Bölümler 15Şu an: 2. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Anlaşmanın 2.günü, Leyla.
Ömer Karahan'ın evindeki ilk sabahımda, özgürlüğümü en başından hissedebilmek için saatimi altıya kurdum.
Altıyı beş geçe uyandım.
Bu, karakterimin güçlü olduğunu değil, yabancı bir evde uyuyamadığımı gösteriyordu; fakat insan kendisiyle ilgili gerçekleri sabahın o saatinde daha kullanışlı biçimde yorumlayabilirdi. Gözlerimi açtığımda önce nerede olduğumu anlayamadım. Sonra göle bakan geniş pencereyi, yatağın ucundaki orman yeşili battaniyeyi ve sandalyenin arkasında asılı duran, dün iki ayrı hayata sığdırmaya çalıştığım kıyafetleri gördüm.
Karahanların Reşadiye'deki göl evindeydim.
Yirmi bir günlük anlaşmamın ikinci günüydü.
İçimdeki ilk ses, kalkıp hazırlanırsam normal hayatıma dönebileceğimi söyledi. İkinci ses, normal hayatımın kapısına ev sahibinin yeni kilit taktırdığını hatırlattı.
İlk ses anneme benziyordu; dünyayı düzeltmek için önce saçını toplar, sonra masaya otururdu. İkincisi babam gibiydi; her kararın altındaki görünmeyen hesabı arardı. Ben ikisinin arasında, yirmi dört yaşında, bursu ay sonunu getirmeyen ve ülkenin en tehlikeli satranç taşlarından birini bir gün boyunca cebinde gezdirmiş bir hukuk öğrencisiydim.
Yani derse gitmem gerekiyordu.
Duşa girdim. Saçlarımı kuruturken iri dalgalarını parmaklarımla ayırdım, önlerini yüzümü çerçeveleyecek şekilde bıraktım. Valizden koyu kahverengi pileli eteğimi, krem rengi ince kazağımı ve diz altı siyah çizmelerimi çıkardım. Annemin küçük altın küpelerini taktım. Aynadaki halim, hayatı dün gece dağılmamış bir kadına benziyordu. Görünüş bazen yalan değildi; niyetti. İnsan iyi görünerek başına gelenleri reddedebilirdi.
Büyük kahverengi çantama medeni usul kitabımı, not defterimi ve şarjı yüzde yirmi üçte olan bilgisayarımı yerleştirdim. Telefonumda okulun not grubundan, ve bizim şahsi grubumuzdan kırk yedi mesaj vardı. İnstagramdan gelen saçma sapan takip istekleri ve 'tanışalım mı?' mesajlarını görmezden gelip, twitterdan ya da yeni adıyla xten gelen bildirimlere tıkladım. Ülkeye dair iç karatıcı birkaç haberden sonra tekrar whatsappa girdim.
Seda gece boyunca ilişkim hakkında benden daha fazla bilgi üretmişti. Baran, Ömer'in servetini araştırıp “Aşkınızın halka arzı ne zaman?” diye sormuştu. Ece sabah nöbetinden çıkacağını, öğleden sonra arayacağını yazmıştı. Cihan ise yalnızca bir mesaj göndermişti.
''Okula geliyor musun?''
Mesajı görünce istemsizce gülümsedim.
İlk sesim, elbette gidiyorsun, dedi.
İkincisi, Cihan sormasa da bu kadar kararlı olur muydun, diye karşılık verdi.
İkinci sesi sevmiyordum. Genellikle haklı olduğu için değil; haklılığını annem gibi nazikçe değil, babam gibi dosya numarası vererek sunduğu için.
''Geliyorum,'' yazdım.
Saat yediye on kala odadan çıktım. Koridor sessizdi. Aşağıya inerken evin gece fark etmediğim ayrıntıları ortaya çıktı. Merdiven korkuluğunun koyu ahşabı elde cilalanmış gibiydi; duvarlarda pahalı olduklarını bağırmayan gravürler, pencere önlerinde bakımı gerçekten yapılmış bitkiler vardı. Salondaki kitaplığın alt rafında sanat tarihi, üst rafında denizcilik ve ekonomi kitapları dizilmişti. Aralarında birkaç romanın sırtı diğerlerinden daha yıpranmıştı. İnsanların kitaplıkları, kendileri hakkında verdikleri en dikkatsiz ifadelerdi. Ömer'in kitaplığı gösteriş için kurulmamıştı. Kitaplar okunmuş, sayfalar katlanmış, bazı ciltlerin arasına not kağıtları sıkıştırılmıştı.
Mutfakta yalnızca Ömer vardı.
Üzerinde beyaz gömlek, koyu lacivert kumaş pantolon vardı. Ceketini sandalyenin arkasına asmıştı. Bir elinde gazete, diğerinde ince belli bir çay bardağı tutuyordu. Tezgahta iki tabak, taze ekmek, beyaz peynir, bal ve küçük bir bakır tavada yumurta duruyordu.
Bana bakıp saate baktı.
“Günaydın.”
“Bu bakışın devamında ‘Nereye gidiyorsun?’ sorusu var.”
“Çantan cevap vermiş.”
“Okula gidiyorum.”
Gazeteyi katladı. Yüzünde itiraz yoktu. Bu beni itiraz etmesinden daha fazla şüphelendirdi.
“Kahvaltı et. Ben bırakırım.”
“Selim bırakabilir.”
“Selim meşgul.”
“Şoförünüz vardır.”
“Var.”
“O bırakabilir.”
“Ben bırakacağım.”
Bir insan aynı cümleyi ikinci kez kurmadan tartışmayı bitirebiliyorsa ya çok güçlüydü ya da çevresindeki herkes yıllar önce yorulmuştu. Ömer'de ikisi de mümkündü. Masaya oturmadım. “Dün özel hayatıma karışmayacağınızı söylediniz.”
“Seni okula bırakmak özel hayatına karışmak değil.”
“Karahan Holding'in yönetim kurulu başkanı sabahın yedisinde hukuk fakültesine servis yapıyorsa biraz öyle.”
“Bugün dokuzdaki toplantımı iptal ettim.”
“Neden?”
“Daha önemli bir işim var.”
Bunu söylerken bana bakmadı; yumurtayı tabağıma aldı. Sanki daha önemli işin ben olduğumu özellikle belirtmeye gerek görmüyordu. İçimdeki ilk ses, bu adam insanı cümle aralarında rehin alıyor, dedi. İkinci ses, dün zaten aldı, kahvaltını ye, diye karşılık verdi.
“Ben yumurtayı böyle sevmem,” dedim, sırf teslim olmuş görünmemek için.
Ömer çatalı bıraktı. “Nasıl seversin?”
Soruyu ciddiyetle sorması planımı bozdu. “Sarısı biraz daha pişmiş.”
Tavayı yeniden ocağa koydu.
“Bunu yapmak zorunda değilsiniz.”
“Biliyorum.”
İnsanın mecbur olmadığı halde yaptığı küçük şeyler, büyük jestlerden daha tehlikeliydi. Büyük jestler seyirci isterdi; mutfakta yeniden pişirilen yumurtanın şahidi yoktu. Tam o sırada Onur içeri girdi. Saçları bir tarafında düz, diğer tarafında uykuyla yapılmış bir mimari deney gibiydi. Üzerinde gri eşofman ve “Şifreni değiştir” yazan siyah bir tişört vardı.
“Günaydın,” dedi. Sonra beni görünce durdu. “Aa, evde medeni bir insan var.”
Ömer ocağın altını kıstı. “Saat yedi.”
“Ben gecenin devamını yaşıyorum.” Onur ekmeğin ucunu kopardı. “Nereye böyle?”
“Okula.”
Onur'un çiğnemesi yarım saniye durdu. Sonra yüzü gereğinden fazla normalleşti. İnsanlar kötü haberi iki şekilde saklardı: Ya bakışlarını kaçırırlar ya da gözlerinize gereğinden uzun bakarlardı. Onur ikincisini yapıyordu.
“Ne var?” diye sordum.
“Bende mi?”
“Yüzünde.”
“Sabah yüzüm.”
“Yalan söylerken sağ kaşını kaldırıyorsun.”
Onur sağ kaşını hemen indirdi. “Bu bilgiye sahip olman işimizi zorlaştıracak.”
Ömer tabağı önüme bıraktı. “Sekizde çıkarız.”
“Okulda bir şey mi var?”
“İstanbul'da her sabah bir şey var.”
Bu cevap değildi. Ama iyi paketlenmişti. Kahvaltı boyunca Ömer gazeteyi okumadı. Telefonuna iki mesaj geldi; ikisine de masanın altında, tek eliyle kısa cevaplar yazdı. Onur üçüncü kahvesini içerken ekranında açılan kamera görüntülerini benden saklamaya çalışmıyordu ama görüntüler o kadar hızlı değişiyordu ki seçemedim. Bir karede taş duvarlı bir bina, diğerinde kaldırıma park etmiş gri bir araç gördüm.
“Okulumun önünü mü izliyorsun?”
Onur kahvesini yanlış yere yuttu.
Ömer hiç acele etmeden peçeteyi ona uzattı. “Onur bugün bizimle gelmeyecek.”
“Bence de gelmesin,” dedim. “Sır saklama yeteneği internet bağlantısıyla ters orantılı.”
Onur öksürüğünün arasından güldü. “Seninle çok iyi anlaşacağız.”
“Bu bir tehdit mi?”
“Karahan tarafında iltifat.”
⁂
Saat sekizi üç geçe evden çıktık. Hava açıktı; geceki yağmur ormanı yıkamış, taş patikaların arasında ince bir toprak kokusu bırakmıştı. Garajın önünde siyah araç yerine, koyu yeşil, eski model bir otomobil duruyordu. Kaportası yeni cilalanmış gibi parlıyor, krem rengi deri koltukları açık camlardan görünüyordu.
“Bu nedir?” diye sordum.
“1968 Mercedes 280 SL.”
“Araba olduğunu anlamıştım.”
Ömer sürücü kapısını açtı. “Sorunun kapsamı belirsizdi.”
“Her sabah bunu mu kullanıyorsunuz?”
“Hayır. Her sabah seninle okula gitmiyorum.”
Gülmemek için ağzımı kapattım. O bunu görüp görmediğini belli etmedi.
Selim arkadaki araçla bizi takip edecekti. Ömer direksiyona geçtiğinde arabayı ödünç alınmış kıymetli bir eşya gibi çekinerek değil, yıllardır kullandığı bir şey gibi rahat sürdü. Torpido gözünün kenarında küçük çizikler, vitesin ahşap topuzunda avuç izi vardı.
“Koleksiyon mu?”
“Hayır.”
“Bu kadar eski bir arabayı tesadüfen mi aldınız?”
“Babamındı.”
Sesindeki kapı bir anda kapandı. Ben de zorlamadım. İnsanları analiz etmek, bütün odalarına izinsiz girmek demek değildi. Reşadiye'den çıkıp Çekmeköy yoluna indiğimizde Ömer radyoyu açmadı. Orta konsoldaki küçük bölmeden bir kaset çıkarıp teybe yerleştirdi. Önce hafif bir cızırtı, ardından piyanonun sakin notaları yayıldı.
“Kaset mi?”
“Bu arabaya ekran taktırmak suç olurdu.”
“Bunu söyleyen kişinin şirketi teknoloji yatırımı yapmıyor mu?”
“İlerlemek, eski olan her şeyi bozmak değildir.”
Parçayı tanımıyordum. Ömer, ben sormadan söyledi. “Bill Evans. Peace Piece.”
“Sabahları hep caz mı dinlersiniz?”
“Sabahları insanların ne istediğini bilmediği müzikleri dinlerim.”
“Müziğin ne istediğini biliyorsunuz yani?”
“Acele etmemeyi.”
Benim acelem vardı. Saat sekiz kırk olmuştu; ilk dersim dokuz buçuktaydı. Köprü yoluna girmemiz gerekirken Ömer aracı Beykoz yönüne çevirdi.
“Yanlış gidiyorsunuz.”
“Hayır.”
“Galatasaray Üniversitesi bu tarafta değil.”
“Biliyorum.”
“O halde yanlış yere doğru gidiyorsunuz.”
“Önce uğramamız gereken bir yer var.”
İçimdeki ilk ses, arabayı durdur, dedi.
İkincisi, hareket hâlindeki klasik otomobilde bunu deneme, hukuk okuyorsun ama fizik hala geçerli, diye karşılık verdi.
“Beni kandırdınız.”
“Henüz nereye gittiğimizi söylemedim.”
“Okula götüreceğinizi söylediniz.”
“Bırakacağımı söyledim. Saat vermedim.”
“Sizinle sözleşme yaparken bütün zarfları ayrıca tanımlamak gerekiyormuş.”
“Murat da aynı şeyi söylüyor.”
Telefonumu çıkardım. Cihan'a geç kalacağımı yazmak üzereydim. Ekranda servis yoktu.
“Telefonuma ne yaptınız?”
“Hiçbir şey.”
Ömer kendi telefonunu uzattı. Onunkinde de sinyal yoktu. “Bu yolda her zaman kesilir.”
“Tesadüf mü?”
“Hayır. Bu yüzden bu yolu seçtim.”
Kızmam gerekiyordu. Kızdım da. Fakat karşımdaki adamın yalan söylemek yerine yaptığı şeyi sakince kabul etmesi, öfkemi kullanacağım temiz bir yüzey bırakmıyordu.
Anadolu Kavağı'na çıkan kıyı yolundan Kanlıca'ya doğru indik. Boğaz sabah güneşinin altında gümüş gibi açılıyor, kıyıdaki ahşap yalıların cumbaları suya uzanıyordu. Ömer, Mihrabat Korusu'nun altından geçen dar sokaklardan birine girdi. Yol, iki aracın yan yana geçemeyeceği kadar dardı; taş duvarların üzerinden begonviller sarkıyor, eski evlerin kapılarında pirinç tokmaklar parlıyordu.
Arabayı, denize açılan kör bir sokağın sonunda durdurdu.
Karşımızda, koyu mavi ahşap kepenkli, iki katlı eski bir kayıkhane vardı. Girişin üzerinde tabela yoktu. Kapının yanındaki küçük levhada yalnızca “Karahan Deniz Atölyesi, 1954” yazıyordu. İçeri girdiğimizde keten tohumu yağı, tuzlu su, eski ahşap ve kahve kokusu birbirine karıştı. Tavandan bakır lambalar sarkıyor; duvarlarda el planyaları, halatlar ve çerçevelenmiş tekne çizimleri duruyordu. Ortada, gövdesi yarıya kadar zımparalanmış zarif bir yelkenli vardı.
“Bu sizin mi?”
“Şimdilik yarısı.”
Ceketini çıkardı, gömleğinin kollarını kıvırdı. Tezgahtan bir bez alıp teknenin bordasındaki ince tozu sildi.
“Diğer yarısı nerede?”
“Çürüdü. Yeniden yapıyoruz.”
“Biz kim?”
“Hasan Usta ve ben.”
Atölyenin arkasından yetmişine yaklaşmış, kalın beyaz kaşlı bir adam çıktı. Ömer'e patronuna değil, geç kalan çırağına bakar gibi baktı.
“On iki dakika geciktin.”
“Misafirim vardı.”
Hasan Usta beni baştan aşağı süzdü. Üzerimdeki eteğe, çizmelerime ve elimdeki okul çantasına baktı. “Belli.”
“Leyla,” dedi Ömer. “Hasan Usta.”
Hasan Usta elimi sıktı. “Bunu çalıştırmıyor, değil mi?”
“Beni nereye getirdiğini bile söylemedi.”
“İyi. Demek yalnız bana karşı değil.”
Ömer, hakkında konuşulmuyormuş gibi tezgahtaki ahşap parçalarını kontrol etti. Gücünün kendisiyle alay edilmesine izin verecek kadar yerleşik olması beklemediğim bir şeydi.
Yelkenlinin adı Lâl'di. 1936'da Moda'da yapılmış, yıllarca aynı ailede kalmış, sonra bir depoda çürümeye bırakılmıştı. Ömer onu üç yıl önce satın almış; orijinal omurgasını koruyarak baştan yapmaya başlamıştı. Hasan Usta anlatırken Ömer, maun kaplamadaki milimetrik bir eğriliği parmaklarının ucuyla gösterdi. Ahşabın damar yönünden, bağlantıların deniz suyunda nasıl yorulduğundan, verniğin kaç kat sürülmesi gerektiğinden söz etti.
Şaşırtıcı olan bilmesi değildi. Bir insan parasıyla uzmanları satın alabilirdi. Şaşırtıcı olan, ellerini gerçekten kullanmasıydı. Sağ başparmağının kenarında eski bir kesik izi, işaret parmağında zımparadan sertleşmiş küçük bir alan vardı.
“Holding yönetirken buna ne zaman vakit buluyorsunuz?”
“Vakit bulunmaz.” Ahşap parçayı ışığa kaldırdı. “Başka şeylerden alınır.”
“Bugün benim dersimden aldığınız gibi.”
Bana baktı. “Bugün dersinden aldığım şeyi geri verebilirim.”
“Zamanı mı?”
“Notu.”
“Siz hukuk fakültesinde hoca da mı satın aldınız?”
“Hayır. Onur dersin kaydını buldu.”
“Bu daha mı iyi?”
Hasan Usta kahkaha attı. Ömer'in gözlerinde kısa bir gülümseme belirdi. Onu gülerken ilk kez görüyordum. Yüzündeki sert çizgiler kaybolmuyor, yalnızca insana dönüşüyordu.
Saatime baktığımda dokuzu yirmi beş geçiyordu. Hala yetişebilirdim. Tam itiraz edecekken atölyenin arka kapısı açıldı.
“Abi, anahtarımı yine—”
İçeri giren kadın beni görünce sustu.
Ömer'le aynı koyu gözlere sahipti; fakat onun bakışlarının ağırlığı kadında meraka dönüşmüştü. Omuzlarına dökülen kısa siyah saçları dağınıktı. Üzerinde açık mavi, boya lekeli bir gömlek, beyaz tişört ve geniş paçalı keten pantolon vardı. Sol kulağında birbirinden farklı iki küçük küpe takılıydı. Elinde büyük bir kağıt rulo taşıyordu.
Ömer'in yüzündeki ifade gözle görülür biçimde değişti. Yumuşamadı; onu böyle tarif etmek eksik kalırdı. Dikkati, dünyanın geri kalanından çekilip kadının üzerine yerleşti.
“İpek.”
“Leyla,” dedi kadın, sanki ismimi bir yerden doğruluyormuş gibi. Sonr Ömer'e döndü. “Demek bu Leyla.”
“Benim hakkımda ne biliyorsunuz?” diye sordum.
“Ağabeyimin dün gece aile grubuna ‘Yirmi bir gün misafirimiz var, eve habersiz gelmeyin’ yazdığını.” İpek ruloyu masaya bıraktı. “Bu, Ömer dilinde üç sayfalık bir roman sayılır. Ben de doğal olarak geldim.”
“Habersiz.”
“Özellikle.”
İçimdeki ilk ses, kız kardeşini sorgula, dedi. İkincisi, önce şu kadını sevip sevmeyeceğine karar ver, diye karşılık verdi.
Karar vermem uzun sürmedi.
İpek Karahan yirmi yedi yaşındaydı. Restorasyon mimarıydı; kayıkhanenin üst katını da çalışma alanı olarak kullanıyordu. İstanbul'un eski sinemaları üzerine bir koruma projesi yürütüyor, yıkılmak üzere olan binaları çizip arşivliyordu. Ömer'in anahtarını üç gün önce aldığını, sonra kendi çantasına koyup unuttuğunu öğrendik.
“Unutmadım,” dedi Ömer. “Güvenli bir yere kaldırdım.”
“Benim erişemediğim her yere güvenli diyorsun.”
“Çünkü tecrübeyle sabit.”
İpek bana döndü. “Beni çocukluğumdan beri yönetmeye çalışır.”
“Başarabiliyor mu?”
“Hayır.”
Ömer aynı anda, “Evet,” dedi.
İpek'le birbirimize baktık. Gülmemiz anlaşma gerektirmedi.
On dakika sonra üst kattaki uzun masada kahve içiyor, İpek'in eski sinema çizimlerine bakıyorduk. Oda Boğaz'a açılan üç yüksek pencereyle aydınlanıyor; duvar boyunca maketler, kağıt ruloları ve kavanozlarda yüzlerce renk kalem sıralanıyordu. Bir köşede küçük bir plakçalar vardı. Ömer raflardan bir plak seçti, iğneyi dikkatle indirdi. Bu kez çalan Nina Simone'du.
“Cazın ne istediğini hala biliyor musunuz?” diye sordum.
“Bu şarkı ne istediğini söylüyor.”
İpek kahvesinin üzerinden ağabeyine baktı. “Seni etkiliyor mu?”
“Kim?”
“Nina Simone.”
“İpek.”
“Leyla'nın ne düşündüğünü sormadım bile.”
“Sorarsan cevaplarım,” dedim.
Ömer fincanını masaya bıraktı. “Bundan hiç şüphem yok.”
Telefonum çekmeye başladığında saat ona geliyordu. Cihan iki kez aramıştı. Ece, gruba “Leyla derse girdi mi?” yazmış; Kerem, “Bugün programı değişti,” diye cevaplamıştı. Duru yalnızca bana, İyi misin? göndermişti. İyi değildim. Ama kötü de değildim. Bu ikisinin arasındaki geniş alanın adı bazen bir kayıkhanenin üst katı, Nina Simone ve yeni tanıştığınız bir kadının kahkahası olabiliyordu.
Cihan'a gelemeyeceğimi yazdım.
Gönder tuşuna bastıktan sonra fark ettim: Ömer beni okula gitmekten vazgeçirmemişti. Yalnızca, vazgeçme kararını kendim vermişim gibi hissettirecek kadar iyi bir sabah kurmuştu.
Bu daha etkileyici değildi.
Daha çok tehlikeliydi.
⁂
Öğleye doğru kayıkhaneden çıktığımızda Selim kapının önünde bekliyordu. Yüzü her zamanki kadar sakindi; ancak Ömer'e bakarken sol elini ceketinin cebinde tutuyordu. İçeride bir telefon olduğunu, konuşmadan haber aktardıklarını anladım.
“Okula şimdi gidebiliriz,” dedim.
Ömer saate baktı. “Dersin bitti.”
“Kütüphaneye giderim.”
“Bugün kapalı.”
“Galatasaray Üniversitesi'nin kütüphanesi salı günü neden kapalı olsun?”
Onur'un sesi arkamızdan geldi. “Su borusu.”
Dönüp ona baktım. Ne zaman geldiğini görmemiştim. Elinde iki telefon ve küçük siyah bir çanta vardı.
“Hangi su borusu?”
“Eski binalarda çok boru var.”
“Yalan söylerken bu kez iki kaşını da kaldırdın.”
Onur ellerini yüzüne kapattı. “Ben bu kadınla çalışamam.”
Ömer'in bakışı Selim'e gitti. Aralarında bir saniyelik, sessiz bir konuşma oldu.
“Arabaya binin,” dedi Ömer.
“Hayır.”
“Leyla.”
Adımı ilk kez hiçbir ek kullanmadan söyledi. Sert değildi. Yine de içimde bir yere doğrudan dokundu.
“Okulumda ne var?”
Ömer cevap vermedi.
“Dün anlaşmayı imzalarken bana yalan söylemeyeceğinize dair madde koymadık,” dedim. “Benim hatam. Ama beni aptal yerine koymayacağınıza güvenmiştim.”
Onur'un yüzündeki mizah silindi. Selim gözlerini yola çevirdi. İpek, kapının eşiğinde durmuş bizi izliyordu. Ömer bir adım yaklaştı, aramızda hala güvenli bir mesafe bıraktı. “Seni aptal yerine koymuyorum.”
“O zaman söyleyin.”
“Sencer'in iki adamı sabah kampüsün önündeydi. Biri sınıf programını, diğeri güvenlik kameralarının kör noktalarını almış. Polis çağırırsak kaybolacaklar. Onları izlersek bizi asıl kişiye götürecekler.”
Göğsümün ortasında soğuk bir boşluk açıldı. Cihan'ın “Okula geliyor musun?” mesajı aklıma geldi. Arkadaşlarım aynı kapıdan girip çıkıyordu.
“Ece? Seda? Diğerleri?”
“Hiçbiri hedef değil.”
“Buna nasıl emin olabilirsiniz?”
“Emin olmadan seni buraya getirmezdim.”
İlk sesim ona kızmam gerektiğini söyledi. Beni oyalamış, kararımı elimden almıştı. İkinci ses, okula gitseydin adamları fark edene kadar arkadaşlarını da yanına çekerdin, dedi.
“Bana baştan söyleyebilirdiniz.”
“Söyleseydim ne yapardın?”
“Yine gitmek isterdim.”
“Biliyorum.”
“Belki dikkatli olurdum.”
“Sen dikkatli olurdun. Seni sevenler olmazdı. Ece hastaneden çıkar, Cihan kampüs kapısında bekler, diğerleri grupta konum paylaşırdı. Bir saat içinde korumaya çalıştığın herkes aynı yerde toplanırdı.”
Haklıydı. Bundan nefret ettim. Ömer'in insanları yönetme biçimi, onların en iyi yanlarını da zayıflıkları kadar hesaba katıyordu. Benim sadakatimi, Ece'nin korumacılığını, arkadaş grubumun merakını biliyordu. Bizi kötü olduğumuz için değil, birbirimizi sevdiğimiz için kontrol altında tutmuştu.
“Bu sabahı da bu yüzden mi hazırladınız?”
“Evet.”
“Araba, müzik, tekne, İpek?”
İpek hemen araya girdi. “Ben plana dahil değildim. Abimin kontrol edemediği birkaç şeyden biriyim.”
Ömer ona bakmadan, “Ne yazık ki,” dedi.
Gülmemek için uğraştım. Başarısız oldum. Tam da ona öfkelenmişken gülmek, kendi davamda karşı tarafa delil vermek gibiydi.
“Beni okuldan uzak tutmak için bütün gününüzü bıraktınız,” dedim.
“Toplantılar yeniden yapılır.”
“Ya işleriniz?”
“Yürür.”
“Ya yürümezse?”
Ömer'in cevabı gecikmedi. “Sen söz konusu olduğunuzda bekler.”
İpek başını hafifçe ona çevirdi. Selim'in yüzünde hiçbir değişiklik olmadı; sanki bu cevabı zaten biliyordu. Onur ayakkabısının ucuna baktı.
Ben ne diyeceğimi bulamadım.
Bazı erkekler bir kadını etkilemek için dünyayı durduracaklarını söylerdi. Ömer, cümlesini süslemeden, o sabah gerçekten durdurmuştu. Sonra bunu bir fedakarlık gibi sunmak yerine arabanın anahtarını cebinden çıkardı.
“Şimdi nereye gidiyoruz?” diye sordum.
“Yemek yemeye.”
“Bu da güvenlik planının parçası mı?”
“Hayır. Kahvaltıda yumurtayı yarım bıraktın.”
Onur başını kaldırdı. “Ben de geliyorum.”
“Sen çalışıyorsun,” dedi Ömer.
“Karahan tarafının neşesini cezalandırıyorsun.”
“Karahan tarafının güvenlik açığını kapatıyorum.”
Onur bana baktı. “Gördün mü? İnsan kaynaklarına kaç kez söyledim.”
⁂
Ömer bizi Kanlıca İskelesi'nin arkasındaki küçük bir balıkçıya götürdü. Mekanın önünde vale, kapısında altın harfli tabela yoktu. Dört ahşap masa, mavi beyaz çizgili tentenin altına dizilmişti. Denize en yakın masanın yanında sokak kedisi uyuyor, mutfaktan tereyağı ve limon kokusu geliyordu. Kediyi sevdim. Mırlamaya başladığında gülümsüyordum. Bu kediyi gizlice eve sokma fikri aklımdan çıksa iyi olurdu, çünkü orası benim evim değildi. İşletmeci Ömer'i görünce ayağa kalkmadı; yalnızca uzaktan elini kaldırdı.
“Her geldiğinde aynı şeyi yiyenlerden misiniz?” diye sordum.
“Hayır.”
“Şaşırdım.”
“Mevsim değişiyor.” Menüye bakmadan garsona döndü. “Palamut hala iyi mi?”
Adam, “Bu sabah çıktı,” deyince hepimiz için söylemedi. Önce bana baktı.
“Balık yer misiniz?”
“Yerim.”
“Soğan?”
“Sizinle romantik bir ilişkimiz olduğuna herkesi inandırmaya çalışırken soğan riskli.”
Ömer'in kaşının biri kalktı. “Planın gerçekçiliği için yemeyelim.”
Bu kez açıkça güldüm.
Onur masaya on dakika sonra, nefes nefese geldi. Selim'in onu çalışmaya gönderdiğini, kendisinin “saha gözlemi” gerekçesiyle kaçtığını söyledi. Ömer itiraz etmedi; önüne bir tabak daha koydurdu.
Yemek boyunca telefonlar masada durmadı. Ömer, Selim'den gelen iki aramayı dışarıda yaptı; döndüğünde konuyu bize taşımadı. Onur, İpek'in çocukken Ömer'in bütün satranç taşlarını pembeye boyadığını anlattı. Ömer bunun doğru olmadığını söyledi.
“Sadece beyazları boyadım,” dedi İpek. “Siyahlar dramatik kalsın istemiştim.”
“Kaç yaşındaydın?” diye sordum.
“On.”
“Ömer?”
“On dört. Üç gün benimle konuşmadı.”
“Dört,” dedi Ömer.
“Bak, hala sayıyor.”
Onların arasında sevgiyi ilan eden cümleler yoktu. Ömer, İpek'in tabağındaki kılçığı konuşurken ayıklıyor; İpek onun çayına şeker atmadığını hatırlıyordu. Aile bazen büyük anılardan değil, kimsenin dikkat etmediğini sandığı küçük ezberlerden oluşuyordu.
Annemle babamı düşündüm. Babam balığın kuyruğunu severdi; annem tabağındaki limonu her zaman ona verirdi. Bir yaz Assos'ta, babam beyaz şakayık bulacağım diye köy pazarını dolaşmış, sonunda anneme saksısıyla getirmişti. Annem çiçeği değil, babamın bütün sabah güneş altında dolaşmış olmasını sevmişti.
İçimdeki ilk ses, hatırlama, dedi.
İkincisi, unutursan ikinci kez kaybedersin, diye karşılık verdi.
Önümdeki tabağa bakarken Ömer'in sesi geldi. “İyi misin?”
Herkesin içinde sormadı. İpek'le Onur iskeleye inmiş, bir martının Onur'un ekmeğini çalmasını izliyordu. Masada yalnız kalmıştık.
“Annemle babam geldi aklıma.”
Ömer soru sormadı. Başsağlığı dilemedi. Acının yaşını hesaplayıp artık geçmiş olması gerektiğini ima etmedi. Yalnızca bekledi.
“Babam balığın kuyruğunu severdi,” dedim. “Çok önemli bir bilgi değil.”
“Önemli olan bilgiler genelde dosyalarda yazmaz.”
Bu cümle içimde sessiz bir yere oturdu.
Saat üçü geçtiğinde okulu gerçekten unutmuştum. Bunu fark edince yeniden kızmam gerektiğini düşündüm. Fakat öfkem, sabahki kadar keskin değildi. Ömer beni susturmamış, korkutmamış, odama kilitlememişti. Bana içinde kalmayı seçebileceğim başka bir gün göstermişti.
Bu yöntem daha nazikti.
⁂
Akşam göl evine döndüğümüzde yağmur yeniden başlamıştı. İpek kendi arabasıyla gitmiş, ayrılırken telefonumu istemişti.
“Abim seni herkesten saklarsa onu şikayet edeceğin bir Karahan bulunsun,” dedi.
Ömer, “Numaram zaten onda var,” deyince İpek güldü.
“Seni sana şikayet etmesi çok işine yarar.”
Telefonuma adını yalnızca İpek diye kaydetti. Soyadını yazmadı. Bu küçük hareketi sevdim; kendisini ailesinden ayrı bir cümle olarak görüyordu. Ev sessizdi. Selim güvenlik binasına geçmiş, Aytaç ve Murat şehirde kalmıştı. Onur çalışma odasında siyah vezirin kopyasıyla uğraşıyor, arada koridora çıkıp telefon çekip çekmediğini kontrol ediyormuş gibi mutfağa gelip kurabiye alıyordu.
Ömer şömineyi yakmadı. Hava serin olmasına rağmen yalnızca yerden ısıtmayı açtı. Salondaki odunlar kusursuz biçimde diziliydi ama kül haznesi tertemizdi. Duman kokusundan hoşlanmadığını düşündüm; nedenini soracak kadar birbirimizi tanımıyorduk.
Salondaki pikaba bir plak koydu. Bu kez çello, evin yüksek tavanında derin bir uğultu gibi dolaştı.
“Bach,” dedim.
Bana baktı. “Tanıyorsun.”
“Annem dinlerdi. Süit numarasını bilmiyorum.”
“Bir.”
Pencerenin önündeki geniş koltuğa oturdum. Göl, yağmurun altında kurşuni bir yüzeye dönüşmüştü. Ömer karşıma değil, yan taraftaki koltuğa oturdu. İnsanları konuşmaya zorlamayan bir açıydı; göz göze gelmek istersem dönebilir, istemezsem suya bakabilirdim.
Telefonumda Cihan'dan yeni bir mesaj vardı.
Cihan: Bugün tuhaftın. Yarın konuşalım mı?
Ömer ekrana bakmadı. Yine de yüzümün değiştiğini gördü.
“Cihan mı?”
“Arkadaşlarım hakkında dosya mı tuttunuz?”
“Hayır. Dün seni aradığında adını gördüm.”
“İnsanların telefonuna bakmak ayıp.”
“Ekranı bana dönüktü.”
“İnsanların ekranına denk gelmek de ayıp olabilir.”
“Bunu sözleşmeye ekleyelim mi?”
Gülümsedim. Sonra bunun ne kadar kolaylaştığını fark edip ciddileştim.
“Ondan hoşlanıyorum,” dedim.
Ömer'in yüzü değişmedi. Yalnızca sağ elindeki bardağı masaya bıraktı. Çok dikkatli olmasam hareketin gereğinden yavaş olduğunu kaçırabilirdim.
“Ne zamandır?”
“İkinci sınıftan beri tanıyorum. Hoşlanmak kısmı daha yeni.”
“O biliyor mu?”
“Sanmıyorum.”
“Söylemedin mi?”
“Kadınların bütün duygularını toplantı tutanağı gibi karşı tarafa sunması gerekmiyor.”
“Gerekmiyor.” Bir an sustu. “Ama bilmediği bir şeye karşılık vermesini bekliyorsan işi zor.”
“Belki beklemiyorum.”
İçimdeki ilk ses, yalan, dedi. İkincisi daha acımasızdı: Cihan'ı değil, Cihan'ın yanında olabileceğin kişiyi seviyorsun.
“Onun yanında hayatım normal geliyor,” dedim sonunda. “Okul, kahve, sınavlar… İnsanların beni takip etmediği, evimin kilidinin değiştirilmediği bir hayat. Cihan kolay biri. Onun yanındayken sürekli güçlü olmam gerekmiyor.”
Ömer göle baktı. “Kolay olanı istemek yanlış değil.”
“Siz kolay biri değilsiniz.”
“Biliyorum.”
“Buna da itiraz etmeyecek misiniz?”
“Sana hak vermek hoşuma gitmiyor. Ama gerçekleri kişisel zevklerime göre değiştiremiyorum.”
“Birçok şeyi değiştiriyorsunuz.”
“Seni korumak için olanları.”
“Benden hoşlanan bir adam rolü oynayıp, hoşlandığım adamla ilgili tavsiye vermeniz tuhaf değil mi?”
“Rolün sınırlarını sen koydun.”
Sesindeki en küçük çatlağı aradım. Kıskançlık, küçümseme, erkekçe bir rekabet… Hiçbirini göstermedi. Cihan hakkında kötü bir şey söylemek onun için kolaydı. Beni etkilemenin en ucuz yolu, diğer adamı küçültmek olurdu. Yapmadı. Zaten neden beni etkilemeye çalışacaktı? Bazen saçmalıyordum.
“Siz olsanız ne yapardınız?” diye sordum.
“Ben sen değilim.”
“Bu akşam bir kereliğine olun.”
Ömer uzun süre sustu. Çellonun sesi yağmurla birbirine karıştı.
“Yirmi bir gün sonra hala ona gitmek istersen,” dedi, “seni kendim götürürüm.”
“Buna ihtiyacım yok.”
“Biliyorum.”
“O zaman neden?”
Bu kez bana döndü. Bakışlarında gün boyu sakladığı o ölçülü dikkatin daha çıplak bir hali vardı.
“Çünkü bir yere dönmek istediğinde, yolunda ben durmayacağım.”
İçimdeki iki ses aynı anda sustu.
Ömer, verdiği cevabın bende ne yaptığını görmesine rağmen devam etmedi. Cihan'ı sormadı. Beni kendisiyle kıyaslamaya zorlamadı. Ayağa kalkıp plağın öbür yüzünü çevirdi, sonra mutfağa giderek iki fincan çay hazırladı.
Bir insanın samimiyetini bazen söylediği şeyden değil, o şeyin karşılığını istememesinden anlardınız.
Ömer çayı önüme bıraktığında teşekkür ettim.
“Yarın okula gidecek miyim?” diye sordum.
“Şartlar uygunsa.”
“Bu, hayır demenin pahalı versiyonu.”
“Yarın sabah tartışırız.”
“Ben kazanırım.”
“Bugün de öyle sanıyordun.”
Yüzüne baktım. Gülmüyordu. Ama gözlerinde, benim fark ettiğimi bildiği küçük bir zafer vardı. Haklıydı. O sabah okula gitmek için odadan çıkmış, akşam göl kenarında Ömer Karahan'a Cihan'dan neden hoşlandığımı anlatırken bulmuştum kendimi.
Bu bir yenilgiyse bile kötü değildi.
İlk sesim, dikkatli ol, dedi.
İkincisi, çok geç, diye fısıldadı.
Ben ikisini de dinlememiş gibi çayımdan bir yudum aldım.
''Şimdi bir müzik de ben açayım mı?'' dedim. Benden devamlı müzik açmamı isteyeceğini o gün bilmeden.
Bölüm etkileşimi
