Albay Atila komutan kitap kapağı

13. bölüm / 16

Hastane

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: Hastane

Hastanede çalışmak, bitmek bilmeyen bir tempo ve sürekli bir yoğunluk demektir. Hele bir de acil servis hemşiresiyseniz, vay halinize! Yaprak ve Alev, acil servisin o bitmek bilmeyen yükünü omuzlayan iki hemşireydi. Gün henüz yeni başlamış, saatler sabahın onunu gösteriyor olmasına rağmen tempo şimdiden nefes kesici bir hal almıştı.
Yaprak, üzerindeki bu ağırlığın sadece yoğunluktan mı kaynaklandığını, yoksa başka bir sebebi mi olduğunu anlayamıyordu. Ancak bedeni daha fazla dayanamadı ve olduğu yere yığılıp kaldı.
Gözlerimi açtığımda kolumda bir serumla, bir hasta yatağında uzanırken buldum kendimi. Saat henüz sabahın onuydu ama o karmaşanın içinde kendimi hiç iyi hissetmiyormuşum, bunu şimdi anlıyordum. Her şey bir anda olmuştu; tam Alev’den bir bardak su isteyecekken dünya kararmış, baygınlık geçirmiştim.
Uyandığımı fark eden Alev, hemen başucuma geldi. Neler olduğunu tam anlayamadığımı, bir anda bayıldığımı ve kendimi burada bulduğumu söyledim. Alev, yüzünde hafif bir tebessüm ve merakla karışık bir ifadeyle:
"Yaprak, Doktor Kenan her ihtimale karşı senden kan tahlili istedi," dedi.
Doktor Kenan, hastaneye yeni atanan, bizim yaşlarımızda bir doktordu. Alev’in sözlerinin üzerinden beş dakika geçmeden Kenan Bey odaya girdi. Ona neler olduğunu, neden böyle hissettiğimi sordum. Doktor Kenan, elindeki sonuçlara bakıp doğrudan gözlerimin içine odaklandı:
"Yaprak Hemşire, tahlil sonuçlarına göre hamilesin."
Ağzından çıkan o iki kelimeyi duyduğumda önce kulaklarıma inanamadım, kötü bir şaka sandım. Ancak odadaki ciddiyeti görünce gerçeğin soğukluğu kalbime indi. Sanki başımdan aşağı buz gibi sular dökülmüştü. Böyle bir durumu hiç beklemiyordum. Muhtemelen Atila ile geçirdiğimiz o gecede bir dikkatsizlik yapmıştık.
Şimdi ben, karnımda Atila’nın çocuğunu mu taşıyordum? Kim bilir duyduğunda ne kadar mutlu olurdu... Ama ona hemen söylemeyecektim. Güzel bir sürpriz hazırlayacak, hiç beklemediği bir anda bu müjdeyi verecektim.
Kendimi Yaprak’tan ayrı sabahlara uyanmaya bir türlü alıştıramamıştım. Her sabah beni o uyandırır, "Kahvaltı hazır," derdi. Yaprak benim her şeyim, sığınağım olmuştu. Onsuz kaldığım her an, bir yanım eksik gibiydi.
Özel bir görev olmadığı sürece Ankara’daki karargâha pek gitmezdim. O sabah pencereyi açtım, içeriye keskin ve serin bir hava doldu. Ev biraz havalandıktan sonra camı kapatıp kahvemi aldım ve dışarı çıktım. Bir yandan kahvemi yudumluyor, bir yandan da Yaprak’a nasıl bir evlilik teklifi yapacağımı planlıyordum.
En iyisi, tüm arkadaşlarının olduğu kalabalık ve müzikli bir organizasyon yapmaktı. Herkesin önünde, ona kendini dünyanın en özel kadını hissettirecek çılgınca bir teklif olmalıydı. Tam da ondan beklenen, dillerden düşmeyecek o anı yaşatmalıydım.
Tam organizasyonun detaylarını düşünürken telefonumun sesi sessizliği böldü. Acilen Ankara’ya çağrılıyordum. Anladım ki tatil bitmiş, vatan görevi kapıyı çalmıştı. Kısa süre içinde askeri uçakla Ankara’daki Özel Kuvvetler Karargâhı’na ulaştırıldım. Zafer Komutan ve timim toplantı odasında beni bekliyordu. Kapıyı çalıp "Gel" komutunu aldıktan sonra içeri girip esas duruşta selamımı verdim.
"Atila Albayım, sen de geldiğine göre yeni görevinizi anlatayım," dedi Zafer Komutan. Sesi her zamankinden daha ciddiydi. "Yeni göreviniz; Kırgızistan, Moğolistan ve Rusya’yı birbirine bağlayan Kuzey Asya bölgesinde, kimsenin tam hakimiyet sağlayamadığı o gri bölge."
Komutan devam etti: "Orada Amerika ve Avrupa, kurdukları özel paralı asker şirketleri aracılığıyla bölgedeki Türklere zulmediyorlar. Sizin göreviniz, dünyanın kırmızı listesinde yer alan terör elebaşısı Maksi’yi paketleyip Türkiye’ye getirmek."
"İyi de komutanım," dedim merakla. "Bu normal bir özel kuvvetler görevi değil mi? Neden kırmızı alarm verilerek apar topar buraya getirildik?"
"Albayım, orası daha önce gittiğiniz yerlere benzemez. Orası tam bir kara kutu, sağlıklı bilgi alamıyoruz. Hiçbir devletin ordusu o bölgeye giremiyor; giren timler ise birer birer yok oldu, hiçbirinden haber alınamıyor. Aldığımız son istihbarata göre Maksi, Batılı paralı askerlerle iş birliği yaparak orayı da Orta Doğu gibi kan gölüne çevirmek istiyor."
Bir an duraksadım ve tahminimi söyledim: "Komutanım, Asya’yı ancak nükleer bir güç kullanarak o kadar büyük bir kaosa sürükleyebilirler."
"Tam üzerine bastın Albayım," dedi Zafer Komutan masaya vurarak. "Ben de nükleer başlıklardan bahsedecektim. Bu Maksi denilen şerefsiz, yabancı silah şirketlerinden elde edeceği nükleerleri kullanarak Asya’yı ateşe verecek. Göreviniz; o nükleerler Maksi’nin eline geçmeden onları imha etmek ve Maksi’yi canlı olarak ülkemize getirmektir."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…