Bölümler 16Şu an: Geri dönüşü olmayan görev
- 1 Atila Komtan779 kelime
- 2 Kaza695 kelime
- 3 Umut720 kelime
- 4 Umut ve ölüm arasında bir söz573 kelime
- 5 Yaprak525 kelime
- 6 Umuda atılan adımlar693 kelime
- 7 Atila561 kelime
- 8 Yeni bir başlangıç510 kelime
- 9 Bu seferlik568 kelime
- 10 Vedalar ve süprizler432 kelime
- 11 Kızlar494 kelime
- 12 Çılgın teklif beklentisi492 kelime
- 13 Hastane621 kelime
- 14 Geri dönüşü olmayan görev320 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Mecburum754 kelime
- 16 🤍🩷⭐13 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Arkadaşlar, bu öyle bir görev ki bugüne kadar hiçbir ülkenin ordusu o bölgeden sağ çıkamadı. Atila Timi ve sen, bunca başarılı operasyondan sonra bu görev için özel olarak seçildiniz. Oraya kolay kolay kimseyi göndermeyi düşünmüyoruz ancak size ve timine güvenimiz tam. Milyonlarca masum insanın hayatı tehlikede.
Bu sıradan bir yolculuk değil; bu yüzden eğer sizi bekleyen birileri varsa, artık beklemesinler. Bu size emirle dayatacağımız bir görev değil; ancak kendi isteğinizle gidebileceğiniz bir vazife. Söz konusu olan, milyonların hayatı."
"Komutanım, biz kısacası geri dönmemeye gidiyoruz. Tıpkı Çanakkale’de olduğu gibi; milyonlar yaşamaya devam etsin diye biz dönmemeyi göze alıyoruz."
"Aynen öyle Albayım. Sen timinle konuş, çok kısa bir sürede intikal etmeniz gerekiyor. Nükleer başlıkların iki gün sonra Maksi’nin eline geçeceği istihbaratını aldık. Vaktiniz dar, Albayım."
Zafer Komutan gerekenleri söyleyip odadan çıktı. Askerlerime güvenim tamdı.
"Arkadaşlar, bu seferki görev sıradan bir operasyon değil. Milyonlarca masum insanın hayatı söz konusu ve birilerinin fedakârlık etmesi gerekiyor. O birileri biziz. Bu görevde benimle gelmek isteyenler el kaldırsın!"
Bundan hiç şüphem yoktu; timime gözüm kapalı güveniyordum. Onların her biri benim kardeşimdi; hepsinin pırlanta gibi kalbi vardı ve o kalpte sadece vatan sevgisi çarpıyordu.
"Arkadaşlar, ben dahil olmak üzere; bu iki gün içerisinde kimin sevdiği varsa ondan vazgeçsin. Arkamızda bizi bekleyip yaş döken bir kadın bırakmaktansa, bizden nefret eden bir kadın bırakmak daha iyidir."
Askerlerime gidip son kez sevdikleriyle vedalaşmalarını söyledim. Hiçbirimizin ailesi yoktu; hepimiz yetim ve öksüz çocuklardık. Eğer bir sevenimiz varsa, o da gönül verdiğimiz kadınlardı.
Onlardan vazgeçmek zor olacaktı ama bunu yapmak zorundaydık. Yol yakınken kendilerine yeni bir hayat kursunlar, ömürlerini ölmeye adanmış adamları bekleyerek tüketmesinler istiyordum.
Aklımdaki tek isim Yaprak’tı. Bunca sevgi dolu yaşanmışlıktan sonra ondan nasıl vazgeçeceğimi, bunu ona nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum. Ama yapmak zorundaydım; bir ömür beni beklemesine izin veremezdim.
Ona, ondan hiç hoşlanmadığımı ve sadece eğlenmek için onunla olduğumu söyleyecektim. Biliyorum, çok üzülecek ve benden nefret edecekti. Tam da istediğim buydu; yasımı tutacağına, beni bir pislik olarak görüp nefret etsin yeterdi.
Bölüm etkileşimi
