Bölümler 15Şu an: 9. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Anlaşmanın Onuncu Günü
Kandilli, 1989
Süreyya Yalın, Halit Sencer’in yalan söylediğini ilk kez yüzüne bakarken değil, paltosunu çıkarırken anlamıştı. İnsanlar büyük yalanların büyük hareketlerle ele verildiğini sanırdı. Ses titrer, gözler kaçırılır, eller birbirine dolaşırdı. Halit’in sesi titrememişti. Gözleri de kaçmamıştı. Yalnızca her gelişinde sağdaki büyük askıya bıraktığı paltosunu o akşam sol tarafa asmıştı. Islak kumaştan yükselen yağmur kokusu ceviz kaplı küçük salona yayılırken, yıllardır bildiği bir evde ilk kez nereye ait olduğunu unutmuş bir adam gibi davranmıştı.
Konağın Boğaz’a bakan pencerelerinde kasım yağmuru ince çizgiler bırakıyordu. Kandilli İskelesi’ne yanaşan son vapurun düdüğü duyulmuş, bahçedeki limon ağaçlarının yaprakları rüzgarla birbirine sürtünmüştü. Feride Hanım o yıllarda konağa yeni gelmişti; gümüş tepside iki fincan kahveyi bırakıp çıkarken Halit’in önüne şekerlik koymuştu. Halit şekersiz içerdi. Süreyya bunu düzeltmedi. Sevdiğiniz insanı sınamak için bazen yalnızca yanlış bir şekerlik yeterdi.
Halit fark etmedi.
Otuz yedi yaşındaydı. Koyu renk takım elbisesinin üzerinde tek damla yağmur kalmamış, saçları geriye taranmıştı. Devlet koridorlarında yükselmeye başladığından beri yüzüne yerleşen o dikkatli ifade, onu olduğundan daha yaşlı gösteriyordu. İnsanlarla konuşurken karşısındakinin cümlesini değil, o cümlenin bir gün nerede kullanılabileceğini dinlerdi. Süreyya bu özelliğini yıllarca zeka sanmıştı.
Belki bir kısmı gerçekten zekaydı.
Kalanı açlıktı.
“Beni neden çağırdığını söylemeyecek misin?” diye sordu Halit.
Süreyya, pencerenin önündeki küçük masada duran lacivert dosyaya bakmadı. Dosyanın varlığını fark etmesini bekledi. Halit odaya girdiği anda görmüştü; fakat görmemiş gibi yapıyordu.
“Sen söyle,” dedi. “Neden geldin?”
Halit’in ağzının kenarında, yalnız ona gösterdiği eski gülümseme belirdi. “Seni görmek için.”
Bu cümle bir yıl önce söylenseydi Süreyya inanırdı. İki yıl önce, Çubuklu’daki yazlık sinemanın çıkışında Halit elini ilk kez tuttuğunda, bir adamın bütün hayatı boyunca yalnızca kendisine doğru yürüyebileceğini sanacak kadar genç değildi; fakat buna inanacak kadar âşıktı. Halit, Süreyya’nın sevdiği şiirleri ezbere bilir, Beyoğlu’ndan aldığı plakları konağın kayıkhanesinde onunla dinler, bir toplantıda herkes konuşurken yalnız onun sustuğunu fark ederdi.
Süreyya onu, kendisini gördüğü için sevmişti.
Halit ise görülmenin, sahip olunmakla aynı şey olduğunu sanmıştı.
“Beni dün de görebilirdin,” dedi Süreyya. “Vakıftaki toplantıya gelmedin.”
“Ankara’dan heyet vardı.”
“Yoktu.”
Halit’in yüzündeki gülümseme kaybolmadı. Yalnızca yerini değiştirdi; sıcaklığını yitirip nezakete dönüştü. “Beni mi araştırdın?”
“Sana inanmak için araştırdım.”
“Arada fark var mı?”
“Bundan sonra olacak.”
Süreyya dosyayı masanın üzerinden ona doğru itti. İçinde Haydarpaşa Limanı’ndan son altı ayda çıkan on yedi konteynere ait değiştirilmiş denetim kayıtları, üç gümrük memurunun tayin yazısı, Arel Nakliyat’ın paravan şirketlerine yapılan ödemeler ve Halit’in makamındaki daktilodan çıktığı bilirkişi tarafından doğrulanmış iki talimat vardı. Belgeleri ona Cemal Yalın getirmişti. Orhan Karahan, zincirin banka tarafını bulmuştu. Aylin henüz üniversitedeydi; fakat üç şirketin aynı muhasebeciye bağlandığını, vakfın burs hesabındaki küçük bir tutarsızlıktan çıkarmıştı.
Halit dosyanın ilk sayfasını çevirdi. Sonra ikincisini. Yüzü üçüncü sayfada değişti.
“Bunları kim verdi?”
“Gerçek olmadıklarını söylemedin.”
“Kim verdi, Süreyya?”
“Bu soruyu sorman bile aklımdaki sorular için yeterli.”
Halit ayağa kalktı. Odanın içinde bir kez yürüdü. Pencerenin önünde durduğunda Boğaz’ın karanlık suyunda karşı kıyının ışıkları titriyordu. Bir zamanlar aynı pencerede durmuş, Süreyya’ya bu evin fazla büyük ve fazla sessiz olduğunu söylemişti. Evlendiklerinde burada yaşamayacaklarını, kendilerine ait daha küçük bir ev alacaklarını anlatmıştı. Süreyya o zaman, bir erkeğin onun için gelecek zamanla cümle kurmasını sevginin en sağlam biçimi sanmıştı.
Şimdi Halit’in bütün gelecek zamanları başkalarının geçmişini silmek için kullandığını görüyordu.
“Cemal,” dedi Halit. “Bunları sana Cemal verdi.”
Süreyya cevap vermedi.
“Orhan da işin içinde.”
“İçinde oldukları şeyin adı suç değil.”
“Bunu sen belirleyemezsin.”
“Hayır.” Süreyya fincanını tabağına bıraktı. Porselenden ince, temiz bir ses çıktı. “Mahkeme belirler.”
Halit ona döndü. İlk kez yüzündeki denetim bütünüyle kaybolmuştu. “Bu dosya dışarı çıkarsa yalnız beni yakmaz.”
“Biliyorum.”
“Arel’i, limandaki insanları, bakanlıktaki iki genel müdürü, vakfınızın bağışçılarını da içine çeker. Yalınların adı kirlenir. Karahanların şirketleri soruşturmaya girer.”
“Biliyorum.”
“Babanın kurduğu vakıf kapanabilir.”
“Onu da biliyorum.”
Halit birkaç saniye konuşmadı. Süreyya’nın kararını değiştirmek için neyi kaybetmekten korktuğunu arıyordu. Yıllardır insanları böyle çözerdi. Makam, para, aile, itibar. Herkesin bir zayıf yeri olduğuna inanırdı. Süreyya’nın zayıf yerini de bildiğini sanıyordu. Yanına geldi. Diz çökmedi; Halit Sencer hiçbir zaman kimsenin önünde diz çökecek bir adam değildi. Yalnızca ellerini koltuğun iki yanına koyup yüzünü onun hizasına indirdi.
“Benimle gel,” dedi. “Bu gece.”
Süreyya ona baktı.
“Nereye?”
“Önce Roma’ya. Sonra nereye istersen.”
“Dosya?”
“Burada kalır.”
“İnsanlar?”
“Kendi seçimlerinin sonucunu yaşar.”
Süreyya o anda, Halit’in kendisini sevdiğine inandı.
Bu, gerçeği daha kolaylaştırmadı. Daha korkunç yaptı.
Çünkü Halit onu gerçekten seviyordu; yalnızca sevgisinin önüne çıkan herkesin yok olmasını doğal bulacak biçimde seviyordu. Ona bir hayat teklif ederken başka insanların hayatlarını cümlenin dışında bırakabiliyordu. Süreyya’nın elini tutarken, o ele bulaştırdığı kanı görmüyordu.
“Sana bir şey soracağım,” dedi Süreyya. “Doğru cevap verirsen bu gece seninle geleceğim.”
Halit’in yüzündeki umut, onu neredeyse zayıf gösterdi. “Sor.”
“Gümrük memuru Nihat Arca’nın evine uyuşturucuyu sen mi koydurdun?”
Halit’in elleri koltuğun kenarında hareketsiz kaldı.
Nihat Arca, değiştirilmiş konteyner raporunu imzalamayı reddetmişti. İki hafta sonra evinde yapılan aramada uyuşturucu bulunmuş; tutuklanırken on yaşındaki kızı apartman kapısında babasının ayakkabısız götürülmesini izlemişti. Halit cevap vermedi.
Süreyya başını çok az salladı. “Yanlış cevap.”
Ayağa kalktı. Halit de doğruldu.
“Beni seçtiğini sanıyorsun,” dedi Süreyya. “Oysa bana, senin suçlarının yanında durabileceğim bir yer teklif ediyorsun. Bu seçim değil.”
“Cemal’i seçiyorsun.”
“Doğru olanı seçiyorum.”
“Bana bunu Cemal’in cümleleriyle söyleme.”
“Beni sevdiğini söylerken bile başka bir erkeği düşünüyorsun. Kaybettiğin şey ben değilim, Halit. Üzerimde kurduğunu sandığın üstünlük.”
Halit’in yüzü ilk kez bütünüyle sertleşti. “O dosya savcılığa giderse aileni de koruyamam.”
“Beni hiç korumadın.”
Süreyya parmağındaki yüzüğü çıkardı. Halit’in annesinden kalmış, ortasında koyu yeşil bir taş bulunan eski bir yüzüktü. Masanın üzerine bırakmadı. Halit’in avucunu açıp yüzüğü içine koydu.
“Yalnızca yanında durursam bana dokunmayacağını vaat ettin.”
Halit parmaklarını yüzüğün etrafında kapattı. “Bunun sonu burada kalmaz.”
“Kalmasın.”
“Cemal Yalın, Orhan Karahan… Hepsi bunun bedelini öder.”
“Beni tehdit ederek beni sevdiğine inandırmaya çalışma.”
“Seni tehdit etmiyorum.” Halit’in sesi yeniden sakinleşmişti. Bu sakinlik, öfkesinden daha tehlikeliydi. “Senden sonra olacakları söylüyorum.”
Süreyya kapıya yöneldi. Feride Hanım’ı çağırmadı. Halit bu eve kendi ayaklarıyla gelmişti; yine kendi ayaklarıyla çıkabilirdi.
Arkasından sesi geldi.
“Bir gün senin çocuklarınla benim çocuklarım aynı masaya oturursa, bu geceyi hatırla.”
Süreyya durdu fakat dönmedi.
“Benim çocuklarım olmayacak.”
Halit’in cevabı gecikmedi. Sanki bu cümleyi ondan yıllar önce duymuş, itirazını çoktan hazırlamıştı.
“İnsan korktuğu geleceği yalnızca karar vererek yok edemez.”
Süreyya arkasına dönmedi. Çünkü dönerse Halit’in yüzünde tehditten daha korkunç bir şey göreceğini biliyordu: kesinlik.
“Eder,” dedi. “Bazen bir kadın, kendisinden sonra başlayacak bir savaşı engellemek için kendi hayatından vazgeçer.”
“O zaman savaş senin çocuklarına kalmaz.” Halit’in sesi karanlık koridorda ağır ağır ona ulaştı. “Ama bu, başka birinin çocuğunun senin yerine o masaya oturmayacağı anlamına gelmez.”
Süreyya o gece Halit’in sözlerini bir tehdit sanmıştı.
Yıllar sonra Leyla’yı o masada gördüğünde, bunun bir kehanet değil, nesilden nesle aktarılmış bir hesap olduğunu anlayacaktı.
Halit o gece konaktan ayrıldı. Süreyya'nın hiç çocuğu olmadı, fakat Leyla'sı olmuştu.
Dosyanın bir kopyası ertesi sabah savcılığa gitti. Asıl soruşturma siyasi müdahalelerle kapatıldı; Nihat Arca iki yıl sonra beraat etti ama görevine dönemedi. Halit makamını kaybetmedi. Yalnızca yükselmesi durdu. Arel’le kurduğu düzen yerin altına indi. Cemal Yalın ve Orhan Karahan, kapatılan dosyanın izini hayatlarının sonuna kadar sürmeye devam etti.
Halit ise yıllar boyunca oğluna aynı hikayeyi anlattı:
Bir Yalın kadını onu yarı yolda bırakmış, bir Karahan elindekileri çalmış, Cemal Yalın da sevdiği kadını ona karşı kullanmıştı.
Turgut Sencer, babasının suçlarını değil; aşağılanmasını miras aldı.
⁂
Anlaşmanın onuncu sabahında Ömer’le aynı masada kahvaltı ederken, otuz yedi yıl önce kurulmuş bir cümlenin hayatımıza doğru yürüdüğünü henüz bilmiyordum.
Benim bildiğim, önümdeki krepin soğuduğu ve Ömer’in sekiz dakikadır gazetenin aynı sütununa baktığıydı.
Yeniköy’deki ev, gecenin kavgasından sonra olması gerekenden daha düzenliydi. Görevliler kırılan camları toplamış, çalışma odasındaki plakları tek tek kılıflarına koymuş, devrilen lambayı kaldırmıştı. Benim odamaysa kimse dokunmamıştı. Açık valiz hala yatağın yanında duruyor, kıyafetlerim koltuğun üzerinden yere sarkıyor, beyaz kurdele halının üzerinde ince bir soru işareti gibi kıvrılıyordu.
Ömer’in evi, benim öfkemin sınırına saygı göstermişti.
Ömer’in kendisi göstermeye çalışıyordu.
Bu ikisi aynı şey değildi.
Masada Onur da vardı. Bilgisayarını kahvaltı tabağının yanına koymuş, bir yandan tost yerken bir yandan gece konağın çevresinde yakalanan iki aracın görüntülerini inceliyordu. Aytaç, annesinin fizik tedavi randevusunu telefonda teyit ediyor; Murat, Londra’daki hukuk ekibinden gelen on yedi sayfalık sözleşmenin yalnızca üçüncü maddesine bakarak sessizce yaşlanıyordu. Selim kapının yanında ayakta değildi. Sabah altıda kızını okula bırakmak için çıkmıştı. İnsanların Ömer’in çevresinde yalnızca silah taşıdığı sanılabilirdi. Oysa bazen servis kaçıran çocukların saçını örüyor, annelerini doktora götürüyor, boşanma duruşmasına yetişiyorlardı.
Normal hayat, tehlikenin izin verdiği boşluklarda inatla sürüyordu.
“Dokuz buçukta Medeni Usul,” dedim.
Ömer gazetenin üzerinden bana baktı. “Programını biliyorum.”
Alayla güldüm. “Bunu romantik bulmam mı gerekiyor, endişe verici mi?”
Onur tostundan küçük bir ısırık aldı. “Seçeneklerin birbirini dışladığından emin değilim.”
Ömer gözünü ondan ayırmadan, “Saat sekizde Levent’te olman gerekmiyor muydu?” dedi.
“Toplantı çevrim içi.”
“Artık değil.”
Onur bilgisayarını kapattı. “Bu evde ifade özgürlüğü coğrafi şartlara bağlı.”
Aytaç telefonunu kapatırken güldü. “Geç kalırsan Ömer seni ifade özgürlüğünle beraber Maslak’a gönderir.”
“Zaten gönderdi.” Onur ayağa kalktı, benim tabağımdan bir zeytin aldı. “Akşam görüşürüz. Eğer aranızdaki soğuk savaş yüzünden evin ısıtma sistemi tekrar hata verirse beni aramayın. Sistem duygusal gerilim ölçmüyor.”
“Henüz,” dedim.
Onur bana başıyla selam verip çıktı. Murat dosyalarını topladı. Aytaç annesini almaya gideceği için şirket aracını kullanmayacağını söylediğinde Ömer, şoförün çoktan evinin önünde olduğunu belirtti. Aytaç şaşırmadı. Yalnızca ceketini giyerken, “Bir gün benim programımı benden önce bilmemeni istiyorum,” dedi.
“Takvimini güncelle,” dedi Ömer.
“Mesele bu değildi.”
“Biliyorum.”
Bir dakika sonra masada yalnız kalmıştık.
Ömer’in önünde şekersiz kahve, benim önümde soğumuş çay vardı. Pencerelerin ardından Boğaz kurşuni bir sabaha uyanıyordu. Bahçedeki ıhlamur ağacının çıplak dalları rüzgarda hafifçe hareket ediyor; sahil yolundan geçen araçların sesi kalın camların ardından uzak bir uğultu olarak geliyordu.
“Bugün okula gideceğim,” dedim.
“Selim götürecek.”
“Tek başıma gideceğim.”
“Hayır.”
“Dün gece kendi hayatımla ilgili kararları kendim vereceğimi söyledim.”
“Ben de güvenlik maddelerinin devam ettiğini söyledim.”
“Sen her cümlenin arkasına anlaşmayı koyunca haklı olmuyorsun.”
“Haklı olmaya çalışmıyorum.” Gazeteyi katladı. “Seni hayatta tutmaya çalışıyorum.”
İçimdeki ilk ses, yine başladı, dedi.
İkincisi, dün gece bir adamı senin yüzünden şehirden silebileceğini düşündüğünü söyledi, emniyet kemerini tak, diye karşılık verdi.
İki iç sesimin de daha az dramatik bir meslek seçmesini isterdim.
“Cihan orada olacak,” dedim.
Ömer’in yüzünde hiçbir şey değişmedi. Kahve fincanının kulpunu tutan başparmağı bir milim aşağı kaydı.
“Fakülteye kayıtlı olduğuna göre ihtimal yüksek.”
“Birlikte çalışacağız.”
“Ders için mi?”
“Bu sorunun eğitim hayatımla ilgilendiğine inanmak isterdim.”
“İnanma.”
Ömer kıskançlığını saklamadığında konuşmak daha kolay olmuyordu. Tam tersine, karşımdaki duvara bir kapı çiziyor ama anahtarını vermiyordu.
“Dün onu tehdit ettin.”
“Evet.”
“Bugün aynı şeyi yapmayacaksın.”
“Bugün onunla konuşmayacağım.”
“Bu bir söz mü?”
“Bu, bugün için verdiğim karar.”
“Aradaki fark?”
“Sözümü sen bozabilirsin. Kararımı yalnız ben.”
“Ne kadar rahatlatıcı.”
Sandalyemi itip kalktım. Ömer de aynı anda ayağa kalktı. Bana yaklaşmadı. Dün geceki arabada irademe rağmen beni taşıdığı için özür dileyeceğini söylemişti. Henüz dilememişti. Fakat o sabahtan beri benimle arasındaki mesafeyi, görünmez bir cetvelle ölçüyormuş gibi dikkatle koruyordu.
Bu kadar dikkatli olması, temasından daha fazla fark ediliyordu.
“Leyla.”
Çantamı omzuma taktım. “Ne?”
“Dün gece için…”
Bekledim.
Ömer kolay özür dileyen bir adam değildi. Kendini haklı bulduğu için değil; söylediği her kelimeyi sonucuyla birlikte üstlendiği için. Ağzından çıkan bir özrün, yalnızca pişmanlık değil, davranış değişikliği borcu olduğunu biliyordu.
“Seni oradan çıkardığım için özür dilemiyorum,” dedi. “Aynı koşullarda yine çıkarırım.”
Kaşlarımı kaldırdım. “Harika başladın.”
“Seni herkesin önünde taşıdığım için özür diliyorum. Öfkemin bedelini sana ödetmemeliydim.”
“Bir daha yapacak mısın?”
Bakışları yüzümde kaldı. Dürüst cevapla doğru cevap arasında kısa bir savaş yaşandı.
“Bana aynı korkuyu yeniden yaşatırsan,” dedi, “daha iyi bir yöntem bulmaya çalışacağım.”
İstemeden burnumdan kısa bir nefes verdim. “Bu, özür tarihinin en tehditkâr dipnotu olabilir.”
“Kabul ettiğin anlamına geliyor mu?”
“Hayır.”
“Düşüneceğin anlamına?”
“Geç kalıyorum.”
Kapıya yürüdüm. Ömer peşimden gelmedi. Antrede Selim beni bekliyordu. Koyu renk paltosunun altında kravat yerine ince bir kazak giymişti. Sağ bileğinde, çocukların yaptığı renkli iplerden bir bileklik vardı.
“Kızın mı yaptı?” diye sordum.
Selim bileğine baktı. Sert yüzünde çok küçük bir yumuşama oldu. “Dün gece bitirdi.”
“Güzelmiş.”
“Üç düğümü yanlış.”
“Belki tasarımdır.”
“Annesi de öyle söyledi.”
Kapı açılırken arkamdan Ömer’in sesi geldi. “Kampüsün kuzey kapısı kullanılmayacak. Ders çıkışında plan değişirse önce Selim’e söyle.”
Dönmeden elimi kaldırdım. Bu hareketin ‘duydum’ mu, ‘sus’ mu anlamına geldiğini ben de bilmiyordum.
Ömer ikincisi olduğunu düşündü.
Haklıydı.
⁂
Üniversitenin Ortaköy’deki taş avlusuna girdiğimde, hayatımın son on gününü biri yanlışlıkla başka bir tür romana taşımış gibi hissettim.
Avluda öğrenciler kahvelerini taşıyor, merdivenlerde sınav tarihini tartışıyor, kantinin önündeki kediler insanlığın bütün suçlarından habersiz biçimde güneş gören taşlara uzanıyordu. Çırağan Caddesi’nden korna sesleri geliyor, Boğaz’dan yükselen rüzgar eski binanın kemerli geçitlerinde dolaşıyordu. Dünya, kimsenin beni takip etmediği ve hiçbir anlaşmanın günlerini saymadığım eski hâline benzeyecek kadar sıradandı.
Sıradanlık bazen insanın canını acıtıyordu.
Cihan beni ana merdivenlerin yanında bekliyordu. Elinde iki karton bardak ve kolunun altında benim geçen hafta kütüphanede unuttuğum kırmızı dosya vardı. Dün gece Süreyya Hala’nın terasında yaşananlardan sonra yüzünde açıklama bekleyen bir ifade olacağını sanmıştım. Yoktu.
Yalnızca yorgun görünüyordu.
“Kahve,” dedi, bardaklardan birini uzatarak. “Sade. Tarçın koydurmadım çünkü geçen sefer tarçının kahveye karşı işlenmiş bir suç olduğunu söylemiştin.”
“Ben böyle mantıklı şeyler söylüyorum.”
“Bazen.”
Dosyayı aldım. “Dün için—”
“Dün için hiçbir şey söylemek zorunda değilsin.”
“Ömer’in yaptığı normal değildi.”
“Değildi.” Cihan bunu yumuşatmadı. “Ama sen bugün buradasın. Önce bunun senin kararın olup olmadığını bilmem yeterli.”
“Benim kararımdı.”
Bakışları omzumun üzerinden kapının dışında duran araca kaydı. Selim direksiyonda görünmüyordu ama orada olduğunu ikimiz de biliyorduk.
“Sınırları olan bir karar,” dedi.
“Bütün kararların sınırı vardır.”
“Onunkiler biraz zırhlı.”
Güldüm. Cihan da gülümsedi. Bu, terastaki konuşmayı yok sayan bir gülümseme değildi; konuşmanın üstüne basmadan yanından geçmemize izin veren türdendi.
Birlikte derse girdik. Cihan bana arka sırada yer ayırmıştı. Hocanın geçen hafta dağıttığı Yargıtay kararlarının altını renklerle işaretlemiş, benim için kenarlarına kısa notlar düşmüştü. Sarı kalem usul hatalarını, mavi taraf iddialarını, kırmızı ise hocanın sınavda sorabileceği yerleri gösteriyordu.
“Sen bunu ne zaman yaptın?” diye fısıldadım.
“Dün gece.”
“Dün gece bir konağın terasında ölüm tehdidi aldın.”
“Uyku tutmadı.”
“Bunu ders çalışma motivasyonuna çevirmen rahatsız edici.”
“Travmayla baş etme yöntemlerimi yargılama.”
İçimdeki ilk ses, işte Cihan bu, dedi. Güvenli, tanıdık, yanında kendin olduğun adam.
İkincisi, Ömer de dün gece uyumadı ve senin bütün güzergahını yeniden kurdu, diye cevap verdi.
Birinin sevgisini renkli kalemlerle, diğerininkini zırhlı araçlarla ölçmek zorunda kalmak duygusal hayat değil, kamu ihalesiydi. Ders boyunca telefonuma bakmadım. Çıkışta ekranda Ömer’den mesaj yoktu. Bunu istemediğimi kendime üç kez söyledim. Üçüncüsünde daha az inandırıcıydım.
Öğle arasında Cihan’la kütüphanenin denize bakan bölümüne geçtik. Eski yüksek pencerelerin önündeki masalar doluydu. Arka tarafta, kaloriferin gereğinden fazla yandığı dar bir masaya oturduk. Cihan çantasından sandviç çıkardı; birini bana uzattı.
“Yemek yedim,” dedim.
“Sabah sekizde.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Ömer Karahan’ın evinde öğle yemeğinin saat on bir buçukta yenmediğini varsaydım.”
“Şaşırtıcı ama orada da insanlar normal saatlerde acıkıyor.”
“Normal olan başka neler var?”
Soruyu hafif sormuştu. Cevabımı dikkatle bekledi.
“Onur tost yakıyor. Aytaç annesinin randevularını unutuyor ama Ömer unutmuyor. Selim’in kızı bileklik yapıyor. Murat sürekli dosya taşıyor ve hiçbirini kaybetmiyor. Ömer…”
Durakladım.
“Ömer?”
“Gazete okuyor.”
Cihan’ın ağzının kenarı kıpırdadı. “Karahan Holding yönetim kurulu başkanı olmanın karanlık yüzü.”
Sandviçi açtım. Peynirliydi; içinde sevmediğim dereotu yoktu. Cihan bunu da hatırlıyordu.
“Dün söylediğin şey yüzünden sana farklı davranmayacağım,” dedim.
“Biliyorum.”
“Fakat cevap veremem.”
“Onu da biliyorum.”
“Belki hiç veremem.”
Cihan başını salladı. Yüzünde kırgınlık vardı; ama bu kırgınlığı benim taşımam için masanın üzerine bırakmadı. “Ben senden borç istemedim, Leyla. Bir şeyi hissetmem, senin karşılığını vermek zorunda olduğun anlamına gelmiyor.”
Bu kadar basit bir cümle neden içimi rahatlattı bilmiyordum.
Belki Ömer’in dünyasında her his bir güvenlik planına, her korku bir emre, her yakınlık yeniden çizilmiş bir güzergaha dönüşüyordu. Cihan’ın duygusuysa yalnızca orada duruyordu. Benden bir şey almadan.
“Arkadaş kalabilir miyiz?” diye sordum.
“Zaten arkadaşız.”
“Dünkü konuşmadan sonra—”
“Dünkü konuşma arkadaşlığımızı iptal etmedi.” Bardağını kaldırdı. “Yalnız Ömer Karahan’ın beni bir otoparkta beton zemine gömme ihtimalini programa ekledi.”
“Beton kullanmaz.”
Cihan kaşlarını kaldırdı.
“İz bırakır,” dedim. “Ömer ayrıntıları önemser.”
İkimiz de güldük.
Kütüphanenin karşı sokağında, koyu gri bir aracın içindeki adam telefonunun kamerasını bize çevirdiğinde hala gülüyorduk.
Ben görmedim.
Selim gördü.
Ve aynı görüntü, sekiz saniye sonra Ömer’in Levent’teki toplantı odasında açıldı.
⁂
Ömer o sırada Karahan Holding’in otuz ikinci katında, Arel Grup’un Londra finansmanını nasıl keseceğini anlatıyordu. Toplantı masasının bir ucunda Murat, diğerinde Aytaç oturuyordu. Ekranda, Arel Maritime’ın son iki yılda kullandığı kredi hatları, Hull’daki paravan depolama şirketi ve Halit Sencer döneminden kalan fonların aktarıldığı üç ayrı vakıf hesabı görünüyordu. Londra’daki banka, ertesi sabah yapılacak yüz yüze imza olmadan hesaplara ihtiyati bloke koymayacaktı. Ömer’in gitmesi gerekiyordu.
Gitmeyi iki kez ertelemişti.
İlkinde Leyla’nın üzerinden siyah vezirin çıktığı geceydi.
İkincisinde onu omzunda geri getirdiği gece.
Murat, “Bu akşam çıkmazsak banka pazartesiye kalır,” dedi. “Arel’in pazartesiye kadar on sekiz milyon sterlini başka hesaba taşıma ihtimali var.”
“Taşıyamaz,” dedi Ömer.
Aytaç önündeki ekrana baktı. “Neden?”
“Turgut, İpek’in peşine düşecek.”
Odadaki hava değişti. Ömer masanın üzerine eski bir sinemanın kat planını koydu. Beyoğlu’nda, Meşrutiyet Caddesi’nden Asmalımescit’e inen dar sokaklardan birinde bulunan Sümer Sineması, yirmi iki yıldır kapalıydı. İpek’in vakfı binayı restore etmek için iki yıldır uğraşıyor; mülkiyetin yüzde on ikilik hissesi Arel’e bağlı bir paravan şirket yüzünden çözülemiyordu.
“Turgut o hisseyi bu sabah vakfa devretmeyi teklif etti,” dedi Ömer.
Murat dosyaya uzandı. “Karşılığında?”
“İpek’in cuma akşamı sinemada yapılacak ön incelemeye tek başına katılması.”
Aytaç’ın yüzü sertleşti. “İpek bunu biliyor mu?”
“Biliyor.”
“Kabul etti mi?”
“Etmedi.” Ömer planın bodrum katını işaretledi. “Kabul etmiş gibi görünecek.”
Sümer Sineması’nın eski sahnesinin altında, 1990’larda kaçak eserlerin geçici olarak saklandığı bir depo vardı. Halit Sencer, Arel üzerinden yürüttüğü sevkiyatlarda bu depoyu kullanmıştı. Turgut’un babasından kalan arşivin son parçasını hala orada tuttuğuna dair kayıt, Nadir’in verdiği dosyadan çıkmıştı.
Ömer, Turgut’a iki ayrı şey gösterecekti: İpek’in ulaşılabilir olduğu yanılgısı ve on ikinci sayfanın tek kopyasının sinemanın eski kasasında saklandığı bilgisi.
İkisi de yalandı.
İpek o gece binanın ana salonuna hiç girmeyecekti. Vakfın restorasyon ekibi gibi görünen Selim’in adamları bir gün önceden yapıya yerleşecek; Onur, Turgut’un haberleşme ağını binanın eski telefon santralinden taklit edecekti. Murat hisse devrini kabul eden sözleşmeye, Arel’in geçmiş bütün mülkiyet işlemlerini açıklamasını zorunlu kılan bir beyan maddesi yerleştirmişti. Turgut arşivi almaya geldiği anda hem fiziksel delile hem de Arel bağlantısını kendi imzasıyla doğrulayan belgeye ulaşacaklardı.
“Turgut gelmez,” dedi Aytaç.
“İpek için gelir.”
“Ya adamlarını gönderirse?”
“O zaman adamlarının çıkış yolunu takip ederiz.”
Murat planı birkaç saniye inceledi. “Londra?”
“Arel, sinema hissesini devrettiği anda paravan şirketini kabul etmiş olacak. O belgeyi bankaya ben götüreceğim.”
Aytaç arkasına yaslandı. “Hem Turgut’u buraya çekiyor hem Arel’in parasını Londra’da kilitliyorsun.”
“Turgut bunun benim planım olduğunu anlayacak,” dedi Ömer. “Ama hangi kısmını önce durdurması gerektiğini bilemeyecek.”
Telefonu o anda titreşti. Selim’den gelen görüntüde Leyla, kütüphanenin penceresinin arkasında Cihan’la aynı masada oturuyordu. Önlerinde açık kitaplar, iki kahve ve yarıya bölünmüş bir sandviç vardı. Leyla başını geriye atmış gülüyor, Cihan ona bakıyordu.
Ömer görüntüyü yalnızca bir kez izledi.
Sonra tekrar açtı.
“Araç Turgut’un mu?” diye sordu.
Selim’in cevabı kulaklıktan geldi. “Arel’in eski güvenlik taşeronuna bağlı. Adamı takip ediyoruz. Leyla Hanım tehlikede değil.”
Ömer’in bakışları Cihan’ın yüzünde kaldı. “Cihan neden orada?”
Murat gözlüğünü çıkardı. Aytaç önündeki belgeyi gereğinden büyük bir dikkatle okumaya başladı.
Selim bir saniye sustu. “Aynı fakültedeler.”
“Bunu sormadım.”
“Ders çalışıyorlar.”
Ömer telefonu masaya bıraktı. Bütün odadaki insanlar, onun Turgut Sencer’in aracından önce Cihan’ın Leyla’ya uzattığı sandviçi fark ettiğini anlamıştı.
Aytaç boğazını temizledi. “Londra uçağını saat altıya aldırıyorum.”
“Beşe.”
Murat başını kaldırdı. “İmza yarın on birde.”
“Biliyorum.”
“Geceyi uçakta geçireceksin.”
Ömer ekrandaki görüntüyü kapattı. “Beşte.”
Gitmesi iş için gerekliydi. O anda gitmek istemesinin tek sebebi iş değildi.
Leyla’nın yanında kalırsa Cihan’ı hayatından çıkarmak isteyeceğini biliyordu. Bunu yapabilecek gücü vardı. Yapmaması gerektiğini bilmek, isteği ortadan kaldırmıyordu.
Ömer Karahan, bir şehri yönetebilecek kadar kontrollüydü.
Leyla’nın başka bir adama güldüğü tek bir görüntü, ona şehirden uzaklaşmayı seçtiriyordu.
⁂
Ders bittiğinde Selim beni şirket yerine doğruca Yeniköy’e götürdü. Ömer’in Londra’ya gittiğini araç köprüye bağlanırken öğrendim.
“Ne demek Londra’ya gitti?”
Selim gözlerini yoldan ayırmadı. “İşi vardı.”
“Sabah söylemedi.”
“Sabah kesin değildi.”
“Ne zaman kesinleşti?”
Selim, şerit değiştirmek için aynaya baktı. “Öğleden sonra.”
“Saat kaçta?”
“Leyla Hanım.”
“Bu hitabı yalnız cevap vermek istemediğinde kullanıyorsun.”
“Her zaman kullanıyorum.”
“O zaman her zaman cevap vermek istemiyorsun.”
Selim’in ağzının kenarı çok az kıpırdadı. Zafer saydım.
“Cihan’la kütüphanedeyken mi karar verdi?” diye sordum.
Bu kez yüzü hiç değişmedi.
Cevabı almıştım.
“İnanılmaz.” Telefonumu çantamdan çıkardım. Ömer’den mesaj yoktu. Arama kaydında da adı görünmüyordu. “Beni takip ettirip sonra bir haber bile vermeden ülke değiştiriyor.”
“Londra toplantısı üç gündür programdaydı.”
“Üç gündür neden gitmedi?”
Selim sessiz kaldı.
“Benim yüzümden.”
“Bunu ben söylemedim.”
“Söylemene gerek yoktu.”
İçimdeki ilk ses, ne güzel, gitti; rahat edersin, dedi.
İkincisi, haber vermeden gitti, dedi.
Birinci ses bunun önemsiz olduğunu savundu.
İkincisi susup telefon ekranındaki boşluğa baktı.
Eve vardığımızda Ömer’in yokluğu ilk bakışta fark edilmiyordu. Antrede paltosu yoktu ama başka paltolar vardı. Çalışma odasının kapısı kapalıydı. Salondaki sehpanın üzerinde sabah bıraktığı gazete duruyor, kahve fincanı mutfakta yıkanmış biçimde rafa kaldırılmıştı.
Bir insanın yokluğu eşyalardan değil, eşyaların artık kimseyi beklememesinden anlaşılıyordu.
Onur çalışma odasında üç ekranın önüne oturmuştu. Beni görünce bir pencereyi hızla küçülttü.
“Ne saklıyorsun?”
“Devlet sırrı.”
“Turgut mu?”
“Daha kötü. Murat’ın Londra’daki sözleşmeye verdiği dosya isimleri.”
Ekranın köşesinde Sümer Sineması’nın planını gördüm. Onur hemen kapattı.
“İpek nerede?” diye sordum.
“Vakıfta.”
“Turgut yine ona mı ulaşmaya çalışıyor?”
Onur sandalyesini bana çevirdi. Mizahı yüzünden çekilmişti. “Bunu nereden çıkardın?”
“Planı gördüm. İpek’in restorasyon projesi. Arel’in o binada hissesi olduğunu şirkette baktığım dosyalardan hatırlıyorum.”
“Onu da mı hatırlıyorsun?”
“Son on gündür hayatımın her ayrıntısı ayrı bir bölüme dönüştü. Dokuzuncusunda plak kırdım.”
Onur istemeden güldü. Sonra ciddileşti. “Ömer anlatmadıysa benim anlatmam doğru değil.”
“Ömer burada değil.”
“Bu, kurallarının da ülke dışına çıktığı anlamına gelmiyor.”
“Onur.”
“Leyla.” Sesimi taklit etmedi; gerçekten uyardı. “Bu kez karışma.”
“Neden?”
“Çünkü Turgut, seni İpek’e ulaşmak için kullanabileceğini düşünürse işler değişir.”
“Boşver zaten beni öldürmek istiyor.”
“Öldürmek başka, kullanmak başka.” Onur dirseklerini dizlerine koydu. “Ömer, öldürmek isteyen insanlarla ne yapacağını bilir. Seni kullanabileceklerini düşünmeleri… onun hesaplayamadığı şeyleri artırır.”
“Ömer her şeyi hesaplayamaz.”
“Biliyorum.” Onur’un bakışları yüzümde kaldı. “Senden beri hepimiz biliyoruz.”
Bu cümle beni susturdu.
Telefonum titredi. Süreyya Hala’dan mesaj gelmişti.
Yarın öğleden sonra gel. Sana göstereceğim bir şey var.
Altında eski bir fotoğraf bulunuyordu. Konağın küçük salonunda çekilmişti. Otuzlu yaşlarındaki Süreyya Hala, lacivert bir elbiseyle pencerenin önünde duruyordu. Yanında genç Halit Sencer vardı. Birbirlerine bakışları, sonradan düşman olmuş iki insanın bakışı değildi.
Bir zamanlar aynı gelecek cümlesinin içinde durmuş iki insana benziyorlardı.
Fotoğrafı büyüttüm.
Halit’in elinde koyu yeşil taşlı bir yüzük kutusu vardı.
“Onur.”
Yanıma geldi. Fotoğrafı görünce yüzündeki ifade değişti. “Bunu arşivde bulamadım.”
“Çünkü aradığın şey aile kaydıydı. Bu aile sırrı.”
Fotoğrafın arkasındaki duvarda asılı olan küçük yağlı boya tablo dikkatimi çekti. İstanbul Limanı’nı gösteriyordu. Çerçevenin sağ alt köşesine minik bir arma işlenmişti: Arel Vakfı’nın eski amblemi.
“Bu tablo şimdi nerede?” diye sordum.
Onur ekrana yaklaştı. “Konağın mavi salonunda değildi.”
“Kayıkhanedeki kütüphanede de görmedim.”
“Süreyya Hanım’a sor.”
Ömer’in sabah söylediği cümle aklıma geldi: Plan değişirse önce Selim’e söyle.
Planı henüz değiştirmemiştim.
Yalnızca merak etmiştim.
Merak, başına gelecek felaketi henüz takvime yazmamış insanların kullandığı masum bir kelimeydi.
⁂
Ömer’in Londra’ya gidişinin ilk akşamı, evin sessizliğinin mimari bir özellik değil, doğrudan doğruya bir adamın yokluğu olduğunu anladım.
Daha önce de evde yalnız kaldığım olmuştu. Ömer geç saatlere kadar şirkette çalışmış, Aytaç’la birlikte bir toplantıya gitmiş ya da alt katta Selim’le saatlerce kapalı kapılar ardında konuşmuştu. Fakat bunların hiçbirinde ev böyle görünmemişti. Çünkü o zaman Ömer, ulaşabileceğim bir mesafenin içindeydi. Üst katta değildiyse alt kattaydı; çalışma odasında değildiyse bahçedeydi. Bir kapıyı açtığımda karşılaşmayacağımı bilsem bile aynı şehirde nefes aldığını biliyordum.
Şimdiyse aramızda ülkeler, saat farkı ve benim anlamını gereğinden fazla irdelediğim bir sessizlik vardı.
İnsan birinin yokluğuna bu kadar çabuk alışmazdı.
Ben alışmamıştım zaten.
Yalnızca Ömer, varlığını evin her yerine son derece küstah bir titizlikle dağıtmıştı. Salondaki pikabın yanında yarım bıraktığı plak, mutfak adasının üzerindeki deri kaplı ajanda, çalışma odasının kapısına sinmiş odunsu parfümü… Hatta kahve makinesinin yanında duran ve kimsenin kullanmaya cesaret edemediği siyah fincanı bile bana bakıp sahibinin Londra’da olduğunu hatırlatıyordu.
Bir fincanın insanı yargılayabilmesi için pahalı olması gerekiyormuş demek ki.
Telefonumu elime alıp mesajlarımıza baktım.
Ömer, uçağı kalkmadan önce yalnızca iki cümle yazmıştı.
''İndiğimde haber vereceğim. Evden çıkarsan Selim’e söyle.''
İkinci cümlenin sonuna nokta koymuştu.
Ömer’in noktaları noktalama işareti değildi. Küçük ölçekli yönetmeliklerdi.
İçimdeki ilk ses, Seni düşünüyor, dedi.
İkincisi hemen itiraz etti: Seni denetliyor.
İkisi arasındaki fark nedir?
Yakışıklıysa bulanıklaşıyor.
Telefonu yüzüstü bıraktım.
Tam o sırada evin önündeki güvenlik ışıkları yandı. Birkaç saniye sonra, girişten yükselen seslere Onur’un kahkahası karıştı. Ardından zil bir kez değil, peş peşe dört defa çaldı.
Kapıyı açtığımda önce Ece’nin elindeki elbise kılıfını, sonra Seda’nın omzundan sarkan makyaj çantasını, Baran’ın taşıdığı iki poşeti gördüm. Kerem direksiyon başında geçirdiği zamana lanet okuyarak ayakkabısının bağını çözmeye çalışıyor, Duru ise elindeki küçük kağıt torbayı benden saklamaya uğraşıyordu. Cihan grubun biraz gerisinde durmuş, başındaki yağmur damlalarını silkeliyordu.
Hepsine tek tek baktım.
“Biriniz öldü mü?”
“Hayır,” dedi Ece. “Fakat sen bu suratla evde kalmaya devam edersen gece yarısına kadar ölümü düşünebilirsin.”
Baran elindeki poşetlerden birini kaldırdı. “Ben yarınki farmakoloji kuruluna çalışmayı bıraktım. Şu fedakarlığın tıp literatüründe karşılığı yok.”
“Sen tıp eğitimini benim için mi aksattın?”
“Yok. Zaten çalışmak istemiyordum. Sen sosyal açıdan kabul edilebilir bahanemsin.”
Baran’ın poşetinden iki şişe maden suyu, bir kutu çikolata ve markette bulduğu bütün tuzlu atıştırmalıklar çıkıyordu. Tıp fakültesinde okuduğu için insan bedeninin neye ihtiyaç duyduğunu bildiğini iddia eder, bu bilgiyi çoğunlukla cips satın almak için kullanırdı.
Ece, beni omuzlarımdan tutup ışığa çevirdi. Gözlerimin altına, saçlarıma ve üzerimdeki bol hırkaya baktı.
“Kaç saattir böyle oturuyorsun?”
“Böyle derken?”
“Ömer’in Londra’ya gitmesini kişisel bir yas törenine çevirerek.”
Arkamızdaki sessizlik bir an fazla uzadı. Duru başını eğdi. Kerem boğazını temizledi. Anlaşmanın gerçeğini bilen iki kişi olarak yüzlerinde, istemeden fazla şey bilen insanların o tanıdık huzursuzluğu vardı. Diğerleri Ömer’le gerçekten sevgili olduğumuzu sanıyor, dolayısıyla bu hüznü açıklamakta hiçbir güçlük çekmiyordu.
Ben güçlük çekiyordum.
“Ömer’in gidişiyle ilgisi yok.”
Ece’nin kaşlarından biri yükseldi.
“Tabii.”
“Gerçekten yok.”
“Leyla, sen annenin cenazesinde bile insanlara iyi olduğunu anlatırken daha inandırıcıydın.”
Sesi yumuşaktı. Cümlesiyse göğsümün ortasında sessizce yerini bulmuştu. Ece beni yıllardır tanıyordu. İnsanların yalnız bırakmasını istediğim anlarla, biri zorla yanımda kalsın diye sessizleştiğim anlar arasındaki farkı bilirdi.
Elbise kılıfını kaldırıp bana uzattı.
“Hazırlanıyorsun.”
“Nereye gidiyoruz?”
Seda içeri girerken botlarını çıkardı. “Karaköy’de yeni açılan bir yere. Alt katta yemek, üst katta müzik var. Dans etmek istemeyen masada oturabiliyor, dans etmek isteyen de kendisini ritim duygusu varmış gibi kandırabiliyor.”
Cihan montunu askıya bıraktı. “Mekanı Seda seçti. Bu yüzden girişte hepimizin yüzüne bakıp estetik bütünlüğü bozduğumuzu söyleyebilirler.”
“Sen arkada durursun,” dedi Seda. “Işık azalınca kimse fark etmez.”
“Arkadaşlığımızın şiirsel tarafını özlemişim.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Ece bunu gördü.
“On dakika önce cenaze töreni düzenliyordun,” dedi. “Şimdi gülüyorsun. Tedaviye yanıt veriyorsun demektir.”
“Ben gelmiyorum.”
“Geliyorsun.”
“Ömer—”
Adını ağzımdan çıkarır çıkarmaz herkes sustu.
Ben de sustum.
Baran, cips paketini açarken son derece ciddi bir yüzle, “Kendisi şu anda başka bir ülkede,” dedi. “Türkiye Cumhuriyeti sınırları içindeki eğlence faaliyetlerini uzaktan durdurma yetkisi varsa İçişleri Bakanlığının bu konuyu değerlendirmesi gerekir.”
Onur’un sesi arkamızdan geldi.
“Yetkisi yok ama bütçesi var. Bazen daha etkili oluyor.”
Hepimiz ona döndük. Salonun girişindeki duvara yaslanmış, olanları başından beri dinlediğini belli eden bir keyifle gülümsüyordu. Evde kalıp güvenlikle ilgilenmesi gerektiğini söylemişti. Fakat saçını düzeltmiş, siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı.
Ece gözlerini kıstı. “Sen de geliyorsun.”
“Ben sizin eğlencenize katılmıyorum. Leyla’nın güvenliğini sağlıyorum.”
“Üzerine parfüm sıkarak mı?”
“Tehlikenin nereden geleceğini bilemezsin.”
Aytaç’ın merdivenlerden inerken duyulan kahkahası, Onur’un savunmasını yarıda kesti.
“Ömer seni böyle görürse güvenlikten önce miras meselesini konuşuruz.”
Onur başını kaldırdı. “Sen niye giyindin?”
Aytaç ceketini düzeltti. “Ben de güvenliğin güvenliğini sağlıyorum.”
Ev, Ömer’in gidişinden beri ilk kez canlı görünüyordu. İnsan sesleri mermer zemine, yüksek tavana, salondaki kusursuz düzenin içine yayıldıkça yokluğunun çevresine ördüğüm sessizliğin çatladığını hissettim.
Belki de bu yüzden itiraz etmeyi bıraktım.
Belki de Ece’nin getirdiği elbise gerçekten çok güzeldi.
Belki de bir insanın Londra’ya giden bir adamı düşünmediğini kanıtlamasının en makul yolu, iki saat hazırlanıp düşünmüyormuş gibi görünmesiydi.
İçimdeki analitik ses bunun mantık hatası olduğunu söyledi.
Diğeri elbisenin rengini beğendi.
Ece’nin getirdiği elbise, kömür karasıyla gece mavisi arasında değişen, ışığa göre renk değiştiren ince askılı bir elbiseydi. Belime oturuyor, kalçalarımdan sonra yumuşakça açılıyor ve dizlerimin birkaç parmak üzerinde bitiyordu. Üzerine Seda’nın seçtiği kısa siyah ceketi aldım. Saçlarımı ensede toplamaya çalıştım; üç kez bozduktan sonra önlerden birkaç tutam bırakarak dalgalı hâlde açık kullanmaya karar verdim.
Annem saçlarım yüzüme düştüğünde daha güzel göründüğümü söylerdi.
Babam ise saçımın şekli ne olursa olsun kapının önünde bekleyip, “Ben kızımı bir yere bırakacaksam en az kırk dakika geç kalacağımızı biliyorum,” derdi.
Aynadaki görüntüme bakarken ikisini de düşündüm. Özlemek bazen insanın göğsüne saplanan bir şey değildi. Bazen bir rujun kapağını açarken, bazen saçınızın bir tarafını diğerinden daha çok kıvırırken yanınıza sessizce oturuyordu. Dudaklarıma vişne tonunda ruj sürdüm.
Seda arkamda belirdi.
“Bu halinle aşağı inersen iki şey olabilir.”
''Nedir?”
“Ya herkes susar ya da Ece kavga çıkarır.”
“Ece neden kavga çıkarsın?”
“Birileri sana bakacak.”
“İnsanların gözlerini kapatamaz.”
Seda omuz silkti. “Ece tıp öğrencisi değil ama acilde çalışmaktan göz kapatmanın birkaç kalıcı yöntemini biliyor olabilir.”
Aşağı indiğimde konuşmalar gerçekten kesildi.
Ece memnuniyetle başını salladı. Duru gülümsedi. Kerem, bakışlarını benden Cihan’a çevirip ne düşündüğünü belli etmemek için önündeki bardağa uzandı. Cihan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Onur ise telefonunu cebinden çıkardı.
“Ne yapıyorsun?” diye sordum.
“Vasiyet yazıyorum.”
Aytaç, elindeki araç anahtarını havaya attı. “Ömer’e fotoğraf göndermeyeceğine söz vermiştin.”
“Ben göndermeyeceğim. Evdeki kameralar gönderecek.”
Gülüşmelerin arasında yüzüm ısındı.
Ömer’in beni böyle görüp görmeyeceğini düşünmemeliydim.
Elbisenin arkasını düzelterek bunu düşünmediğime kendimi ikna etmeye çalıştım.
Başarısız oldum.
Karaköy’deki mekan, Bankalar Caddesi’nin denize doğru kıvrılan ara sokaklarından birinde, restore edilmiş eski bir hanın içindeydi. Dışarıdan bakıldığında ağır ahşap kapı görünüyordu. İçeri girince yüksek tuğla kemerlerin, koyu yeşil duvarların ve tavandan sarkan bal rengi lambaların altında başka bir dünya açılıyordu. Alt kattaki uzun masalarda yemek yeniyor; üst kattaki yarı açık terastan elektronik müziğin daha yumuşak, cazla karışmış hali aşağı süzülüyordu.
Seda rezervasyon yaptırdığı için bizi cam kenarındaki uzun masaya aldılar.
İlk yarım saat gerçekten yemek yedik. Ece herkesin tabağından bir şey aldı ama kendi tabağına uzanan üç ayrı çatalı ellerinin üzerine vurarak geri çevirdi. Baran, iki gün sonra sınavı olduğunu söyleyip içmeyeceğini açıkladı; ardından kokteyl menüsündeki içerikleri farmakolojik açıdan incelemeye başladı.
“Bunun içinde üç farklı alkol var,” dedi.
“Doktor gözüyle mi söylüyorsun?” diye sordum.
“Hayır, fakir öğrenci gözüyle. Bir paraya üç ürün.”
Kerem başını iki elinin arasına aldı. Duru ilk kez gerçekten güldü. Onun güldüğünü görünce Kerem de istemeden ona baktı; bakışını yakaladığımda önündeki peçeteyle gereğinden fazla ilgilenmeye başladı.
Hayat, bütün felaketlerimize rağmen küçük yerlerinden devam ediyordu.
Ece’nin ertesi gün öğleden sonra hastanede olması gerekiyordu ama bu kez nöbet çıkışı bitkin değildi. Saçlarını düzleştirmiş, bordo bir gömlek giymiş ve uzun zamandır ilk kez telefonunu masanın üzerine ekranı aşağı bakacak şekilde bırakmıştı. Baran gerçekten tıp fakültesindeydi; ertesi günkü kurul için sabahtan beri çalışmış, aldığı notların yarısını arkadaş grubuna şikâyet olarak göndermişti. Seda’nın o gece çekimi yoktu. Kerem dosyalarını kapatmıştı. Duru, editörüne cevap vermeyi sabaha bırakmıştı.
Hiçbiri tesadüfen boş değildi.
Benim için vakit açmışlardı.
Bunu fark ettiğim anda boğazım düğümlendi.
Ece yanımda oturuyordu. Dizini dizime hafifçe değdirdi.
“Bu gece düşünmek yasak,” dedi.
“Ben düşünmeden yaşayamıyorum.”
“Az düşün.”
“Beynimde ayar düğmesi yok.”
“Ömer bulursa taktırır.”
Masadakiler güldü. Ben de güldüm ama isminden sonra içimde beliren küçük boşluğu hemen hissettim. Saat Londra’da henüz akşam olmamıştı. Ömer’in toplantısı devam ediyor olmalıydı. Belki önündeki dosyalara bakıyor, belki Murat’la konuşuyor, belki de beni hiç düşünmüyordu.
İçimdeki ilk ses, Düşünüyordur, dedi.
İkincisi, Bir holding yönetiyor adam, kendini merkez bankası sanma, diye karşılık verdi.
İkisi de sinir bozucuydu.
İkinci kadehimi bitirmedim. Yalnızca yarısını içtim. Fakat müzik değişip Seda elimden tutarak beni üst kata çıkardığında, alkolün hafif sıcaklığı omuzlarımdaki gerginliği çözmeye başlamıştı.
Önce dans etmeyeceğimi söyledim.
Sonra yalnızca bir şarkı kalacağımı.
Üçüncü şarkıda ceketimi Ece’nin sandalyesine bırakmıştım.
Duru’yla Seda ortada dans ediyor, Baran hiçbir ritme uymadığı halde olağanüstü bir özgüvenle kollarını hareket ettiriyordu. Kerem onu telefonuna çekiyor; Ece, videonun ileride mesleki itibarına zarar vereceğini söyleyerek Baran’ı tehdit ediyordu. Cihan biraz geride durmuş, gülerek bizi izliyordu. Onur’la Aytaç ise dans pistinin iki ayrı köşesinde hem eğleniyor hem de çevreyi kontrol ediyordu.
Bir süre sonra gerçekten unuttum.
Turgut’u değil.
Anlaşmayı değil.
Ömer’i hiç değil. Ama onları birkaç şarkı boyunca içimde taşıyabileceğim daha küçük yerlere koymayı başardım.
Saçlarım yüzüme düşüyor, elbisemin eteği her döndüğümde bacaklarımın çevresinde açılıyordu. Seda belimden tutup beni kendi etrafımda çevirdiğinde kahkaham müziğin içine karıştı. Ece masadan telefonunu kaldırıp fotoğrafımızı çekti. Baran arkamızda bilinçsizce gözlerini kapatmış, tıp fakültesinin kendisine kazandıramadığı huzuru son derece kötü bir dans figüründe bulmuştu.
Fotoğrafta ilk kez uzun zamandır gerçekten mutlu görünüyordum.
Sorun da buydu.
Fotoğrafın çekilmesinden on iki saniye sonra Ece onu arkadaş grubuna gönderdi.
Yirmi sekiz saniye sonra Onur’un telefonuna düştü.
Bir dakika kırk saniye sonra Ömer Londra’daki toplantı masasının başında fotoğrafı gördü.
Aynı fotoğraf üç dakika geçmeden Turgut Sencer’in önüne kondu.
⁂
Londra’da saat henüz sekizi bulmamıştı.
Ömer, Knightsbridge’deki otelin toplantı salonunda, Karahan Holding’in satın almak istediği lojistik şirketinin avukatlarını dinliyordu. Masanın üzerinde kırmızı işaretlerle dolu sözleşmeler, açık dizüstü bilgisayarlar ve kimsenin dokunmadığı kahveler vardı. Murat görüntülü bağlantıyla İstanbul’dan katılıyor; karşı tarafın finans direktörü, Ömer’in on iki dakika önce fark ettiği borç kalemini açıklamaya çalışıyordu.
Ömer’in telefonu ikinci kez titreştiğinde bakmadı.
Üçüncüde ekranı çevirdi.
Fotoğrafı Onur göndermişti.
Altında yalnızca bir cümle vardı:
''Gayet iyi. Merak etme.''
Ömer’in bakışları önce Leyla'nın yüzüme, sonra omzumdaki ince askıya, ardından fotoğrafın gerisinde duran Cihan’a indi. Cihan ona dokunmuyordu. Aralarınd iki kişilik mesafe vardı. Fakat yüzü ona dönüktü ve gülümsüyordu.
Ömer fotoğrafı büyüttü.
Sonra biraz daha büyüttü.
Karşısındaki adam konuşmaya devam ediyordu. Ömer hiçbir kelimesini kaçırmadan dinliyor, aynı anda fotoğraftaki masanın konumunu, çıkış kapısını, Onur’un durduğu yeri ve Leyla'ya verilen kadehin seviyesini inceliyordu.
“Bay Karahan?” dedi finans direktörü.
Ömer gözlerini ekrandan kaldırdı.
“Devam edin.”
Adam devam etti.
Ömer telefonunu masaya bıraktı. Beş saniye sonra yeniden aldı ve Onur’a yazdı.
''Ne kadar içti?''
Cevap hemen geldi.
Bir kadehi bitirdi. İkincinin yarısında.
''Direksiyona geçmeyecek.''
Onur’un cevabı bu kez gecikti.
''Zaten araçla gelmedik.''
Ömer telefonu kapattı. Yüzünde hiçbir değişiklik yoktu. Yalnızca önündeki sözleşmenin on yedinci sayfasını çevirirken parmağı kağıdın kenarında bir saniye fazla kaldı.
O sırada Turgut Sencer, İstanbul’da aynı fotoğrafa bakıyordu.
Fakat Ömer Leyla'nın yüzünü büyütmüştü.
Turgut, çıkış kapısını.
“Hazırlansınlar,” dedi yanındaki adama. “Bu gece Karahan burada değil.”
⁂
Mekandan çıktığımızda saat gece yarısını geçmişti.
Karaköy’ün dar sokaklarına ince bir yağmur sinmişti. Eski hanların taş cephelerinde biriken su, sokak lambalarının sarı ışığını kırıyor; müziğin kapının her açılışında dışarı taşan bası, karşı kaldırımdaki kestanecinin metal tezgâhını belli belirsiz titretiyordu. İçeride geçirdiğimiz üç saat boyunca dünya daha küçük, daha sıcak ve daha yönetilebilir görünmüştü. Şimdi kapı arkamızdan kapanınca İstanbul bütün karanlığıyla yeniden önümüze serildi.
Ece ceketinin yakasını kaldırdı.
“Ben size bir şey söyleyeyim mi?” dedi, kaldırımın kenarında dururken. “Baran doktor olursa ülkeyi terk edin.”
Baran, elindeki yarım şişe maden suyunu göğsüne bastırdı. “Doktor olursam en azından aranızdan biri bilimsel bilgiye ulaşacak.”
“Az önce masada peçeteyi stetoskop gibi boynuna taktın.”
“Alkolün santral sinir sistemi üzerindeki etkilerini uygulamalı olarak gösteriyordum.”
“Sen iki yudum içtin.”
“Bünye meselesi.”
Seda, telefonunda gece boyunca çektiği fotoğrafları inceliyordu. Duru onun omzunun üzerinden ekrana bakıyor, görünüşünü beğenmediği her kareyi silmesini istiyordu. Seda ise bir fotoğrafçının arşivine müdahale etmenin sanat suçu olduğunu savunuyordu. Kerem, Duru’nun silinmesini istediği fotoğraflardan birine biraz uzun baktı.
“Bence güzel çıkmışsın.”
Duru başını çevirip ona baktı. Aralarında yalnızca bir saniye süren, fakat içinde birkaç yıldır söylenmeyen şeylerin tamamını taşıyan bir sessizlik oluştu.
Baran ikisinin arasına başını uzattı.
“Ben nasıl çıkmışım?”
Kerem gözünü Duru’dan ayırmadan cevap verdi.
“Sen silinebilirsin.”
Güldüm.
Bu kez gülüşüm kolay çıkmıştı. Yanaklarım dans etmekten ısınmış, saçlarımın önündeki tutamlar nemden kıvrılmıştı. Ece’nin seçtiği elbisenin üzerine ceketimi geçirmiştim ama gecenin sıcaklığı hala tenimdeydi. Birkaç saatliğine ne anlaşmanın günlerini saymış ne Turgut’u ne de Londra’daki bir adamın beni düşünüp düşünmediğini sorgulamıştım.
En azından kendime söylediğim buydu.
Gerçekte Ömer, gecenin her yerine eksikliğiyle katılmıştı.
İlk kadehimi kaldırırken ne içtiğimi soracağını düşünmüştüm. Dans pistine çıktığımda Onur’un fotoğraf gönderip göndermediğini merak etmiştim. Cihan kulağıma bir şey söylemek için eğildiğindeyse, kilometrelerce uzaktaki bir adamın bunu görse yüzünün nasıl değişeceğini hayal etmiştim.
İnsan birini düşünmemek için dışarı çıktığında, bütün geceyi onu farklı biçimlerde düşünerek geçirebiliyordu.
Kalp, çalışma prensibi bakımından son derece başarısız bir organdı. Kan pompalaması gereken yerde senaryo üretiyordu.
Aytaç telefonuna gelen mesaja baktı.
“Araçlar sokağın başında. Buraya giremiyorlar.”
“Ben Selim'de anahtarı ödünç aldım,” dedim. ''Araba şurada.''
Herkes aynı anda bana döndü.
Ece’nin bakışları önce yüzüme, sonra boş kadehlerin kaldığı kapıya gitti.
“İçtin.”
“Bir kadeh. Onu da üç saat önce.” İkinci kadehimin yarısını ilk saat içinde bırakmış, gecenin devamında yalnızca su ve kahve içmiştim. Yemek yemiştim. Kendimi en ufak ölçüde bulanık hissetmiyordum. Yine de Ece yanıma gelip gözlerime baktı.
Ömer giderken evin araçlarından birini kullanabileceğimi söylemişti. Ardından anahtarı bizzat mutfak tezgâhına bırakmış, aracın yeni lastiklerinin ıslak zeminde daha güvenli olduğunu anlatmıştı. Bunu yaparken Londra’da olacağı günlerde kendi başıma hareket edebilme isteğimi anladığını sanmıştım.
Şimdi düşününce, muhtemelen kullandığım aracın zırh seviyesinden takip sistemine kadar her ayrıntısını önceden seçmişti.
Ömer özgürlük tanırken bile özgürlüğün teknik şartnamesini hazırlayan bir adamdı.
Onur elini uzattı.
“Anahtarı ver.”
“Niye?”
“Ben kullanacağım.”
“İçeride benden daha fazla içtin.”
“Bu bir itham mı?”
“Gözlem.”
Aytaç, Onur’un omzuna kolunu attı. “Seni ben götüreyim. Arka koltukta bütün kararlarını sorgularsın.”
“Ben gayet iyiyim.”
“Az önce vestiyerdeki mankene yol sordun.”
“Loştu.”
“Onur, mankenin başı yoktu.”
Anahtarı çantamdan çıkardım. Ece hala karar vermeye çalışıyordu.
“Ben Leyla’yla geliyorum,” dedi sonunda.
“Ben de,” dedi Cihan.
Başımı ona çevirdim.
“Senin evin ters tarafta.”
“Bu şehirde gecenin bu saatinde hiçbir yer ters taraf sayılmaz.”
İçimdeki ilk ses, bunun incelikli olduğunu söyledi.
İkinci ses, Ömer’in aynı cümleyi duysa İstanbul’un imar planını değiştirip Cihan’ın evini gerçekten ters tarafa taşıyacağını düşündü.
Cevap vermeden yürümeye başladım.
Aracım, sokağın yaklaşık yüz metre ilerisinde, küçük bir otoparkın çıkışında duruyordu. Selim’in cebinden anahtarını çaldığım -ödünç aldığım- koyu gri SUV, gösterişli değildi; fakat kapısını açarken ağırlığından sıradan bir araç olmadığı anlaşılıyordu. Ece ön koltuğa geçti. Cihan arka koltuğa oturdu. Diğerleri Aytaç’ın ayarladığı araçlara dağıldı.
Onur hareket etmeden önce camıma vurdu.
Camı indirdim.
“Önümüzde biz olacağız. Arkada ikinci ekip var.”
“Şehir dışına çıkmıyorum, Onur.”
“Ömer şehir dışına çıktı. O yüzden biz biraz abartıyoruz.”
“Biraz mı?”
“Henüz Selim’i çağırmadım.”
“Selim nerede?”
Onur yüzüme baktı.
Bu, gereksiz bir soru sormuşum gibi baktığı anlardandı.
“Bizi görmediğini mi sanıyorsun?”
Dikiz aynasına baktım. Sokağın karşı tarafında, farları kapalı siyah bir araç duruyordu. Direksiyondaki adamı seçemiyordum ama Selim’in orada olduğunu anlamam için görmem gerekmiyordu. Ömer Londra’ya giderken kendisini de götürmüş, tedbirlerini İstanbul’da bırakmıştı.
“Harika,” dedim. “Otuz bir yaşında bir adam başka ülkeye gitti diye sekiz kişilik konvoyla eve dönüyorum.”
Onur gülümsedi.
“O otuz bir yaşındaki adam senin için birkaç ülkeyi diplomatik krize sokabilir. Sekiz kişi ekonomik çözüm.”
Camı kapattım.
Önümüzdeki araç hareket etti. Ben de kontağı çalıştırıp yola çıktım.
⁂
Karaköy’den sahil yoluna indiğimizde yağmur kuvvetlenmişti.
Silecekler düzenli aralıklarla ön camı temizliyor, ışıklar ıslak asfaltın üzerinde uzun şeritlere dönüşüyordu. Ece, telefonundan gecenin fotoğraflarına bakıyordu. Cihan arka koltukta başını cama yaslamış, radyoda çalan şarkının nakaratına belli belirsiz eşlik ediyordu.
Birkaç dakika boyunca yalnızca gecenin yorgunluğu vardı.
Sonra önümüzdeki araç sarı ışıkta geçti.
Ben durdum.
Konvoyun arasına iki otomobil girdi. Biri beyaz bir taksiydi. Diğeri, birkaç dakika önce otoparkın karşısında gördüğümü hatırladığım siyah sedandı.
Aracın plakasına baktım. Plakanın son iki rakamı çamurla kapatılmıştı. Tesadüf olabilirdi. Fakat dikiz aynasında arkamızdaki ikinci koyu renkli aracı gördüğümde, tesadüf ihtimali benim bile inanamayacağım kadar iyimser kaldı.
Ece ekrandan başını kaldırdı.
“Neden öyle baktın?”
“Arkamızdaki araç otoparkın karşısındaydı.”
Cihan doğruldu. “Emin misin?”
“Evet.”
Işık yeşile döndü.
Hareket ettim.
Önümüzdeki siyah sedan hızlanmadı. Aksine şeridin ortasında ağır ilerleyerek bizi yavaşlatmaya başladı. Arkadaki araçsa mesafeyi kapattı. Bizi iki aracın arasına alıyorlardı. Kalbim hızlandı ama ellerim direksiyonda sabit kaldı. Babam bana araba kullanmayı öğrettiği ilk gün, direksiyona korkarak dokunduğumu görüp elimi vitesin üzerinden çekmişti.
“Araba senden büyük diye senden güçlü değil,” demişti. “Ne yapacağını önceden düşünürsen metal sana itaat eder. Paniklersen sen ona edersin.”
O zaman on yedi yaşındaydım. Ayağım debriyajda titriyor, babamın bu sözü dünyanın en gereksiz felsefesi gibi geliyordu.
Şimdi sesini yanımda duydum.
Panikleme.
Aynaları kontrol ettim. Sağ şerit birkaç araç sonra açılıyordu. Solumuzda refüj vardı. Önümüzdeki araç fren yaparsa durabilecek kadar mesafe bırakmıştım. Arkadaki araç ise bilinçli biçimde güvenli aralığın içine giriyordu.
“Emniyet kemerlerinizi kontrol edin,” dedim.
Ece’nin yüzü değişti.
“Leyla?”
“Bir şey yapmayacağım. Yalnızca hazır olun.”
Telefonum araç sistemine bağlıydı. Onur’u aradım. İkinci çalışta açtı.
“Neredesiniz?”
“Öndeki araçla aramıza girdiler.”
Onur’un sesi anında ciddileşti. “Kaç araç?”
“İki. Biri önümde, biri arkamda.”
“Plakaları söyle.”
Söyledim.
Kısa bir sessizlik oldu. Onur muhtemelen bilgileri aynı anda Selim’e aktarıyordu.
“Leyla, hızlanma. Solundan yanına gelmeye çalışacağız.”
“Gelemezsiniz. Önümdeki araç beni yavaşlatıyor.”
Arkadaki sedan uzun farlarını yaktı.
Ece geriye baktı. “Neden selektör yapıyor?”
“Bizi sıkıştırmak için.”
Cihan telefonunu çıkarıp arka camdan görüntü almaya başladı.
Önümüzdeki araç birden fren yaptı.
Fren lambaları yandığı anda ayağım pedala gitti. Sert fakat kontrollü biçimde yavaşladım. ABS kısa aralıklarla devreye girdi. Arkadaki otomobil, beklediğim gibi fren yapmak yerine soluma çıktı. Planları beni korkutup direksiyonu sağa kırdırmaktı. Sağda, bariyerlerin başladığı dar bölüm vardı.
Ellerimi direksiyonda sabit tuttum. Aracın yarısı şeridime girdiğinde ona alan açmadım. Korna sesi kabinin içini doldurdu. Siyah otomobil birkaç saniye yanımızda kaldı. Camındaki koyu film yüzünden içeridekileri göremiyordum.
“Leyla, sağa çekil,” dedi Ece.
“Hayır.”
“Bize çarpacak.”
“Çarpmaz.”
“Nereden biliyorsun?”
“Bizi öldürmek isteselerdi fotoğrafımızı çekmek için mekanın önünde üç saat beklemezlerdi.”
Cümle ağzımdan çıktığında arka koltuktaki sessizliğin değiştiğini hissettim. Cihan ilk kez durumun ne kadar ciddi olduğunu anlamıştı. Öndeki araç yeniden hızlandı. Yanımızdaki sedan da bizi bırakıp ilerledi. Birkaç saniye içinde ikisi tekrar önümüzde yan yana geldiler ve yolu daralttılar.
Onur hala hattaydı.
“Selim iki dakika gerinizde.”
“İki dakikamız olmayabilir.”
“Leyla, sakın—”
Telefonu kapatmadım. Yalnızca vitesi manuel kullanıma aldım. Önümüzdeki kavşağı biliyordum. Sağdaki yol tünele bağlanıyor, soldaki dar iniş Dolmabahçe yönüne çıkıyordu. İki araç tünele girmemi bekliyordu. Orada şerit değiştirme alanım azalacak, önümü ve arkamı tamamen kapatabileceklerdi. Tünele girmeyecektim. Sağ sinyalimi yaktım. Önümüzdeki araçlardan biri hemen sağa yanaştı. Bunu görünce emin oldum. Sinyali son ana kadar açık bıraktım. Kavşağa birkaç metre kala ayağımı gazdan çektim. Siyah sedan sağ çıkışı kapatmak için iyice yanaştığında direksiyonu sola çevirdim ve boşalan şeride geçtim. Arkadaki araç hamlemi geç fark etti. Gaza bastım. Motorun sesi yükseldi. Araç, ağırlığına rağmen tereddüt etmeden hızlandı. Sol çıkışa girerken yağmur suyu lastiklerin altından iki yana dağıldı. Dikiz aynasında siyah sedanın ani frenle savrulduğunu gördüm. Diğeri dönüşü kaçırmamak için şerit değiştirdi ama araya giren taksi onu yavaşlattı. Ece, kapının üzerindeki tutamağı kavramıştı.
“Sen bunu nereden biliyorsun?”
“Babam öğretmişti.”
“Baban takipten kaçmayı mı öğretti?”
“Hayır. Sinyal veren herkese güvenmemeyi.”
Cihan’ın gerginliğin ortasında kısa bir kahkaha attığını duydum. Onur’un sesi hoparlörden yükseldi.
“Nereye döndünüz?”
“Dolmabahçe inişindeyiz.”
“Ben sana düz git dedim.”
“Önümü kapattılar.”
“Onları atlattın mı?”
Aynaya baktım. Siyah araçlardan biri tekrar görünmüştü. Uzakta, fakat hızla yaklaşıyordu.
“Henüz değil.”
Yolun eğimini, önümüzdeki trafiği ve sağ taraftaki çıkışları hızlıca değerlendirdim. Eve giden en kısa yol aynı zamanda en öngörülebilir olandı. Bizi takip edenler de bunu biliyordu. Navigasyonu kapattım.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu Ece.
“Eve farklı yoldan gideceğiz.”
“Yolu biliyor musun?”
“Hayır.”
“Leyla!”
“İstanbul’da yolu kaybetmek diye bir şey yok. En fazla başka bir semte ait olursun.”
İçimdeki analitik ses güzergah hesaplıyordu.
Diğeri, hayatta kalırsak bu cümleyi sosyal medyada paylaşabileceğimizi düşünüyordu.
Beşiktaş’ın ara sokaklarına girdim. Geniş aracın geçebileceği yolları seçiyor, ancak takip eden sedanın hızlanmasına izin vermeyecek kadar keskin dönüşler yapıyordum. Yol hakimiyetimi kaybetmeden, her virajdan önce yavaşlıyor; düzlüklerde arayı açıyordum. Arkamızdaki araç iki kez yaklaşmayı başardı. İkisinde de onu trafiğin yoğun olduğu kavşaklara çekip önümdeki araçları kendime kalkan yaptım.
Hızlı sürmek, gaza sonuna kadar basmak değildi. İnsanların ne yapacağını onlardan önce tahmin etmekti. Ömer’in bütün hayatını nasıl yönettiğini ilk kez direksiyon başında anlıyordum.
Güç, en yüksek hıza sahip olmak değildi.
Herkesten önce bir sonraki hamleyi görmekti.
Ortaköy’e yaklaştığımızda Selim’in aracı sağımızda belirdi. Bizi geçip takip eden sedanla aramıza girdi. İkinci güvenlik aracı arkamıza yerleşti. Siyah otomobil birkaç yüz metre daha peşimizden geldi; sonra ani bir manevrayla sahile dönen yola saptı.
Onur yeniden aradı.
“İyi misiniz?”
“İyiyiz.”
“Eve gidin. Durmadan.”
“Zaten gidiyorum.”
“Ve Leyla?”
“Ne?”
“Ömer ararsa bu kısmı ben anlatacağım.”
“Niye?”
“Çünkü sen anlatırsan Londra’dan dönene kadar Turgut’u bulup arabanın bagajına koyabilir.”
“Sen anlatırsan yapmayacak mı?”
Onur birkaç saniye sustu.
“Ben en azından bagaja hava deliği açmasını önerebilirim.”
⁂
Evin demir kapıları arkamızdan kapandığında ellerimin titrediğini fark ettim. Yol boyunca direksiyonu sıkan, aynaları takip eden, her dönüşü hesaplayan ellerim; tehlike geçtikten sonra bedenime korkmak için izin vermişti. Motoru durdurdum.
Hiçbirimiz hemen inmedi.
Yağmur tavana vuruyor, soğumaya başlayan motorun metalinden küçük sesler geliyordu. Ece yanımda bana bakıyordu. Yüzünde kızgınlıkla korku arasında gidip gelen bir ifade vardı.
Sonunda emniyet kemerini açtı.
“Bir daha bunu yaparsan seni kendi ellerimle boğarım.”
“Bizi eve getirdim.”
“Biliyorum.” Sesi titredi. “Mesele de bu zaten. Sen böyle zamanlarda o kadar sakin görünüyorsun ki korkmaya hakkın yokmuş gibi davranıyorsun.”
Cevap veremedim. Ece beni kendisine çekip sarıldı. Öfkeli sarılıyordu; başımı omzuna bastırmış, bir yandan da sırtımı kontrol ediyordu. Çocukluğumuzdan beri sevgisini çoğunlukla kızgınlık kılığına sokardı. Ben düşüp dizimi yardığımda önce yarayı temizler, sonra neden koştuğumu sorardı.
Cihan arka koltuktan indiğinde yüzü hala solgundu. Kapımı açtı fakat dışarı çıkmam için elini uzatmadı. Bunu yaparsa özgürlüğüme müdahale ettiğini düşüneceğimi bilecek kadar beni tanıyordu.
“İyi sürdün,” dedi.
“Babam iyi öğretmişti.”
“Yine de bir daha yapma.”
“Ece’yle sözleşmiş gibisiniz.”
“Şu an onunla aynı fikirde olmak akıllıca.”
Kapının önünde Onur, Aytaç ve Selim bekliyordu. Diğer araçlar birkaç dakika sonra bahçeye girdi. Seda iner inmez bana sarıldı. Baran önce iyi olup olmadığımı sordu, ardından tıp fakültesinin henüz öğrenmediği bütün muayene yöntemlerini üzerimde denemeye kalktı. Kerem, takip eden araçların plakalarını not alıyor; Duru, gördüğümüz her ayrıntıyı sırasıyla anlatmamızı istiyordu.
Herkes aynı anda konuşuyor, soruyor ve kızıyordu.
Ben kalabalığın ortasında durup onları izledim.
Hepsi kendi hayatlarından çıkıp o gece benim yanımda olmuştu. Ece ertesi gün hastaneye gidecekti. Baran’ın sınavı vardı. Seda sabah çekime yetişecekti. Kerem’in teslim etmesi gereken dosyalar, Duru’nun yazması gereken haberi, Cihan’ın dersi vardı.
Yine de hiçbiri saatin kaç olduğunu sormuyordu. Onur, telefonuna gelen mesaja baktı. Yüzündeki ifade birkaç saniyeliğine kapandı.
“Ne oldu?” diye sordum.
“Hiç.”
“Onur.”
Telefonu cebine koydu. “Ömer’e haber gitmiş.”
Kalbim, takip sırasında göstermediği tepkiyi o anda gösterdi.
“Ne haberi?”
“Fotoğrafların.”
“Hangilerinin?”
Aytaç burnunun üzerinden bana baktı. “Bu gece kaç farklı uluslararası kriz çıkardığını düşünüyorsun?”
“Takibi biliyor mu?”
“Henüz hayır,” dedi Onur. “Toplantısı bitince konuşacağım.”
“Ben söylerim.”
“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü fotoğraflarda zaten Cihan’ı gördü.”
Cihan’ın yüzü değişti. Benimki muhtemelen daha fazla değişti.
“Ne olmuş gördüyse?”
Onur dudaklarını birbirine bastırdı. Gülmemekle hayatta kalmak arasında seçim yapıyor gibiydi.
“Bunu kendisine anlatırsın.”
“Umurumda değil.”
Bu cümleyi söylerken sesim gereğinden hızlı çıkmıştı. Aytaç başını yana eğdi. Selim hiçbir şey söylemedi. Fakat yüzündeki o belli belirsiz ifadeden, söylediğim şeye onun da inanmadığını anladım.
Arkadaşlarımı uğurladığımızda gece çoktan sabaha yaklaşmıştı. Ece gitmeden önce iki kez mesaj atmamı tembihledi. Baran sınavdan sonra uğrayacağını söyledi. Seda, gece çektiği fotoğrafları sabah düzenleyeceğine söz verdi. Kerem takip meselesiyle ilgili konuşmak için Onur’un numarasını aldı. Duru bana sarılırken kulağıma yalnızca benim duyabileceğim kadar alçak sesle, “Bu anlaşma seni korumuyorsa ne işe yarıyor?” diye sordu.
Cevap veremedim.
Çünkü aynı soruyu ben de düşünüyordum.
Kapılar kapandı.
Araçların ışıkları bahçeden çekildi.
Kalabalığın sesi bir anda kesilince ev yeniden sessizliğe gömüldü.
Fakat bu kez sessizlik yalnızca Ömer’in yokluğunu taşımıyordu.
Gecenin geçip giden korkusunu, Cihan’ın yanımda oluşunu, Ömer’e ulaşan fotoğrafları ve Turgut’un İstanbul’un ortasında bana ne kadar yaklaşabildiğini de taşıyordu. Çantamı girişteki konsolun üzerine bıraktım. Ayakkabılarımı çıkardım. Salonun yarısına geldiğimde durup karanlığın içindeki pikaba baktım.
Ömer’in yokluğunun ilk akşamı bitmişti. Ben eğlenmiş, dans etmiş, gülmüş ve Turgut’un adamlarını atlatarak eve dönmüştüm. Yine de bütün geceden geriye kalan en kuvvetli duygu, ona anlatma isteğiydi.
Bunu kendime itiraf etmemek için önce su içtim.
Sonra üstümü değiştirdim. Ardından yatağa girdim.
Beş dakika sonra kalkıp perdeyi kapattım.
On dakika sonra telefonumu elime aldım.
Ömer’i aramak için geçerli bir bahaneye ihtiyacım vardı.
Takip edildiğimi söylemek fazlasıyla geçerliydi. Fakat bunu söylersem bütün geceyi, kullandığım yolları, aracı neden benim sürdüğümü ve Cihan’ın neden yanımda olduğunu açıklamam gerekecekti.
Ben daha küçük, daha zararsız bir bahane istiyordum.
İnsan bir adamı özlediğini fark ettiğinde zekası tamamen kaybolmuyordu.
Yalnızca son derece kötü mazeretler üretmeye başlıyordu.
Telefon ekranında Ömer’in adına baktım.
Takvim masanın üzerindeydi. Onuncu günün üstünü çizdim.
Kalan: 11.
Rakam, dün gece olduğundan daha küçük görünmeliydi.
Daha ağırdı.
Ömer’in Londra’da oluşu, anlaşma bittiğinde evin nasıl olacağını gösteren kısa bir prova gibiydi. Koridorda adımları duyulmuyor, çalışma odasının ışığı gece yarısına kadar yanmıyor, mutfakta kahve kokusu kalmıyordu. Kimse kitaplığın önünde bıraktığım fincanı bulup masaya taşımıyor, verandaya çıkarken omzuma bir şal bırakmıyordu.
Özgürlük böyle bir şeyse, neden ev daha büyük değil de daha boş görünüyordu?
Telefonumu aldım.
Ömer’in adını açtım.
Yazdım: Sümer Sineması’nın Arel hissesindeki devir beyanını gördüm. Üçüncü fıkrada geçmiş mülkiyet işlemlerini kapsayan ifade eksik.
Göndermedim.
Çünkü belgeyi yalnızca iki saniye görmüştüm ve üçüncü fıkra diye bir şey olup olmadığını bilmiyordum.
Sildim.
Yazdım: Çalışma odasındaki yeşil dosya nerede?
Bu da kötüydü. Çalışma odasında yaklaşık kırk yeşil dosya vardı.
Sildim.
İçimdeki ilk ses, aramak istiyorsan ara, dedi.
İkincisi, gururumuzun cenazesine kimi çağıracağız, diye sordu.
Telefon elimdeyken Süreyya Hala’nın gönderdiği fotoğrafı yeniden açtım. Halit’in arkasındaki tabloyu büyüttüm. Armanın altında küçük bir tarih vardı: 1954.
Karahan Deniz Atölyesi’nin kuruluş yılı da 1954’tü.
Bu kez bahanem vardı.
Ömer’i aradım.
İkinci çalışta açtı.
Arka planda boğuk İngilizce anonslar, tekerlekli valiz sesleri ve uzak bir motor uğultusu vardı.
“Leyla.”
Adımı söyleyişinden numaramı ekranda görür görmez ayağa kalktığını anlayamazdım.
Yine de anladım.
“Müsait misin?”
“Evet.”
Yanında üç banka yöneticisi, Murat ve Londra’daki hukuk ekibinin beklediğini bilmiyordum. Ömer’in onlarca milyon sterlinlik toplantının ortasında koridora çıktığını da.
“Süreyya Hala bana eski bir fotoğraf gönderdi,” dedim. “Halit Sencer’le birlikte.”
Ömer sustu.
“Biliyor muydun?”
“Bir ilişkileri olduğunu tahmin ediyordum. Kanıtım yoktu.”
“Fotoğrafın arkasında bir tablo var. Arel Vakfı’nın eski arması ve 1954 tarihi. Kayıkhanenin kuruluş yılı da aynı.”
“Fotoğrafı bana gönder.”
“Bunun için aradım zaten.”
Yalanım, kendi ayakkabısına takılıp düşen bir çocuk kadar beceriksizdi.
Ömer birkaç saniye cevap vermedi. “Fotoğrafı mesajla gönderebilirdin.”
“Açıklamam gerekiyordu.”
“Mesajın altına yazabilirdin.”
“Önemli olabilir.”
“Olabilir.”
Sessizlik oldu.
Londra’yla İstanbul arasındaki üç saatlik fark değil, iki bin beş yüz kilometrelik gurur hattı konuşmanın ortasına yerleşti.
“Yemek yedin mi?” diye sordu Ömer.
“Bunun konuyla ilgisi yok.”
“Yedin mi?”
“Evet.”
“Ne?”
“Selim balık yaptı.”
“Sevmedin.”
“Nereden biliyorsun?”
“Selim balığı fazla pişirir.”
Koridorun öteki ucunda Murat’ın birine İngilizce olarak beş dakika daha beklemesini söylediğini duydum.
“Toplantıda mısın?”
“Artık değil.”
“Benim yüzümden çıkmadın umarım.”
“Sen aradın.”
Sanki bu, başka bütün açıklamaları gereksiz kılıyordu.
Yatağın kenarına oturdum. “Ne zaman döneceksin?”
Soru ağzımdan çıktıktan sonra odadaki bütün eşyalar bana baktı.
Ömer cevap vermedi.
“Plan için soruyorum,” dedim hemen. “Sümer Sineması. İpek. Yarın okula gidişim. Evde kimin olup olmadığını bilmem gerekiyor.”
“Selim var.”
“Selim sen değilsin.”
İçimdeki iki ses aynı anda kendini pencereden attı.
Telefonun diğer ucunda Ömer’in nefesi değişti.
Söylediğim cümleyi geri alamazdım. Hukuk eğitiminin en büyük eksikliği buydu; sözlü beyanlarda geri al tuşu yoktu.
“Ne dedin?” diye sordu.
“Güvenlik açısından.”
“Leyla.”
“Ne?”
“Bir kez daha söyle.”
“Söylemeyeceğim.”
“O zaman ben duyduğumla kalacağım.”
“Nasıl istersen.”
“Evde bir sorun var mı?”
“Yok.”
“Korktun mu?”
“Hayır.”
“Bugün eğlendin mi?”
Gözlerimi kapattım. “Bunu sormayı nasıl başardın?”
“Cevap?”
“Evet.”
Ömer’in sessizce nefes verdiğini duydum.
“Kıskançlığın başka ülkede de çalışıyor,” dedim.
“Seni ilgilendiren kısmımın hiçbiri gümrükte kalmıyor.”
Kalbim göğsümün içinde yanlış bir hareket yaptı.
“Ömer.”
“Buradayım.”
Bu iki kelimeyi söylerken sesi değişti. Bütün sertliği duruyor, fakat altında yalnız bana ayrılmış bir yer açılıyordu.
Bir an gerçekten söylemek istedim.
Ev sensiz tuhaf.
Kahve kokmuyor.
Kimse fincanımı bulmuyor.
Bugün Cihan’la güldüm ama aklıma sen geldin.
Arabayı kullanırken bana kızma ihtimalin beni takip edenlerden daha çok korkuttu.
Sana kızgınım ve yine de sesini duymak için bir tablonun tarihini bahane ettim.
Hiçbirini söylemedim.
“Fotoğrafı gönderiyorum,” dedim.
“Tamam.”
“Toplantına dön.”
“Döneceğim.”
“İyi geceler.”
“Kapını kilitle.”
“Ömer.”
“Balkon kapısını da.”
“İyi geceler.”
“İyi geceler, Leyla.”
Telefon kapandı.
⁂
Onur, Ömer’i aramak için evin içine girmedi.
Leyla arkadaşlarıyla birlikte salona geçtiğinde birkaç saniye kapının önünde kaldı. Üzerindeki siyah gömleğe ince yağmur damlaları düşmüş, saçlarının ön tarafı nemden alnına yapışmıştı. Bahçenin taş yolunda güvenlik araçlarının farları sönüyor; Selim, kapının yanında iki adamına alçak sesle talimat veriyordu. Leyla’nın kullandığı araç birkaç metre ötede duruyordu.
Sağ ön lastiğin kenarında kaldırıma sürtünmeden kalan soluk bir iz vardı. Büyük bir hasar değildi. Bilmeyen biri baksa önemsemezdi. Fakat Onur, o izin aracın hangi hızda, nasıl bir açıyla manevra yaptığını gösterecek kadar uzun süre Ömer’in yanında bulunmuştu.
Biraz daha geç kalsalardı ne olabileceğini düşünmedi.
Düşünürse Ömer’e anlatırken sesini kontrol edemeyeceğini biliyordu.
Telefonunu çıkardı.
Londra’da saat İstanbul’dan üç saat gerideydi. Ömer’in akşam yemeğine katılması, ardından otelde yapılacak son toplantıya geçmesi gerekiyordu. Program, haftalar önce Murat tarafından hazırlanmış; yemek yiyeceği masadan havaalanına hareket edeceği saate kadar her ayrıntı planlanmıştı.
Ömer’in programı kolay değişmezdi.
Leyla ortaya çıkmadan önce.
Onur, ekranda Ömer’in adını buldu. Aramak için parmağını uzattığında Selim yanına geldi.
“Sen mi söyleyeceksin?”
Onur ona baktı.
“Bana mı bırakacaktın?”
“Ben söylersem ilk uçağa değil, ilk cesede yetişiriz.”
Onur’un ağzının kenarı belli belirsiz hareket etti ama gülmedi.
“Plakalar?”
“İkisi de sahte. Araçlardan biri Çağlayan’da terk edilmiş. Diğeri kamera ağından çıktı.”
“Kameradan araç çıkmaz.”
“Çıkarılmış.” Onur’un yüzündeki son gevşek ifade de silindi.
“İçeriden biri mi?”
“Ya içeriden biri ya da Turgut’un para verdiği biri. Trafik kameralarında on bir dakikalık boşluk var.”
On bir dakika. İstanbul gibi bütün sokakları kameralarla, plaka tanıma sistemleriyle ve insanların ellerindeki telefonlarla izlenen bir şehirde on bir dakika kaybolmak tesadüf değildi. Bunun için hangi kavşakta hangi kameranın devreden çıkarılacağını bilmek gerekiyordu.
Turgut, Leyla’yı yalnızca takip ettirmemişti.
Geçeceği yolu önceden hesaplamıştı.
Onur başını kaldırıp salonun camlarına baktı. Leyla içeride, Ece’nin karşısında oturuyordu. Elinde bir bardak su vardı. Bir şey anlatırken gülümsüyor; ellerinin titrememesi için bardağı iki eliyle tuttuğunu yalnızca onu dikkatle izleyen biri anlayabiliyordu.
Ömer anlayacaktı. Üstelik bunu kilometrelerce uzaktan, yalnızca sesini duyarak yapacaktı.
Onur arama tuşuna bastı. Ömer ilk çalışta açtı.
“Evet?”
Arka planda çatal bıçak sesleri, birbirine karışan İngilizce konuşmalar ve uzaktan gelen bir piyano duyuluyordu. Onur, fotoğrafların gönderilmesinden sonra Ömer’in kendisini aramasını beklemişti. Aramamıştı. Yalnızca Leyla’nın ne kadar içtiğini, kimin kullandığını ve ne zaman eve döneceklerini sormuştu.
Bu sakinliğin gerçek olmadığını ikisi de biliyordu.
“Konuşabilir misin?” dedi Onur.
Karşı tarafta bir saniyelik sessizlik oldu. Ömer’in sesi değişmedi.
“Konuş.”
“Yalnızken.”
Bu kez sessizlik biraz daha uzun sürdü. Ardından sandalye sesi duyuldu. Piyano ve konuşmalar uzaklaştı. Ağır bir kapı kapandı.
“Şimdi yalnızım.”
Onur, anlatmaya nereden başlayacağını düşündü.
Ömer’le yıllardır çalışıyordu. Ona şirket baskınlarını, silahlı saldırıları, ortaklarının ihanetini ve içlerinden birinin ölüm haberini vermişti. Ömer hiçbirinde ne söylediğini tekrarlatmamış, hiçbirinde sesini yükseltmemişti.
Ama bu kez konu Leyla’ydı.
“Leyla’yı mekandan çıktıktan sonra iki araç takip etti.”
Cümlenin diğer ucunda hiçbir ses kalmadı. Onur, bağlantının kesilip kesilmediğini anlamak için ekranı kontrol etti. Arama devam ediyordu.
“Ömer?”
“Devam et.”
İki kelime öylesine sakin çıkmıştı ki Onur omuzlarını dikleştirdi. Ömer’in öfkelendiğinde sesini yükseltmediğini biliyordu. Sesi yükselmiyorsa odadaki herkesin uzaklaşması gerektiğini de.
“Biri önüne geçti, diğeri arkasına yerleşti. Sahil yolunda aracı iki taraftan sıkıştırmaya çalıştılar.”
“Aracı kim kullanıyordu?”
Onur cevap vermeden önce gözlerini kapattı.
“Leyla.”
Ömer’in nefesi ilk kez duyuldu. Tek, ağır bir nefesti.
“Neden?”
“Bir kadeh içti, saatler önceydi. Sonrasında içmedi. Ece kontrol etti, iyiydi.”
“Ben içip içmediğini sormadım.” Ömer’in sesi hala yükselmemişti. Fakat her kelime, ayrı ayrı kesilmiş bir metal parçası gibi geliyordu. “Benim aracımın direksiyonunda neden Leyla vardı?”
“Çünkü anahtarı Selim'den ödünç alabileceğini düşündüren cesareti ona sen bıraktın.”
Onur bunu özellikle söyledi.
Ömer’e itiraz edebilen az sayıdaki insandan biriydi. Şu anda suçu bir başkasına yüklemesine izin verirse birkaç dakika sonra o gecenin güvenliğinde görevli herkesin hayatı değişebilirdi.
“Önünde biz vardık,” diye devam etti. “Işıkta araya iki araç girdi. Planlı hareket ettiler.”
“Yaralandı mı?”
“Hayır.”
“Başını çarptı mı?”
“Hayır.”
“Araca temas ettiler mi?”
“Hayır.”
“Leyla korktu mu?”
Onur’un bakışları yeniden salonun camlarına gitti. O soru diğerlerinden farklıydı. Ömer için plaka, güzergâh ve aracın durumu çözülebilecek meselelerdi. Fakat Leyla’nın korkmuş olma ihtimali, onun hesaplayamadığı tek hasardı.
“Belli etmedi,” dedi Onur.
“Ben sana belli edip etmediğini sormadım.”
“Evet. Korktu.”
Londra’da bir şey kırıldı. Ses küçüktü. Kalın tabanlı bir bardağın ya da cam bir kül tablasının sert bir yüzeye çarpmasına benziyordu. Ardından Ömer’in sesi bir anlığına uzaklaştı.
“Aracı buldunuz mu?”
“Biri Çağlayan’da bırakılmış.”
“Diğeri?”
“Kamera ağından çıktı. On bir dakikalık kayıt yok.”
Ömer birkaç saniye konuşmadı. Onur onun düşündüğünü biliyordu. Herkes öfkenin insanın düşünmesini engellediğini sanırdı. Ömer’de tam tersi olurdu. Öfkelendiğinde zihni hızlanır, çevresindeki bütün ayrıntıları bir silaha dönüştürürdü.
“Tünel girişinden sonraki kameraları değil,” dedi Ömer. “Tünele girmeden önceki yakıt istasyonlarını kontrol edin.”
Selim, Onur’un yüzüne baktı.
“Plakalar sahte,” dedi Onur.
“Plakaya bakmayın. Yağmurlu havada o mesafeyi gittilerse yakıt kapaklarının çevresinde yol kiri vardır. Terk edilen araç temizlendiyse kapağın iç kısmında el izi kalır. İkinci araç aynı yerden yakıt aldıysa ödeme ya da pompa kaydı çıkar.”
Onur, telefonu kulağından ayırmadan Selim’e işaret etti. Selim talimatı duymuştu. Hemen güvenlik aracına doğru yürüdü. Ömer devam etti.
“Çağlayan’daki araca ilk ulaşan ekip kim?”
“Polisten önce bizimkiler.”
“Kimse dokunmasın. Yerel ekibi geri çekin. Tarık’a haber verin, kendi laboratuvarını kursun.”
“Tamam.”
“Leyla hangi güzergâhı kullandı?”
Onur anlattı. Kavşağı, tünel çıkışını, Beşiktaş’ın ara sokaklarını ve Selim’in onları nerede karşıladığını söyledi.
Ömer hiçbir yerde sözünü kesmedi.
“Yani onları kendi başına atlattı.”
Sesinde öfkenin altında başka bir şey belirdi. Korkunun içinden geçen, istemsiz bir gururdu.
“İyi kullandı,” dedi Onur. “Paniklemedi. Güzergâhlarını çözdü, onları tünelin tersine çekti. Sonra ara sokaklarda hızlanmalarına izin vermedi.”
Ömer’in nefesi yeniden değişti. Onur, onun Leyla’yı direksiyon başında hayal ettiğini anladı. Saçları yüzüne düşmüş, iki eli direksiyonda, gözleri aynalar arasında dolaşırken korkusunu bastırıp yanında bulunan herkesi eve getiren Leyla’yı…
Başka bir zamanda bu görüntü Ömer’i büyülerdi. Şimdiyse yalnızca Leyla’nın bunu yapmak zorunda kalmış olmasına öfkeleniyordu.
“Cihan da araçta mıydı?”
Soru beklediğinden geç gelmişti. Onur gözlerini kapatıp başını geriye attı.
İşte Ömer buydu.
Leyla’yı iki araçla sıkıştırmışlardı. Turgut şehrin kamera ağına sızmıştı. Ömer üç dakika içinde bir takip planını çözmüş, yakıt kapağından parmak izi aratmıştı. Yine de Cihan’ın nerede olduğunu unutmamıştı.
“Arka koltuktaydı.”
“Neden?”
“Ece öndeydi.”
“Soruma cevap değil.”
“Leyla’yı yalnız bırakmak istemedi.”
“Leyla yalnız değildi.”
Onur istemeden gülümsedi.
“Bence bunu Cihan’a kendin anlatmalısın. Özellikle sesini şu anki hâliyle korursan çocuk mesafe kavramını daha iyi öğrenir.”
“Onur.”
“Tamam. Konumuz Cihan değil.”
“Hiçbir zaman olmadı.”
“Tabii.”
Ömer cevap vermedi. Kısa sessizlikte Onur, telefonun diğer ucunda bir kapının açıldığını duydu. Bir erkek İngilizce bir şey söyledi. Ömer ona anlaşılmayacak kadar alçak ve kesin bir cevap verdi. Kapı yeniden kapandı.
“Fotoğraflar nasıl Turgut’a ulaştı?” diye sordu.
“Henüz bilmiyoruz.”
“Biliyorsunuz.”
Onur’un kaşları çatıldı.
“Neyi biliyoruz?”
“Beni ilk fotoğrafla meşgul ettiler.”
“Ne?”
“Mekandan Leyla’nın dans ettiği bir fotoğraf gönderildi. Aynı kare kısa süre sonra Turgut’a gitti. Ben Cihan’a, elbisesine, masadaki kadehe bakarken Turgut çıkış saatini ve aracı hesaplıyordu.”
Ömer bunu söylerken sesindeki kendine yönelik öfke, Turgut’a duyduğundan daha ağırdı.
Kıskançlığı dikkati dağıtmıştı. Belki yalnızca birkaç saniyeliğine. Belki o fotoğrafı hiç görmese de sonucu değiştirmeyecekti. Fakat Ömer için ihtimal yeterliydi. Leyla’yla ilgili bir risk varsa kusursuza yakın olmak yetmezdi. Kusursuz olması gerekirdi.
“O fotoğrafı kim çekti?” dedi.
“Ece.”
“İlk kim paylaştı?”
“Arkadaş grubuna gönderdi. Seda kendi hesabında kısa süreli hikâye paylaştı ama birkaç dakika sonra kaldırdı.”
“Kaç kişi gördü?”
“Çıkarıyoruz.”“Hayır. Kaç hesabın ekran görüntüsü aldığını çıkarın. Fotoğraf Turgut’a hangi çözünürlükte gittiyse kaynağı bulursunuz. Seda’nın yüklediği görüntü platformda sıkıştırılmıştır. Turgut’a ulaşan orijinal çözünürlükteyse masadan biri gönderdi. Sıkıştırılmışsa hesabı izleyenlerden biri.”
Onur birkaç saniye sustu. Ömer fotoğrafı yalnızca kıskançlıkla büyütmemişti. Pikseline kadar incelemişti.
“Bunu nasıl—”
“Onur.”
“Tamam. Bakıyoruz.”
“Leyla beni aradı.”
Onur üst kattaki pencereye baktı.
“Çünkü seni özledi,” dedi.
“Bunu sana mı söyledi?”
“Hayır.”
“O zaman varsayımda bulunma.”
“Fotoğrafı görünce Cihan’ı kaç kez büyüttün?”
Ömer cevap vermedi. Onur gülümsedi.
“Onu değil, Leyla’yı büyüttüm diyeceksin. İkiniz de aynı fotoğraftaydınız. Teknik olarak doğru sayılmaz.”
“Senin yapman gereken işler var.”
“Senin de toplantın vardı.”
“Onur.”
“Tamam.”
Onur ciddileşti.
“Ömer, onu arayıp sesini duymak istiyorsan sen de ara.”
“Şimdi ararsam korktuğunu bildiğimi anlar.”
“Zaten öğreneceksin.”
“Benden saklamaya çalıştıysa anlatmaya hazır değildir.”
Bu, Ömer’in Leyla konusunda taşıdığı çelişkinin en açık haliydi. Bütün hayatını öğrenmek, her tehlikeyi o fark etmeden önce ortadan kaldırmak istiyor; fakat onun sınırlarını zorladığını hissettiği anda kendisini durdurmaya çalışıyordu. Turgut’u bulmak için şehrin kamera sistemine girebilirdi.
Leyla’nın kalbine ise izinsiz girmemek için kapıda bekliyordu.
“Telefonu açık tut,” dedi Ömer. “Leyla odasına geçtiğinde koridordaki adamları geri çekin. Fark etmesin.”
“Tamam.”
“Aracın sağ ön lastiğini değiştirin.”
Onur gözlerini araca çevirdi.
“Lastikte bir şey yok.”
“Kaldırıma sürttü.”
Onur cevap vermedi. Ömer bunu görmemişti. Aracın fotoğrafı kendisine gönderilmemişti. Yalnızca güzergâhı ve Leyla’nın yaptığı manevrayı dinleyerek lastiğin kaldırıma temas etmiş olabileceğini hesaplamıştı.
“Sabah değiştiririz.”
“Şimdi.”
“Peki.”
“Leyla’nın odasının önünde kim var?”
“Kimse. İstediğin gibi.”
“Evin kuzey kapısı?”
“Kapalı.”
“Bahçe kameraları?”
“Çalışıyor.”
“Penceresi?”
“Ömer.”
“Penceresi kilitli mi?”
Onur başını kaldırıp ışığı yanan odaya baktı.
“Bilmiyorum. Kontrol ettirirsem fark eder.”
Karşı taraftan ağır bir nefes geldi.
“Etme.” Bir süre ikisi de konuşmadı.
Londra’yla İstanbul arasında yaklaşık iki bin beş yüz kilometre vardı. Ömer bütün gece boyunca şirketinin geleceğini değiştirecek anlaşmalar yapmış, milyonlarca sterlinlik maddeleri tek bakışta düzeltmişti. Fakat şimdi zihninde yalnızca üst kattaki bir pencere vardı.
“Bir şey daha var,” dedi Onur.
“Söyle.”
“Takip sırasında Leyla gerçekten çok iyiydi.”
Ömer sessiz kaldı.
“Ece’yi ve Cihan’ı güvenle buraya getirdi. Panik yapmadı. Adamların nereye yönlendirmeye çalıştığını fark edip ters yola saptı. Selim yetişene kadar onları ara sokaklarda yavaşlattı.”
“Biliyorum.”
“Görmedin.”
“Onu tanıyorum.”
Ömer’in sesindeki gurur bu kez saklanamayacak kadar belirgindi. Sonra hemen karanlıklaştı.
“Ama bir daha bunu yapmak zorunda kalmayacak.” Bu bir temenni değildi.
Hükümdü.
“Ömer,” dedi Onur, “ne yapacaksın?”
“Turgut’un o araçları neden kullandığını bulacağım.”
“Sonra?”
“Onları süren adamları bulacağım.”
“Sonra?”
Ömer’in cevabı o kadar sakin geldi ki Onur’un ensesinde soğuk bir ürperti dolaştı.
“Leyla’nın dikiz aynasında gördüğü son şey olmalarını sağlayacağım.”
⁂
Ömer, otelin özel salonunda birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Sağ elinin altında parçalanmış ince cam bardak vardı. Avucuna küçük bir parça saplanmış, parmaklarının arasından bir çizgi halinde kan akmıştı. Bunu ancak telefonu masaya bıraktığında fark etti. Acıyı hissetmiyordu.
Gözlerinin önünde hiç görmediği bir sahne vardı.
Leyla direksiyon başındaydı. Yağmur yağıyordu. Önünde bir araç, arkasında başka bir araç vardı. Ece bir şey söylüyor, Cihan arka koltukta oturuyordu. Leyla korkuyordu ama belli etmiyordu.
Ömer’in zihni sahneyi tekrar tekrar kuruyor, her seferinde başka bir ihtimal üretiyordu.
Fren bir saniye geç tutabilirdi.
Karşıdan başka bir araç gelebilirdi.
Lastik kaldırıma daha sert çarpabilirdi.
Leyla direksiyonu yanlış yöne çevirebilirdi.
İhtimaller çoğaldıkça odadaki hava daraldı.
Masaya iki elini dayadı. Başını eğdi. Omuzları sertleşti.
Ömer Karahan hayatı boyunca kaybetme korkusuyla hareket etmemişti. İnsanları, şirketleri, parayı ve gücü kaybetmenin ne anlama geldiğini biliyor; her kaybın yerine başka bir şey koyabiliyordu.
Leyla’nın yerine koyabileceği hiçbir şey yoktu.
Bu gerçek, onu Turgut’tan daha fazla öfkelendiriyordu.
Çünkü Leyla yalnızca korunması gereken biri olmaktan çıkmıştı. Onun bütün kararlarını değiştirebilen, bir kıtadan diğerine dönmesi için tek bir korkusunun yeterli olduğu birine dönüşmüştü.
Kapı açıldı.
Murat içeri girdiğinde yerdeki cam parçalarını ve Ömer’in kanayan elini gördü. Hiçbirini sormadı. Cebinden telefonunu çıkarıp kısa bir mesaj okudu.
“Uçak hazır,” dedi. “Araç beş dakika içinde kapıda olacak. Farnborough’dan kalkış iznini aldık.”
Ömer ceketini sandalyenin arkasından aldı.
“Pilot?”
“Hazır.”
“İstanbul inişi?”
“Özel izin alındı. Yaklaşık üç saat kırk dakika.”
“Üç buçuk.”
Murat gözlerini kaldırdı. “Havada trafik pazarlığı yapamazsın.”
Ömer gömleğinin manşetindeki kanı siyah ceketin altına sakladı.
“Pilotla konuşurum.”
“Konuşma. Adamı korkutup uçağı düşürme.”
Normalde Onur’un kuracağı türden bu cümleye ikisi de gülmedi.
Murat masanın üzerindeki sözleşmelere baktı.
“Burayı ben hallederim.”
“Biliyorum.”
“Ömer.”
Ömer kapının önünde durdu.
Murat, onunla çocukluğundan beri tanışıyordu. Öfkesinin bütün biçimlerini görmüştü. Fakat şu anda yüzünde bulunan ifade öfkenin ötesindeydi. Kontrolünü kaybetmemek için bütün duygularını tek bir noktaya kilitlemişti.
“Leyla iyi,” dedi.
Ömer ona baktı.
“Bu gece.”
Murat sustu.
Ömer kapıyı açtı.
Koridorda şirket yöneticileri, avukatlar ve otel görevlileri bekliyordu. Birçoğu toplantının neden yarıda kesildiğini anlamamıştı. Ömer aralarından geçerken kimse soru sormaya cesaret edemedi.
Asansöre bindiğinde telefonunu çıkardı. Leyla’nın adını buldu. Aramadı. Ona korktuğunu bildiğini belli etmek istemiyor, anlatmak istemediği bir şeyi zorla söyletmeyeceğine dair kendisine verdiği sözü koruyordu.
Fakat beklemek, Ömer’in hayatında ilk kez bu kadar zor geliyordu.
Asansör zemin kata inerken ekranı aydınlandı.
Leyla, yine arıyordu.
Ömer’in bütün bedeni bir anda durdu.
Telefonu ilk çalışın bitmesine izin vermeden açtı.
“Leyla?”
Sesindeki sertliğin tamamı tek kelimede kaybolmuştu.
Karşı tarafta birkaç saniye sessizlik oldu.
Ardından Leyla, belli ki bütün akşam hazırladığı son derece kötü bahaneyi söyledi:
“Senin çalışma odandaki pencereyi nasıl kapatıyoruz?”
Ömer gözlerini kapattı. Çalışma odasındaki pencere otomatikti. Leyla bunu biliyordu. Evdeki bütün pencereler aynı panelden kapanıyordu. Üstelik güvenlik sistemi devreye alındığında açık kalan pencereyi kendiliğinden kilitliyordu. Leyla pencereyi sormuyordu. Yalnızca onun sesini duymak istiyordu. Demek sahiden korkmuştu.
Ömer’in içinde o gece ilk kez öfkeden başka bir şey hareket etti. Leyla’yı bulmak, iki kolunun arasına alıp korkusunun geçtiğinden emin olana kadar bırakmamak istedi. Saçlarının kokusunu duymak, ellerindeki titremeyi kendi avuçlarının içinde susturmak istedi. Bunun yerine sesini sakin tuttu.
“Panelin sağ tarafında küçük bir kilit işareti var,” dedi.
“Bastım. Olmadı.”
“Üç saniye basılı tut.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Kapandı,” dedi Leyla.
“Güzel.”
İkisi de telefonu kapatmadı.
Ömer otelin lobisinde durmuş, şoförün kapıya getirdiği araca bakıyordu. Leyla İstanbul’da, onun evinde, çalışma odasının penceresiyle hiçbir ilgisi olmayan bir telefon konuşmasını sürdürmeye çalışıyordu.
“Toplantın bitti mi?” diye sordu Leyla.
“Bitti.”
“İyi geçti mi?”
“Yeterince.”
“Londra nasıl?”
Ömer’in bakışları yağmurun dövdüğü cam kapılara kaydı.
“Uzak.”
Karşı tarafta yine sessizlik oldu. Leyla’nın nefesini duyuyordu.
“Bugünkü tüm fotoğraflarını gördüm.”
“Onur mu gönderdi?”
“Evet.”
“Her şeyi gönderme gibi kötü bir huyu var.”
“Her şeyi göndermedi.”
Leyla’nın sessizliği, takip meselesini bildiğini anlamasına yetti.
Ömer elindeki kanı ceketinin cebine gizledi.
“Leyla.”
“Efendim?”
“İyi misin?”
Soru öylesine yumuşak çıkmıştı ki Leyla cevap vermeden önce nefesi takıldı.
“İyiyim.”
Ömer gözlerini kapattı. Yalan söylediğini biliyordu. Fakat onu zorlamadı.
“Tamam,” dedi yalnızca.
“Ne zaman döneceksin?”
İşte buydu.
Ömer’in Londra’daki bütün programı, toplantıları ve anlaşmaları o soruyla anlamını kaybetti. Dudaklarının kenarında belli belirsiz, yorgun bir gülümseme oluştu. Leyla bunu göremedi.
“Yakında.”
“Yakında ne zaman?”
Ömer, otelin önüne yanaşan siyah araca doğru yürüdü. Şoför kapısını açtı.
“Pencereyi kapattın. Şimdi odana git.”
“Bana emir verme.”
Sesindeki tanıdık öfke, Ömer’in içine tarif edemediği bir rahatlık bıraktı.
“Rica ediyorum.”
“Hiç rica gibi söylemiyorsun.”
“Pratik yaparım.”
Leyla kısa bir kahkaha attı. Ömer o sesi duyduğu anda dönmek için aldığı kararın doğru olduğunu anladı. Aslında karar bile değildi. Leyla’nın korktuğu bir şehirde ondan uzakta kalması, değerlendirebileceği seçenekler arasında değildi.
“İyi geceler, Ömer.”
“İyi geceler, Leyla.”
Telefon kapandı.
Ömer araca bindi. Murat kapının yanında duruyordu.
“Takip olayını söylemedin,” dedi.
“Anlatmak isteseydi anlatırdı.”
“Sen de gideceğini söylemedin.”
Ömer telefonunu avucunda çevirdi.
“Söylersem beni bekler.”
“Beklemesini istemiyor musun?”
Ömer, İstanbul’da kapanan bir pencereyi ve o pencerenin ardında kendisini özlediğini itiraf edemeyen kadını düşündü.
“Beni beklemek zorunda kalmasını istemiyorum.” Aracın kapısı kapandı. Şoför havaalanına doğru hareket etti. Ömer Karahan o gece Londra’da milyonlarca sterlinlik bir anlaşmayı, haftalardır hazırlanan görüşmeleri ve bütün programını arkasında bıraktı. Dışarıdan bakan biri bunu Turgut’un hamlesine verilmiş stratejik bir cevap sanabilirdi. Murat gerçeği biliyordu. Ömer İstanbul’a Turgut için dönmüyordu. Turgut’un Leyla’yı korkutabilmiş olması yüzünden dönüyordu. Ve birkaç saat sonra Leyla gözlerini açtığında, evin sessizliği yine değişmiş olacaktı.
Çünkü Ömer, kendisini özlediğini söyleyemeyen bir kadının pencere bahanesine iki bin beş yüz kilometrelik bir cevap vermişti.
⁂
Gece ikiye doğru susadığım için uyandım.
Ev sessizdi. Koridorun loş ışığı kapının altından ince bir çizgi hâlinde geçiyordu. Üzerime annemin eski hırkasını alıp aşağı indim. Merdiven basamakları gece daha koyu görünüyor, salonun pencerelerinde bahçe siyah bir yansıma gibi duruyordu.
Mutfakta su içtim. Sonra odama dönmek yerine salona geçtim.
Ömer’in sabah yarım bıraktığı gazete hala sehpanın üzerindeydi. Katlandığı yerde Londra piyasalarıyla ilgili bir haber vardı. Altındaki kitap bana aitti; üç gün önce başlayıp on sayfa sonra başka bir odada unuttuğum roman. Ömer kitabın arasına ince bir kağıt koymuştu. Ayraç değildi. Karahan Deniz Atölyesi’nin eski bir fişinin arka yüzüne yalnızca bir cümle yazılmıştı:
Sayfa 17’de kaldın.
Gülümsedim. Sonra gülümsediğimi fark edip yüzümü düzelttim. Saat gecenin ikisiydi ve beni gören yoktu. Yine de gururum nöbet tutuyordu. Kitabı alıp koltuğa kıvrıldım. Birkaç sayfa okuyup yukarı çıkacaktım. Uyandığımda üzerimde bir battaniye vardı. Önce Onur’un örttüğünü sandım. Sonra salondaki havanın değiştiğini hissettim. Bazı insanların varlığı sesle değil, odanın bütün ihtimallerinin tek bir yere dönmesiyle anlaşılırdı. Gözlerimi açtım.
Ömer karşımdaki koltukta oturuyordu.
Üzerinde dün sabah evden çıkarken giydiği koyu takım elbise vardı. Kravatını çıkarmış, gömleğinin ilk düğmesini açmıştı. Saçlarında yolculuğun dağınıklığı, yüzünde uyumamış bir gecenin solgunluğu vardı. Sol elinde telefonunu tutuyor, sağ eli koltuğun kenarında bana en yakın yerde duruyordu.
Beni uyandırmamak için dokunmamıştı. Fakat dokunmamak için bütün bedenini tuttuğu belliydi.
Bir süre ona baktım. Uykuyla uyanıklık arasındaki insan, gururunu tam olarak giyinemiyordu.
“Ne işin var burada?” diye fısıldadım.
“Evimdeyim.”
“Londra’daydın.”
“Döndüm.”
Doğrulup battaniyeyi omuzlarıma çektim. Pencerelerin ardında gece hala karanlıktı. “Ne zaman?”
“On iki dakika önce.”
“Toplantın?”
“Bitti.”
“Bu kadar çabuk bitemezdi.”
“Bitirdim.”
Ömer bunu, dünyanın işleyişi onun programına uymayınca dünyayı hızlandırmak olağan bir şeymiş gibi söyledi.
Bakışlarım yüzünde dolaştı. “Özel uçakla mı geldin?”
“Evet.”
“Neden?”
Ömer’in gözleri benimkilerden ayrılmadı.
“Arel’in Londra hesaplarını kilitlemek için gittim.”
“Dönmek için neden acele ettin?”
Odanın sessizliği büyüdü. Ömer yalan söyleyebilirdi. Güvenlik diyebilirdi. Turgut’un planı erkene çekme ihtimalini, İpek’i, Sümer Sineması’nı, anlaşmanın kalan on bir gününü sıralayabilirdi. Hepsi doğru olurdu.
Hiçbirini söylemedi.
“Beni aradın,” dedi.
Ömer gözlerini benden ayırmadı.
“Londra’da kalabilirdim,” diye devam etti. “Toplantıyı tamamlar, sabahki görüşmeye girer, planlandığı gün dönerdim. Güvenliğin vardı. Selim oradaydı. Onur oradaydı. Ev korunuyordu.”
“Ama geldin.”
“Ama geldim.”
“Bir telefon açtım diye.”
“Bir telefon açtın diye.”
Aynı cümleyi hiç çekinmeden tekrar etti. Ne yaptığına mazeret arıyor ne de karşılığında benden bir şey bekliyordu. Benim sesimde açıklayamadığı bir eksiklik duymuş ve iki ülke arasındaki mesafeyi ortadan kaldırmıştı. Ömer için mesele bu kadar basitti. Onu pencereyi sadece bahane ettiğim için aradığımı biliyordu.
“Ya seni gerçekten pencere için aradıysam?”
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir hareket oldu.
“O zaman pencereyi kapatmak için geldim.”
İstemeden güldüm.
“Özel uçakla.”
“Bir daha arızalanmasın diye meseleyi yerinde görmek istedim.”
“Sen aklını kaçırmışsın.”
“Bu ihtimali son birkaç haftadır ben de değerlendiriyorum.”
Gülüşüm yavaşça söndü. Ömer’in bakışlarındaki şey sönmedi.
“Benim yüzümden dönmeni istemedim,” dedim.
“Biliyorum.”
“O zaman neden geldin?”
Bu kez cevap vermeden önce beklemedi.
“Çünkü istemen gerekmiyor, Leyla.”
Sesini yükseltmemişti. Yine de cümle, odanın içinde söylenen her şeyden daha ağırdı.
“Benden bir şey istemek zorunda değilsin. Korktuğunu söylemek, beni özlediğini kabul etmek ya da dönmem için bir sebep bulmak zorunda değilsin.” Bakışları ellerime indi. “Sen beni aradığında, ben gelirim.”
Başımı kaldırdım.
“Her seferinde mi?”
“Her seferinde.”
Bölüm etkileşimi
