2.bölüm sahil

Kitabın düşmesiyle irkildim. sanırım bir kaç dakika uykuya dalmışım, çok uykum olduğunu hissediyordum ve son iki satırı okuyup yatacaktım. Sahte insanlarla, sahte kahkahalarla dolu bu hayat aslında çokta güzeldi. Son satırını da okuduktan sonra sürüne sürüne giderek yatağıma yattım. Peki bu hayatın güzellikleri de varmıydı? Gözlerimi araladığımda hala kendimi yorgun hissediyordum hemde çok yorgun yaşananları kaldıracak kadar büyümüş değildim. Sahile inmek için evden çıktığımda karşı müstakil eve bir aile taşınmıştı, tahmini 16 yaşlarında
kumral bir çocuk ve 19 yaşlarında bir kız ve babaları vardı. Başımla selam verip sahile indim,
müzik dinliyordum. Müzik dinlemek kafamı dağıtmam için yardımcı oluyordu, birine çarpmıştım dizlerimin sızısını umursamadan ayağa kalkmaya çalışırken; biri kolumu kavrayıp kalkmama yardımcı olmuştu. Bu kişinin mahallede gördüğüm çocuk olduğunu fark ettiğimde eli başına gitmişti sanki ne diyeceğini bilmiyordu, elindeki basketbol topunu bir yandan sektirirken;

-Özür dilerim.

-Sorun değil.

Tanışmış, bir süre sonra mahalleye varmıştık. Mahallede sedye ile ambulansa kaldırılan kadın annem, b-benim annem! Ailem olmaya çalışmış neredeyse çoğunda başarısız olmuştu fakat ne yediğimden etmişti ne de içtiğimden veya başka bir şeyden.
Hastaneye geleli saatler olmuştu. Ameliyathanenin önünde beklerken ne doktor gelmişti nede başka birisi, duvara yaslanmış ve dizlerimi kendime çekmiş sessizce ağlıyordum. Başımda dikilen Aykut amca, yanıma çökmüş elimi tutan Neşe abla destek olmak istercesine idi sonra doktor ameliyathaneden çıktı. Oturduğum yerden fırlarcasına kalkıp yanına gittim. Tek kelime, tek kelime bir insanı bu hayattan almak için yeterli miydi? Bu kadar kolay mıydı, yani bir insanın bu hayattan göç edebilmesi. A-annem vefat etmişti. Başım dönmeye başlamış, ayaklarım yerden kesilmişti. Bedenim yere yığılırken Çağrı’nın belimden tuttuğunu hissettiğim gibi kucağına devrilmem bir oldu.

-Özgüm! Özgüm!

-Özgüm aç gözlerini güzelim!

Kucağına devrildiğim Çağrıydı ama bana seslenenin sesi abime aitti. Bu gerçek miydi yoksa hayal mi? anlamakta güçlük çekiyordum. Bir anda tüm uğultular sustuve tüm dünyaya olan algımı kaybetmiştim.