Şehirli ile Deli

Uzun süredir Yeni bölüm yayilayamdim çünkü nasıl devam etsem bilemedim ama bugün ilham perileri geldi çok konuştuk neyse iyi okumalar.🧚♀️
Sabah olduğunda Nare mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Yağmur daha uyanmamıştı. Arda misafir odasından çıktı. Saçı dağınıktı. Gözleri yorgundu. Ama yüzünde o her zamanki rahat ifade vardı.

“Günaydın Nare”

“Günaydın Arda. Uyuyabildin mi?”

“İdare eder. Bu yatak biraz sertti ama alıştım”

“Kusura bakma. Köy şartları işte”

“Ne kusuru. Ben sana teşekkür ederim. Beni buraya çağırdın ya”

Nare gülümsedi. Çayı koydu. Arda masaya oturdu.

“Arda”

“Söyle”

“Dün gece konuşamadık pek. İbo meselesi”

“Evet. Anlattın ya. Mektup meselesi. Amcanın vurması. Hastane”

“Şimdi ne yapacağım bilmiyorum”

Arda bardağı aldı. Bir yudum içti.

“Nare. Ben senin abin sayılırım. Yedi yıldır yanındayım. Yağmur’un doğumunda senin elini tuttum. Hastane masraflarını ödedim. Seni kız kardeşim gibi gördüm. Şimdi bana doğruyu söyle”

“Sor”

“İbo’yu seviyor musun?”

Nare bir an durdu. Sonra başını salladı. Yavaşça.

“Seviyorum”

“Ee o zaman neden kaçıyorsun?”

“Kaçmıyorum”

“Kaçıyorsun Nare. Amcan vurdu diye korktun. Ailen istemiyor diye korktun. Köy istemiyor diye korktun. Ama İbo’yu seviyorsun”

“Arda”

“Bak. Ben İstanbul’da senin yanındaydım. Yağmur doğduğunda seni yalnız bırakmadım. Ama şimdi buradayım. Bu köyde. Bu düşmanlığın ortasında. Sen bana ‘gel’ dedin. Ben geldim. Şimdi sen bana ‘git’ diyorsun”

Nare başını çevirdi. Gözleri doldu.

“Git demiyorum”

“Diyorsun. Çünkü korkuyorsun”

“Korkuyorum tabii. Amcam İbo’yu vurdu Arda. Silahla vurdu. Omzundan. Kan aktı. Ben o kanı ellerimle tuttum”

“Biliyorum”

“Bilmiyorsun. Sen İstanbul’da yaşıyorsun. Sen bu köyü bilmiyorsun. Burada kan davası var. Burada düşmanlık var. Burada bir kere kan aktı mı yedi sene durmaz”

“Ee ne yapacaksın? İbo’yu bırakıp İstanbul’a mı döneceksin?”

“Bilmiyorum”

“Yağmur ne olacak?”

“Bilmiyorum”

“Nare. Yağmur yedi yaşında. Babasını gördü. ‘Babam’ dedi. Sen kızına ‘bir daha o adamdan bahsetme’ dedin. Bunu nasıl yaptın?”

Nare gözlerinden yaşların aktığını hissetti. Sildi.

“Koruyorum onu”

“Koruyorsun ama yanlış koruyorsun. Kızın babasını istiyor. Sen İbo’yu seviyorsun. İbo seni seviyor. Ama sen korkuyorsun”

“Sus Arda”

“Susmam. Ben buraya senin için geldim. Yağmur için geldim. İbo için geldim. Bu işi çözeceğim”

“Nasıl çözeceksin?”

“Önce İbo’yu göreceğim”

Nare başını kaldırdı. Arda’ya baktı.

“Ne?”

“İbo’yu göreceğim. Hastanede mi?”

“Dün taburcu oldu”

“Ee nerede?”

“Evinde. Kocabeylerin evinde”

“O zaman gidip göreceğim”

“Arda yapma”

“Yapacağım Nare. Çünkü sen yapamıyorsun”

Tam o anda Yağmur odasından çıktı. Saçı dağınıktı. Gözleri uykuluydu.

“Günaydın”

“Günaydın kuzum”

“Arda dayı”

“Günaydın Yağmur”

Yağmur koştu. Arda’ya sarıldı. Arda kızı kucakladı.

“Dayı sen burada mı kalacaksın?”

“Biraz kalacağım”

“Ne kadar?”

“Sen istediğin kadar”

Yağmur güldü. Sonra Nare’ye döndü.

“Anne”

“Efendim”

“Babamı görmeye gidebilir miyim?”

Nare dondu kaldı. Arda’ya baktı. Arda başını salladı.

“Yağmur”

“Anne lütfen”

“Baban hasta”

“Ben de onun için gitmek istiyorum”

“Yağmur”

“Anne ben babamı görmek istiyorum”

Nare dizlerinin üstüne çöktü. Kızının karşısına. Ellerini kızının yüzüne koydu.

“Tamam”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten. Ama ben de geleceğim”

“Olur”

Arda araya girdi.

“Ben de geleceğim”

Nare başını kaldırdı.

“Sen neden geliyorsun?”

“Çünkü ben doktorum. İbo’nun omzuna bakacağım”

“Arda”

“Nare. Ben buraya senin için geldim. Ama aynı zamanda doktor olarak geldim. İbo’nun omzu önemli. Amcan vurmuş. Enfeksiyon kapabilir. Kontrol etmem lazım”

Nare bir an durdu. Sonra başını salladı.

“Tamam”

Ω•••Ω

Köy meydanına indiklerinde hava sisliydi. Yağmur Nare’nin elini tutuyordu. Arda arkalarından geliyordu. Meydanda birkaç kişi vardı. Hepsi onlara bakıyordu.

“Nare Abla”

Bir ses geldi. Nare döndü. Melek karşıdan geliyordu. Elinde bir poşet vardı. Sarı saçları dağınıktı. Yüzü gülüyordu.

“Melek”

“Ula sen nereye gidiyorsun böyle?”

“İbo’yu görmeye”

Melek bir an durdu. Sonra Arda’yı gördü.

“Ula sen”

Arda gülümsedi.

“Ben”

“Sen hâlâ burada mısın?”

“Görüyorsun işte”

“Ula ben sana demedim mi bir daha karşılaşmayalım diye”

“Dedin”

“Ee neden karşıma çıkıyorsun?”

“Ben senin karşına çıkmadım. Sen benim karşıma çıktın”

Melek gözlerini kıstı.

“Ula şehirli sen bana laf mı yetiştiriyorsun?”

“Yetiştirmiyorum. Sadece gerçeği söylüyorum”

“Gerçek mi? Ula sen dün arabanı tamir edemedin. Gerçek mi diyor bir de”

Nare araya girdi.

“Melek yapma”

“Nare Abla bu şehirli bana laf atıyor”

“Laf atmıyor. Arda benim arkadaşım”

Melek bir an durdu. Nare’ye baktı.

“Arkadaşın mı?”

“Evet”

“Ula bu şehirli senin arkadaşın mı?”

“Evet”

“Ne zamandan beri?”

“Yedi yıldır”

Melek dondu kaldı. Arda’ya baktı. Sonra Nare’ye. Sonra tekrar Arda’ya.

“Yedi yıl mı?”

“Evet”

“Ula sen İstanbul’da mıydın?”

“Evet”

“Nare Abla İstanbul’a gidince mi tanıştınız?”

“Evet”

Melek bir an sustu. Sonra Arda’ya baktı.

“Ula sen Nare Abla’yı tanıyorsun. Yedi yıldır. Ama ben seni hiç görmedim”

“Çünkü ben buraya hiç gelmedim”

“Ee şimdi neden geldin?”

“Nare çağırdı”

“Ne için?”

“Yardım için”

Melek gözlerini kıstı. Nare’ye baktı.

“Nare Abla ne yardımı?”

Nare cevap vermedi. Arda araya girdi.

“Melek”

“Ne”

“Sen İbo’nun kardeşi misin?”

Melek bir an durdu.

“Evet. Ne olmuş?”

“Hiç. Sadece sordum”

“Neden sordun?”

“Merak ettim”

“Ula sen beni merak mı ettin?”

“Ettim”

“Neden?”

“Çünkü dün beni kamyonetle köye getirdin. Tamir yaptın. Sonra da gittin. Merak ettim”

Melek kızardı. Ama belli etmemeye çalıştı.

“Ula ben herkese yardım ederim. Sen özel değilsin”

“Biliyorum”

“Ee o zaman neden merak ediyorsun?”

“Çünkü sen tuhaf bir kızsın”

“Tuhaf mı? Ula ben tuhaf değilim. Sen tuhafsın”

“Neden?”

“Çünkü şehirlisin. Doktorsun. Ama arabanı tamir edemiyorsun”

“Doktorlar araba tamir etmez”

“Ee ne işe yararsınız o zaman?”

Arda güldü. Melek de güldü. Ama hemen toparlandı.

“Ula gülme”

“Gülüyorum”

“Sus”

“Susmuyorum”

Nare araya girdi.

“Tamam ikiniz de susun. Biz İbo’yu görmeye gidiyoruz”

Melek bir an durdu.

“İbo Abi’yi mi görmeye?”

“Evet”

“Ben de geliyorum”

“Melek”

“Nare Abla ben İbo Abi’nin kardeşiyim. Onu görmeye gitmek en doğal hakkım”

Nare başını salladı.

“Tamam gel”

Arda ile Melek yan yana yürümeye başladılar. Yağmur önde. Nare ortada. Arda ile Melek arkada.

“Şehirli”

“Ne”

“Sen Nare Abla’yı nereden tanıyorsun?”

“Hastanede”

“Hastanede mi?”

“Evet. Nare kontrole gelmişti. Ben de orada çalışıyordum”

“Ee sonra?”

“Sonra arkadaş olduk”

“Sadece arkadaş mı?”

Arda bir an durdu. Melek’e baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Ula bir şey demek istemiyorum. Sadece sordum”

“Sadece arkadaşız. Kardeş gibi”

“Kardeş gibi mi?”

“Evet”

“Neden?”

“Çünkü benim kız kardeşim yok. Tek çocuğum. Ailem öldü. Nare’yi kız kardeşim gibi gördüm”

Melek bir an durdu. Arda’ya baktı. Yüzü değişti. Yumuşadı.

“Ailen öldü mü?”

“Evet”

“Ne zaman?”

“Yıllar önce”

“Üzüldüm”

“Sağ ol”

Melek bir şey söylemedi. Ama Arda’ya bakışı değişti. Sanki içinden bir şey geçti.

Ω♪♪♪Ω

İbo’nun evine geldiklerinde İsmail kapıda duruyordu. Nare’yi gördü. Yüzü gerginleşti.

“Ula Nare. Sen ne arıyorsun burada?”

“İbo’yu görmeye geldim”

“Ula oğlum yaralı. Senin yüzünden yaralı”

“Biliyorum”

“Ee nasıl geliyorsun buraya?”

“Yağmur babasını görmek istiyor”

İsmail Yağmur’a baktı. Kız küçüktü. Gözleri ela. Saçları sarı. Ve o bakış. İbo’nun bakışı.

İsmail’in eli titredi.

“Ula bu uşak”

“İsmail Amca lütfen”

“Ula Nare”

Tam o anda içeriden bir ses geldi.

“Baba kim o?”

İbo’nun sesiydi. Zayıf ama net.

İsmail arkasına döndü.

“Kimse oğlum. Git yat”

“Baba kim olduğunu söyle”

“İbo”

Nare seslendi. İbo içeriden geldi. Omzu sarılıydı. Yüzü solgundu. Ama ayaktaydı. Kapıya geldi. Nare’yi gördü. Dondu kaldı.

“Nare”

“İbo”

“Sen geldin”

“Geldim”

İbo gözlerini Nare’den ayırmadı. Sonra Yağmur’u gördü. Kız Nare’nin arkasındaydı. Başını uzatmıştı. İbo’ya bakıyordu.

“Yağmur”

Yağmur cevap vermedi. Sadece baktı. İbo dizlerinin üstüne çöktü. Omzu acıdı ama umursamadı.

“Kızım”

Yağmur bir adım attı. Bir adım daha. İbo’nun önünde durdu. Elini uzattı. İbo tuttu. Sımsıkı.

“Babam”

İbo gözlerinden yaşların aktığını hissetti. Sildi ama durmadı.

“Kızım”

Yağmur İbo’ya sarıldı. İbo kızını kucakladı. Omzu acıdı ama bırakmadı.

Nare arkasını döndü. Gözlerini sildi.

Arda arkadan izliyordu. Melek de. İsmail de. Herkes izliyordu. Kimse konuşmuyordu.

Sonra Melek öne çıktı.

“İbo Abi”

İbo başını kaldırdı. Kardeşini gördü.

“Melek”

“Ula sen iyi misin?”

“İyiyim”

“Ula omzun sarılı”

“İdare eder”

Melek İbo’ya sarıldı. Sonra Arda’ya baktı.

“Sen neden buradasın?”

“Doktorum. Omzuna bakacağım”

“Ula sen doktor musun?”

“Evet”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten”

Melek bir an durdu. Sonra İbo’ya döndü.

“İbo Abi bu şehirli doktormuş”

“Biliyorum”

“Sen tanıyor musun?”

“Hayır. Ama Nare tanıyor”

Melek Arda’ya baktı. Gözlerini kıstı.

“Ula sen gerçekten doktor musun?”

“Evet”

“Kalp doktoru musun?”

“Evet”

“Ula kalp doktoru ne arıyor burada?”

“Nare çağırdı”

“Ne için?”

“Yardım için”

Melek Nare’ye baktı.

“Nare Abla bu şehirliyi sen mi çağırdın?”

“Evet”

“Neden?”

“Çünkü yardıma ihtiyacım vardı”

“Ne yardımı?”

Nare cevap vermedi. Arda araya girdi.

“Melek”

“Ne”

“Sen çok soru soruyorsun”

“Ula sen de çok cevap vermiyorsun”

“Vereceğim. Ama önce İbo’nun omzuna bakmam lazım”

Melek bir an durdu. Sonra başını salladı.

“Tamam. Ama sonra bana her şeyi anlatacaksın”

“Anlatacağım”

“Söz mü?”

“Söz”

Melek güldü. O ela gözler parladı. Arda bir an baktı. Sonra kendine geldi. İbo’ya döndü.

“İbo”

“Söyle”

“Omzunu gösterebilir misin?”

“Gösteririm”

İbo içeri girdi. Arda peşinden. Nare ve Yağmur da. Melek de. İsmail kapıda kaldı. Sonra o da girdi.

İçeride İbo oturdu. Arda yanına geldi. Sargıyı açtı. Yara temizdi. Ama kenarları kızarmıştı.

“Enfeksiyon riski var”

“Ne yapacağız?”

“Antibiyotik vereceğim. Ama burada eczane var mı?”

“Var. Köyde”

“Tamam. Ben gidip alacağım”

Melek öne çıktı.

“Ben götüreyim seni”

Arda ona baktı.

“Sen mi?”

“Evet. Ben köyü bilirim. Sen bilmezsin”

“Tamam”

Nare araya girdi.

“Melek”

“Nare Abla sorun yok. Ben götürürüm”

Arda ile Melek dışarı çıktılar. Kapı kapandı. İbo Nare’ye baktı.

“Nare”

“Söyle”

“O adam kim?”

“Arda. Arkadaşım”

“Sadece arkadaş mı?”

Nare bir an durdu.

“Kardeşim gibi”

“Ee neden geldi?”

“Yardım için”

“Ne yardımı?”

“Senin için İbo. Yağmur için. Bu iş için”

İbo başını salladı. Ama içi rahat değildi. O adam Nare’ye yakındı. Çok yakındı.

“Nare”

“Söyle”

“Sen o adamı seviyor musun?”

Nare dondu kaldı.

“Ne?”

“Seviyor musun onu?”

“İbo saçmalama”

“Cevap ver”

“Hayır. Kardeşim gibi görüyorum”

“Emin misin?”

“Eminim”

İbo başını salladı. Ama yine de içinde bir şey vardı. Bir kıskançlık. Bir korku.

Yağmur araya girdi.

“Baba”

İbo kıza döndü.

“Efendim kızım”

“Sen iyi olacak mısın?”

“Olacağım”

“Söz mü?”

“Söz”

Yağmur güldü. İbo da güldü. Ama omzu acıdı. Yüzünü buruşturdu.

Nare bunu gördü.

“İbo”

“İyiyim”

“Yalan söylüyorsun”

“Biraz acıyor”

Nare İbo’nun yanına oturdu. Elini tuttu. İbo şaşırdı.

“Nare”

“Sus. Sadece otur”

İbo sustu. Nare elini bırakmadı. Yağmur da yanlarına oturdu. Üçü birlikte. Yıllar sonra ilk defa.

Ω♪♪♪Ω

Arda ile Melek köy yolunda yürüyorlardı. Sis hâlâ vardı. Ama açılmaya başlamıştı.

“Şehirli”

“Ne”

“Sen Nare Abla’yı neden kardeşin gibi görüyorsun?”

“Söyledim ya. Kız kardeşim yoktu”

“Ee?”

“Ee’si bu. Yalnızdım. Nare de yalnızdı. Birbirimizi bulduk”

“Nare Abla yalnız mıydı?”

“Evet. İstanbul’da tek başına. Hamile. Kocası yok. Ailesi yok. Ben de yanındaydım”

Melek bir an durdu.

“Nare Abla hamile miydi?”

Arda dondu kaldı. Bir hata yapmıştı. Nare hamile olduğunu söylemişti ama Yağmur’un babasının İbo olduğunu söylememişti.

“Yani”

“Ula Nare Abla’nın kocası mı vardı?”

“Yoktu”

“Ee nasıl hamile kaldı?”

Arda cevap vermedi. Melek gözlerini kıstı.

“Şehirli”

“Ne”

“Sen bir şey saklıyorsun”

“Saklamıyorum”

“Saklıyorsun. Gözlerinden belli”

“Melek”

“Bana anlat”

“Anlatamam”

“Neden?”

“Çünkü benim hikâyem değil”

“Kimin hikâyesi?”

“Nare’nin”

Melek bir an durdu. Sonra Arda’ya baktı.

“Nare Abla’nın hikâyesi mi?”

“Evet”

“Ne hikâyesi?”

“Melek sus”

“Susmam. Söyle”

“Söyleyemem”

“Şehirli”

“Melek”

“Söyle”

“Hayır”

Melek durdu. Arda’ya baktı. Gözleri dolmuştu.

“Ula sen bana güvenmiyor musun?”

“Güveniyorum”

“Ee neden söylemiyorsun?”

“Çünkü söz verdim”

“Kime?”

“Nare’ye”

Melek başını çevirdi. Yürümeye devam etti. Arda peşinden.

“Melek”

“Sus”

“Melek”

“Ula sus dedim”

“Dinle beni”

“Dinlemiyorum”

Arda kolundan tuttu. Melek döndü. Yüzü yüzüne yakındı. Arda bir an durdu. Melek de. İkisi de nefes almadı.

“Melek”

“Ne”

“Sen delisin”

“Sen de şehirlisin”

“Ama sen delisin”

“Ee?”

“Ben delileri severim”

Melek kızardı. Elini çekti. Geri gitti.

“Ula sen ne diyorsun?”

“Ne dedim?”

“Delileri severim dedin”

“Dedim”

“Neden dedin?”

“Çünkü doğru”

Melek bir an durdu. Sonra arkasını döndü. Yürümeye başladı. Ama kalbi hızlı atıyordu. Arda da arkasından yürüdü. O da fark etmişti. Bir şey oluyordu. İkisi de biliyordu. Ama ikisi de söylemiyordu.

Eczaneye geldiler. Arda ilacı aldı. Melek dışarıda bekledi. Arda çıktı.

“Aldın mı?”

“Aldım”

“Haçan dönelim”

“Melek”

“Ne”

“Sen iyi bir kızsın”

“Biliyorum”

“Mütevazı da”

“Ula sen bana laf mı atıyorsun?”

“Atmıyorum”

“Atıyorsun”

“Atmıyorum”

“Ula şehirli”

“Ula deli”

İkisi de güldü. Sonra yürüdüler. Yan yana. Sessizce. Ama ikisi de bir şeyin başladığını biliyordu. Bir şey. Belki aşk. Belki dostluk. Belki ikisi de.