37.Bölüm

Teoman’ın “O sıra hâlâ senin” restinin üzerinden iki gün geçmişti.
Sınıftaki o soğuk savaş bir an bile hız kesmemiş, aksine aralarındaki görünmez teller daha da gerilmişti.
Teoman dediğini yapıyor, kimsenin o sıraya oturmasına izin vermiyordu.
Deniz ise Leyla’nın yanında kalmaya ve Teoman’a o duvarı örmeye devam ediyordu.
Fakat o sabah okula gelen yeni haber, sınıftaki bütün dengeleri altüst etmek üzereydi.
Son derse doğru öğretmen sınıfa girerken arkasında uzun boylu, havalı tavırlarıyla dikkat çeken yeni bir öğrenci vardı.
Öğretmen tahtanın önüne geçip gülümsedi. "Çocuklar, arkadaşınız Kaan nakil olarak sınıfımıza katıldı. Umarım çabuk kaynaşırsınız."
Teoman en arka sırada, gözlerini Deniz’den bir saniye bile ayırmadan otururken Kaan’a şöyle bir bakıp umursamazca bakışlarını çevirdi.
Ama Kaan’ın gözleri sınıfı tarayıp tam Deniz’in yanındaki boş sandalyeye durduğunda, Teoman’ın bedenindeki bütün kaslar bir anda kasıldı.
Kaan gülümseyerek Deniz’e doğru yürüdü. "Burası boş mu?" diye sordu rahat bir tavırla.
Leyla bir an Teoman’a baktı, sonra Kaan’a dönüp "Şey, biz Deniz’le oturuyoruz ama arka taraf boş..." diyecek oldu.
Fakat Deniz bir anlık cesaretle ve Teoman’ın üzerindeki o yakıcı bakışlarını hissederek Kaan’a döndü.
"Boş sayılır Kaan, oturabilirsin," dedi sesi bilerek biraz yüksek çıkmıştı.
Sınıfın arka tarafında, Teoman’ın oturduğu sırada adeta zaman durdu.

Aras gözlerini açıp Teoman’a baktı. Teoman’ın elindeki kalem "çıt" diye ikiye bölündü. Çene kasları öyle bir sıkıldı ki şakaklarındaki damarlar dışarı fırladı. Deniz resmen ateşle oynuyordu.
Kaan çantasını bırakıp Deniz’in yanına otururken, "Sağ ol," dedi.
"Notlar konusunda yardımcı olursan çok sevinirim, biraz geride kaldım da."
Deniz, Teoman’ın arkada adeta alev aldığını iliklerine kadar hissetse de gülümsedi. "Tabii ki, yardımcı olurum."
Teneffüs zili çaldığında sınıftaki herkes dışarı çıkmak için hareketlendi.
Kaan da bahçeye inmek için ayağa kalktı.
Deniz çantasını toplayıp tam sıradan çıkacaktı ki, Teoman’ın devasa gölgesi tepesine çöktü.
Sınıfta sadece Aras ve Leyla kalmıştı. İkisi de köşeden nefeslerini tutarak bu patlama anını izliyordu.
Teoman, Deniz’in bileğinden tutmadı ya da yolunu kesmedi; doğrudan Deniz’in sırasının önündeki masaya iki elini birden vurarak eğildi.
Gözleri kapkara olmuştu, içindeki o kıskançlık krizini bastırmak imkansız bir hal almıştı.
Deniz ne kadar dik durmaya çalışsa da Teoman’ın bu gözü dönmüş hali karşısında yutkundu.
"Neden böylesin?" dedi Deniz, sesine sert bir zırh giydirmeye çalışarak.
Teoman dişlerinin arasından, alev alev yanan bir sesle konuştu:
"Neden mi böyleyim? Bunu mu soruyorsun gerçekten?"
Deniz başını kaldırıp Teoman’ın gözlerinin içine baktı. "Evet, bunu soruyorum! Cevap ver artık, bir şey sordum!"
Teoman biraz daha eğildi, aralarındaki mesafe tehlikeli bir noktaya geldi. "Bana emir verme..."
Deniz’in sabrı tamamen taştı. Göğsü hızla inip kalkıyordu. "Sana emir vermiyorum ama dürüst olacaksın! Benimle bir daha sakın böyle konuşma!"
Teoman’ın yüzünde kırık, tehlikeli bir gülüş belirdi. "Sen mi engel olacaksın? Hiç sanmıyorum."
Deniz öfkeden titreyen sesiyle gözlerinin içine baktı: "Yakında görürsün adi herif!"
Teoman iki elini masadan çekip bir adım yaklaştı. Sesi sınıftaki duvarlarda çınladı: "Ayrıca neden böyle olduğumu söyleyim mi?
"Hak ettiğin için!"
Teoman’ın bu iki kelimesi sınıftaki soğuk duvarlarda yankılanırken, Deniz bir anlığına nefessiz kaldı.
Gözlerinden şimşekler çakıyordu. Teoman’ın kıskançlıktan gözünün nasıl döndüğünü, kendini tutmakta ne kadar zorlandığını görüyordu ama bu tavra boyun eğmeye hiç niyeti yoktu.
Leyla ile Aras oldukları yere çakılmış gibi ikisini izliyordu.
Aras hemen öne atılıp Teoman’ın kolunu tuttu. "Teoman, tamam oğlum! Bağırma kıza, ne yapıyorsun?"
Teoman, Aras’ın elini omzundan silkeleyip attı.
Gözleri hâlâ Deniz’in üzerindeydi. "Karışma Aras! Görmüyor musun? Benimle sınanıyor. Sırf beni çıldırtmak için, sırf benim damarıma basmak için yapıyor!"
Deniz çantasını omzuna takıp sıradan dışarı doğru bir adım attı.
Teoman’a o kadar yakındı ki, çocuktan yayılan o yakıcı öfkeyi ve çaresizliği teninde hissedebiliyordu. Başını dik tuttu, yüzüne en soğuk tebessümünü yerleştirdi.
"Seni çıldırtmak için bir şey yapmama gerek yok Teoman," dedi Deniz, sesi ilk defa bu kadar pürüzsüz ve acımasız çıkıyordu. "Sen zaten kendi kurduğun o dar dünyada çıldırmışsın. Kimin yanıma oturacağına, kiminle konuşacağıma sen karar veremezsin. Anladın mı birde benim yanımda artık çok dolaşma? Sen artık benim hayatımda o yetkiye sahip değilsin."
Teoman’ın çene kasları seğirdi. Deniz’in bu kadar net, bu kadar mesafeli konuşması canını fiziksel bir acı gibi yaktı. "Görürüz Deniz," dedi Teoman, sesi fısıltı kadar alçak ama tehditkar çıkmıştı.
"Kaan’ın oraya ne kadar süre oturabileceğini hep birlikte görürüz."
"Sakın," dedi Deniz, işaret parmağını Teoman’ın göğsüne doğru uzatarak. "Sakın Kaan’a ya da bir başkasına dokunmaya, tehdit etmeye kalkma. Eğer böyle bir şey yaparsan Teoman, yemin ederim bu sefer yüzüme bile bakamazsın. Benimle tek bir kelime dahi konuşamazsın."
Teoman, Deniz’in parmağının değdiği noktaya, sonra da kızın kararlı gözlerine baktı.
İçindeki o hırslı canavar ilk defa duvara çarpmış gibi duraksadı.
Deniz ciddiydi. Eğe kuralı çiğnerse, kızı tamamen kaybedecekti.
Deniz, Teoman’ın yanından sıyrılıp hızlı adımlarla sınıftan çıktı. Leyla da hemen arkasından koştu.
Sınıfta sadece Aras ve Teoman kalmıştı.
Teoman hırsla sırtını duvara yasladı, elini hırkasının cebine sokup yumruk yaptı.
Aras yanına gelip derin bir nefes verdi. "Oğlum... Kız haklı. Bak, söz verdin kendince ama Kaan geldiği an patladın. Böyle yaparak Deniz’i kazanmazsın, tamamen itersin."
Teoman başını duvara yaslayıp gözlerini kapattı. Göğsü hızla inip kalkıyordu. "Göremiyorum Aras," dedi kısık bir sesle.
"Başka birinin onun yanında oturmasına, onunla gülüşmesine tahammül edemiyorum. Çıldıracak gibi oluyorum."
"O zaman kıza o güveni vereceksin," dedi Aras. "Baskı kurarak değil, değiştiğini göstererek."
O sırada bahçeden zilin sesi duyuldu. Birazdan Kaan ve diğerleri sınıfa dönecekti.
Teoman gözlerini açtı. Gözlerindeki o ilk öfke dalgası çekilmiş, yerini derin, tehlikeli ve sessiz bir planlama sürecine bırakmıştı.
"Tamam," dedi Teoman, sesi buz gibi bir sakinliğe bürünmüştü. "Açıkça saldırmayacağım. Ama o çocuğun Deniz’in yanında kalmasına da izin vermeyeceğim.
Oyunun kuralı değişti."

Zil çalıp öğrenciler sınıfa doluştuğunda Kaan da rahat tavırlarıyla içeri girdi.
Deniz’in yanındaki sıraya geçerken Teoman’a kaçamak bir bakış attı.
Teoman ise bu kez az önceki gibi patlamak yerine masasında dimdik oturuyordu.
Yüzünde ne bir öfke kırıntısı vardı ne de bir tehdit; sadece buz gibi, okunmaz bir sakinlik.
Deniz yerine oturduğunda parmaklarının hâlâ hafifçe titrediğini gizlemeye çalıştı.
Teoman’ın az önceki "Hak ettiğin için!" bağırışı kulaklarında çınlıyordu ama arka sıradan yükselen o sessizlik, az önceki bağırıştan çok daha tehlikeli hissettiriyordu.
Kaan, çantasından ders kitabını çıkarıp Deniz’e doğru eğildi.
"Aralık ayındaki konulardan biraz eksiğim var da, ders çıkışı kütüphanede bana notları gösterebilir misin Deniz?"
Deniz tam cevap verecekken, arkadan tok bir ses yükseldi.
"Kütüphaneye gerek yok."
Teoman yerinden kalkıp ağır adımlarla onların sırasının yanına geldi.
Elindeki düzenli tutulmuş, kalın not defterini pat diye Kaan’ın masasının tam ortasına bıraktı.
Kaan şaşkınlıkla başını kaldırdı. Deniz ise donakaldı.
Teoman’ın gözleri tamamen Kaan’ın üzerindeydi ama sesi sınıftaki herkesin duyabileceği kadar net ve sakindi:
"Deniz’in eksik notu yok ama vakti kıymetli. Bütün dönemin eksiksiz ders notları bu defterde var. Al, istediğin kadar çalış. Takıldığın bir yer olursa da bana sorarsın. Deniz’i meşgul etmene gerek kalmaz."
Kaan deftere, sonra Teoman’ın o taviz vermez duruşuna baktı.
Aradaki o devasa gerilimi ve Teoman’ın gözlerindeki gizli mesajı anında almıştı. "Şey... Anladım, sağ ol," diyebildi sadece.
Deniz, Teoman’ın bu hamlesi karşısında ne diyeceğini bilemedi.
Teoman ne bağırıp çağırmıştı ne de Kaan’a fiziki bir tehditte bulunmuştu.
Aksine, Deniz’in ona koyduğu "Kaan’ı tehdit edemezsin" kuralını çiğnemeden, zekice bir hamleyle Kaan’ı Deniz’den uzaklaştırmıştı.
Teoman, bakışlarını yavaşça Deniz’e çevirdi. Eğildi ve sadece kızın duyabileceği bir ses tonuyla konuştu:
"Sözümü tutuyorum Deniz. Kimseyi tehdit etmiyorum, kimseye zarar vermiyorum. Ama senin üzerinden oyun oynanmasına da izin vermem."
Teoman arkasını dönüp kendi sırasına geçerken Deniz’in kalbi yine o tanıdık ritimle çarpmaya başladı. Bu çocuk ne yapıp edip duvarlarında bir gedik açmayı başarıyordu.

Okul çıkışında hava hafifçe kararmış, tatlı bir serinlik çökmüştü.
Öğrenciler gruplar halinde okul kapısından dökülürken Deniz, Leyla ile birlikte bahçede yürüyordu.
"Kızım..." dedi Leyla koluna girerek. "Bu adam cidden taktik değiştirdi. Az önce sınıftaki o defter hamlesi neydi öyle? Yemin ederim Kaan’ın dili tutuldu!"
Deniz derin bir nefes verdi. "Biliyorum Leyla. Biliyorum ama yumuşayamam. Eğer şimdi geri adım atarsam yine eski haline dönecek. Kendi sınırlarıma saygı duymayı tamamen öğrenmesi lazım."
Tam okul kapısından çıkacakları sırada arkalarından gelen adım sesleriyle ikisi de durdu.
Teoman, elleri cebinde, tek başına arkalarından geliyordu. Aras bile yanında yoktu.
Leyla durumu anlayıp hafifçe geri çekildi. "Ben ileride bekliyorum Deniz," diyerek önden yürüdü.
Deniz arkasını dönüp Teoman’a baktı. Teoman aralarındaki bir adımlık mesafeyi koruyarak durdu.
Yüzündeki o sert ifade gitmiş, yerini yorgun ama samimi bir bakışa bırakmıştı.
"Bugün için..." dedi Teoman, sesi alçak ve sakindi. "Sınıftaki o bağırmam için özür dilerim. Kıskançlığıma yenik düştüm. Haklıydın, öyle konuşmamalıydım."
Deniz şaşırdığını belli etmemeye çalıştı. Teoman’ın bu kadar kolay ve içten özür dilemesi alışıldık bir durum değildi. "Anlamana sevindim Teoman," dedi.
Teoman hafifçe gülümsedi, ama gözlerinde kırık bir ifade vardı. "Sıra hâlâ boş kalacak Deniz. Kaan orada otursa da, başkası otursa da benim yanım sadece senin. Sen o sıraya kendi isteğinle dönene kadar ben bekleyeceğim. Sözlerle değil, eylemlerimle kanıtlayacağım."
Teoman başka tek bir kelime bile etmeden arkasını döndü ve sokağın aşağısına doğru yürümeye başladı.
Deniz onun arkasından bakakalırken göğsünün ortasındaki o sıkışma hissi derinleşti. Teoman geri adım atmıyordu, vazgeçmiyordu ve en önemlisi... Gerçekten değişmek için çabalıyordu.
Leyla yanına gelip omzuna dokundu. "Ne dedi?"
Deniz gözlerini Teoman’ın uzaklaşan karaltısından ayırmadan fısıldadı:
"Savaşın şekli değişti Leyla... Ve ben galiba bu sefer savunmamı kaybediyorum."