Albay Atila komutan kitap kapağı

2. bölüm / 16

Kaza

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Kaza

"Doktor, ne oldu? Durumu nasıl?"
"Öncelikle şunu söylemeliyim ki ameliyat çok riskli geçti. Neyse ki hayati tehlikeyi atlattık ama..."
"Ama ne doktor? Söylesene!"
"Beyefendi, maalesef... Hastanın artık yürümesi çok zor."
Doktorun bu cümlesi, Atila’ya sıkılan bir kurşundan daha ağır gelmiş, yüreğine saplanmıştı.
"Ne demek yürümesi zor? Bunun bir çaresi yok mu doktor?"
"Var ama ihtimali çok düşük. İkinci bir ameliyat gerekir, o da çok riskli. Hayati tehlikesi çok yüksek; yaşama ihtimali yüzde bir."
"Doktor, sen ne dediğinin farkında mısın? Kurtulması için ölmeyi göze almasını mı bekliyorsun? Yüzde bir ihtimal için mi?"
Atila Komutan, bugüne kadar hep kötülere diz çöktürmüş, masumları korumak için canını dişine takmıştı. İlk kez suçsuz bir insana zarar vermişti ve bu vicdan azabı onu içten içe kemiriyordu. Kendini asla affedemiyordu.
Ağır adımlarla doktorun odasına gidip kapıyı çaldı. İçeri girdiğinde sesi titriyordu:
"Doktor, onu ne zaman görebilirim?"
"Bir iki saate kendine gelir, o zaman görebilirsiniz. Benden haber bekleyin."
Atila, doktorun odasından çıktıktan sonra Yaprak’ın kaldığı odanın kapısında nöbet tutmaya başladı. O kapının önünde beklemek, en zorlu görevlerinden bile daha ağır geliyordu.
Yaprak, yavaşça gözlerini açtı. Etrafına sanki başka bir dünyadan gelmiş gibi yabancı gözlerle bakıyordu. Nerede olduğunu, oraya nasıl geldiğini anlamaya çalıştı.
Ayaklarını hareket ettirmek istedi ama hissetmiyordu. O an kaza anı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçti. Bir korku dalgası tüm bedenini sardı. Koşmayı, yürümeyi, hayata karışmayı bu kadar seven bir kadının bacaklarını hissedememesi, ruhunda derin bir yara açmıştı. Odada yankılanan bir çığlık koptu dudaklarından.
Atila, o feryadı duyar duymaz doktor ve hemşirelerden önce odaya daldı. Gördüğü manzara kalbini parçaladı; Yaprak, hissetmediği ayaklarına bakarak hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
"Yaprak Hanım, lütfen sakin olun. Doktor geliyor," diyebildi Atila, sesi kısık bir şekilde.
Yaprak, odaya aniden giren bu adama yaşlı gözlerle baktı. Sesi buz gibiydi:
"Kimsin sen?"
Bu soru, Atila Komutan’ın olduğu yere çivilenmesine sebep oldu. Kelimeler boğazına düğümlendi.
"Kimsin sen, neden buradasın?"
"Yaprak Hanım... Ben... Size çarpan aracın sürücüsüyüm."
Yaprak’ın gözlerindeki acı, yerini öfkeye bıraktı. "Utanmadan bir de bunu söylüyor musunuz? Sizin dikkatsizliğiniz yüzünden ne hale geldiğimi görüyor musunuz? Ayaklarımı hissetmiyorum! Belki de ömrüm boyunca hiç yürüyemeyeceğim!"
Atila, hayatında ilk kez bu kadar mahcuptu. Başını öne eğerek konuştu:
"Yaprak Hanım, öyle söylemeyin. En kısa zamanda eski sağlığınıza kavuşacaksınız. Tekrar yürüyeceksiniz. Gerekirse kalan ömrümü sizin iyileşmeniz için harcarım, canımı veririm; yeter ki siz iyi olun."
"Nasıl yapacaksın bunu? Sihirli değneğin mi var, yoksa elinde mucizevi bir ilaç mı? Lütfen benimle eğlenmeyin! Sizin yüzünüzden hayatım karardı!"
O sırada doktor içeri girdi. Tahlil sonuçlarını inceledi ve her şeyin stabil olduğunu söyledi. Yaprak, doktora yalvaran gözlerle baktı:
"Doktor bey, ben ayaklarımı neden hissedemiyorum?"
"Yaprak Hanım, kazadan dolayı bacaklarınızdaki sinirlerde ve dokularda derin zedelenmeler oluşmuş. Bu yüzden şu an ayaklarınızı kullanamıyorsunuz."
Atila, doktorun bu sert gerçeği daha yumuşatmasını umarak araya girdi:
"Doktor bey, bir umut var değil mi? Bana söylemiştiniz."
"Var ama dediğim gibi, ameliyat çok riskli ve yaşama ihtimali çok az."
Yaprak duydukları karşısında tamamen yıkılmıştı. Daha fazla orada kalmaya gücü yoktu. "Doktor bey, beni taburcu edin. Evime gitmek istiyorum."
Yaprak, bir hemşireydi. Mesleğine ilk adımını atacağı gün bu kazayı geçirmişti. Kimsesi yoktu; yurtta büyümüştü. Okul arkadaşları farklı şehirlere tayin olup gitmiş, o ise bu şehirde tek başına kalmıştı. Tam hayatını yoluna koyacakken sakat kalmıştı.
Atila, emniyetteki arkadaşları aracılığıyla onu çoktan araştırmıştı. Yaprak’ın yetiştirme yurdunda büyüdüğünü, sığınacak tek bir kimsesinin bile olmadığını öğrenmişti.
"Doktor bey, tekerlekli sandalyeyi ben aldım, arabada duruyor. Gidip getireyim, sonra çıkış işlemlerini tamamlarız."
Doktor çıktıktan sonra Yaprak tekrar ağlamaya başladı. Atila, yanına yaklaşarak usulca konuştu:
"Yaprak Hanım, ne olur ağlamayın. Gerçekten böyle olmasını istemezdim. Siz ağladıkça ben kendimi bitiriyorum."
"Sizin yüzünüzden ağlamıyorum," dedi Yaprak hıçkırıklarının arasından. "Ailem hiç olmadı. Şu an onlara o kadar çok ihtiyacım var ki ama kimsem yok. Buna ağlıyorum."
Atila’nın gözleri doldu. "Seni en iyi ben anlarım... Çünkü benim de hiç ailem olmadı. Ben de senin gibi kimsesiz büyüdüm. Şimdi sen burada bekle, ben arabandan sandalyeni getireyim. Buradan ayrılalım. Benim evimde kalırsın, seninle ben ilgileneceğim."
Yaprak’ın başka bir tercihi, gidecek bir yeri yoktu. Sessiz kalarak bu teklifi kabullendi. Atila, onun daha rahat etmesi için en iyisinden elektrikli bir tekerlekli sandalye almıştı. Odaya döndüğünde, Yaprak'ı incitmekten korkarak nazikçe kucağına aldı.
Hastaneden ayrılırken Yaprak yol boyunca tek kelime etmedi. Başını cama yaslamış, dışarıdaki dünyayı sessizce izliyordu. Artık her şey çok farklıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…