🎭 TEODEN 2 - 13. BÖLÜM: AÇIK HESAPLAR VE KÖPÜREN DENİZ

🎭 TEODEN 2
13. BÖLÜM: AÇIK HESAPLAR VE KÖPÜREN DENİZ
Deniz’in Anlatımıyla
Dün gece Akkaya evinde Teoman’la aramızda kopan fırtınanın ardından Bodrum limanına yürümek, fırından yeni çıkmış bir demiri soğuk suya basmak gibiydi.
Teoman’ın dudaklarının milim ötemde duruşu, kulağıma fısıldadığı o sözler ve tam dudaklarımın hizasında duran nefesi... Ne yaparsam yapayım zihnimden silinmiyordu.
Okul çıkışında zihnimi boşaltmak için adımlarımı doğrudan sahile kırdım. Gökyüzü mor ile siyah arasında tekinsiz bir renge bürünmüştü.
Limandaki ahşap iskelenin ucuna kadar yürüyüp durdum. Rüzgar, denizin iyot kokusunu yüzüme çarparken derin bir nefes aldım.
"Seni burada bulacağımı biliyordum."
Duyduğum sesle arkama döndüm.
Aras... Üzerinde siyah hırkası, elleri ceplerinde, birkaç adım ötemde duruyordu. Yüzü çökmüştü.
Gözlerinin altı morarmıştı ve o her zamanki öfkeli, bağıran havasından eser yoktu.
Ama gözlerinde beni görünce beliren o derin, hırslı kıskançlığı saklayamıyordu.
"Yalnız kalmak istiyorum Aras," dedim, sesimi olabildiğince soğuk tutmaya çalışarak. "Lütfen git."
Aras gitmedi. Aksine yavaş adımlarla yanıma yaklaştı.
İskelenin kenarında, aramızda çok az bir mesafe kalacak şekilde durdu.
"Sana bağırdığım için pişmanım Deniz," dedi Aras, sesi fısıltı gibi çıktı.
Bu bir özür değildi belki ama Aras’ın gururundan verdiği en büyük tavizdi. "Ama anlamıyorsun. Senin o züppeyle yan yana durmana dayanamıyorum. Onu sana bakarken gördükçe içim parçalanıyor."
Teoman’ın Anlatımıyla
Deniz’in yalnız başına limana gittiğini öğrendiğim an Leyla ile arabaya atladığım gibi sahil yoluna kırdım.
Dün gece o salonda Deniz’e ne kadar yaklaştığımı, onun da bana nasıl çekildiğini biliyordum. Artık geri dönüşü olmayan bir yoldaydık ve Aras’ın onun kafasını karıştırmasına izin veremezdim.
Arabayı limanın kenarına çeker çekmek iskelenin ucundaki iki karaltıyı gördüm. Aras, Deniz’in dibine kadar girmiş, çaresizce bir şeyler anlatıyordu.
"Arabada kal," dedim Leyla’ya.
"Aksine, ben de geliyorum Teo," dedi Leyla kapıyı açarak. "O çocukla yarım kalmış bir hesabım var."
İskeleye doğru hızlı adımlarla yürüdük. Rüzgar dalgaları ahşap kazıklara vururken sesim iskelede bir bıçak gibi patladı:
"Senin için neyin doğru olduğunu söylemekten ne zaman vazgeçeceksin Öztürk?"
Deniz ve Aras aynı anda arkalarına döndü. Deniz beni gördüğünde nefesini tuttu; gözlerinde dün gecenin, o salonda kilitli kalan anın tüm izleri vardı. Aras ise bana nefretle bakarken, arkamdan gelen Leyla’yı gördüğü an darmadağın oldu.
Deniz’in Anlatımıyla
Teoman’ın sesiyle irkildim. Bana bakışındaki o sahiplenici ve karanlık ifade, dün geceki yakınlaşmamızın bir devamı gibiydi. Aras’ın gözleri ise Teoman’dan kayıp Leyla’ya kilitlendi. Yıllar önce babasının gücüyle hayatından sökülüp alınan kadına...
Leyla tam önümüzde durdu. Gözlerini Aras’tan bir saniye bile ayırmıyordu.
"Aras," dedi Leyla, sesi Bodrum’un dalga seslerini bastıracak kadar netti. "Deniz’e 'O adamın yanında olmana dayanamıyorum' derken aslında benden mi bahsediyorsun, yoksa Deniz’in artık sana ait olmamasından mı?"
Aras yutkundu. Boğazındaki düğüm dışarıdan bile belli oluyordu. "Leyla... Seninle alakası yok," diyebildi.
"Bal gibi alakası var!" dedi Leyla bir adım öne çıkarak. "Zamanında bizi koruyamadın diye şimdi Deniz’i kendi mülkün gibi korumaya çalışıyorsun. Pastanın üzerindeki o vicdan azabını Deniz’in üzerinden temizleyemezsin!"
Bu sözler Aras’ın yüzünde tokat gibi patladı. Aras bana döndü. Gözleri dolmuştu ama tek bir damla bile akıtmadı.
"Seni kaybetmek istemedim Deniz," dedi Aras, sesi titreyerek.
"Beni kaybetmedin Aras," dedim, gözlerinin içine bakarak. "Sen beni dinlemeyi bıraktığında ben sadece kenara çekildim. Ve artık benim kararlarıma saygı duymak zorundasın."
Teoman yanıma gelip tam arkamda durdu. Eli belimin hemen hizasında, bana dokunmadan ama varlığını iliklerime kadar hissettirerek yerini aldı. Omuzlarımız birbirine temas ediyordu. Bakışları Aras’ın üzerindeydi; içindeki zafer kazanmış o karanlık kararlılıkla Aras’ı adeta oradan kovuyordu.
Aras üçümüze birden son bir kez baktı. İçindeki o büyük mağlubiyetle arkasını dönüp limanın karanlığına doğru hızlı adımlarla yürüyüp gitti.
İskelenin ucunda rüzgarla baş başa kaldık. Teoman başını bana doğru eğdi, kulağımın dibine kadar yaklaştı.
"İyi misin Deniz kızı?" dedi alçak ve etkileyici bir sesle.
"İyiyim," dedim. Başımı kaldırıp gözlerine baktığımda, dün gece yarım kalan o yangının limanın ortasında hâlâ için için yandığını ikimiz de biliyorduk.
Yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayınnn seviliyorsunuzzzz