35.Bölüm

Okulu asıp gittikleri o birkaç günlük ege kaçamağının ardından İstanbul’un gri, rüzgarlı sabahı Deniz’in odasının pencerelerine vuruyordu.
Deniz, alarmın sesiyle gözlerini açtığında içini hafif bir sıkıntı kapladı.
Ege’deki o özgür, huzurlu havadan sonra yeniden okula ve ne yazık ki Teoman’ın her adımını gözetleyen o aşırı korumacı tavırlarına dönüyordu.
Aynanın karşısına geçip okul üniformasını giydi.
Saçlarını tarayıp makyaj yaptı ve aşağı indiğinde, Teoman’ın siyah SUV’si kapının önünde bekliyordu.
Teoman her zamanki gibi heybetli duruşu ve o sert yüz hatlarıyla araca yaslanmıştı.
Deniz’i gördüğü an gözlerindeki pırıltı artsa da bakışları anında kızın üzerindeki formayı baştan ayağa tartmaya başladı.
— "Günaydın güzelim," dedi Teoman, eğilip Deniz’in yanağına bir öpücük kondurarak.
— "Günaydın Teo..." dedi Deniz, sesinde belirgin bir yorgunlukla.
Arabaya bindiklerinde Teoman’ın ilk işi Deniz’in eteğine bakıp kaşlarını çatmak oldu.
— "Deniz, bu etek Ege’ye gitmeden önce de mi bu kadar kısaydı? Bana mı öyle geliyor?"
Deniz derin bir nefes alıp gözlerini devirdi: "Teoman, okulun standart eteği işte.
Her zaman ne giyiyorsam o. Lütfen daha sabahın sekizinde başlama."
Teoman arabayı çalıştırırken çenesini sıktı:
"Başlamak değil Deniz, uyarıyorum. Okula dönüyoruz, ben yine koridorlarda sağa sola bakmaktan ders dinleyemeyeceğim senin yüzünden."
Deniz başını cama çevirdi. İçinde bir şeylerin düğümlendiğini hissetti.
Eskiden bu kıskançlıklar belki kulağa tatlı geliyordu ama artık gerçekten darlamaya, nefes aldırmamaya başlamıştı.Ve bayıyordu

Okulun bahçesine girdiklerinde ortam kalabalıktı.
Aras ve Leyla el ele onlara doğru yürüyordu.
Teoman arabadan inip Deniz’in elini yine o sahiplenici tavrıyla sımsıkı tuttu.
Aras ve Leyla yaklaştığında, Teoman’ın Aras’a olan sitemli bakışları yumuşamıştı.
Leyla onun için bir kardeş gibiydi ve Aras’ın samimiyetine güvendiği için aralarındaki o kırgınlık buzları erimeye başlamıştı.
— "Ooo, ekibin başı da gelmiş!" dedi Aras sırıtarak. "Teo, hâlâ bana çatık kaşla bakmıyorsun değil mi ?"
Teoman hafifçe gülümsedi, Aras’ın omzuna dostça vurarak: "Uzatma Aras. Leyla’yı üzmeyeceğini bildiğim için bir şey demiyorum. Ama gözüm üstünüzde."
Leyla rahat bir nefes alıp Deniz’e sarıldı: "Sonunda ya! Barıştıklarına çok sevindim Deniz."
Deniz gülümsemeye çalıştı ama zihni hâlâ Teoman’ın arabada söylediklerindeydi.
Teoman herkese karşı makul olabiliyordu ama konu Deniz olunca adeta kontrolünü kaybedip bir hapishane gardiyanına dönüşüyordu bu da çok can sıkıcı bi şeye dönüşüyordu.

Ders zili çalmak üzereyken koridorda yürümeye başladılar.
Yan sınıftan Berk adında bir çocuk, Deniz geçerken sadece nazikçe "Hoş geldin Deniz, tatil nasıl geçti?" diye sordu.
Çocukta en ufak bir kötülük ya da yılışıklık yoktu.
Ancak Teoman bir anda adeta çıldırdı.
Deniz’in kolunu sertçe tutup arkasına çekti ve Berk’in üzerine doğru bir adım attı:
— "Sana mı soracağız nasıl geçtiğini birader? İ önüne bak, sana mı kaldı Deniz’e hal hatır sormak?!"
Berk neye uğradığını şaşırıp geri çekildi: "Abi ben sadece selam verdim..."
— "Verme ulan selam melam!" diye gürledi Teoman.
İşte o an Deniz için bardak tamamen taştı.
Okulun ortasında, herkesin gözü önünde Teoman’ın bu aşırı, sebepsiz ve insanı rezil eden tavrı Deniz’in içindeki bütün ipleri kopardı.
Deniz öfkeyle öne atıldı, Teoman’ın kolunu tutup onu sertçe geriye itti!
— "Yeter Teoman! YETER!"
Koridordaki herkes bir anda sustu. Teoman neye uğradığını şaşırarak Deniz’e baktı.
Deniz’in gözlerinden alev fışkırıyordu.
— "Asıl sen ne yapıyorsun?!" diye bağırdı Deniz, parmağını Teoman’a doğru sallayarak. "
Sadece 'hoş geldin' diyen bir çocuğa bağırıp çağıramazsın! Sen benim sevgilimsin Teoman! Benim sahibim, korumam ya da gardiyanım değilsin!"
Teoman’ın yüzü kaskatı kesildi: "Ben seni koruyorum Deniz—"
— "Beni korumuyorsun, beni boğuyorsun!" dedi Deniz, sesi kararlı bir şekilde. "Bıktım artık senin bu anlamsız kıskançlıklarından! Etek boyumdan kiminle selamlaştığıma kadar her şeye karışmandan YORULDUM! Bana hiç mi güvenmiyorsun sen?!"
— "Güvenmekle ne alakası var, ben etraftakilere güvenmiyorum!"
— "Hayır, sen bana güvenmiyorsun!" dedi Deniz. "Ben bir bireyim Teoman! Benim de bir hayatım var. Senin bu baskın altında yaşamayacağım!"
Aras ve Leyla şaşkınlıkla olanları izlerken, Teoman ilk defa Deniz’i bu kadar ciddi ve öfkeli görüyordu.
— "Aramıza mesafe koyuyoruz Teoman," dedi Deniz, sesini buz gibi bir tona çekerek. "Bana alan tanımayı ve bana güvenmeyi öğrenene kadar benimle konuşma, yanıma da yaklaşma!"
Deniz arkasını dönüp hızlı adımlarla koridordan uzaklaştı.
Leyla da hemen arkasından koştu. Teoman ise koridorun ortasında taş kesilmiş gibi donakaldı.

Öğle arasında Teoman kantindeki bir masada tek başına oturuyordu.
Gözü sürekli kapıdaydı. Deniz’in girmesini, en azından bir anlığına ona bakmasını bekliyordu.
Deniz, Leyla ile birlikte kantine girdi. Teoman hemen ayağa kalkıp ona doğru adımladı:
— "Deniz... Lütfen iki dakika konuşalım."
Deniz, Teoman’ın yüzüne bile bakmadan yanından kayıp geçti. Sanki orada dev gibi Teoman yokmuş da boş hava varmış gibi davranıyordu.
Teoman’ın elini uzatıp tutmasına bile fırsat vermeden Leyla’nın koluna girip arka masaya geçti.
Teoman olduğu yerde kaldı. Göğsüne oturan o ağır kütle her geçen saniye daha da büyüyordu.
İlk defa Deniz onu tamamen yok sayıyordu.
Aras gelip Teoman’ın omzuna elini koydu:
— "Oğlum... Bayağı sert kayaya çarptın bu sefer. Kız haklı Teo, fena boğdun onu."
Teoman şakaklarını sıktı: "Konuşmuyor bile benimle Aras... Yüzüme bakmıyor lan!"

Okul bittiğinde Teoman hemen okul kapısının önünde beklemeye başladı.
Deniz çantasını takıp dışarı çıktığında teomanı gördü onunla dahaçok muhattap olmamak için yanından gecmeye çalıştı ama Teoman tekrar önüne geçti. Bu sefer sesi çaresiz ve mahcuptu:
— "Deniz... Ben arabayla bırakayım seni. Lütfen yapma böyle, bir dinle beni."
Deniz durdu. Gözlerinin içine öyle soğuk ve mesafeli baktı ki, Teoman’ın o an içindeki bütün cesaret kırıldı.
— "Ben otobüsle döneceğim Teoman," dedi Deniz, düz bir sesle. "Bana söylediklerimi düşünmen için zaman veriyorum. Peşimden gelme."
— "Deniz, yapma gözünü seveyim... Söz veriyorum bir daha karışmayacağım, tek kelime etmeyeceğim. Sadece konuş benimle..."
Deniz hiç istifini bozmadı. "İyi akşamlar Teoman," deyip yanından hızla yürüyüp gitti.
Otobüs durağına doğru ilerlerken Teoman aradaki mesafeyi koruyarak, sırf başına bir şey gelmesin diye arkasından adım adım yürümek kaldı çünkü buna hem mecbur hemde zorunda kaldı.
Yaklaşamıyordu, dokunamıyordu, sadece uzaktan çaresizce izleyebiliyordu.
Teoman, Deniz’i koruyayım derken onu kendi elleriyle nasıl uzaklaştırdığını ve bu sefer öyle tek bir özürle affedilmeyeceğini acı bir şekilde anlıyordu.
Kendi hatasını telafi edebilecek miydi buda canını çok fazla acıtıyordu.
Deniz eve gidip biraz düşündü ve kendi uykuya bıraktı.

Şimdi Teoman ise için o gururlu günlerin bittiği, Deniz’in peşinde günlerce sürüp kendini affettirmeye çalışacağı uzun ve zorlu bir dönem başlıyordu kendisi yapmıştı bunu...
Arkadaşlar yorum yapmayı ve beğenmeyi unutamayın...
Sabah okuyanlar için günaydın
Gece okuyanlar için iyi gecelerrr