Gel da

Gece yarısı olmuştu, Macahel’de herkes uyuyordu, evlerin ışıkları sönmüştü, sadece birkaç pencerede cılız bir ışık vardı, sis her yeri kaplamıştı, öyle ki insan kendi elini zor görüyordu, dere kenarından suyun sesi geliyordu, bir de uzaktan bir köpek havlaması, başka bir şey yoktu

Yağmur odasında uyuyordu, üstü örtülüydü, saçları yastığa dağılmıştı, yüzü huzurluydu, hiçbir şeyden haberi yoktu, ne kavgalardan, ne sırlardan, ne de o gece olacaklardan

Nine komşuya gitmişti, yaşlı kadın hastaydı, Nine ona bakmaya gitmişti, sabaha kadar kalacaktı, evde sadece Nare ve Yağmur vardı, Nare mutfakta oturuyordu, elinde bir bardak çay vardı, ama içmiyordu, sadece bardağa bakıyordu, düşünüyordu, düşünmekten beyni ağrımıştı

Kapı çalındı

Nare irkildi, bardak elinden kaydı, masaya düştü, çay döküldü, ama kırılmadı, Nare ayağa kalktı, kalbi hızlı hızlı atıyordu, bu saatte kim gelirdi, kim olabilirdi, belki Nine’dir, belki bir şey unutmuştur, belki de komşuya bir şey olmuştur

Kapıya gitti, açtı

Karşısında İbo duruyordu

Yalnızdı, elleri arkada birleşikti, üstünde eski bir mont vardı, saçı dağınıktı, gözleri kızarmıştı, ama gülümsüyordu, o gamzesi çıkmıştı, Nare onu görünce dondu kaldı

“Ula sen deli misun, bu saatte ne arıyorsun burada”

“Konuşmaya geldim”

“Ula gece yarısı mı konuşulur”

“Benim için konuşulur”

“İbo, git buradan”

“Gitmiyorum”

Nare kapıyı kapatmaya çalıştı, İbo elini kapıya koydu, engelledi, Nare geri çekildi, İbo içeri girdi, kapıyı arkasından kapattı, Nare bir adım geri gitti, İbo bir adım ileri geldi

“İbo, Yağmur uyuyor”

“Biliyorum”

“O zaman niye geldin”

“Seninle konuşmaya geldim, sadece seninle”

“Konuşacak bir şey yok”

“Var, hem de çok var”

Nare başını çevirdi, mutfağa doğru yürüdü, İbo peşinden geldi, Nare masaya oturdu, İbo karşısına oturdu, ikisi de sustu, sadece sobanın çıtırtısı duyuluyordu, bir de Yağmur’un odasından gelen hafif nefes sesi

“Haçan söyle, ne konuşacaksın”

“Nare”

“Söyle işte”

“Ben seni istiyorum”

Nare bir an durdu, başını kaldırdı, İbo’ya baktı

“Ne dedin sen”

“Ben seni istiyorum, yedi sene önce de istedim, şimdi de istiyorum”

“Ula İbo, sen ne diyorsun, biz düşmanız, aileler düşman, köy düşman”

“Bana ne”

“Sana ne olur mu, her şey”

“Nare, ben sana bir şey soracağım, sen beni seviyor musun”

Nare cevap vermedi, başını çevirdi, gözleri doldu

“Söyle”

“Söyleyecek bir şey yok”

“Var, gözlerine bakıyorum, söylüyorlar”

“İbo, git buradan”

“Gitmiyorum”

“Git dedim”

“Gel da”

“Ne dedin sen”

“Gel da, benimle gel, buradan gidelim, Yağmur’u da alalım, İstanbul’a gidelim, yeni bir hayat kuralım”

Nare ayağa kalktı, sandalye geriye devrildi, ses çıktı, ama Yağmur uyanmadı, derin uyuyordu

“Ula sen deli misun, ben buradan gitmem”

“Gideceksin”

“Gitmem dedim”

“Gel da”

“Geber da”

Nare İbo’yu itti, İbo sendeledi ama düşmedi, tekrar doğruldu, Nare’ye yaklaştı, Nare geri çekildi, duvara dayandı, İbo önünde durdu, aralarında bir karış vardı

“Bırak beni”

“Bırakmıyorum”

“İbo”

“Nare, ben yedi sene bekledim, yedi sene, her sabah kalktım, seni düşündüm, her gece yattım, seni düşündüm, sen gittin, ben kaldım, ben ölü gibiydim, şimdi döndün, ben seni bırakmayacağım”

“İbo, ben korkuyorum”

“Neden korkuyorsun”

“Çünkü her şey karışık, çünkü aileler, çünkü köy, çünkü Yağmur”

“Yağmur benim kızım, ben onu koruyacağım”

“Nasıl koruyacaksın, sen daha kendini koruyamıyorsun”

İbo bir an durdu, sonra elini kaldırdı, Nare’nin yüzüne koydu, Nare geri çekilmedi, gözlerini kapattı, İbo başını eğdi, Nare’nin dudağına yaklaştı, Nare nefesini tuttu, İbo dudağına dokundu, öptü, Nare bir an dondu kaldı, sonra kendine geldi, İbo’yu itti, elini kaldırdı, tokat attı

ŞAK

Ses evin içinde yankılandı, İbo geri çekildi, elini yanağına götürdü, ama gülümsedi, o gamzesi yine çıktı

“Ula sen ne yaptığını sanıyorsun”

“Ne yaptığımı biliyorum, yedi sene sonra ilk defa doğru bir şey yaptım”

“Defol git”

“Gitmiyorum”

“İbo, yalvarırım, git”

“Hayır”

Nare gözlerinden yaşların geldiğini hissetti, sildi, ama durmadı, İbo’ya baktı, İbo da ona bakıyordu, gözleri doluydu

“Nare”

“Ne”

“Ben seni seviyorum”

“Biliyorum”

“Sen de beni seviyorsun”

“Bilmiyorum”

“Biliyorsun”

“İbo, sus”

“Söyle bana, bir kere olsun söyle”

Nare sustu, gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı, sonra açtı, İbo’ya baktı

“Seviyorum”

İbo gülümsedi, o gamzesi yine çıktı, elini uzattı, Nare’nin elini tuttu, sımsıkı tuttu

“Haçan gel da”

“Nereye”

“Bilmiyorum, ama birlikte”

“Yağmur”

“O da gelecek”

“İbo, sen delisin”

“Belki, ama senin delin”

Nare güldü, ilk defa, yedi sene sonra ilk defa, gerçekten güldü, gözlerinden yaşlar akıyordu ama gülüyordu, İbo da güldü, ikisi de mutfakta, gece yarısı, sobanın başında, el ele, gülüyorlardı, sanki yedi yıl hiç geçmemişti, sanki dün akşam dere kenarında buluşmuşlardı

Ama sonra Nare’nin yüzü değişti, elini çekti

“İbo”

“Ne oldu”

“Yağmur”

“Ne olmuş”

“Yağmur uyanırsa”

“Uyanmasın”

“İbo, ciddiyim, Yağmur babasız büyüdü, yedi sene boyunca ben ona ‘baban öldü’ dedim, şimdi sen çıkıp geldin, ona ‘ben senin babanım’ dedin, kızın kafası karıştı”

“Biliyorum”

“Ee, ne yapacağız”

“Önce sen bana güven, sonra Yağmur’a söyleyeceğiz, yavaş yavaş, acele etmeden”

“Peki”

“Ama bir şartla”

“Ne şart”

“Sen beni bir daha bırakmayacaksın”

Nare bir an durdu, İbo’ya baktı, gözlerinin içine baktı, sonra başını salladı

“Bırakmayacağım”

İbo elini tekrar uzattı, Nare tuttu, ikisi de mutfakta duruyordu, el ele, sessizce, sadece sobanın çıtırtısı duyuluyordu, bir de Yağmur’un odasından gelen hafif nefes sesi

Tam o anda kapı çalındı

Nare irkildi, elini çekti, İbo’ya baktı

“Kim o”

“Bilmiyorum”

Kapı tekrar çalındı, bu sefer daha sert, Nare korktu, İbo ayağa kalktı, kapıya yürüdü

“Dur, ben bakarım”

“İbo, dur”

İbo kapıya gitti, açtı

Karşısında İsmail duruyordu, arkasında amcalar, kuzenler, hepsi oradaydı, yüzleri gergindi, İsmail İbo’yu görünce gözleri kısıldı

“Ula İbo, sen yine mi buradasın”

“Baba”

“Ula bu evden çık, şimdi”

“Baba, ben”

“Sus, çık dedim”

İbo çıkmadı, arkasına baktı, Nare’ye baktı, Nare korkmuştu, ama dik duruyordu, İbo tekrar babasına döndü

“Baba, ben buradan gitmiyorum”

“Ne dedin sen”

“Gitmiyorum dedim, bu benim ailem, bu benim karım, bu benim kızım”

İsmail dondu kaldı, arkasındakiler dondu kaldı, Nare dondu kaldı, evin içinde bir sessizlik oldu, sadece rüzgârın sesi duyuluyordu, dışarıda sis hâlâ vardı, her yeri kaplamıştı, ama evin içinde bir sıcaklık vardı, bir umut vardı, bir başlangıç vardı

İsmail fısıltıyla konuştu

“Ula biz ne ettuk”