BABAMIN BORCU - BÖLÜM 1: SÖZLEŞME*

---

Saat gece yarısını geçmişti ama ben hala uyumamıştım.

Elimdeki kağıt titriyordu. Borç sözleşmesi. 2.500.000 TL. Borçlu: Yılmaz Ailesi. Alacaklı: Karahan Holding.

Babam mutfak masasında başını ellerinin arasına almıştı. Annem ağlamaktan gözleri şişmişti.

"Nasıl yaptın bunu baba?" dedim, sesim fısıltı gibi çıktı. "Nasıl?"

"Eylül... kumar değildi. İş için borç aldım. Ödeyecektim ama... faiz..." Babam konuşamıyordu.

Kapı çaldı. Üç kere, sert ve sabırsız.

Saat gece 01:17'de kim kapı çalardı?

Kapıyı açtığımda hayatım değişti.

Karşımda iki adam duruyordu. Öndeki uzun boylu, siyah takım elbiseli, siyah gömlekliydi. Gözleri o kadar soğuktu ki, bakarken üşüdüm. Yanındaki koruması gibi duruyordu.

"Eylül Yılmaz?" dedi.

Benim adımın onun ağzından çıkışı bile tehditti.

"Evet..."

"Baran Karahan." dedi. Cebinden bir kart çıkardı. Siyah, üzerinde sadece bir isim ve numara vardı. "Babanla konuşmam lazım."

İçeri girdi, sanki ev bizim değil de onunmuş gibi. Salona geçti, etrafına bakındı. Gözleri her şeyi tarıyordu. Eski koltuklarımızı, çatlamış duvarımızı, masadaki borç kağıtlarını.

Babam ayağa kalktı. "Baran Bey... ben ödeyeceğim. Biraz daha zaman verin."

Baran Karahan koltuğa oturdu. Bacak bacak üstüne attı. O kadar rahattı ki, sinirlerim bozuldu.

"2 milyon ana para, 500 bin faiz. 30 gün dedim. 45 gün oldu Yılmaz." Sesi sakindi ama her kelime kurşun gibiydi. "Ben hayır kurumu değilim."

"Ne olur, kızımın okulu var, karım hasta..."

"Benim sorunum değil." Gözleri bana döndü. İlk defa gerçekten bana baktı. "Üniversite okuyorsun değil mi? Hukuk? 3. sınıf?"

Nasıl biliyordu? Hakkımda her şeyi araştırmıştı.

"Evet."

"Güzel. Zeki kızları severim." Masadaki sözleşmeyi eline aldı. "Baban ödeyemiyor. Ama bir teklifim var."

Kalbim deli gibi atmaya başladı.

"Neymiş?" dedim.

"Babanın borcu silinecek. Annenin hastane masrafları da dahil. Karşılığında..." Duraksadı, gözlerimin içine baktı. "Bir yıl boyunca benim için çalışacaksın. Asistanım olacaksın. 7/24 emrimde olacaksın. Ne dersem o."

"Asistan mı?" Şaşırmıştım. Daha kötü bir şey beklemiştim.

"Evet. Benim yanımda kalacaksın. Evimde kalacaksın. Güvenliğin için. Babanın alacaklıları sadece ben değilim, Eylül. Benden çıkarsan başkaları gelir. Onlar bu kadar nazik olmaz."

Tehdit ediyordu ama bir yandan da koruyor gibiydi.

"Bir yıl sonra borç bitecek mi? Tamamen?"

"Tamamen." Elini uzattı. "Sözleşme burada. İmzala ve ailen kurtulsun. İmzalamazsan... yarın sabah icra memurları bu evi boşaltır."

Annemin ağlama sesi geliyordu.

Babamın çaresiz yüzüne baktım. Başka çarem yoktu.

Titreyen ellerimle kalemi aldım.

"Bir şartım var." dedim son anda.

Baran kaşını kaldırdı. Kimse ona şart koşmamış gibi bakıyordu.

"Bana asla dokunmayacaksın. Patronum olacaksın, sahibi değil."

Bir an sessizlik oldu. Sonra... gülümsedi. İlk defa gülümsedi ve o gülümseme, kızgın olmasından daha tehlikeliydi.

"Anlaştık, küçük avukat. Bana dokunma demekte özgürsün. Ama fikrini değiştireceksin."

Sözleşmeye imzamı attım.

*Eylül Yılmaz - 01.12.2025*

Kalemi bıraktığım anda Baran ayağa kalktı.

"Toplan. 20 dakikan var. Sadece gerekli eşyalarını al. Yarın sabah 8'de ofisimde olacaksın."

"Bu gece mi?"

"Bu gece. Artık benim emanetimsin. Ve ben emanetlerimi asla yalnız bırakmam."

Kapıdan çıkarken arkama döndü.

"Bu arada... siyah sana çok yakışacak."

Kapı kapandı.

Elimde borç sözleşmesiyle ortada kalmıştım. Bir yıl boyunca İstanbul'un en tehlikeli adamının yanında yaşayacaktım.