14.Bölüm:Söz

Gece (Z)'nin anlatımı:

Bazı anlar vardır...Hayat durur.Zaman akmaz,kelimeler boğazında düğümlenir,düşünceler sessizliğe çarpar.Benim zamanım o gün durdu.Kaçırıldığım gün.Dünya dönmeye devam etti belki ama ben bir boşlukta asılı kaldım.İçimde hep aynı soru dönüp duruyor:Neden ben?

Bugün ilk görevime gireceğim.Kafamda binlerce senaryo dönüyor,ama hepsi aynı sona çıkıyor:Korku.Burası yalnızca bir yer değil.Burası,insanın kendi içinden çıkamadığı bir hapishane.Ve beni,bilinçaltımın karanlık dehlizlerine yollayacaklar.Kendimi kaybetmemem gerek.Orada gördüğüm şeylerin gerçek olmadığının hatırlamalıyım,ama gerçek gibi acıtırlarsa ne yapacağım?

Ailem şu an ne yapıyor acaba?Annem hâlâ yatağımı toplamadan bekliyor mudur her sabah?Ellerinde aynı kahve kupası,gözleri pencerede.Okuldan gelmemi beklerken yaptığı bitter çikolatalı kurabiyelerden yapmış mıdır yine beni beklerken?

Babam?O hep çok meşguldü.Telefonda,işte,bir toplantıda...Hiç unutmam,Babalar Günü'ne özel okulumuzda gösteri hazırlandı.3.sınıfa gidiyordum o zaman.Üzerimde pembe renkli,küçük beyaz papatyaları olan bir elbise vardı.Upuzun saçlarımı annem güzelce tarayıp açık bırakmıştı.Herkesin babası katılacaktı ve baba-kız küçük bir gösteri yapacaktık.

Herkesin babası gelmişti.Kızlarıyla dansın provasını yapıyorlardı.Benim babam henüz gelmemişti ama söz vermişti,gelecekti.Küçük taburede oturdum,ayaklarımı bir ileri bir geri sallarken babamı bekledim,bekledim...

Gösteri başlıyordu ama benim babam görünürde yoktu.Öğretmenim de bunu farkedince yanıma geldi ve:

"Baban gelmeyecek mi?" Diye sordu.

"Hayır hayır,gelecek.Söz verdi bana." Dedim dolu gözlerimle.Müzikler açıldı,herkes sahneye çıktı.Ben perde arkasında bir umut hâlâ babamı bekledim.Belki trafik yoğundu,belki arabasının benzini bitmişti de gecikmişti.

Babam gelmedi.Son dakika toplantıya girmesi gerekmiş.Öğretmenim beni seyircilerin yanına götürdü ve ben koltuklardan birine oturup babalarıyla dans edip eğlenen arkadaşlarımı izledim.Ağlamamak için kendimi çok sıktım ama maalesef başarısız oldum.Gözyaşlarım akmaya başlamıştı bile.Kolumu gözlerime götürdüm ve sesli bir şekilde ağlamaya devam ettim.Ama müzik sesinden kimse beni duymadı...

Tüm bu anılarıma rağmen yine de inanmak istiyorum;belki tüm programlarını iptal etmiş,beni arıyordur delice.Belki bir gün onunda gözlerinde bir pişmanlık olur.Keşke onunla daha fazla vakit geçirseydim diye...

İçimde bir savaş dönüyor.Z ve Gece.Gece korkuyor,özlüyor,ağlıyor.Ama Z...Z hayatta kalmak zorunda.Duygularını susturmak zorunda.Acıyı içine gömmek zorunda.Burada sevgi tehlikeli.Burada umut lüks.Burada insanlar değişiyor,yok oluyor.

Bazen A'ya bakarken bir parçama tutunuyormuşum gibi hissediyorum.Hiçbir şey söylemeden bile gözleri buradasın diyor.Ama işte o da burada...Bu karanlığın içinde.Ve ne kadar yaklaşsak da,birbirimize dokunamıyoruz.Çünkü biz sadece kırık iki parça gibiyiz.Birbirimize yaslanırsak belki ayakta dururuz ama birleşemeyiz.

Bazen bir şey söylemese bile varlığı yetiyor.Onun bakışları,hâlâ biri olduğumu hatırlatıyor.Kayıp olmadığımı.Göz göze geldiğimizde,içimdeki fırtınanın dinmesini ister gibi bakıyor.O bilmeden bana nefes olabiliyor.

İlk kez birinin zihnine gireceğim.Doğum günü partisi için elbise seçen kızdan ne ara birinin zihnine girip hayati tehlike barındıran bir göreve geldim bilmiyorum.Bu görev beni kim yapacak?İçinden çıktığımda hâlâ ben olacak mıyım?

Ama bildiğim bir şey var:Eğer bunu atlatabilirsem... kendime daha yakın olacağım.Ve belki...bir gün evime dönerim.Bir gün...birileri beni yine Gece diye çağırır.

A'nın göğsü hafifçe inip kalkıyordu.Göz kapakları titriyor,dudakları kımıldıyordu.Yanına biraz daha yaklaştım.Ellerim dizimde,gözlerimi ona diktim.

"Uyanıyor galiba.Bakın!Parmakları hareket ediyor." Dedi M heyecanla.A sonunda kirpiklerini yavaşça araladı.

"A..." Dedim fısıltıyla.A gözlerini açtığında bir anlık boşlukta gibi bakıyordu.Nerede olduğunu,kim olduğunu hatırlamaya çalışıyordu sanki.Sonra kafasını hafif sola çevirdiğinde bakışları bana takıldı.Gözlerinde hâlâ yorgunluk,hâlâ izler vardı.Ama bir nebze tanıdıklık da...ve güven.

"A!Kaç parmak görüyorsun?" Diye sordu R dört parmağını onun gözlerinin önüne getirerek.

"R...lütfen biraz ciddi ol." Dedi B.R eliyle sus işareti yaptı.

"Hayır hayır,bu çok önemli.Önce bunu sormalıyız:Kaç parmak gösteriyorum?" Diye sordu R elini bu kez beş parmak açarak.A boş gözlerle R'nin eline baktı ve cevap vermedi.

"Bonus soru:Bunların kaç tanesi ruh hastası gibi davranıyor?Cevap:Ben!" Dedi R.A gözlerini kırpıştırdı.

"Ne...oluyor burada?" Diye sordu.

"Az önce küçük çaplı bir bayılma geçirdin,kardeşim.Az daha bayıltılmış hayatlar kulübüne üye oluyordun.Üyelik kartını bastırmıştım hatta.Fotoğrafını da çektim,gözlerin kapalıydı ama harbi yakışıklıydın!" Dedi gülerek R.C kaşlarını çatıp R'ye baktı.

"Nasıl bu kadar iyi saçmalayabiliyorsun?Eğitim mi aldın?" Diye sordu C alaycı ve küçümseyici bir ses tonuyla.R ciddileşir gibi yaptı:

"Hayır,genetik aktarımla geldi.Ailede herkes kafayı biraz kıyıdan sıyırmış.Ben direkt ortasından!" Dedi.Bu söylediğine ben de güldüm.L de güldü ve ellerini havaya kaldırarak işaret diliyle bir şeyler söyledi.B de hemen bize çevirdi:

"L diyor ki 'Bir gün R yüzünden ya güle güle öleceğiz ya da sinirden duvarları yumruklayacağız.' "

"Ben ikincisine daha yakınım şu an." Dedi C kısık bir sesle.R gözlerini C ye devirdi ve A'ya yaklaştı.

"Gerçekten uyanabildiğine çok sevindik dostum.Ama bir şey söyleyeceğim...Eğer seni bir daha böyle yerde görürsek...üstüne battaniye örterim sonra da 'yakışıklıydı ama koruyamadık' diye ağlarım." Dedi R.A hâlâ sersem,ama gülerek:

"Sen...ruh hastasısın." Dedi.R omuz silkti:

"Ve gururla taşıyorum." Dedi gülümseyerek.

"Bu çocuk kesinlikle oksijen eksikliğinden doğmuş." Dedi C.R kaşlarını çatıp ona döndü.

"En azından senin gibi oksijeni götümden solumuyorum Huysuz." Dedi R.Gülmemek için kafamı yana çevirip dudaklarımı birbirine bastırdım.A ise R'nin bu söylediğine kahkahalar atmaya başladı.C'ye söylenmiş ters bir söze A sessiz mi kalacaktı?Tabikide hayır!

Kahkahalar atmaya devam ederken koluna hafifçe vurdum.Bana döndü,kaşlarımı 'gülme' dercesine havaya kaldırdım yoksa yine A ve C arasında bir gerilim oluşabilirdi.A daha yeni uyanmışken bunu istemezdim.

"Aman be,iki dakika keyiflenmeme izin vermiyorsun." Dedi A gülmesine son vererek.

"Geçmiş olsun A.Seni bir daha böyle görmek istemiyoruz.Ama mutluyuz,başardın kardeşim." Dedi B gülümseyerek ve galiba buradaki ilk samimi konuşmasını şimdi gerçekleştirdi.

"Çok endişelendik senin için.Ama şimdi buradasın,içimiz rahat." Dedi M.L de ellerini havaya kaldırıp işaret diliyle bir şeyler söyledi.B ise hemen çevirdi.

" 'Geri döndüğün için çok mutluyuz.' diyor." Dedi B.A yüzüne gülücük kondurdu ve:

"Hepinize teşekkür ederim arkadaşlar.Yanımda olduğunuz için mutluyum." Dedi.

"Açıkçası geri dönmene Z için sevindim.Eğer geri dönmeseydin Z ne hâlde olurdu bilmiyorum.Sen içerideyken öldü öldü dirildi.Senden daha çok stres yaptığı kesin." Dedi C çatık kaslarıyla.Yani evet...birazcık endişelendim A için.

Birazcık mı?Karen'ın elindeki tabletten gelen en ufak ötme sesiyle gözyaşlarına boğulup A'nın olduğu odaya girmeye çalışan sen sadece birazcık endişelendiğini mi söylüyorsun?Güldürme beni...

Ağladım...evet.Saklamadım.Saklayamadım.Çünkü korktum.Onu bir daha görememekten delicesine korktum.

Ama neden bu kadar çok korktum?Bu kısa sürede içimde nasıl bir yer edindin A?Sadece bir arkadaş olsaydın,bu kadar acıtır mıydı canımı?Her nefes alışımda içim bu kadar yanar mıydı?

Beni anlayan,içimi gören tek kişi o.A yanımda olduğunda her şey daha katlanılabilir geliyor.O yanımda olduğu sürece güvendeyim diyorum.A burada,hepimiz güvendeyiz diyorum.O benim güvenli sığınağım.

Adını koyamıyorum.Belki de korkuyorum.Çünkü burada duygular lüks,zayıflık sayılıyor.Ama ben artık zayıf olmayı umursamıyorum.Eğer seni düşünmek buysa,zayıflığım da sensin,gücüm de.

A,C'yi duymamazlıktan gelip bana döndü.Gözlerime baktı,baktı...Sayısız duygu geçti aramızda,kelimelere dökemediğimiz.A zorlukla yerinde doğruldu ve benim gibi sırtını duvara yaslayarak oturdu.Sonra buruk bir gülümsemeyle konuştu:

"Beni burada bekleyen biri varken geri dönmemenin seçenek bile olmadığını söylemiştim sana.Söz vermemiştim ama bak döndüm." Dedi A.Bende onun gibi gülümsedim.

"Bak,bende seni burada bekledim.Sözümü tuttum." Dedim.

"Teşekkür ederim Z.Eğer sen burada olmasaydın...geri dönmek için bu kadar çabalar mıydım bilmiyorum.Ve bir daha benim için gözyaşları dökme,sadece mutluluk gözyaşları dökmeni istiyorum." Dedi A.Ne söyleyeceğimi bilemeden sadece gözlerimi kırpıştırdım.A başını hafif yana eğdi,sonra biraz daha içten bir tonla devam etti:

"Ben...hiçbir zaman kolay biri olmadım.İnsanlara güvenmem zor oldu geçmişte yaşadığım şeylerden dolayı.Son iki yıldır yaklaşmalarına bile izin vermedim.Ama sen geldin ve beni bu karanlıktan,boşluktan kurtardın.Sessizce.Zorlamadan.Sadece...olduğun gibi olarak."

Gülümsedim,gözlerim doldu ama bunu gizlemedim.Tam bir şey söyleyecektim ki A devam etti:

"Sen burada olmasaydın,bende burada olmazdım.Bu kadar kolay değil bunu söylemek ama...sanırım,senin varlığın...benim hayata tutunma nedenim gibi bir şey oldu."

Gülümsemem daha da genişledi.Bu sözler...çok güzeldi.Ben birinin hayatına dokunmuştum.Birinin hayata bağlanma sebebi olmuştum.

"Hayata tutunmak için bir neden bulduğuna,ve nedeninin ben olduğuma çok sevindim.Bu...bu çok değerli bir şey." Dedim.

"Çünkü sen değerlisin Z." Dedi A.Zaman durmuş gibiydi.A'nın cümleleri zihnimde yankılanıyordu.Defalarca,sanki kalbime bir melodi gibi çarpıyordu her tekrarda.Gözlerim A'nın gözlerinde kilitli,ama içimde bambaşka bir şey oluyor.Sanki mideme koca bir avuç kelebek salınmış gibi.Hafif bir ürpertiyle birlikte yanaklarıma sıcak bir dalga indi.Ne bu?Utanmak mı?Sevinmek mi?Yoksa...daha önce hiç tanımadığım o tuhaf,derin şey mi?

Bana ne oluyor böyle?Bu karanlığın içinde kalbim nasıl böyle bir şey hissedebiliyor?Hem de birazdan ölüm kalım savaşı vereceğim bir göreve girecekken.Nasıl oluyor da içinde bulunduğum bu cehennemde yanıp kül olmamı engelliyor?

A'ya kocaman gülümsedim ama birazdan göreve girecek olmam aklıma gelince kalbime büyük bir taş oturdu sanki.Yaşayıp yaşamayacağım önüme çıkacak göreve bağlıydı.Bu A'yı son görüşüm olabilir.Bu son nefes alışverişlerim olabilir.Bu benim son gülümseyişim olabilir.Bu benim son mutlu anım olabilir.

Ölecek olma ihtimalim zihnimi işgal ettikçe gözlerim dolmaya başladı.Yavaş yavaş yaşların hücum ettiği gözlerimi A'nın gözlerinden ayırdım ve tam karşımı izlemeye başladım.A aklımdan geçenleri hissetmiş gibiydi.Ben gözlerimi ondan ayırdım ama onun gözleri hâlâ benim üzerimdeydi.

R her zamanki neşesi ve enerjisiyle bir şeyler anlatıyordu.Herkesi,özellikle M'yi güldürmek için elinden geleni yapıyordu ve başarıyordu da.M eliyle ağzını nazikçe kapatıp kahkahalar atıyordu.C her zamanki gibi arada laf sokmaya çalışsa da R'yi merakla dinliyordu.L ellerini heyecanla havaya kaldırıp işaret diliyle konuşmalara katılıyordu,abisi B ise çeviriyordu.Benim buraya gelmeden önceki hayatımda böyle sıcak bir arkadaş ortamım olmamıştı.Çok arkadaşım vardı ama hiçbirinden buradaki samimiyeti almamıştım.Ve her an bu sıcaklığı da kaybedecek olmam içime bir taş daha oturttu.

"Z." Diye seslendi A.Z olduğumu onaylayan bir mırıltı çıkardım ağzımdan ama gözlerimi onun gözlerine çevirmedim.Belki de çevirmeliydim,onun gözlerine son bakışım olabilirdi.Ama yapamadım.

"Birazdan göreve gireceksin." Dedi A.

"Evet." Dedim ve derin bir iç çektim.Sesim hafif titrek çıkmıştı.A'nın karşısına çıkan görevi çok merak ediyordum ama o anlatamadığı sürece ona soramazdım.Aynı acıyı tekrardan hissetmesini istemezdim.

A gibi güçlü biri bile bu kadar sarsıldıysa ben nasıl olacaktım?Sağ çıkabilecek miydim?Başarabilecek miydim?

Olumsuz düşünceleri zihninden kovmalısın Gece.

"Z...senin neyle karşılaşacağını bilmiyorum.Güç mü gerekecek,kalp mi...yoksa ikisi birden mi,bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey var." Dedi A.

"Neymiş?" Diye sordum gözlerimi yerden çekmeyerek.

"Senin yapman gereken tek şey,oradaki dünyanın sahte olduğunu hatırlamak.O an gerçek gibi geliyor ama değil.Hissettiklerin gerçek ama yaşananlar değil.Bunu unutmazsan,kontrol sende olur." Dedi A.Gözlerim daha fazla doldu.Ben bunu yapabilecek miyim?Ben bu görevi başarabilecek kadar güçlü müyüm?

Göreve girmeme çok az kalmıştı.Yüreğim göğsüme sığmıyordu sanki.Kalp atışlarım kulaklarımı dövüyordu.Parmaklarım titremeye başladı,ellerimi yumruk yaptım ama yine de durmadı bu titreme.Gözlerimi yere dikmiştim ama içimdeki fırtınada savruluyordum.Görev odası birkaç adım ötemdeydi ama bana göre o kapı,uçurumun kıyısıydı.Bir adım...ve sonsuz karanlık.

Dizlerimi hızla kendime çekip başımı dizlerime gömdüm.Soluklarım hızlandı,ağlamamak için direndim ama gözyaşlarım çoktan kazandı.

"Ben...yapabileceğimden emin değilim A." Dedim.Sesim çatlak ve titrek çıkmıştı.

"Ben senin gibi güçlü değilim.Ben yapamam..." Dedim ve hıçkırıklara boğuldum.Yumruk yaptığım ellerimi başıma götürdüm.

"Orada öleceğim A.Orada bir hata yapacağım...ve beni bir daha göremeyeceksin.Ailem hâlâ beni arıyor mu bilmiyorum.Belki de çoktan pes ettiler.Ben onları bir daha göremeyeceğim..." Dedim ve elimi kalbime attım.Kalbim sıkışıyordu ve nefes almakta zorlanıyordum.Soluk soluğa,boğuk boğuk nefesler alıyordum.Kalbim deli gibi çarpıyor,düşüncelerim hızla kaçıyordu ama hiçbir yere varamıyordu.

Gece sakin ol!Böyle durumlarda ne yapıyorduk?Derin derin nefesler alıyorduk.Hadi Gece!

"Böyle düşünme,bu düşünceleri kov zihninden.Başaracaksın!" Dedi A.Ama ben onun söylediklerini algılayamıyordum.Diğerlerinin de bakışlarının üzerimde olduğunu hissediyordum.Ellerimi yüzüme götürdüm.

"Yapamam...yapamam...ben yapamam." Diye tekrarladım titreyen sesimle.Yaşlı gözlerimi A'nın gözlerine çevirdim.

"Ya...ya gidersem?Ve dönemezsem?Sizi...seni bir daha göremezsem?"

Gözlerimden korku ve çaresizlikle daha fazla yaş aktı.Bedenimin tüm kasları gerildi,ağzımdan hıçkırıklar yükseldi.Nefesim daha da kesildi.Ellerimi saçlarıma attım,küçük saçları çekiştirmeye başladım.

A yanıma daha da yaklaştı.Dizlerinin üzerinde,ellerini yüzüme yaklaştırdı.Avuçlarının içine almak istedi ama sonra bunu yapamayacağını anlayınca elini geri çekti.Elini başıma götürmek istedi,saçlarımı çekiştirdiğim ellerimi geri çekmek istedi ama yine elini geri çekti.Çünkü bana dokunamazdı.

A'nın gözlerinde kendimden daha fazla acı ve korku gördüm.Nasıl görünüyordum bilmiyorum ama A çaresizce ne yapacağını bilemez hâlde beni iyi hissettirmek için bir şeyler düşünüyordu.

"Sakin ol.Biliyorum korkuyorsun.Haklısın.Bende korktum.Ama sen düşündüğünden çok daha güçlüsün Z.İlk görevini başaramayacağını sanıyorsun ama yanılıyorsun.Hiçbir şey seni yıkamaz.Sen,şimdiye kadar yaşadığın her acıdan,her karanlıktan daha güçlüsün." Dedi A.Beni rahatlatmak istiyordu ama sesinde endişe vardı,hissedebiliyordum.Gözyaşlarımın arasından A'ya baktım.Saçlarımı çektiğim ellerimi gevşettim.

"Ya seni bir daha göremezsem?" Diye sordum.A başını eğdi,sessiz kaldı.Gözlerimi kapattım ve derin derin nefesler aldım.

"Bende peşinden gelirim Z.O zaman birbirimizi görürüz." Dedi A.Dehşetle gözlerimi açtım ve omuzuna hızla vurdum.

"Bir daha böyle bir şey söyleme.Böyle saçma bir şey yapayım deme sakın!Seni asla affetmem." Dedim sinirle.Omuzunu tuttu,güldü ve:

"Bak ne kadar da güçlüsün.Omuzumu kırdın." Dedi A.Beni rahatlatmak için güldürmeye çalışıyordu.Gülüşü bana huzur veriyordu.Ben bu gülüşü bir daha görememe ihtimalini düşünmek istemiyordum.A'ya sıkı sıkı sarılmak istiyordum ama bunu yapamıyordum.Canımı çok yakıyordu bu.Tekrardan ağzımdan bir hıçkırık yükseldi,gözyaşlarım yanaklarımdan süzüldü.Zorlukla konuştum:

"A...ben ölmek istemiyorum." Dedim.A'nın gülüşü yüzünde soldu.Gözleri dolmaya başladı.M hemen yanıma geldi.

"Ölmeyeceksin Z.Ne kadar güçlü olduğunun farkında değil misin?Başaracaksın.Hepimiz sana güveniyoruz" Dedi M.Yaşlı gözlerimi ona çevirdim.Güven verici bir gülümsemeyle bana bakıyordu.

"Aurora'm haklı.Başaracaksın Z.Frank'e kafa kaldırmış bir delikanlı o saçma salak görevi mi başaramayacak?Kimse seni küçümseyemez,sen bile!" Dedi R.Gülümsedim.Dudaklarımı aralayarak derin bir nefes aldım.Gözyaşlarım hâlâ yanaklarımdaydı ama kalbimde bir sıcaklık filizleniyordu.

B arkasına yaşlandığı duvardan yavaşça doğruldu,sesi sakin ama güven doluydu:

"Z,bazen bir adım atmak için dünyaları taşıyormuş gibi hissedersin.Ama attığında,arkanda duran bizleri unutma.Eğer düşersen,seni yakalayacak birileri var artık." Dedi.

L konuşamasa da yanıma geldi.Ceketinin cebinden bir kağıt ve kalem çıkardı ve kağıda bir şeyler yazmaya başladı.Tırnaklarında yer yer soyulmuş açık pembe tonlarında bir oje vardı.Rengini çok beğenmiştim.Eğer buradan çıkabilirsek kesinlikle nereden aldığını öğrenmeliydim.

Yazmayı bitirince kafasını kaldırdı ve bana kocaman gülümseyerek iki eliyle sıkı sıkı tuttuğu kağıdı uzattı.Bende gülümsedim ve kağıdı elinden aldım.Gözyaşlarımı sağ elimin tersiyle silip yazıyı sesli bir şekilde okudum.

"Sen düşündüğünden çok daha cesursun,sana güveniyoruz..."

Yazının devamında durdum ve içimden okudum çünkü öyle yapmamı istemişti.

Bu kısmı sessiz oku.A ile aranızda bir şeyler döndüğünü biliyorum,farketmedim sanma ve sakın öyle bir şey yok diye yalanlama da.Çok yakışıyorsunuz bu arada:)Lütfen bizim için,A için,kendin için çabala ve aramıza geri dön.Seni seviyoruz...

Ve bir kalp.Yazıyı okurken boğazım düğümlendi.Onlar gerçekten beni yalnız bırakmıyordu.

"Uzun uzun yazdığı şey sadece bir cümlecik mi?" Diye sordu C.L hızla elini kaldırdı ve Sanane dedi.Artık yavaştan işaret dilini çözmüştüm.Sırıtarak okuduğum kağıdı katladım ve cebime koydum.Buradan çıkabilirsem tabiki de bu kağıdı anı kutuma koyacaktım.L'ye yaklaşıp:

"Çok teşekkür ederimm,iyi ki varsın.İyi ki varsınız arkadaşlar." Dedim ve kocaman gülümsedim.Gözlerimden hâlen yaşlar akıyordu ama gözyaşlarıma zıt bir şekilde kocaman gülümsüyordum.

"Bilmiyorum...belki görev çok zor olacak.Belki de kolay.Ama şunu biliyorum...Senin o gözlerinde bir şey var.Kendini yok sayman,başkası için savaşman...bu bile çok şey anlatıyor.Bazı insanlar bunu yıllarca öğrenemez.Başaracaksın,sana güveniyorum." Diye uzun bir konuşma yaptı C.

Herkesin gözleri üzerimdeydi.Ve artık yalnız değildim.Artık sadece korkum yoktu,arkamda bir 'biz' vardı.
Gözyaşlarımı sildim.Sesim hâlâ titrek ama içinde bir kararlılık çınladı:

"Teşekkür ederim...hepinize.Ben çabalayacağım.Sonuna kadar." Dedim.Ve o an hiç istemediğim kadar hayatta kalmayı istedim.A bana yaklaştı ve sadece benim duyabileceğim bir fısıltıyla konuştu:

"Bazen...sadece bir adım atarsın.Ama o adım,bir daha göremeyeceğini düşündüğün her şeyi sana geri getirir.Lütfen o adımı at Z...Çünkü seni burada bekleyeceğim,senin beni beklediğin gibi." Dedi A gülümseyerek.Bende gülümsedim ve ağzımdan küçük bir kıkırtı çıktı.

"Söz mü?" Diye sordum.

"Söz." Dedi gülümseyerek.

Bölümü beğendiyseniz oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın 💜

Sizce Z'nin karşısına nasıl bir görev çıkacak?

Fiziksel güç gerektiren bir görev mi?Zeka gerektiren bir görev mi?Yoksa duygular mı işin içine karışacak?

Ya da üçü birden mi?

Fikirlerinizi merakla bekliyorumm:)