Bölüm 6

"Deren, önce beni dinle," sıradan aynı yalanları dinleyemem. Elimi havaya kaldırdım ve konuşmasını kestim. "Seni gerçekten kardeşim sanmıştım. Bak arkadaşım değil kardeşim! Ama yanılmışım. Sana yazıklar olsun be!" diye bağırdım suratına. Tam odanın kapısından çıkarken kolumdan tuttu ve "Daha neyin ne olduğunu bile bilmiyorsun. Lütfen iki dakika dinle beni. Sana yalvarırım." dedi. Gözlerindeki pişmanlığı besbelli görüyordum. Kolumdaki eline baktım. Ofladım, "Eğer yalan söylersen," dedim gözlerimi hafif kısarak."Asla Deren, sana asla yalan söylemem. Lütfen beni dinle." dedi. Beraber oturma odasına geçtik ve oturduk. "Hemen anlatıyorsun bana. Gidip uyuyacağım." dedim uykusuzluktan kapanmak üzere olan gözlerimi ovalayarak. "Kısa ve öz. Deren, anneni öldüren baban değil." diyince alnımdan kurşun yemişe döndüm. Ne? Bir saniye. Benim babam annemi... O zaman kim? Kim benim annemin katili? Didem, bak canım. Zaten sabaha kadar bir baş belası mafyayla uğraştım, şimdi de sen başlama nolursun."Sen ne diyorsun ya? Kim o zaman annemin katili?" dedim şüpheci sesimle. Hakikaten, babam değilse kim? Of, Allah'ım al canımı da kurtulayım! Ne olursun! Bu aksiyon macera bana ömürlük yeter de artar. Of of. "Annenin katili baban değil sadece onu biliyorum. Ama baban öldürmedi. İster bana inan, ister inanma. Ben sana doğruyu söyledim." dedi, hâlâ korku ve endişe dolu yüz ifadesiyle. "Didem, sen ne anlatıyorsun ya? Ne demek annemi babam öldürmedi? Kimden duydun sen? Hm?" diye sordum. "Kesin bilgi değil. Bende bizim arkadaşlardan duydum. Söylenti yani. Hani araştırmalar yanlış ve eksik olabilir kesin değil." dedi. Didem polis olduğu için bu konunuyu beni tanıdığından beri araştırıp duruyor. Ama şuan açıkçası güvenim kırıldı. Neden bilmiyorum ama galiba bir süre soğudum. "Tamam. Bir gelişme veya birşey olursa konuşuruz. Ama şuan gerçekten uykusuzluktan ölmek üzereyim." dedim odama doğru ilerlerken. Odama girer girmez kapıyı kapattım ve kendimi yatağa attım. Nasıl uyuduğumu hatırlamıyorum bile. Öyle bir uyumuşum. Alarm'ı bile umursamamışım. Saat 12'ye kadar gözlerimi açmadan kesintisiz uyumuşum. Oh çok iyi yapmışım. Nah iyi yapmışım! Şimdi tüm hemşireler bana düşman. Hepsi beni boğmayı bekliyor bence. Saat 12'de telefonumun çalmasıyla maalesef ki uyandım. Uykulu olduğum için telefonda beni kimin aradığını bilmiyordum. Telefonu yarı kapalı gözlerimle açtım, "Kimsin?" dedim uykulu sesimle. Karşıdaki ses tanıdıktı."Ohooo, sen daha uyuyor musun hemşire? Hastaların seni bekliyor." diyince uykulu gözlerim bir anda fal taşı gibi açıldı. Ya. Bırak adam peşimi, bırak! Pislik herif! Telefonu üzerine kapattım ve saat'e baktım. Saati görünce yataktan fırlayıp hızlıca hazırlandım. Scrubsımı torbaya koydum ve üzerime de sıradan bir şeyler giyip, hızlıca evden çıktım. F30'uma bindim ve hastaneye doğru arabayı sürmeye başladım. Yolda biraz gerginlikle ilerlerken yan aynalardan bir arabanın bana sürekli dörtlüleri yaktığını gördüm. Yol verdim, geçmedi. Manyak mıdır nedir? Tövbe estağfurullah. Biraz ileri gittim ve tekrar aynadan kontrol ettim. Yine dörtlüleri yakıp yakıp duruyordu. Yine yol verdim yine geçmedi. Gerizekalı insanlar fazla gerçekten. Şimdi ne istiyorsun benden? Bela mısın? Arabayı sonunda dayanamayıp sağa çektim ve arabadan inip o arabanın gelmesini bekledim. Araba yavaşladı ve arabamın biraz gerisinde durdu. Sinirden kırmak üzere sıktığım dişlerimi gevşettim ve derin bir nefes aldım. Hemen arabanın camına doğru yürüdüm ve cama tıktıkladım. "Bela mısın kardeşim? İn arabadan!" diye bağırdım. Araba camı yavaşça indi. Ve sizce kim çıktı dersiniz? Allah'ın belası Boran Akay! Onu görünce sinirden sızlayan burun kemerimi ovdum. "Ya sen manyak falan mısın acaba? Allah'ın belası, bırak artık peşimi bırak! Ameliyatını yaptım işte, defol git işine!" dedim. "Daha cevabımı alamadım?" diye sorunca, sinir krizi geçirmemek için gözlerimi kapattım ve açtım. Ya sabır! Ya sabır! "Seni hastaneye nasıl sokayım? Manyak herif! Kafayı mı yedin ya?" dedim sinirden ağlamak üzereyken. "Hemşire, biraz saf mısın? Kılık değiştirerek gireceğim hastaneye." dedi sakince. Ama ben sakin değilim! "Sen kılık değil, ırkını değiştirsende değişmessin. Pisliksin pislik!" dedim. Tiksinç dolu ifademle yüzüne bakıyordum. Mikrop herif! "Seni devletin hastanesine bırak sokmayı yaklaştırmam bile. O yüzden defol!" dedim ve arabama geri bindim. Bu sefer Boran arabadan indi ve arabama doğru geldi. Şoför koltuğunun kapısını açtı. Ona inat dümdüz önüme bakıyordum. Oysa sinsi bakışlarla bana bakıyordu. "İn arabadan." diyince yine ya sabır çektim. İn bin komutlarına uyamam ben beyefendi! Defol git ömrümde bir daha karşıma çıkma. Geber! "Ben senin oyuncağın değilim. 'İn bin yap' ne bu böyle. Daha beni tanımıyorsun bile. Ne bu rahatlık? Ben senin kölen, senin hizmetçin değilim. Akıllı ol." dedim kapıyı kendime doğru çekerken. Kapıyı sertçe kendine çekti ve kapıyı kendime çekmeme izin vermedi. U-yuz! Gerizekalı! Mal! Sayayım mı daha? Allah'ın belası, bir gece de çıktı karşıma daha da gitmedi! Ne belaymışsın be kardeşim? Kapıyı tekrar açtı. Derin bir iç çektim. La havle ve la kuvvete illa billah. Allah'ım sen sabır ver! Amin. "Nas Felak okusam gider misin?" dedim artık çaresizlikle. Valla çaresizim şuan. "Benim dediğimi yapmadan bırakmayacağım seni. İstersen ülke ülke gez. Seni yine bulurum." dedi bana yaklaşıp. "O yüzden in şimdi arabadan." dedi benden uzaklaşıp. Kuduz. Uyuz. Kuduruk. Yeter mi?! Mecburen indim yine emrine itaat ederek. Kahretsin ki ettim. "En başında dinlesen sözümü." diyince yok olmak istiyordum. Ama her istediğimiz olmaz. Mesela babamı da istemiyorum ama... Neyse şu an konu bu değil. "Kes be kes! Ne yapacağım şimdi. Seni nasıl hastaneye sokacağım. Ne yapacağım? Öt." dedim kollarımı göğsümde birleştirirken. "Hemşire, onu da sen düşün yani. Nasıl sokarsın bilemem." diye öttü. Of. Hem beni sok hastaneye diyor, hemde sen yapacaksın diyor. Allah'ım sen büyüksün, ya Rabbim! Kurtar beni şu kulunun elinden! Amin, bin kere amin. "Tamam hastaneye sür. Gidince bakarız." dedim sakin olmaya çalışırken. Ki olamıyordum da. Hadi neyse. Sınavım mıydı acaba? Kim bilir? Belki de? Böyle sınavıda, böyle adamı da... Neyse. Bir an duraksadım, "Bir dakika ya. Ben senin oradaki insanları öldürmeyeceğini, beni öldürmeyeceğini nereden bileceğim? Ayrıca ben niye salak gibi senin dediğini yapıyorum?" dedim aydınlanarak. Gerçekten ben niye mal gibi inanıyorum ve dediğini yapıyorum? Gerizekalı olan benim galiba. Evet benmişim. Ah salak Deren ah! "Hemşire, unuttun sanırım? Seni neden öldürmedim? Bana yardımcı olman için. Hem ben öyle durduk yere masum insanları öldürmem, pislikleri temizlerim. O yüzden, götür beni hastaneye." diyince saçma bir şekilde mantıklı geldi. Hakikaten lan! Beni adam öldürmediyse... Ama ya ters köşe yaparsa. Valla bu devirde babana bile güvenmeyeceksin. Elin mafyasına niye inanayım? Neyse, ben bundan kurtulmanın yolunu bulacağım.