9.bölüm baba

gördüklerimi sorgulamayı bırakıp hala idrak etmeye çalışıyordum derin soluklarımı bir kenara
bırakmış gözlerimi etrafta gezindirmeye başlamıştım biri daha vardı bu evde tanımadığım biri
tabi hala delirmediysem uzun boylu siyaha yakın dalgalı saçları aynı renkte gözleri vardı ellerini belinde kavuştutmuş duvara yaslanmış ifadesiz suratı gözümden kaçmamıştı
-abi
-arkadaşım cadı
tek kaşımı sorgular halde kaldırdığımda bu çocuk mu diye karşılık verdiğimde bakışlarımı
tanımadığım kişideydi tek kaşını sorgularcasına kaldırmıştı ve inanır mısınız hayatımda
hiç görmediğim biri sanki hep görmüş gibi tanıdıklık hissi bırakıyordu umursamamaya çalışarak derin bir soluklandığımda abim onu abin gibi gör olur mu diye seslendiğinde
gözlerimi devirmeden edemedim
-hayır ve bu adam niye burda
-ikimizinde babası olduğu için
ister istemez kahkaha attığımda bu şerefsiz niye burda lan ne işi var burda delirteceksiniz beni babama doğru ilerleyip göğsüne vurup ittirirken sesim daha da yükseldi ne işin var lan senin burda
ne için neden neden geldin git lan git nasıl geldiysen öyle de git biri kolumdan tutup uzaklaştırmaya çalıştığında ayağımla dizine geçirip kendim geri çekilmiştim elime ne geldiyse vurup kırmıştım kontrol altından çıkacakmış gibi görünüyordum ne yaptığımı bilmiyordum yine hayatımın içine etmeye mi geldin adi köpek gebertirim seni seni varya diyerek tekrar üstüne
yürümeye kalktığımda abimin sesi yükselmesiyle olduğum yerde kaldım

-özgüm yeter o bir tek senin baban değil benimde babam ve ben babamı seviyorum babam burada bizimle kalacak itiraz istemiyorum bitti

-pekkala gidin o zaman hadi

abim babamı da alıp odasına çekildiğinde daha demin nefret kusan gözlerim şimdi ise
buğulanmıştı sinirden olsa gerek kırık kolumu sabit tutması için taktıkları şeyi fırlatıp attım
duvara yumruk atarken arada dizimlede vuruyordum hırsımı alamadım masayı devirdim vazoyu kırdım belki daha fazlası tekrar masaya yöneldiğimde o çocuk bileklerimden tutup geri çekti hemen ardından benle beraber yere çöktüğünde ben sessiz sessiz ağlarken beni iyice cekip sarıldığında ağlamayı kesmeden başıma kaldırıp ona bakıp bir süre sonra olayı
idrak edip uzaklaştığımda beni pek umursamadan bakarken özgür aras demesiyle anlam veremeyen bakışlar atmaya başlamıştım adım yani özgür aras jetonun düşmesi ile kaşlarımı
kaldırdıktan sonra özgüm biray diye karşılık verdiğimde ayak seslerini işitmemle başımı çevirdim gelen abimdi

-bu ne özgüm bu ne
-bilerek olmadı abi
-belki de bilerek oldu nerden bilicem ben belki de söylediklerime kin besledin ve kırdın yıllık gitarı nerden bilicem biray

benden o kadar uzaksın ki beni öz kardeşin olarak kabul etmemişsin bile tanımaya dahi
tenezzül etmedin dimi deniz abi üvey diyip savdın başından tek derdin seni dinleyip babama
bılaşmamamdıı değil mi konu hiç bir zaman ben değildim dimi sevmedin belkide beni hemde hiç bir zaman demek istedim ama sadece istemekle kaldım ben yine sustum
-cevap versene
bir şey demeden oturduğum yerden kalkmaya çalıştım özgür abiye tutunarak kalkmayı denediğimde ise kalkmak da zorlandığımı gördüğünde bana destek olup benle beraber kalkarken aynı anda koluğumu da aldığında koltuğa oturmuştuk deniz abim hala öfkesini
kusarken özgür abi yükselmişti
-yeter deniz kardeşine bağırman bir fayda sağlamıycak
bu sözün üstüne abim söylene söylene odasına gitmişti özgür abinin hastane teklifini reddedip odama çıkmış uzanmıştım ama uyuyamıyordum kafamdaki tilkiler susmayı bilmiyordu kulaklığımı takıp şarkı açtığımda artık şarkılarda susturmuyordu düşüncelerimi