🎭 TEODEN 2 -9. BÖLÜM: SAVAŞ ÇANLARI VE BODRUM’UN AYAZI

🎭 TEODEN 2
9. BÖLÜM: SAVAŞ ÇANLARI VE BODRUM’UN AYAZI
Deniz’in Anlatımıyla
Bodrum’un o cıvıl cıvıl, turist kaynayan sahil şeridini geride bırakıp okulun o yüksek demir kapısından içeri girdiğimiz an, üzerimdeki tüm gözlerin aynı anda bana çevrildiğini hissettim.
Dün koridorda kopan kıyametten sonra herkesin dilindeydim.
Sude’nin sabahın köründe okulun gruplarına attığı iftiralar ve kumpas dedikoduları çoktan yayılmıştı.
Ama bu sefer yanımda tek başıma değildim.
Sağımda elleri cebinde, yüzünde o tehlikeli ve umursamaz sırıtışıyla Teoman; solumda ise yıllar sonra Bodrum’a geri dönen, bakışlarıyla insanı kelimenin tam anlamıyla delip geçen Leyla vardı.
Akkaya ikizleriyle birlikte yürümek, üzerimde devasa bir hedef tahtası taşımak gibiydi.
Bahçenin ortasındaki kamelyaların önüne geldiğimizde adımlarımız yavaşladı. Aras ve Barış, her zamanki köşelerinde duruyorlardı. Aras’ın gözleri doğrudan üzerime dikildiğinde yüzündeki o buz gibi ifade içimi üşüttü. Dün beni tek kalemde silip atan o adam, şimdi karşımdaydı. Ama yanındaki Leyla’yı henüz fark etmemişti.
"Bakıyorum da arkana yeni korumalar bulmuşsun Deniz," dedi alaycı bir sesle Sude. Kalabalığın içinden sıyrılıp yanımıza kadar gelmişti. Yüzünde hala dünkü rezilliğin hırsı vardı.
"Önce Aras’ı harca, sonra zengin züppelerin ocağına düş... Miden oldukça genişmiş amk."
Elimi yumruk yapıp üzerine doğru bir adım atacakken, yanımca duran Leyla benden önce davrandı.
Leyla, Sude’nin tam karşısına dikildi. İkizlerin o keskin, insanı küçümseyen bakışları Sude’yi anında sabitledi.
Leyla’nın okula döndüğünü henüz kimse bilmiyordu; bu yüzden herkes şaşkınlıkla bu yabancı kızın kim olduğunu izliyordu.
"Ağzını toplamazsan o mideni ve o ucuz çeneni siktir edip bu okuldan sonsuza kadar silerim, anladın mı beni?" dedi Leyla, sesi o kadar sakindi ki, bu sakinlik içindeki tehlikeyi daha da büyütüyordu.
Sude şoke olmuş bir şekilde geriye doğru bir adım attı. "Sen kim oluyorsun da bana bulaşıyorsun be?! Yeni türeme..."
Cümlesini bitiremedi. Çünkü Leyla başını hafifçe kaldırıp doğrudan Sude’nin gözlerinin içine baktı ve tek bir cümle kurdu:
"Benim kim olduğumu eski sevgiline sorarsan sana anlatır Sude. Şimdi siktir git gözümün önünden."
Teoman’ın Anlatımıyla
Ablamın —ikizimin— okula giriş tarzı ve Sude’yi saniyesinde mat etmesi içimdeki tüm karanlık eğlenceyi tetiklemişti.
Sude’nin o mosmor olmuş suratını izlemek paha biçilemezdi. Ama asıl gösteri şimdi başlıyordu.
Bakışlarımı Sude’den çekip kamelyanın önünde kaskatı kesilmiş olan Aras Öztürk’e çevirdim.
Aras, Leyla’nın yüzüne bakıyordu. Yıllar önce babamın araya girip ayırdığı, hayatından söküp aldığı kadına... Leyla’nın Bodrum’a döndüğünü ve tam da bu okulda karşısına dikileceğini akıl edememişti belli ki.
Aras’ın rengi sararmış, nefesi kesilmiş gibi öylece kalakalmıştı.
"Aras..." diye mırıldandı Barış yanı başında, ne olduğunu anlamaya çalışarak. "O... O Leyla değil mi lan?"
Aras sanki sesleri duymuyormuş gibi doğrudan Leyla’ya doğru bir adım attı. Gözlerindeki o öfke, o kırgınlık ve şaşkınlık birbirine karışmıştı.
"Leyla..." dedi Aras, sesi istemsizce titreyerek. "Sen... Sen ne zaman döndün?"
Leyla, Aras’a baktı. Gözlerinde ne bir yumuşama ne de eski günlerin o sıcaklığı vardı. Tam aksine, Bodrum’un en sert rüzgarları gibi soğuktu.
"Bugün döndüm Aras," dedi Leyla dik bir duruşla. "Ve bakıyorum da hiç değişmemişsin. Hâlâ başkalarının hayatına burnunu sokup, insanları dinlemeden yargılamaya devam ediyorsun."
Aras bu lafın doğrudan kendisine geldiğini çok iyi biliyordu. Gözleri Leyla’dan kayıp yanındaki bana, ardından da benim elimi tuttuğum Deniz’e döndü. Yüzündeki o eski dostane bakış tamamen yok olmuş, yerine zehirli bir nefret yerleşmişti.
"Demek olay bu ha?" dedi Aras, sesi tüm bahçede yankılanacak kadar sertleşti. Doğrudan bana bakıyordu. "Siz ikiniz... Akkaya soyadı yetmedi bir de hayatımızı altüst etmeye mi geldiniz amk?"
"Ağzını topla Aras!" diye bağırdım, üzerine doğru bir adım atarken. "Biz kimsenin hayatını altüst etmedik. Senin o kısıtlı kafan sadece kendi gururunu görüyor! Deniz’e yaptıklarını ne çabuk unuttun?"
"Bana laf anlatma Teoman!" diye kükredi Aras, yakama yapışmak için öne atıldı. Barış anında arkasından tutup onu engelledi. "Sen bu kızı sadece bana inat, bana zarar vermek için kullanıyorsun amk! Deniz’i hiç mi tanımadım sanıyorsun?"
"Beni tanımıyormuşsun demek ki Aras!"
Sessizliği yırtan ses Deniz’e aitti. Deniz, arkamdan sıyrılıp doğrudan Aras’ın karşısına dikildi. Gözlerinden ateş fışkırıyordu. O kadar dolmuştu ki, sesi hem kırgın hem de öfkeden çatlıyordu.
"Sen beni hiç tanımamışsın Aras!" diye tekrarladı Deniz, parmağını Aras’ın göğsüne sertçe bastırarak. "Bana bir kerecik olsun 'Deniz bu işin aslı ne?' diye sordun mu? Sormadın! Gittin ilk saniyede beni sildin,attın! Çünkü senin için ben bir arkadaş değil, sadece senin koruman altında yaşayan aciz bir kuklaydım!"
Aras’ın yüzüne çarpan o gerçekler odadaki herkesin susmasına neden oldu. Aras bir an için duraksadı, gözlerinde derin bir pişmanlık dalgası geçti ama gururu buna izin vermedi.
"Seni korumaya çalışıyordum Deniz..." dedi Aras, sesi az önceki öfkesini kaybedip alçalmıştı. "O adamın sana zarar vermesine göz yumamazdım."
"Ben kendi kendimi koruyabilirim!" dedi Deniz yüksek sesle. "Senin o kibirli korumacılığına da ihtiyacım yok! Teoman’la ne yaptıysam kendi irademle yaptım amk. Şimdi siktir git ve bir daha benim adımı ağzına alma!"
Deniz’in Anlatımıyla
Aras’ın yüzüne o kelimeleri kusmak içimdeki büyük bir ağırlığı alıp götürmüştü evet, ama aynı zamanda içimde kalan son bağları da koparmıştı. Aras arkasını dönüp hızla okul binasına doğru yürümeye başladı, Barış da söylenerek peşinden gitti. Sude ve çetesi ise bu dramı izledikten sonra sessizce köşeye çekilmişti.
Ortalık biraz durulmuştu ama içimdeki o fırtına dinmemişti.
Teoman yanıma yaklaşıp omzuma dokundu. "İyi misin?" diye sordu, sesindeki o sert kabuk tamamen dökülmüştü.
"Dokunma Teoman," dedim elimi silkerek. Ona doğru döndüm. "Tamam, oyunun bir parçası olarak buradayım, kumpasından kurtuldum ama bu benim hayatım! Beni babanın ya da bu sokağın oyununa alet etmeye devam edersen, yedi ceddini katarmışçasına bu oyunu başınıza yıkarım, duydun mu beni?"
Teoman derin bir nefes aldı. Yüzünde ne bir alay ne de o sinir bozucu sırıtış vardı. Sadece sessiz bir kabulleniş vardı.
"Biliyorum Deniz kızı," dedi alçak bir sesle. "Seni bu ateşe ben attım. Ama bu yangından birlikte çıkacağız. Söz."
Leyla yanımıza gelip ikimize de baktı. "Hadi," dedi hafifçe gülümseyerek. "Zil çaldı. Sınıfa gidip o dersi başımıza yıkma vakti. Gösterelim bakalım Akkaya kurallarının ne olduğunu."
Arkalarına bakmadan yürümeye başladıklarında peşlerinden adımladım. Teoman yanımdaydı, Leyla önümüzde... Bodrum’un o sıcak güneşi üzerimize vuruyordu ama içimdeki ayaz giderek derinleşiyordu.
Bu oyun henüz yeni başlıyordu ve kimin hayatta kalacağını zaman gösterecekti.
Yorum yapmayı ve beğenmeyi
unutmayınnn seviliyorsunuzzzz
Akşam bölüm gelicek arkadaşlarr