İnkâr

İsmail, İbo’nun kolundan tuttu, çekti, İbo direndi, ayaklarını yere bastı, bırakmadı kendini, Nare içeride donmuş kalmıştı, Yağmur arkasında duruyordu, küçük elleriyle annesinin eteğini tutmuştu, gözleri kocaman olmuştu, korkuyordu, ama ses çıkarmıyordu

“Baba, bırak beni”

“Ula sen deli misun, kendine gel”

“Baba, ben iyiyim, ben ne yaptığımı biliyorum”

“Ne biliyorsun, ula sen ne biliyorsun, bir mektup gördün diye baba mı oldun”

İsmail İbo’yu kapının dışına çekti, Nare arkalarından geldi, kapının eşiğinde durdu, ama bir şey söyleyemedi, çünkü korkuyordu, çünkü İsmail’in gözleri kızgındı, çünkü köy uyanırdı, çünkü herkes duyardı

Dede yetişti, bastonuyla, ağır ağır, ama sesi gürdü

“İsmail, bırak çocuğu”

“Baba, sen ne yaptın, sen ne anlattın bu çocuğa”

“Doğrusunu anlattım”

“Doğru mu, ula bu doğru mu, mektup yedi sene önce geldi, sen sakladın, şimdi çıkarıyorsun”

“Sakladım çünkü sen dedin, yakar dedin, ama bak, yakmadım, sakladım, şimdi de doğrusunu yaptım”

“Ula baba, bu iş büyür”

“Büyürse büyür, İsmail, biz yıllardır susuyoruz, susmaktan başka ne yaptık, iki aile birbirini yiyor, çocuklar perişan oluyor, yeter artık”

İsmail elini bıraktı, İbo geriye sendeledi, ama düşmedi, dedesi yanına geldi, elini omzuna koydu

“İbo, git eve, şimdi git, ben babanla konuşacağım”

“Dede, ben burada kalacağım”

“Ula İbo, dinle beni, şimdi git, yarın konuşuruz”

İbo direndi ama sonunda dedesinin sözünü dinledi, çünkü dedesi hiç yanlış yapmamıştı, hiç, o güne kadar

İbo giderken arkasına baktı, Nare kapının eşiğinde duruyordu, Yağmur arkasında, İbo kıza baktı, kız da ona baktı, gözlerini kıstı, o bakış, o dik bakış, İbo’nun içini yaktı, ama yürüdü, gitti

Nare kapıyı kapattı, sırtını kapıya dayadı, gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı, Yağmur karşısında duruyordu, gözleri doluydu, ama ağlamıyordu

“Anne”

“Efendim kuzum”

“O adam benim babam mı”

Nare gözlerini açtı, kızına baktı, bir an ne diyeceğini bilemedi, içi içini yiyordu, bir yandan doğruyu söylemek istiyordu, bir yandan korkuyordu, bir yandan da köy, aile, düşmanlık, hepsi beyninde dönüyordu

“Hayır kuzum, o adam senin baban değil”

“Ama anne, sen ‘doğru’ dedin”

“Yanlış dedim, şoktaydım, ne dediğimi bilmiyordum”

“Anne, yalan söylüyorsun”

“Yağmur”

“Yalan söylüyorsun, ben görüyorum, senin gözlerin yalan söylüyor”

Nare dizlerinin üstüne çöktü, kızının karşısına, ellerini kızının yüzüne koydu

“Yağmur, ben seni korumaya çalışıyorum, anlıyor musun, bu köy, bu insanlar, bu düşmanlık, hepsi kötü, ben seni bu kötülükten uzak tutmaya çalışıyorum”

“Ama benim babam var mı”

Nare sustu, gözlerinden yaşlar aktı, sildi, ama durmadı

“Var”

“Nerede”

“Uzakta”

“Öldü mü”

“Hayır”

“O zaman neden gelmiyor”

“Çünkü bilmiyor”

“Neyi bilmiyor”

“Seni bilmiyor, senin olduğunu bilmiyor”

Yağmur bir an durdu, annesinin yüzüne baktı, gözlerini kıstı

“Yani o adam, az önceki adam, o mu”

Nare cevap vermedi, sadece başını salladı, gözlerinden yaşlar akıyordu

Yağmur geri çekildi, annesinin ellerinden kurtuldu, odasına koştu, kapıyı çarptı, Nare yerde kaldı, ağladı, sessizce, kimse duymasın diye

O sırada İsmail, İbo’nun peşinden eve gitti, kapıyı açtı, içeri girdi, İbo salonda oturuyordu, elleri arkada birleşik, başı öne eğikti, İsmail karşısına oturdu, uzun bir sessizlik oldu, sadece sobanın çıtırtısı duyuluyordu

“Ula İbo”

“Baba”

“Sen ne yaptın bu gece”

“Ne yaptım”

“Ula sen Nare’nin evine gittin, kızı gördün, mektubu okudun, sonra da ‘ben senin babanım’ dedin”

“Evet, dedim, çünkü doğru”

“Doğru mu, ula sen ne biliyorsun da doğru diyorsun”

“Mektup var baba, Hatice yazmış, kendi eliyle”

“Mektup, mektup, bir kâğıt parçası, ula bir kâğıt parçasına mı güveniyorsun”

“Baba, o kâğıtta benim adım yazıyor, ‘İbo, kızını bul’ yazıyor”

İsmail başını çevirdi, gözlerini kaçırdı, İbo bunu fark etti

“Baba, sen biliyordun, değil mi”

“Ne biliyordum”

“Sen biliyordun, o mektubu sen sakladın, sen okudun, sen biliyordun ama bana söylemedin”

İsmail cevap vermedi, sadece baktı, gözleri dolmuştu ama belli etmemeye çalışıyordu

“Baba, söyle bana, sen biliyor muydun”

“Ula İbo”

“Söyle”

“Biliyordum”

İbo dondu kaldı, elleri titriyordu, başını kaldırdı, babasına baktı

“Sen biliyordun”

“Evet, biliyordum”

“Yedi sene boyunca biliyordun”

“Evet”

“Ve bana söylemedin”

“Söyleyemedim”

“Neden”

“Çünkü İbo, çünkü sen daha gençtin, çünkü o kız düşman ailesindendi, çünkü köy kan gölüne dönerdi, çünkü senin annen, çünkü benim babam, çünkü her şey”

“Baba, sen benim babamsın, sen bana bunu yapamazsın”

“Yaptım işte, pişmanım, ama yaptım”

İbo ayağa kalktı, elleri hâlâ arkada birleşikti, odanın içinde birkaç adım attı, sonra durdu, babasına baktı

“Baba, o kız benim, ben biliyorum, o kız benim kanımı taşıyor”

“Kanıt yok”

“Kanıt mı, ula baba, kanıt o kızın yüzü, ben o kıza baktım, kendi gözlerimi gördüm, kendi yürüyüşümü gördüm, kendi gamzemi gördüm”

İsmail başını salladı, yavaşça

“Biliyorum oğlum, ben de gördüm”

“Ee”

“Ee’si şu, bu iş büyür, kan çıkar, ben istemiyorum”

“Baba, kan çıksın, ben o kızı istiyorum, ben o kızın babasıyım, ben onu büyütmedim, ama bundan sonra büyüteceğim”

İsmail ayağa kalktı, İbo’nun karşısına dikildi, gözlerinin içine baktı

“Ula İbo, sen deli misun”

“Belki”

“Sen o kızı alırsan, Efendioğulları peşimizi bırakmaz”

“Bırakmasın”

“Ula sen ölümü mü istiyorsun”

“Ben yaşamak istiyorum baba, yedi sene ölü gibiydim, şimdi yaşamak istiyorum”

İsmail sustu, oğluna baktı, uzun uzun baktı, sonra başını salladı

“Haçan git yat, yarın konuşuruz”

“Baba”

“Git dedim”

İbo odasına gitti, kapıyı kapattı, yatağa uzandı, ama uyuyamadı, gözleri açıktı, tavanı izledi, aklında Yağmur vardı, Nare vardı, mektup vardı, bir de o bakış vardı, o dik bakış, o kendi bakışı

Ertesi sabah, Nare evde oturuyordu, Yağmur hâlâ odasından çıkmamıştı, Nine kahvaltı hazırlıyordu, ama kimsenin iştahı yoktu

“Nine”

“Söyle kızım”

“Ne yapacağım ben”

“Bilmiyorum kızım, ama artık saklayamazsın”

“Saklamak istemiyorum zaten, ama korkuyorum”

“Korkacaksın tabii, ama kızın da büyüyor, o da öğrenmeli”

“Öğrendi işte, dün gece öğrendi”

“Ee”

“Küstü bana, odasından çıkmıyor”

Nine başını salladı, çayı koydu, Nare’nin önüne itti

“Haçan iç şunu, sonra kızınla konuş”

“Ne diyeceğim”

“Doğruyu diyeceksin, her şeyi anlatacaksın, o kız senin kızın, o da İbo’nun kızı, bunu bilmeli”

Tam o anda kapı çalındı, Nare korktu, Nine kapıya gitti, açtı, karşısında İbo duruyordu, yalnız, elleri arkada, yüzü yorgundu, gözleri kızarmıştı

“Nine”

“Ula İbo, sen yine mi geldun”

“Konuşmam lazım, Nare ile”

“Haçan gir içeri, ama kavga yok, duydun mu”

“Duydum”

İbo içeri girdi, Nare salonda oturuyordu, onu görünce ayağa kalktı, geri çekildi

“İbo, sen neden geldin”

“Konuşacağız”

“Konuşacak bir şey yok”

“Var, dün gece yarım kaldı”

“İbo, git buradan, Yağmur uyuyor”

“Uyumuyor, biliyorum, odasında, dün gece ağladı, ben duydum”

Nare dondu kaldı, İbo devam etti

“Nare, ben seni suçlamıyorum, ben sadece öğrenmek istiyorum”

“Neyi öğrenmek istiyorsun”

“Bir kere söyle, sadece bir kere, o kız benim mi”

Nare sustu, gözleri doldu, başını çevirdi

“Söyle”

“Bilmiyorum”

“Nasıl bilmiyorsun”

“Bilmiyorum işte, bırak beni”

“Nare, ula Nare, ben seni seviyorum, ben seni hâlâ seviyorum, ama sen bana bunu yapamazsın”

“Ben sana bir şey yapmadım, ben sadece kızımı korudum”

“Korudun mu, ula sen benim kızımı benden sakladın, ben onun babasıyım”

“Sen o gün gelmedin”

“Sen gittin”

“Sen gelmedin”

“Sen gittin”

İkisi de sustu, birbirlerine baktılar, gözlerinden yaşlar akıyordu, ama kimse silmiyordu, çünkü ikisi de haklıydı, ikisi de suçluydu, ikisi de yaralıydı

Tam o anda koridordan bir ses geldi, küçük ayak sesleri, Yağmur kapıda duruyordu, yüzü bembeyazdı, gözleri kızarmıştı, ama ağlamıyordu

“Anne”

Nare kızına koştu

“Kuzum”

“Anne, ben duydum, her şeyi duydum”

Nare dondu kaldı

“Ne duydun”

“O adam benim babam, sen sakladın, o bilmiyordu, ben de bilmiyordum”

Nare cevap veremedi, Yağmur İbo’ya baktı, İbo da ona bakıyordu, gözleri doluydu

“Sen benim babam mısın”

İbo dizlerinin üstüne çöktü, kıza baktı

“Evet kızım, ben senin babanım”

“Neden gelmedin”

“Bilmiyordum”

“Neden bilmiyordun”

“Çünkü annen söylemedi”

Yağmur annesine baktı, Nare başını öne eğdi, Yağmur tekrar İbo’ya döndü

“Sen beni istiyor musun”

İbo’nun gözlerinden yaşlar aktı, sildi ama durmadı

“İstiyorum kızım, vallahi istiyorum”

Yağmur bir adım attı, bir adım daha attı, İbo’nun önünde durdu, elini uzattı, İbo elini tuttu, sımsıkı tuttu, Yağmur İbo’nun boynuna sarıldı, İbo kızını kucakladı, sıkıca sarıldı, gözlerinden yaşlar akıyordu, Nare de yanlarına geldi, üçü birlikte, evin ortasında, sarıldılar

Nine kapıda duruyordu, gözleri doluydu, başını salladı

“Haçan” dedi fısıltıyla, “haçan bu iş böyle olacaktı”

Ama dışarıda, sisin içinde, bir kamyon duruyordu, içinde İsmail vardı, arkasında amcalar, kuzenler, hepsi oradaydı, İsmail camdan içeri bakıyordu, oğlunu görüyordu, kızı görüyordu, Nare’yi görüyordu, elini direksiyona vurdu

“Ula biz ne ettuk” dedi, “ula biz ne ettuk”