28.Bölüm

İyi okumalarrr

Ege sahil kasabasının sabah güneşi begonvillerin arasından süzülürken, yazlık evin ahşap kapısı alacakaranlıkta adeta yumruklanır gibi güm güm çalınmaya başladı.
Salondaki koltukta Deniz’i rahatsız etmemek için çıt çıkarmadan oturan, gözlerini bir saniye bile kırpmamış olan
Teoman, kaşlarını çatarak ayağa kalktı.
Yüzünde her zamanki o sert, tavizsiz ve uykusuzluğun getirdiği gergin ifade vardı.
Siyah tişörtünün kollarını dirseklerine kadar sıyırıp kapıya doğru yürüdü.
İçinden "Bu saatte kimse o kapıyı kıran, kemiklerini eline veririm" diye geçiriyordu.
Kapıyı hızla çektiğinde karşısında kasabanın muhtarını ve onun arkasında ellerinde tepsilerle dikilen en az beş tane neşeli teyzeyi buldu!
— "Hayırlı sabahlar evladım!" dedi Muhtar gür ve coşkulu sesiyle. "Duyduk ki bizim Deniz kızımız hastaneden yeni çıkmış, Ege havası almaya gelmiş. Hem ona geçmiş olsuna geldik hem de bizim Şaziye Teyzenin meşhur tereyağlı gözlemelerinden getirdik!"
Teoman daha "Giremezsiniz, Deniz uyuyor, gidin buradan" cümlesini tamamlayamadan teyzeler birer hışımla içeri süzüldü bile! Şaziye Teyze elindeki dumanı tüten tepsiyle doğrudan mutfağa seğirtti. Yanındaki tonton teyze ise Teoman’ın pazusunu tutup sıkmaya başladı:
— "Tüh tüh tüh! Maşallah damat, gece bekçisi gibi kapıda dikiliyorsun ama pek bir zayıf kalmışsın sen! Ye bakayım şu tereyağlı gözlemeyi, güçten düşmüşsün!" diyerek Teoman’ın daha lafa girmesine izin vermeden sıcak gözlemeyi ağzına tıkıştırdı.
Sert, karanlık, okulda herkesin adından tırstığı Teoman; gözleme ağzında, gözleri kocaman açılmış halde koridorun ortasında donup kaldı.
Hayatında ilk defa silahlı adamlara karşı değil, 65 yaşındaki tonton teyzelere karşı çaresiz kalmıştı.
O sırada merdivenlerden uykulu gözlerle, saçları dağılmış halde inen Deniz, Teoman’ın bu çaresiz ve şaşkın halini görünce tırabzanlara tutunup kahkahayı bastı.
— "Teo... Kahvaltıyı ayağına getirmişler, ne güzel işte! Niye öyle bakıyorsun?" dedi Deniz gülmekten konuşamayarak.
Teoman gözlerini kısıp, ağzındaki gözlemeyi zorla yutarak fısıldadı: "Aşkım, gülme. Yemin ediyorum bu teyzelerin elinden kurtulmak için yüzerek İstanbul’a döneceğim. Kadın kolumu sıktı ya, kas testi yaptı resmen."
Deniz koşarak aşağı indi, teyzelerin elini öpüp teşekkür etti.
Teoman ise köşede kollarını kavuşturmuş, teyzelerin ona uzattığı üçüncü gözlemeyi "Yemezsen arkandan ağlar" tehditleriyle kabul etmek zorunda kalmıştı.

Öğlene doğru kızlar "Biz biraz sahile inip güneşleneceğiz, siz ne yaparsanız yapın" diyerek evden çıktılar. Onlar gider gitmez Aras elini masaya vurup gaza geldi:
— "Bak Teo! Biz bu akşam erkekliğimizi ve mutfak becerilerimizi konuşturuyoruz! Yemeği biz yapıyoruz, kızlara Ege usulü efsane bir balık ziyafeti çekeceğiz. Deniz senin bu hamarat halini görsün de bir daha sana laf ettirmesin."
Teoman önlük takmayı kesin bir dille reddetse de Aras onun boynuna zorla pembe renkli, üzerinde "Mutfagın Kralı" yazılı bir önlük geçirmeyi başardı.
Teoman sinirle önlüğe baktı ama Aras’ın "Ulan Deniz görse bayılır, tak işte iki dakika" demesiyle sesini çıkarmadı.
— "Bak şimdi kankam," dedi Aras elindeki balık maşasını havada kılıç gibi sallayarak.
"Balık dediğin yüksek ateşte mühürlenir. Şuradan tavanın içine zeytinyağını bolca dök bakayım."
Teoman tavanın altındaki ocağı sonuna kadar açtı.
Ancak Aras acemilikle tavaya yarım şişe zeytinyağını bir anda boşaltınca, tavanın içinden tavan boyunda devasa bir alev yükseldi!
— "Aras yangın tüpü nerede?!" diye bağırdı Teoman, elindeki kevgirle alevleri söndürmeye çalışırken.
— "Ne bileyim ben Teo! Üfle, üfle geçer!"
— "Lan tavaya üflenir mi zeka küpü, benzine üflemek gibi bir şey bu!"
Mutfak saniyeler içinde kapkara, göz gözü görmez bir dumanla kaplandı.
Tavandaki duman dedektörü bağıra bağıra ötmeye başladığında Aras elindeki tezgah bezini rastgele sallıyor, Teoman ise öksürerek camları açmak için koşturuyordu.
Tam o sırada dışarıdan dönen Deniz, Leyla ve Ezgi ellerinde dondurmalarla kapıyı açtılar.
Deniz kapıyı açtığı an içeriden çıkan yoğun dumanla öksürmeye başladı.
Mutfakta yüzü gözü is içinde kalmış, saçları dağılmış ve elinde yanmış bir kevgirle duran Teoman’ı görünce dondurması elinden düşeyazdı.
— "Teo... Nükleer deneme mi yaptınız mutfakta? Neler oluyor burada?!" dedi Deniz gözlerinden yaşlar gelene kadar gülerek.
Teoman üzerindeki pembe önlüğü hışımla söküp masaya fırlattı:
"Bu zeka özürlüsü tavayı yakmasaydı her şey kontrol altındaydı. Ben sana balık buğulama yapacaktım."
Aras ise arkada öksürerek: "Mühürledik kardeşim balıkları... Biraz fazla mühürlendi, karbonlaştı sadece. Kanserojen madde oranı %90 ama tadı güzeldir eminim."
Ezgi ve Leyla gülmekten yerlere yatarken, Deniz Teoman’ın yanına yaklaştı.
Yanağındaki siyah isi parmağıyla sildi.
— "Sana kıyamam ya... Mutfak kralım benim," dedi fısıltıyla.
Teoman ise gülümsedi ama karizmayı toparlamak için hemen öksürüp ciddileşti.

Mutfak kullanılamaz hale gelince akşam yemeği için kasaba merkezindeki sahil restoranlarından birine gitmeye karar verdiler.
Kasabanın cıvıl cıvıl sahil yolunda yürürken Deniz, Teoman’ın koluna girmiş, bir yandan dondurmasını yiyor bir yandan da etrafı izliyordu.
Tam o sırada karşıdan gelen ve tatilci oldukları her hallerinden belli olan iki genç, Deniz’e bakıp kendi aralarında fısıldaşmaya başladılar.
— "Kız baya güzelmiş ya, kasabanın yerlisi mi acaba?" dedi gençlerden biri, gözlerini Deniz’den ayırmadan.
Teoman o cümleyi duyduğu an adımlarını pat diye kesti.
Deniz’in elini bıraktı. Omuzları dikleşti, çenesindeki kaslar seğirdi ve gözleri bir anda o bildik tehlikeli karanlıkla kaplandı.
— "Siz kime bakıyorsunuz lan?" dedi Teoman. Sesi, dalga seslerini bile bastıracak kadar sert ve ürkütücüydü.
Gençler, Teoman’ın devasa boyunu, geniş omuzlarını ve boynundaki damarların fırladığını görünce panikle bir adım geri çekildiler.
— "Yok abi... Biz dondurmaya bakıyorduk..." dediler kem küm ederek.
— "Dondurmaya bakıyordunuz öyle mi? Yürüyün gidin, belanızı benden bulmayın, ikinizi de şu denize fırlatırım!" dedi Teoman adımlarını onların üzerine doğru atarak.
Deniz hemen Teoman’ın önüne geçip iki eliyle onun sert yüzünü tuttu. "Teo! Saçmalama, çocukların bir şey yaptığı yok! Hem ben sadece sana bakıyorum, bilmiyor musun?"
Teoman, Deniz’in yumuşacık ellerini yüzünde hissedince bütün siniri bir anda söndü.
Derin bir nefes alıp Deniz’in belini kavradı ve kendine doğru çekti.
— "Çok tatlı oluyorsun söylenirken... Ama yine de kimse sana öyle bakamaz Deniz kızı. Şalterlerim atıyor, elimde değil. Seni kıskanmaktan beynim dönüyor."
— "Kıskanç odun seni," dedi Deniz gülümseyerek, Teoman’ın göğsüne hafifçe vurarak. "Ayrıca ben seni daha çok kıskanıyorum, okulda kızlar etrafında dolanırken sesim çıkmıyor sanma."
Teoman’ın tek kaşı kalktı, dudağının kenarıyla gülümsedi: "Öyle mi? Demek kıskanıyorsun?"
— "Konuyu kapat Teo, yürü gidiyoruz," dedi Deniz utançla kafasını çevirerek.
Gecenin ilerleyen saatlerinde eve döndüklerinde herkes yorgunluktan odalarına çekilmişti.
Aras salondaki koltukta horlayarak uyuyor, Ezgi ve Leyla da odalarında mışıl mışıl uyuyordu.
Deniz, Ege’nin serin rüzgarını hissetmek için sessizce bahçeye çıktı.
Verandadaki ahşap salıncağa oturdu. Yıldızlar gökyüzünü bir elmas gibi süslemişti.
Birkaç dakika sonra arkasından gelen adım sesleriyle gülümsedi.
Teoman elinde iki kupa sıcak çikolatayla gelip yanına oturdu. Kupalardan birini Deniz’e uzattı.
— "Uyumadın mı hâlâ?" dedi Teoman, sesinde o sadece Deniz’e özel olan yumuşak tonla.
— "Yok... Gün o kadar güzel ve eğlenceliydi ki, uyuyup günü bitirmek istemedim Teo," dedi Deniz, kupadan bir yudum alarak.
"Her şey o kadar huzurlu ki... Bütün o yaşanan kâbuslardan, depodan, hastaneden sonra burası bana rüya gibi geliyor.
İnsan bazen korkuyor, nazar değecek ya da yine bir şey olacak diye."
Teoman kolunu Deniz’in omzuna atıp onu kendine çekti.
Kızın saçlarına derin bir öpücük kondurdu. "Korkma. Ben yanındayım. Ne pahasına olursa olsun o huzuru kimsenin bozmasına izin vermem artık."
Tam o sırada, bahçe kapısının altından hafif bir tıkırtı ve metalik bir ses geldi.
Teoman anında pürdikkat kesildi. Gözleri karanlık sokak kapısına kilitlendi.
Deniz de kaşlarını çatarak o tarafa baktı.
Sokak lambasının cılız ışığında, bahçe kapısının altından içeriye doğru itilmiş siyah bir zarf duruyordu.
Teoman kaşlarını çatarak ayağa kalktı. Deniz’e "Burada kal, sakın kımıldama" işareti yapıp hızlı ve sessiz adımlarla bahçe kapısına yürüdü.
Kapıyı anında açıp sokağa baktı ama sokak zifiri karanlık ve bomboştu! Sadece rüzgarın uğultusu ve uzaktan gelen dalga sesleri vardı.
Teoman yerden siyah zarfı aldı. Zarf ağır ve kaliteli bir kağıttandı.
Üzerinde hiçbir isim ya da adres yazmıyordu. Sadece arkası kırmızı bir balmumuyla mühürlenmişti.
— "Teo... O ne? Kim gelmiş bu saatte?" dedi Deniz, salıncaktan kalkıp panikle Teoman’ın yanına gelerek.
İçini aniden garip ve buz gibi bir huzursuzluk kaplamıştı.
Teoman başparmağıyla balmumunu kırıp zarfı açtı. İçinden sert, siyah bir kartvizit çıktı. Kartın üzerinde beyaz, keskin harflerle yazılmış tek bir cümle duruyordu:
"Ege tatiliniz çok sevimli gidiyor Deniz... Ama unuttuğunuz bir şey var: Yarım kalan hesaplar kapatılmadan hiçbir hikaye mutlu sonla bitmez. Çok yakında görüşeceğiz."
Deniz karttaki yazıyı okuduğu an nefesi boğazında tıkandı.
Yüzündeki bütün renk çekildi, elleri tir tir titremeye başladı. Başını hızla Teoman’a çevirdi.
Teoman’ın elindeki kartvizit avucunun içinde hışırdayarak buruştu.
Çenesindeki kemikler kenetlendi, boynundaki damarlar fırladı. Gözlerindeki o karanlık, tehlikeli ve acımasız ifade katlanarak geri dönmüştü.
Zarfı getiren her kimse, hâlâ çok yakınlarda, karanlığın içinden onları izliyor olabilirdi.
Teoman bahçe kapısını ardına kadar açıp karanlık sokağa doğru bir adım attı.
Sesini kısıp ürkütücü bir soğukkanlılıkla fısıldadı:
— "Deniz... Hemen içeri gir ve Aras’ı uyandır. Kapıları kilitleyin."
Arkadaşlar yorum yaparsanız sevinirim.
İyi akşamlarrr