7. Bölüm gece mektubu

yemekler yenmiş sofra toplanmış ve çağrılarda gitmişti ben ise salonda öylece uzanıyordum
neden mi salonda abimin odası alt katta olduğu için benim üst katta kendi odamda kalmama izin vermemişti sabah posta kutusunda bir mektup vardı ve ben ansızın bir düşünceyle ayağa kalkıp mektubu aldığım gibi okumaya başladım açmam pek doğru değildi aslında abime gelmişti çünkü sevgili oğlum diye başlıyordu babamdan olduğunu anladığımda bırakmak istesem de hayır bırakmadım

sevgili oğlum
bu mektup aslında senle kardeşine
güzel kızım güzel diyorum çünkü hep güzeldin benim kızım olman seni sevmem gerektiği anlamına gelmez doğduğun an pişman oldum ben annene yüz kere aldırması gerektiğini
söylesemde yapmadı aslında aldırmayı denedi hastaneye bile gittik ama yapamdı korkak annen işte bunu bile beceremedi aldırmadı seni senin gibi beladan kurtarmadı beni

gerisi ise yüksek ihtimalle abimle ilgiliydi ayın yansıyan ışığı ile okuduğum mektubun çeyreğini okumasaydım dedim benim şansım babam değildi bir şansım varsa oda
üvey abimdi annem de abimi sevmemişti yada sevmeye şansı olmamıştı küçüklüğünden
beri babamla gidip gelende abimdi sonuçta belkide babam annemin sevgi göstermesini engellemişti yada bu benim uydurduğum saçma bir bahaneydi , peki babamın dediklerine ne demeli artık ağlamıyordum dediklerine bazen küçük bir çatlama sesi duyuluyordu kalbimden
onda alışmıştım zaten bazen öyle an oluyordu ki durduk yere kalbim attığından fazla atıyor acıdığından daha fazla acıyordu ve öyle anlarda durduk yere ağlıyordum bazen fazla sakindim ve öyleki sakin karşılamam yerde aşırı tepki veriyordum duygularımı anlamıyor ve kontrol edemiyordum ve babamın sözleri bir kere daha kalp atışlarımın sebebi olmuştu
zaten ne zaman olmamıştı ki bir anda köpek sesi yükselmiş ayak sesleri işitmeme rağmen başımı cevirmemiştim sanki
düşüncelerin çukurunda kaybolmuştum bir anda ışığın açılmasıyla olduğum yerden sıçramam bir oldu

-uyumadın mı sen daha

-abi aklım çıktı

-hem dalıp gidiyorsun hemde suçlusu ben oluyorum garip valla garip

elimdeki mektubu almasıyla gözlerini mektubun üzerinde gezdirdi gezdirmedi
mektubu yırtmasıyla çekmeceye sokuşturması bir oldu ben şaşkın bakışlarımı üzerinde gezdirirken

-kardeşimi sevmeyen biriyle işim yok benim

-bu babamız olsa bile mi

-babamız olsa bile

bir köpeğin daha havlamasıyla olduğum yerden sıçradığımda abimin hayvanca gülüşüne
karşılık gözlerimi devirdiğimde aynı zamanda koltuğa uzanmış tam uyku moduna geçtiğimde
abimin seslenmesiyle gözlerimi açamdan söyle anlamında mırıldandım
-uyucan mı

-bırakırsan bir zahmet uyucam

abim kolumdan tutup kaldırdığında anlam veremeyen bakışlar atmaya başladığımda
koltuğu kaldırıp iki kişilik yapmış koltuğu düzelttikten sonra koltuğa geçip kendi sırtını duvara dayamış elini dizine vuruyordu yanına gidip dizine başımı koyduğumda saçlarımı okşamaya
başlamıştı bir süre sonra karanlık beni o güzel kollarına davet ediyordu davetini geri çevirmeyip kendimi koca bir karanlığa teslim ettim
gözlerimi araladığımda kafamda çalan şarkıya eşlik ederek ayaklandım mutfağa
yöneldiğimde abimin kahvaltı hazırlıyordu peyniri keserken daha ayılmamış olduğum
için sürahiden su doldurup içtikten sonra günaydın dediğimde tip tip bakıp

-he işte o dediğinden

diye karşılık verdiğinde elimi yüzümü yıkamaya gitmiştim sadece hangi ara tıkınmaya başlamıştı gıcık saatler sonra abim bir isteğin var mı diye yanıma geldiğinde yok anlamında
başımı sallasam da nereye gittiğini merak ettiğim için nereye dediğimde kaşlarını çatarak
markete alışveriş yapacağım diyerek kapıya yöneldi
-efe abi yurtdışına ne zaman çıkacaksın
-hiç bir zaman
-hı valla mı
-valla
abim döndüğünde korku filmi açmıştı şunu bilin isterim ki bu film zorla izleniyordu ayrıca
bu nasıl korku filmiydi ya içim dışıma çıkmıştı yemin ederim derin bir of çektiğimde başımı
abimin omzundan kaldırıp aval aval bakarken beni pek umursuyor gibi görünmüyordu bu defa bakması için kolunu sarstığımda sonunda pes ederek bana baktığında

-noldu
-babam hakkında ne düşünüyorsun
-hiçbir şey

hiçbir şey öyle mi koca bir hiç yani baban lan baban senin baban efe güldürme beni
babam hakkında ne düşünüyorsun dedim sana cevap ver benim hayatıma s?ct! diye
babamı sevmiyormuş gibi değilsin ayrıca çıldırtma beni deniz abi tabi ki seveceksin derin bir nefes aldığımda abime bakıyordum

-sana yaptıklarından sonra ben neyini seveyim o şerefsizin

ister istemez gülmeye başladığımda sinirlenmeye başlamıştım evet onunda hayatı dört dörtlük değidi ama insan dediğinde sınırı vardır değilmi daha fazla anlatmaya çalışsam anlayacak mıydı ki şu kör insanlar anlamayı bilir miydi buna abim de dahildi çünkü anlamak için aileden olmak gerekmiyordu kim olursa olsun anlamamak isteyen anlamazdı kolumda bir el hissettiğimde başımı kaldırmadım çünkü ağlıyordum ayağa kalkmak için
hareketlendiğimde kolumdan tutup geri oturdu olduğum yere

-susalım mı yoksa konuşmak ister misin

-susalım