden, Atila henüz öğrenciyken onunla samimi bir bağ kurmuştu. Bir gün ona, "Sen ailesiz büyüdün, biz de evlatsız yaşlandık. Gel, ben ve Fatma annen sana aile olalım; sen de bizim evladımız ol," demişti.
Ailesiz büyümenin verdiği burukluğu yüreğinde taşıyan Atila, çok sevdiği Zafer Komutanı’nın bu teklifini büyük bir onurla kabul etti. Fatma Hanım, Atila’yı öz evladı gibi bağrına bastı. Mezuniyet törenine Atila’nın ailesi olarak katıldılar. Tören bittiğinde her yeni subay kendi ailesine koşarken, Fatma Hanım da gözyaşları içinde Atila’ya sarılmak için ileri atıldı. Atila, kendisine sevgiyle bakan o gözleri görünce Fatma Hanım’ı annesi olarak tamamen benimsemişti.
Koşarak ona sarıldı ve heyecanla haykırdı:
"Anne, başardım! Teğmen oldum! Babam nerede?"
Fatma Hanım, oğlunun yüzünü okşayarak cevap verdi:
"Oğlum, Atila’m... Baban acil bir göreve gitmek zorunda kaldı. Gelemedi ama seni çok tebrik ettiğini, seninle gurur duyduğunu söylememi istedi. Canım oğlum, sen açsındır şimdi; sana ellerimle börek yaptım."
Mezuniyet sevincinin ardından Atila, ailesi gelmeyen diğer devrelerini de yanına çağırdı. Annesinin getirdiği böreği silah arkadaşlarıyla paylaşarak ilk zaferini kutladı.
Yıllar geçti... Yarbay Atila, annesini bir gün olsun ihmal etmedi. Her göreve çıkmadan önce Fatma Hanım’ın yanına gider, helalliğini alır ve duasını kuşanarak yola çıkardı.
Bir gün Özel Kuvvetler Komutanlığı’nda düzenlenen içtimada, Tümgeneral Zafer Delidumrul rütbe tevcih töreni yapıyordu. Anka Timi’nin komutanı Yarbay Atila’yı, albay rütbesine yükseltmek üzere kürsüye çağırdı. Gururla yarbaylık rütbesini söküp, yerine albaylık apoletlerini taktı.
Atila artık bir Albay’dı. Özel Kuvvetler Komutanlığı’nın en kıdemli dördüncü ismi ve tim komutanlığı yapan en yüksek rütbeli subayı olmuştu. İsmi geçtiğinde tüm askerler ona hayranlık duyuyordu. Zafer Paşa, Anka Timi’nin toplanmasını emretti. Albay Atila timini topladı ve esas duruşta komutanını beklemeye başladı.
Zafer Paşa gelip selam verdikten sonra konuşmaya başladı:
"Beni rahatta dinleyin. Anka Timi, her birinizle ayrı ayrı gurur duyuyorum. Göstermiş olduğunuz üstün başarılar vatanımıza ve milletimize güven veriyor. Size ikinci bir emre kadar süresiz izin veriyorum. Emir komuta sende, Atila," diyerek oradan ayrıldı. Atila, timine kısa bir tebrik konuşması yaptıktan sonra hepsine iyi tatiller dileyerek timi dağıttı.
Yaprak, üniversitede hemşirelik bölümü son sınıf öğrencisiydi. Haftanın üç günü hastaneye staja gidiyordu. O da Atila gibi yetiştirme yurdunda büyümüş, kimsesiz bir kızdı. Tek hedefi hemşire olup hayatını düzene sokmak ve bir gün kendi ailesini kurmaktı. Hayatın kendisinden esirgediği o sıcak yuvayı, kendi çocuklarına vermek en büyük hayaliydi.
Albay Atila, aldığı süresiz iznin ardından timiyle vedalaşıp Ankara’dan uçakla İstanbul’daki evine geçti. O akşam arkadaşlarıyla yemek yemek için bir restorana gitti. Yemek sonrası mekandan ayrıldığında hava oldukça yağmurluydu; yerler çamur ve su birikintileriyle doluydu.
Aynı saatlerde Yaprak da arkadaşıyla katıldığı mezuniyet partisinden ayrılmış, sağanak yağmur altında koşarak evine yetişmeye çalışıyordu. Yağmur o kadar şiddetliydi ki trafik ışıklarını fark etmek neredeyse imkansızdı. Yolun karşısına geçmek için adımını attı.
O sırada yolda olan Atila, kırmızı ışığı fark edince aniden frene bastı. Ancak bir terslik vardı; frenler tutmuyordu! Araç kontrolünden çıkmış, karşıdan karşıya geçmeye çalışan Yaprak’a şiddetle çarpmıştı. Çarpmanın etkisiyle Yaprak havada taklalar atarak asfalta savruldu. Atila dehşet içinde araçtan fırlayıp Yaprak’ın düştüğü yere koştu. Genç kız baygın halde, kanlar içinde yatıyordu. Atila hemen nabzını kontrol etti; nefesi zayıflamıştı ve çok fazla kan kaybediyordu. Ambulans bekleyerek vakit kaybedemezdi.
Yaprak’ı kucaklayıp dikkatlice arabasına taşıdı ve en yakın hastaneye doğru gazı kökledi. Acil servisin önüne geldiğinde feryat ederek sedye istedi. Sağlık ekipleri ve doktor hızla müdahale etti. Yaprak sedyeye alındığında doktor, hemşirelere ameliyathanenin hazırlanması talimatını verdi. Yaprak içeri götürülürken Atila’yı dışarıda bıraktılar.
Ameliyat saatler sürdü. Atila dışarıda adeta kendi kendini yiyordu. Daha dikkatli olması gerektiğini söyleyerek vicdan azabıyla boğuşuyordu.
Nihayet ameliyathanenin kapısı açıldı ve doktor dışarı çıktı...
Bölüm etkileşimi
