Bölüm 19

Meydandan otele dönerlerken hâlâ gülüyorlardı. Arda durmadan Selin’le ilgili söyleniyor, Defne de onunla dalga geçiyordu.
“Annen neden eski flörtlerinle arkadaş kalıyor?”
“Çünkü kadın kaos seviyor.”
“Bence seni sevdiği için yapıyor.”
Arda dramatik şekilde iç çekti.
“Beni hiç korumuyor.”
Defne kahkaha attı.
Tam otelin kapısından içeri girdikleri sırada resepsiyondaki görevli ayağa kalktı.
“Sayın Demir?”
Arda döndü.
“Evet?”
Görevli kısa bir an Defne’ye baktı.
Sonra tekrar Arda’ya döndü.
“Sizi soran biri vardı.”
Defne bunu anında hissetti.
Havadaki değişimi.
Arda’nın yüzündeki küçücük sertleşmeyi.
“Kim?”
Görevli cevap veremeden arkadaki koltuktan bir adam ayağa kalktı.
Defne önce saati gördü.
Gece yarısını geçmişti.
Sonra adamın yüzünü.
Ve Arda’nın neden bir anda sessizleştiğini anladı.
Adam uzun boyluydu. Şık görünüyordu ama yüzündeki ifade gergindi. Gözleri direkt Arda’ya kilitlendi.
“Konuşmamız lazım.”
Defne bakışlarını Arda’ya çevirdi.
“Arkadaşın mı?”
Arda’nın çenesi hafifçe sıkıldı.
“Hayır.”
Adam bu kez Defne’ye baktı.
Bakışı rahatsız edici değildi ama fazla dikkatliydi.
İnsan ölçen bakışlardan.
“Demek Defne sensin.”
Defne’nin kaşı kalktı.
“Beni tanıyor musunuz?”
Adam kısa bir kahkaha attı.
“Son iki haftadır bütün İstanbul seni konuşuyor.”
Arda anında sertleşti.
“Eren.”
“Ne?” Adam omuz silkti. “Yalan mı söylüyorum?”
Defne şimdi tamamen Arda’ya dönmüştü.
“Birisi bana ne olduğunu açıklayacak mı?”
Sessizlik oldu.
Arda gözlerini birkaç saniye kapadı.
Sonra nefes verdi.
“Eski ortağım.”
“Eski?” dedi Eren sakince. “Bu kelime seçimi biraz dramatik.”
“Gece yarısı otelime gelmek kadar dramatik değil.”
Tamam.
Şimdi işler ilginçleşmişti.
Defne bunu hissedebiliyordu.
Çünkü Arda ilk kez farklı görünüyordu.
Rahat değildi.
Kontrollüydü.
Ve Defne bir anda şunu fark etti:
Adam hakkında bilmediği şeyler vardı.
Fazla şey.
“Ben odaya çıkayım mı?” dedi Defne yavaşça.
Arda anında ona döndü.
“Hayır.”
Cevap fazla hızlı gelmişti.
Bu Defne’nin dikkatinden kaçmadı.
Eren ise bunu fark edip hafifçe gülümsedi.
“O da bilmiyor demek.”
Defne’nin içindeki huzur hissi hafifçe çatladı.
“Bilmediğim şey ne?”
Arda’nın bakışları birkaç saniye ondan kaçtı.
İlk kez.
Bu küçük detay bile Defne’nin midesini sıkıştırmaya yetti.
“Arda?”
Eren cebinden bir dosya çıkarıp resepsiyon masasının üstüne bıraktı.
“Ben artık uğraşmak istemiyorum.” Sonra Arda’ya baktı. “Ya bunu ona sen anlatırsın…”
Bakışları Defne’ye kaydı.
“…ya da başka biri anlatır.”
Ve yürüyüp çıktı.
Otelin kapısı kapandığında sessizlik kaldı geriye.
Defne birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Çünkü içindeki his değişmişti.
Bir saat önce romantik hisseden gece şimdi başka bir şeye dönüşüyordu.
Belirsizliğe.
Arda dosyaya bakmıyordu bile.
Sadece Defne’ye bakıyordu.
Dikkatli şekilde.
Sanki onu kaybetmekten korkuyormuş gibi.
Defne yavaşça konuştu.
“Bu ne?”
Arda cevap vermedi hemen.
İşte bu daha kötüydü.
Çünkü Arda normalde hep konuşurdu.
Şaka yapardı.
Ortamı yumuşatırdı.
Şimdi yapmıyordu.
“Arda.”
Adam sonunda nefes verdi.
“Önce yukarı çıkalım.”
Defne kollarını bağladı.
“Hayır. Şimdi anlat.”
Arda birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra elini saçlarından geçirdi.
İlk kez gerçekten gergin görünüyordu.
“Benim hakkımda internette çıkan şeyleri okudun mu hiç?”
Defne’nin kalbi yavaşladı.
Çünkü cevabı biliyordu.
Okumamıştı.
Çünkü istememişti.
Çünkü Arda’nın yanında kendini güvende hissederken geri kalan her şeyi görmezden gelmişti.
Bu fark ediş canını sıktı.
“Ne var internette?”
Arda tam cevap verecekti ki Defne’nin telefonu titredi.
Mesaj Zeynep’tendi.
“DEFNE”
“SAKİN OL VE HEMEN GOOGLE’A “ARDA DEMİR OTEL YANGINI” YAZ.”
Defne’nin içi buz gibi oldu.
Ve Arda onun yüzündeki değişimi gördüğü anda…
Her şeyin artık eskisi kadar kolay olmayacağını anladı.