Kanlı Gece

Hepinizi WhatsApp kanalıma bekliyorum altta linki verdim
https://whatsapp.com/channel/0029VbDErtoJf05bGEQwB70r
Kanalı yeni kurdum hepinizi kanala bekliyorum olursanız çok sevinirim teşekkürler 🤍

İbo içerideydi, Nare yanındaydı, ikisi el ele tutuşmuştu, mutfakta duruyorlardı, sobanın çıtırtısı dışında hiçbir ses yoktu, Yağmur odasında uyuyordu, Nine komşuda, evde sadece ikisi vardı, sanki dünya durmuştu, sanki yedi yıl hiç geçmemişti

Sonra kapı çalındı

İbo kapıya gitti, açtı, karşısında babası İsmail duruyordu, arkasında amcalar, kuzenler, hepsi oradaydı, yüzleri gergindi, gözleri kızgındı

“Ula İbo, sen yine mi buradasın”

“Baba”

“Ula bu evden çık, şimdi”

“Baba, ben gitmiyorum”

“Ne dedin sen”

“Gitmiyorum dedim, bu benim ailem, bu benim karım, bu benim kızım”

İsmail dondu kaldı, arkasındakiler dondu kaldı, ama daha bir şey söyleyemeden, uzaktan bir ses geldi, ayak sesleri, bağrışmalar, sonra kalabalık göründü, Efendioğulları geliyordu, Nare’nin amcası önde, dayıları arkada, hepsi sopalıydı, taşlıydı, öfkeliydi

“Ula İsmail, sen burada ne arıyorsun”

“Ula sen ne arıyorsun, buraya nasıl geldun”

“Senin oğlun benim kızımı kandırmış”

“Senin kızın benim oğlumu kaçırmış”

“Ula yalan söylüyorsun”

“Sen yalan söylüyorsun”

İki kalabalık karşı karşıya geldi, aralarında bir metre vardı, belki daha az, Nare kapıda duruyordu, İbo önünde, Yağmur hâlâ uyuyordu, ama sesler yükseliyordu, bağrışmalar artıyordu

“Ula bu iş burada bitmez”

“Bitmezse bitmesin”

“Kan çıkar”

“Çıksın”

Bir taş atıldı, bir sopa sallandı, itişme başladı, kim kimin kolunu tuttu belli değildi, kim kime vurdu görünmüyordu, ama kavga büyüdü, bir anda her şey karıştı, Nare bağırdı

“Yapmayın, yeter”

Ama kimse duymadı, kimse dinlemedi, çünkü iki aile yüz yıllık kini bir gecede çözmeye çalışıyordu, yumrukla, sopayla, taşla

Nare’nin amcası, Efendioğlu Hasan, kalabalığın arasından sıyrıldı, elini cebine attı, bir silah çıkardı, kimse görmedi, kimse fark etmedi, çünkü herkes kavgadaydı

Hasan silahı İbo’ya doğrulttu

Nare gördü, bağırdı

“Amca, yapma”

Ama geç kalmıştı

PAT

Ses, geceyi yırttı, herkes dondu kaldı, kavga bir anda durdu, herkes olduğu yerde kaldı, İbo bir an durdu, sonra dizlerinin üstüne çöktü, omzunu tuttu, kan sızıyordu, parmaklarının arasından akıyordu

“İbo” diye bağırdı Nare, koştu, yanına diz çöktü, elleriyle omzunu tuttu, kanı görünce elleri titredi

“İbo, İbo, iyi misin”

“Nare”

“Buradayım, buradayım”

İsmail de koştu, oğlunu görünce dizlerinin üstüne çöktü

“Ula oğlum, oğlum, ne yaptılar sana”

İbo cevap veremedi, gözleri kararıyordu, Nare başını kaldırdı, amcasına baktı, gözleri doluydu ama öfkeyle doluydu

“Amca, sen ne yaptın”

“Ula o Kocabey, düşman”

“O benim sevdiğim adam”

“Ula sen deli misun”

“Sen delisin amca, sen”

Yağmur uyandı, seslere uyandı, koridora çıktı, annesini gördü, babasını yerde gördü, kanı gördü, çığlık attı

“Babam”

Nare kızına koştu, sarıldı

“Yağmur, git odana”

“Babam ölüyor mu”

“Git dedim”

“Anne, babam ölüyor mu”

“Yağmur, yalvarırım”

Nine kapıdan girdi, komşudan gelmişti, sesleri duymuştu, koşarak gelmişti, İbo’yu yerde görünce eli ağzına gitti

“Ula bu ne hal”

“Nine, yardım et”

“Haçan İbo’yu kaldırın, arabaya koyun, hemen”

İsmail ve amcalar İbo’yu kaldırdılar, kamyonete koydular, Nare peşlerinden gitti, Yağmur’u Nine’ye bıraktı

“Nine, Yağmur’a bak”

“Git kızım, sen git, ben bakarım”

Nare kamyonete bindi, İbo’nun yanına oturdu, elini tuttu, İbo’nun gözleri kapalıydı, nefesi zayıftı, kan hâlâ akıyordu

“İbo, beni duyuyor musun”

Cevap yoktu

“İbo, yalvarırım, gözlerini aç”

Cevap yoktu

“İbo, sen beni bırakamazsın, duydun mu, bırakamazsın”

Kamyonet hareket etti, sisin içinden geçti, köy yolu dar ve virajlıydı, şoför hızlı sürüyordu, İsmail önde oturuyordu, gözleri yaşlıydı, ama ağlamıyordu, çünkü erkekler ağlamazdı, hele Kocabeyler hiç ağlamazdı

Hastaneye vardıklarında İbo’yu sedyeye koydular, acile götürdüler, Nare peşinden gitti, ama kapıda durdurdular

“Siz giremezsiniz”

“O benim kocam”

“Hanımefendi, lütfen bekleyin”

Nare kapının önünde kaldı, elleri kanlıydı, gözleri yaşlıydı, dizlerinin üstüne çöktü, dua etti, kimse duymadı, kimse görmedi

Yarım saat sonra doktor çıktı

“Durumu stabil, ama kan kaybı fazla, kan lazım”

Nare ayağa kalktı

“Benden alın”

“Hanımefendi, kan grubunuz uygun mu”

“Bilmiyorum, ama ne olursa olsun, benden alın”

İsmail yanlarına geldi

“Ula sen ne diyorsun, sen düşman kızısın”

“Ben onun karısıyım, kanım onun kanıdır”

“Ula sen”

“Sus İsmail Amca, sus, oğlunuz ölüyor, ben buradayım, kanımı veriyorum, gerisi önemli değil”

İsmail sustu, başını salladı, gözleri doldu, ama bir şey söylemedi

Nare kan verdi, sonra İbo’nun yanına girdi, İbo yatakta yatıyordu, omzu sarılıydı, gözleri kapalıydı, nefesi yavaş ama düzenliydi, Nare elini tuttu, başını yatağın kenarına koydu, gözlerini kapattı, ağladı, sessizce

Sabah olduğunda İbo gözlerini açtı, ilk gördüğü Nare oldu, başını yataktan kaldırdı, ama çok zayıftı

“Nare”

“İbo”

“Buradayım, buradayım”

“Yağmur”

“Yağmur iyi, Nine yanında”

“O benim kızım, değil mi”

Nare sustu, gözleri doldu

“Söyle bana”

“İbo, dinlenmen lazım”

“Söyle”

“Bilmiyorum”

“Nasıl bilmiyorsun”

“Bilmiyorum işte, bırak beni”

İbo başını yastığa koydu, gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı, ama içi yanıyordu, çünkü biliyordu, Nare onu yine bırakıyordu

Tam o anda kapı açıldı, içeri Efendioğlu Hasan girdi, Nare’nin amcası, arkasında Nare’nin dayıları, hepsi oradaydı, yüzleri gergindi

“Nare”

“Amca”

“Ula sen burada ne yapıyorsun”

“Amca, o yaralı”

“Ula o Kocabey, düşman, kalk buradan”

“Amca, ben onu seviyorum”

“Ula sen ne diyorsun, baban hasta, annen ölü, sen ne yapıyorsun”

“Amca”

“Kalk dedim, Yağmur’u da al, gidiyoruz”

“Amca, yapma”

“Yapıyorum işte, kalk”

Nare İbo’nun elini tutuyordu, bırakmak istemiyordu, ama amcası kolundan çekti, zorla kaldırdı, Nare geri döndü, İbo’ya baktı, gözlerinden yaşlar akıyordu

“İbo”

“Nare, gitme”

“İbo, mecburum”

“Gitme, yalvarırım”

“Amcam, ailem, her şey karışık”

“Sen beni seviyorsun”

“Seviyorum ama”

“Ama ne”

“Ama bu iş olmuyor İbo, olmuyor”

Nare İbo’nun elini bıraktı, amcası kolundan tuttu, kapıya doğru götürdü, İbo yatakta kaldı, eli havada, ama kimse tutmuyordu

“Nare”

Nare arkasına bakmadı, çünkü baksa dayanamayacaktı, çünkü baksa ağlayacaktı, çünkü baksa geri dönecekti

Kapı kapandı

İbo yatakta kaldı, omzu sarılı, kalbi kırık, gözleri yaşlı, ama ağlamadı, çünkü artık ağlamak istemiyordu, çünkü artık her şey bitmişti, çünkü artık o kız onu bırakmıştı, bir kere daha

Nare eve geldiğinde Yağmur kapıda bekliyordu, Nine yanındaydı, Nare’yi görünce koştu

“Anne, babam nerede”

Nare dondu kaldı

“Baban yok”

“Ama dün vardı”

“O senin baban değil”

“Yalan söylüyorsun”

“Yağmur”

“Ben babamı istiyorum”

“Sus, bir daha o adamdan bahsetme”

Yağmur ağlamaya başladı, Nare kızına sarıldı, ama kendi de ağlıyordu, Nine kapıda duruyordu, gözleri doluydu, başını salladı, ama bir şey söylemedi

O gece Nare yatağa girdi, Yağmur yanına yattı, kız uyudu, ama Nare uyuyamadı, tavanı izledi, aklında İbo vardı, hastanede yatıyordu, omzu sarılıydı, yalnızdı, belki de uyanıktı, belki de onu düşünüyordu

Nare elini kaldırdı, avucuna baktı, kan lekesi hâlâ duruyordu, silmemişti, silmek istememişti, çünkü o kan İbo’nundu, o kan sevdiği adamdı, o kan bir parçasıydı

Gözlerinden yaşlar aktı, yastığa döküldü, ama ses çıkarmadı, çünkü Yağmur uyuyordu, çünkü Nine duyabilirdi, çünkü kimse bilmemeliydi

Sabah olduğunda Nare kalktı, Yağmur’u okula hazırladı, kahvaltı yaptırdı, ama kendi bir şey yemedi, Nine sordu, cevap vermedi

“Nare”

“Nine”

“Ne yapacaksın”

“Bilmiyorum”

“İbo’yu görmeye gidecek misin”

“Hayır”

“Neden”

“Çünkü amcam yasakladı, çünkü ailem istemiyor, çünkü köy istemiyor”

“Sen istiyor musun”

Nare cevap vermedi, sadece baktı, gözleri doldu, Nine anladı, başını salladı

“Haçan” dedi, “haçan kızım, sen bilirsin”

Nare mutfağa gitti, pencereyi açtı, dışarıya baktı, sis vardı, her yeri kaplamıştı, İbo’nun evi karşı yamaçtaydı, ışığı kapalıydı, belki hâlâ hastanede, belki eve dönmüştü, belki de o da sisin içinde kaybolmuştu

Nare elini pencereye koydu, derin bir nefes aldı, gözlerini kapattı

“İbo” dedi fısıltıyla, “ben seni seviyorum, ama bu iş olmuyor, olmuyor”

Sonra pencereyi kapattı, perdeyi çekti, mutfaktan çıktı, Yağmur’un odasına gitti, kızı okula hazırladı, çantasını verdi, kapıya kadar götürdü

“Anne, okuldan sonra babama gidebilir miyim”

Nare dondu kaldı

“Yağmur”

“Ne”

“Bir daha o adamdan bahsetme, tamam mı”

Yağmur başını öne eğdi, gözleri doldu, ama bir şey söylemedi, kapıdan çıktı, okula doğru yürüdü, Nare kapıda kaldı, kızının arkasından baktı, gözlerinden yaşlar aktı, sildi, ama durmadı

Nine yanına geldi, elini omzuna koydu

“Nare”

“Nine”

“Sen ne yapıyorsun”

“Ne yapıyorum”

“Kızını üzüyorsun, kendini üzüyorsun, İbo’yu üzüyorsun”

“Nine, mecburum”

“Mecbur değilsin, korkuyorsun”

Nare başını çevirdi, cevap vermedi, çünkü Nine haklıydı, ama kabul edemiyordu, çünkü korkuyordu, çünkü ailesi, çünkü köy, çünkü düşmanlık, çünkü yedi yıl, çünkü her şey

O gün İbo hastaneden çıktı, kolu askıdaydı, İsmail yanındaydı, eve gittiler, İbo odasına kapandı, kimseyle konuşmadı, yemek yemedi, sadece yatağa uzandı, tavanı izledi

İsmail kapıyı çaldı

“Ula İbo”

“Baba”

“Aç kapıyı”

“İstemiyorum”

“Ula oğlum, aç”

İbo kapıyı açtı, İsmail içeri girdi, yatağın kenarına oturdu, oğluna baktı, gözleri doluydu

“İbo”

“Baba”

“Sen iyi misin”

“İyiyim”

“Yalan söylüyorsun”

“Baba, ben ne yapacağım”

“Bilmiyorum oğlum, bilmiyorum”

“O benim kızım, ben biliyorum”

“Kanıt yok”

“Kanıt mı, ula baba, ben o kıza baktım, kendi gözlerimi gördüm”

“Biliyorum”

“Ee”

“Ee’si şu, Nare seni bıraktı, ailesi istemiyor, köy istemiyor”

“Bana ne”

“İbo”

“Bana ne baba, ben o kızı istiyorum, ben o kadını istiyorum”

“Ula oğlum, sen deli misun”

“Belki”

İsmail başını salladı, ayağa kalktı, kapıya yürüdü, tam çıkarken durdu, arkasını döndü

“İbo”

“Söyle”

“O kız senin, ben biliyorum”

İbo başını kaldırdı, babasına baktı

“Ne dedin”

“O kız senin, ben biliyorum, mektubu okudum, Hatice’nin el yazısını tanıdım, o kız senin”

İbo gözlerinden yaşların geldiğini hissetti, sildi, ama durmadı

“Baba”

“Ama Nare seni bıraktı, o kızı da alıp gitti, ne yapacaksın”

İbo cevap vermedi, sadece baktı, sonra başını yastığa koydu, gözlerini kapattı

İsmail kapıyı kapattı, çıktı, İbo odada kaldı, yalnız, omzu sarılı, kalbi kırık, ama içinde bir şey vardı, bir umut, bir inat, bir kararlılık

“Ula Nare” dedi fısıltıyla, “sen beni bıraktın ama ben seni bırakmayacağım, o kız benim, sen de benimsin, bunu böyle bilesin”