🎭 TEODEN 2 - 12. BÖLÜM: GECE VARDİYASI VE KİLİTLİ KAPILAR

🎭 TEODEN 2
12. BÖLÜM: GECE VARDİYASI VE KİLİTLİ KAPILAR
Deniz’in Anlatımıyla
Dün gece yağmurun altında, Teoman’ın ceketinin altında yaşanan o an... Bütün gece bilincimi bir zehir gibi ele geçirdi.
Gözlerimi kapattığım an Teoman’ın parmaklarının yanağımdaki buz gibi dokunuşu, ceketinden gelen o odunsu koku ve fısıltısı zihnimde yankılanıyordu.
Aramızdaki o görünmez hat çekilmişti ama bu hat beni koruyor muydu yoksa dipsiz bir kuyuya mı çekiyordu, bilmiyordum.
Ertesi gün okula adım attığımda Bodrum’un üzerine sinen o kara bulutlar hâlâ dağılmamıştı.
Okul çıkışında sağanak yeniden bastırdığında, Leyla beni arabaya çağırıp Akkaya konuk evine gelmem konusunda ısrar etti.
Biliyordum; eve gitsem annemin bitmek bilmeyen sorularıyla uğraşacaktım. Kabul ettim.
Akkaya malikanesinin arka bahçesindeki o iki katlı ahşap konuk evine girdiğimizde, dışarıdaki fırtınanın gürültüsü ahşap duvarlarda yankılanıyordu.
Leyla üst kata, teyzesiyle olan nakil evraklarını halletmek için telefon görüşmesi yapmaya çıktığında, alt salondaki loş ışıkta Teoman’la tek başımıza kaldık.
Teoman, üzerindeki ıslak siyah tişörtü değiştirmiş, gri bol bir hırka geçirmişti.
Pencerelere vuran yağmur damlalarını izlerken elindeki viski bardağının içindeki buzları hafifçe sallıyordu.
Aralarındaki o sessizlik, dünkü fırtınadan bile daha ağırdı. İkimiz de birbirimize bakmıyorduk ama ikimiz de aynı şeyi düşündüğümüzü biliyorduk.
"Dün geceyi zihninden silmeye çalışıyorsun," dedi Teoman. Sesindeki o karanlık, alçak ton salonun loşluğunda yankılandı. Arkası bana dönüktü.
Otuduğum ikili koltukta dikleştim. "Hiçbir şeyi silmeye çalışmıyorum," dedim, sesimin titrememesine özen göstererek.
"Sadece ne yaptığımızı anlamaya çalışıyorum."
Teoman yavaşça döndü. Bardağı sehpanın üzerine bıraktı.
Adımları bir kaplanın sessizliğiyle bana doğru ilerledi.
Salondaki tek ışık kaynağı olan lambaderin gölgesi yüzünün yarısını karanlıkta bırakıyordu.
Teoman’ın Anlatımıyla
Deniz’in karşımdaki o dik ama bir o kadar da tetikteki duruşu... Dün gece ona dokunduğum an hissettiğim o elektrik, bütün gün damarlarımda dolaşıp durmuştu.
Bu kızı bu oyunun içine ben çekmiştim ama kontrolü kaybeden tarafın ben olmaya başladığımı hissetmek beni çıldırtıyordu.
Aramızdaki mesafeyi kapatıp tam önünde durdum.
Koltuğun kenarına elimi dayayıp üzerine doğru eğildim.
Yüzlerimiz arasındaki mesafe santimlere indiğinde Deniz’in nefesinin hızlandığını gördüm.
Islak kirpiklerinin ardındaki o gri gözleri doğrudan benim karanlığıma bakıyordu.
"Anlamayacak bir şey yok Deniz kızı," dedim fısıltıyla.
"O piç seni bir kalemde sildi. Sude seni bir çukura çekmeye çalıştı. Bense seni o çukurdan çıkardım. Sence ne yapıyoruz?"
"Beni bir çukurdan çıkarıp kendi yangınına atıyorsun Teoman," dedi Deniz. Sesi kısıktı ama gözlerindeki o hırçın ateş tam karşımdaydı.
"Bana yakınlaşman... Dün gece kulağıma söylediklerin... Bunlar oyunun parçası değil."
"Değil," dedim duraksamadan. Yalan söylemeyecektim.
Elimi kaldırıp şakağındaki bir tutam saçı kulağının arkasına ittim.
Parmak uçlarım yanağının sıcaklığına temas ettiği an ikimizin de göğsü aynı anda kalkıp indi.
Bu sefer kaçmıyordu. Nefesini yüzümde hissedebilecek kadar yakındım ona.
"Bu oyun çoktan kontrolden çıktı Deniz," diye fısıldadım, gözlerim bir an için dudaklarına kaysa da tekrar gözlerine kenetlendi. "Ve ben ilk defa kontrolü kaybetmekten rahatsız değilim."
Deniz’in Anlatımıyla
Teoman’ın elinin yanağımda bıraktığı o sıcaklık, Bodrum’un fırtınasını tamamen unutturdu.
Kalbimin kaburgalarımı döven ritmi o kadar şiddetliydi ki, bunu duymasından korktum.
Aramızdaki bu çekim tehlikeliydi, bizi mahvedecek türdendi ama geri çekilmek istemiyordum.
"Eğer bu bir yangınsa..." dedim, sesimdeki fısıltıya engel olamayarak, "ikimiz de yanacağız."
Teoman hafifçe gülümsedi. O kibirli, alaycı sırıtış değildi bu.
Yüzündeki o tüm maskelerin düştüğü, tamamen yalın ve karanlık bir tebessümdü.
Yüzü yüzüme biraz daha yaklaştı, dudaklarının sıcaklığı dudaklarımın milim ötesindeydi.
O an tam yukarıdan bir kapı sesi duyuldu.
"Teo! Evrakları buldum, aşağı iniyorum!" Leyla’nın sesi merdivenlerde yankılandığı an, Teoman aniden geriye çekilip üzerini düzeltti.
Ben de derin bir nefes alarak bakışlarımı pencereye çevirdim. Kalbim hâlâ boğazımda atıyordu.
Teoman sehpadaki bardağını alıp arkasını döndüğünde, göz göze geldiğimiz o son salise... Aramızdaki o şeyin artık asla eskisi gibi olmayacağının ilanıydı.
Yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayınnn seviliyorsunuzzzz