Deli

Artvin havaalanından çıktığında Arda derin bir nefes aldı, İstanbul’dan gelmişti, üstünde ince bir mont vardı, elinde küçük bir valiz, gözlerinde yorgunluk ama bir merak vardı, Nare onu aramıştı, “Arda, gel buraya, sana ihtiyacım var” demişti, başka bir şey dememişti, Arda da sorgulamadan atlamıştı uçağa, çünkü Nare onun en yakın arkadaşıydı, yedi yıldır tanıyordu, Yağmur Derin’in doğumunda yanındaydı, hastane masraflarını ödemişti, Nare’ye abilik yapmıştı, şimdi de yardım istiyordu, Arda da gelmişti

Ama Artvin’e gelince bir tuhaf oldu, hava nemliydi, sis vardı, her yer yeşildi, İstanbul’da böyle bir şey yoktu, Arda etrafına bakındı, telefonunu çıkardı, sinyal yoktu, birkaç kişiye yol sordu, kimse bilmiyordu Macahel’i, sonunda bir taksiye bindi, “Macahel, Camili köyü” dedi, şoför gözlerini kısarak baktı

“Ula orası çok uzak, dağın tepesinde, bu saatte gidilmez”

“Ne kadar uzak”

“İki saat, belki daha fazla, yol bozuk”

“Gidelim”

“Ula sen deli misun”

“Değilim, gidelim”

Taksi yola koyuldu, Arda camdan dışarıyı izledi, dağlar, dere, sis, her şey birbirine karışmıştı, yol daraldı, virajlar arttı, Arda’nın midesi bulanmaya başladı, ama dayandı, sonunda taksi bir yerde durdu

“Ula buradan öteye gidemem, yol çok bozuk”

“Ee, ben ne yapacağım”

“Yürüyeceksin, ya da birini bulacaksın”

Arda indi, valizini aldı, taksi gitti, Arda yolda kaldı, telefonuna baktı, yine sinyal yoktu, etrafına bakındı, kimse yoktu, sadece sis vardı, bir de uzaktan gelen dere sesi

Yürümeye başladı, ama yol uzundu, valiz ağırdı, hava soğuktu, bir süre sonra yolun kenarında bir kamyonet gördü, duruyordu, kaputu açıktı, içinde biri vardı, ama Arda göremedi

Yaklaştı, seslendi

“Merhaba, yardım edebilir misiniz”

Kamyonetin içinden biri çıktı, genç bir kız, sarı saçlı, ela gözlü, üstünde eski bir mont, ayağında çizme, elinde bir anahtar, kıza baktı, Arda’ya baktı, gözlerini kıstı

“Ula sen kimsin”

“Ben Arda, Nare’nin arkadaşıyım, İstanbul’dan geldim, yolda kaldım”

“Nare abla mı”

“Evet”

Kız bir an durdu, Arda’yı süzdü, tepeden tırnağa, sonra başını salladı

“Haçan bin, seni götüreyim”

Arda kamyonetin yanına gitti, kapıyı açtı, bindi, kız da direksiyona geçti, motoru çalıştırdı, yola koyuldu, Arda bir şey söylemek istedi ama kız sustu, sadece yola baktı, sisin içinden geçtiler, virajlar vardı, bir yanda uçurum, bir yanda dağ

“Adın ne” dedi Arda

“Melek”

“Melek ha, güzel isim”

“Ee”

“Ne demek ee”

“Ula ee işte, güzel isimmiş, ne diyeyim, teşekkür mü edeyim”

Arda güldü, bu kız tuhaftı, ama tatlıydı, bir şey daha sordu

“Sen burada mı yaşıyorsun”

“Evet”

“Ne iş yapıyorsun”

“Çalışıyorum”

“Nerede”

“Ula sen çok soru soruyorsun, sen ne iş yapıyorsun”

“Doktorum”

Melek bir an durdu, direksiyona sıkı sıkı tutundu, sonra Arda’ya baktı, gözlerini kıstı

“Doktor ha”

“Evet”

“Ula burada doktor ne arıyor”

“Nare çağırdı”

“Ne için”

“Bilmiyorum, telefonda anlatmadı”

Melek bir şey söylemedi, sadece yola baktı, ama Arda bir şey fark etti, kızın yüzü değişmişti, sanki bir şey biliyordu, ama söylemiyordu

“Sen Nare’yi tanıyor musun” dedi Arda

“Tanıyorum”

“Nereden”

“Ula sen nereden tanıyorsun”

“İstanbul’dan”

“Yedi yıl mı”

“Evet, nasıl bildin”

Melek cevap vermedi, sadece güldü, ama gülümsemesi bir tuhafı, sanki içinden bir şey geçiyordu

Bir süre sonra kamyonet durdu, Melek indi, kaputu açtı, bir şeylere baktı, elini bir yere koydu, sonra bir iki vida sıktı, kaputu kapattı, Arda’ya döndü

“Haçan tamam, oldu”

“Ne oldu”

“Araba bozulmuştu, tamir ettim”

Arda şok oldu, kıza baktı, uzun uzun baktı, bu kız gerçekten tamir mi etmişti, yoksa şaka mı yapıyordu

“Sen tamirci misin”

“Değilim”

“Ee, nasıl tamir ettin”

“Ula babam tamirciydi, ben de öğrendim, ne var bunda”

Arda kıza baktı, hayatında çok kız tanımıştı, çapkının önde gideniydi, ama böylesini ilk defa görüyordu, sarı saçlı, ela gözlü, eli kirli, ama gözleri parlak, dilinin ucuyla konuşan, lafını sakınmayan bir kız

“Sen tuhaf bir kızsın”

“Sen de tuhaf bir adamsın”

“Neden”

“Ula şehirlisin, doktorsun, ama yolda kalmışsın, arabanı tamir edemiyorsun, ula sen ne işe yarıyorsun”

Arda güldü, bu kız gerçekten deliydi, ama tatlı deliydi

“Adın Melek mi gerçekten”

“Evet, Melek, bu bir, ikincisi de inşallah bir daha karşılaşmayız, üçüncüsü de araban bozulunca bir dahakine tamirci çağır, bu yaylada araba bozuldu mu dağda ayyaş kurtaşa olursun, hiç seninle uğraşılmaz”

Arda şok oldu, kız resmen ona laf sokmuştu, hem de üç madde halinde, Arda hayatında böyle bir kız görmemişti

“Sen delisin”

“Ne dedin sen”

“Deli, aha tam delisin”

Melek gözlerini kıstı, Arda’ya baktı, bir an sustu, sonra güldü, ama gülümsemesi bir tuhafı, sanki içinden bir şey geçiyordu

“Haçan bin, seni Nare ablanın evine götüreyim, yoksa burada sabaha kadar kalırsın”

Arda bindi, Melek direksiyona geçti, yola koyuldular, sessizlik oldu, Arda camdan dışarıyı izledi, Melek yola baktı

Sonra Arda dayanamadı

“Melek”

“Ne”

“Nare’nin evi nerede”

“Ula az kaldı, sabret”

“Peki Nare nasıl biri”

“Nare abla mı, çok iyi biridir, çok çekmiştir”

“Ne demek istiyorsun”

Melek bir an durdu, direksiyona sıkı sıkı tutundu, sonra Arda’ya baktı

“Sen ne yapacaksın Nare’yi”

Arda şaka yapmak istedi, gülümsedi

“Nikahımı alacağım, ne yapacağım”

Melek gözlerini kocaman açtı, frene bastı, araba sarsıldı, Arda öne doğru savruldu

“Ne dedin sen”

“Şaka yaptım, şaka”

“Ula öyle şaka mı olur”

“Pardon, pardon”

Melek bir an durdu, Arda’ya baktı, gözlerini kıstı, sonra tekrar gaza bastı, yola koyuldu, ama içinden bir şey geçiyordu, bu adam Nare ablayı seviyor muydu, yoksa şaka mı yapıyordu, eğer seviyorsa İbo abisi ne olacaktı, Melek bunu düşündü, ama bir şey söylemedi

Nare’nin evine geldiklerinde hava iyice kararmıştı, Melek kamyoneti durdurdu, Arda indi, valizini aldı, Melek de indi

“Haçan burası, Nare abla burada oturuyor”

“Sağ ol”

“Bir şey değil”

Arda kapıya yürüdü, tam vuracakken durdu, arkasını döndü, Melek’e baktı

“Melek”

“Ne”

“Sen iyi bir kızsın, delisin ama iyisin”

Melek gözlerini kıstı

“Sen de tuhaf bir adamsın, doktorsun ama işe yaramazsın”

Arda güldü

“Bir daha karşılaşır mıyız”

“İnşallah karşılaşmayız”

“Neden”

“Çünkü sen şehirlisin, ben dağ kızıyım, olmaz”

Arda bir an durdu, bu kız ne demek istiyordu, ama soramadı, Melek kamyonete bindi, motoru çalıştırdı, camdan başını uzattı

“Haçan hoşça kal şehirli”

“Hoşça kal deli”

Melek güldü, o gülümseme, o ela gözler, Arda’nın içine işledi, Melek gaza bastı, kamyonet sisin içinde kayboldu, Arda olduğu yerde kaldı, elinde valiz, gözleri yolda

Sonra kapı açıldı, Nare karşısında duruyordu

“Arda”

“Nare”

“Hoş geldin”

“Hoş bulduk”

Nare kucakladı, Arda da sarıldı, ama Arda’nın aklı hâlâ o kızdaydı, o sarı saçlı, ela gözlü, deli kızda

İçeri girdiler, Nare çay koydu, Arda oturdu, Yağmur da salondaydı, Arda’yı görünce koştu

“Arda abi”

“Yağmur”

“Sen geldin”

“Geldim”

Yağmur Arda’ya sarıldı, Arda kızı kucakladı, Nare onları izledi, gözleri doldu, çünkü Yağmur’un doğumunda Arda yanındaydı, hastane masraflarını ödemişti, ilk kucağına alan da Arda’ydı

“Arda”

“Söyle Nare”

“Teşekkür ederim, geldiğin için”

“Ne demek, sen çağırdın, ben geldim”

Nare oturdu, çayını aldı, derin bir nefes aldı

“Arda, sana anlatacaklarım var”

“Anlat”

“Ama önce bir şey söyleyeceğim”

“Söyle”

“İbo öğrendi”

Arda bir an durdu, bardağı masaya koydu

“Ne öğrendi”

“Yağmur’un onun kızı olduğunu”

Arda dondu kaldı, Nare’ye baktı, gözleri büyüdü

“Nasıl öğrendi”

“Mektup var, annem yazmış, İbo’nun dedesi saklamış, İbo buldu”

“Ee, ne oldu”

“İbo geldi, Yağmur’u gördü, ‘ben senin babanım’ dedi”

“Sen ne dedin”

“Önce inkâr ettim, sonra kabul ettim”

“Ee”

“Sonra amcam geldi, İbo’yu vurdu”

Arda ayağa kalktı, elleri titriyordu

“Ne dedin sen, vurdu mu”

“Omzundan, hastaneye kaldırdık, kan verdim, şimdi iyi”

“Nare, sen deli misun”

“Değilim”

“Ula bu ne biçim iş, sen beni çağırdın, ben geldim, ama bana anlattığın şeye bak”

“Arda, sakin ol”

“Sakin olamam, senin hayatın tehlikede”

“Değil”

“Nare, ben avukat değilim, doktorum, ama senin bu işini çözecek birine ihtiyacın var”

“Biliyorum, onun için çağırdım seni”

Arda oturdu, başını elleri arasına aldı, derin bir nefes aldı

“Nare”

“Söyle”

“O kız kimdi”

“Hangi kız”

“Beni getiren kız, Melek”

Nare bir an durdu, güldü

“Melek mi, o İbo’nun kız kardeşi”

Arda dondu kaldı, gözleri büyüdü, bir an ne diyeceğini bilemedi

“Ne dedin sen”

“İbo’nun kız kardeşi, Melek, on dokuz yaşında, deli dolu bir kızdır”

Arda yutkundu, başını kaldırdı, tavana baktı

“Ula ben ne yaptım”

“Ne oldu”

“Hiç, bir şey yok”

“Arda”

“Yok bir şey dedim, sadece, sadece o kız tuhaf”

Nare güldü

“Evet, tuhaf, ama iyi kızdır, İbo’yu çok sever”

Arda içinden bir şey geçti, ama söyleyemedi, çünkü biliyordu, o kız düşman ailesinin kız kardeşiydi, o kız İbo’nun kardeşiydi, o kız Nare’nin ablası dediği kızdı, Arda ne yapacağını bilemedi

O gece Arda misafir odasında yattı, ama uyuyamadı, gözleri açıktı, tavanı izledi, aklında Melek vardı, o sarı saçlı, ela gözlü, deli kız

“Ula ben ne yaptım” dedi kendi kendine, “Ula ben ne yaptım”

Ama cevap yoktu, sadece sis vardı, bir de uzaktan gelen dere sesi