Bölümler 15Şu an: 4. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
*
*
*
“Babamın adı senin şirketinin dosyasında ne arıyor?”
Ömer cevap vermeden önce odadaki herkese baktı. Aytaç, kapının yanında hareketsiz duruyordu. Onur'un parmakları bilgisayarının üzerinde kalmış, Tolga Bey biraz geride, kendi adına kopyalanmış kartı hala avucunda tutuyordu. Selim arşiv koridorundan dönmüş, açık kapının önüne yerleşmişti. Hiçbiri merak etmiyormuş gibi görünmüyordu. Yalnızca Ömer'in ne söyleyeceğini bekliyorlardı.
“Dışarı,” dedi Ömer.
Tek kelime yeterli oldu.
Tolga Bey ilk çıkan kişiydi. Aytaç önündeki sayfaları toplamaya uzandı; Ömer başını hafifçe kaldırınca dokunmadan bıraktı. Onur bilgisayarını kapatmadı, yalnızca kolunun altına aldı. Selim en son çıktı ve kapıyı arkasından sessizce kapattı.
İçimdeki ilk ses, Ömer'in vereceği cevabı yalnız kalınca daha kolay değiştirebileceğini söyledi. İkinci ses, adamın bütün ekibini tek kelimeyle dışarı çıkarabildiğini; yalan söylemek istese tanığa ihtiyacı olmadığını hatırlattı.
Sayfayı masaya koymadım.
“Cevap ver.”
Ömer'in bakışları elimdeki kâğıda indi. “Baban, Arel Limanı'yla ilgili soruşturma yürütüyordu.”
“Bunu görebiliyorum.”
“Dosyada görünenden daha uzun süre.”
“Ne kadar?”
“On sekiz ay.”
Boğazımda sert bir düğüm oluştu. Babam eve iş taşımayan bir adamdı. Dosyalarını çalışma odasının kilitli dolabında tutar, annem sorsa bile devam eden soruşturmalar hakkında konuşmazdı. Onu geceleri mutfak masasında, soğumuş çayının yanında küçük notlar yazarken hatırlıyordum. Çocukken bunların sıradan iş kağıtları olduğunu sanmıştım.
“Karahanlarla ne ilgisi vardı?”
“Arel, limandaki yasa dışı sevkiyatları bizim lojistik hatlarımızın içine saklıyordu. Babam bunu fark etti. Cemal Yalın'la üç kez görüştü.”
Sesinde yıllar önce ölmüş iki adamı yeniden masaya çağıran ağır bir sakinlik vardı.
“Bunu ne zamandır biliyorsun?”
“On altı yaşımdan beri.”
“Beni tanıdığın ilk günden beri babamın kim olduğunu biliyordun.”
“Soyadını duyduğumda ihtimal olduğunu düşündüm. Doğrulamam bir saat sürdü.”
Bir saat. Ben onu ilk kez görüp nasıl biri olduğunu anlamaya çalışırken Ömer, ailemi, okulumu ve muhtemelen doğduğum hastaneyi öğrenmişti. İçimdeki ilk ses buna öfkelendi. İkinci ses, Ömer Karahan'ın on sekiz bin çalışanı ve güvenlik ağı vardı; bir saatin onun için yavaş bile sayılabileceğini söyledi. İkinci sesi o an susturmak istedim.
“Neden söylemedin?”
“Çünkü elindeki taşın babanla bağlantısını bilmiyordum.”
“Beni evine götürürken de mi bilmiyordun?”
“Şüpheleniyordum.”
“Ama bana Duru'yla şantaj yapacak kadar emindin.”
Ömer yüzünü çevirmedi. “Seni o apartmandan çıkarmak için yeterince emindim.”
“Bana gerçeği söylemek yerine arkadaşımı hapse attırmakla tehdit ettin.”
“Gerçeği söyleseydim babanın yarım bıraktığı dosyanın peşine düşerdin.”
“Bu benim kararım olurdu.”
“Ve o geceyi çıkaramazdın.”
Sesi yükselmemişti. Benimki yükseldi.
“Buna sen karar veremezsin.”
“Verdim.”
O kadar sakince söyledi ki elimdeki kâğıdı buruşturmamak için parmaklarımı gevşettim. Ömer kendisini iyi gösterecek hiçbir kelime seçmiyordu. Beni koruduğunu söyleyip yaptığı şeyi aklamaya çalışabilirdi. Yapmadı. Kararımı elimden aldığını kabul ediyor, sonucunu üstleniyordu.
“Pişman mısın?” diye sordum.
Bir an bile düşünmedi. “Hayır.”
“Yine olsa yine yaparsın.”
“Bu kez seni daha erken çıkarırım.”
Sinirden güldüm. “Sende özür mekanizması eksik.”
“Özür dilerim.”
“Ama pişman değilsin.”
“Değilim.”
“Bu nasıl özür?”
“Seni incittiğim için özür. Hayatta tuttuğum için değil.”
İçimdeki iki ses yine aynı anda sustu.
Ömer bir adım yaklaştı ama aramızdaki mesafeyi kapatmadı. Benim öfkemden korkmuyordu; ona dokunmaya hakkı olmadığını biliyordu.
“Cemal Yalın ölmeden iki gün önce dedemi aradı,” dedi. “Arel Limanı'nda kullanılan ödeme hattını bulduğunu söyledi. Buluşacaklardı. Buluşamadılar.”
“Çünkü evimiz patladı.”
Kelimeler ağzımdan çıkınca oda küçüldü. Annemin beyaz mutfağı, babamın çalışma odası, itfaiye şeritleri ve cam kırıklarının üzerinde yanıp sönen mavi ışıklar gözümün önüne geldi. O gece Eceler'de kalmıştım. Babam beni aramış, geç olduğu için eve dönmememi söylemişti. Yıllarca onun yorgun olduğunu, beni korumak için böyle dediğini düşünmüştüm.
Belki neden dönmemem gerektiğini biliyordu.
“Patlama kaza değildi,” dedim.
Soru değildi.
Ömer'in çenesindeki kas sertleşti. “Bilmiyorum.”
“Yalan söyleme.”
“Sana yalan söylemiyorum. Aynı düzeneği kullanan iki olay var. Biri ailenin evi. Diğeri yıllar önce benim tutulduğum depo. Bağlantı var. Kimin emri verdiğine dair elimizde kanıt yok.”
Onun tutulduğu depo.
Bu dört kelimenin arkasında bilmediğim bir hayat vardı. Ömer'in sırtını kapıya dönmemesi, şömineyi yakmaması, üç saatten fazla uyumaması… Bir insanın alışkanlıklarını geçmişte işe yaramış korkular olarak görmüştüm. Korkunun adını ilk kez duydum.
“Kaç yaşındaydın?”
“On beş.”
“Ne kadar kaldın?”
Bakışları bir an omzumun arkasındaki kapıya gitti. “Yirmi bir gün.”
Öfkem kaybolmadı. Yalnızca yanına başka bir duygu geldi. Bir insana kızarken onun acısını anlamak, öfkeyi azaltmıyordu; daha ağır taşımanıza neden oluyordu.
Kapının dışında kısa bir hareket oldu. Selim'in sesi duyuldu. “Ömer.”
Ömer bakışlarını benden ayırmadan, “Gir,” dedi.
Selim kapıyı açtı. “Eksik raporu binadan çıkarmamışlar. Kuzey merdiveninin yangın kapısında kâğıt lifi bulundu. Kat hâlâ kapalı.”
Ömer bana döndü. “Bu konuşma bitmedi.”
“Bitirmeye niyetim yok.”
“Güzel.”
“Nesi güzel?”
“Gitmemiş olman.”
Bir an yüzüne baktım. Söylediği şey bir iltifat değildi. Daha çok, benim öfkemin bile aynı odada kalmasına razı olduğuna dair sessiz bir kabuldü.
“Dosyayı bulalım,” dedim. “Sonra senden nefret etmeye devam ederim.”
Selim başını öne eğdi. Gülümsemesini sakladığını gördüm.
Ömer kapıyı açtı. “Programı buna göre yaparız.”
⁂
Yönetim katı yedi saniyelik kesintiden sonra dışarıdan normale dönmüştü. İnsanlar masalarında çalışıyor, toplantı odalarında sunumlar devam ediyordu. Yalnızca kuzey koridorunun iki ucunda duran Selim'in adamları, binanın içinde görünmeyen bir sınır çiziyordu.
Onur güvenlik merkezini Ömer'in toplantı odasına taşımıştı. Üç ekranda kart geçişleri, kamera kayıtları ve bina planı açıktı. Aytaç telefonda yönetim katındaki yabancı misafirlerin programını uzatıyor, kimseyi şüphelendirmeden binada tutuyordu. Tolga Bey kendi kartının nasıl kopyalandığını anlamaya çalışırken öfke ile utanç arasında gidip geliyordu.
“Kartınız son yirmi dört saatte sizden ayrıldı mı?” diye sordum.
“Hayır.”
İnsanlar “hayır” derken çoğu zaman cevap vermiyor, sorunun sınırlarını değiştiriyordu.
“Ceketinizi çıkardınız mı?”
“Sabah spor salonunda.”
Onur başını kaldırdı. “Binanın spor salonu eksi üçte.”
“Dolabım kilitliydi,” dedi Tolga.
“Kilitli dolaplar, insanların güvenli olduğunu düşündüğü için kamera kontrol etmediği yerlerdir,” dedim.
Ömer, masanın diğer tarafında bina planına bakıyordu. “Eksi üçün görüntülerini aç.”
Onur birkaç tuşa bastı. Ekranda spor salonunun koridoru belirdi. Tolga Bey sabah yedi kırk üçte içeri giriyor, sekiz on ikide çıkıyordu. Aradaki sürede temizlik görevlisi, iki çalışan ve mavi servis tulumlu bir teknisyen koridordan geçmişti.
“Teknisyen kim?”
Onur görüntüyü büyüttü. Adamın yüzü şapkanın altında kalıyordu. Sol omzunda binanın teknik hizmet firmasının logosu vardı.
“Arvenko Sistem,” dedi Aytaç. “Kart okuyucuların bakımını onlar yapıyor.”
“Bugün bakım var mı?”
“Yok.”
Selim, görüntünün saatini not aldı. “Adam sekiz dörtte girmiş. Çıkış kaydı yok.”
“Çünkü teknisyen olarak çıkmadı,” dedim.
Herkes bana baktı.
“Üzerini değiştirmiş olabilir,” diye devam ettim. “Ama yönetim katına çıkmak için yalnızca kart yetmez. Asansörde yüz doğrulama var. Ya sistem görüntüsünü daha önce kaydettiği biriyle değiştirdi ya da asansörü kullanmadı.”
Onur hızlıca yazmaya başladı. “Servis asansöründe yüz doğrulama yok. Biyometrik sistem geçen ay arızalanmış, parça bekleniyor.”
Ömer'in bakışları Aytaç'a döndü.
Aytaç gözlerini kapattı. “Arıza raporu benim önümden geçti.”
“Kim erteledi?”
“Bütçe değil. Parça tedariki.”
“Bugün değişecek.”
“Parça Viyana'da.”
“Uçaklar icat edildi.”
Onur, ekranından gözünü ayırmadan bana fısıldadı. “Bazen kudret, lojistik bilgisiyle sabırsızlığın birleşimidir.”
“Seni duyuyorum,” dedi Ömer.
“Şeffaf kurum kültürü.”
Servis asansörünün kayıtlarını açtık. Sabah sekiz altıda asansör eksi üçten otuz altıncı kata çıkmış, orada on dört saniye durmuştu. Kamera, mavi tulumlu teknisyeni gösteriyordu. İki dakika sonra aynı koridorda, bu kez elinde boş karton bardak taşıyan, lacivert takım elbiseli bir adam belirdi.
Kıyafet değişmişti. Yürüyüş değişmemişti.
Sağ ayağını her adımda hafifçe dışarı basıyordu.
“Aynı kişi,” dedim.
Selim görüntüyü durdurdu. “Evet.”
“Otuz altıncı katta ne var?”
“Satın alma, kurumsal iletişim ve arşiv geçiş koridoru,” dedi Aytaç.
Onur adamın binadaki hareketini kat kat çıkardı. Güvenlik kesintisinden üç dakika önce otuz sekizinci kata çıkmış, Tolga'nın kopya kartıyla toplantı odasına girmişti. Kesintiden sonra arşiv kapısından kuzey merdivenine yönelmişti.
“Yangın kapısındaki lif, raporu yanında taşıdığını gösteriyor,” dedim. “Ama binadan çıkmadıysa dosyayı bir yere bıraktı.”
“Neden bırakıp gitsin?” dedi Tolga Bey.
“Yakalanacağını anladı.”
“Kameralar yedi saniye kapalıydı.”
“Ama Ömer'in adamları yedi saniyede koridorlara çıktı.” Onur'a baktım. “Kesintiyi yapan kişi bunun bu kadar hızlı olacağını hesaplamadı.”
Onur gururla elini kaldırdı. “Sistemler benim.”
Selim de, “Adamlar benim,” dedi.
Aytaç ceketinin düğmesini ilikledi. “Ego holdingin.”
Ömer, önündeki plana baktı. “Dosyayı saklamak için kuzey merdiveninden çıktıysa en yakın kör nokta nerede?”
Onur planı büyüttü. “Otuz yedi ile otuz sekiz arasında eski yangın dolabı var. Kamera kapıyı görüyor, dolabın içini değil.”
Selim kapıya yöneldi.
“Ben de geliyorum,” dedim.
Ömer, “Hayır,” dedi.
“Dosyanın neye benzediğini biliyorum.”
“Selim de biliyor.”
“Raporda babamın adı var.”
Bu cümle aramızdaki bütün güvenlik kurallarını kısa bir süreliğine susturdu. Ömer bana baktı. Öfkemin altında ne olduğunu gördü: O dosya artık yalnızca şirkete ait değildi.
“Yanımdan ayrılmayacaksın,” dedi.
“Bu bir rica mı?”
“Hayır.”
“En azından dürüstsün.”
Onur bilgisayarını kapıp peşimize takıldı. “Ben de geliyorum.”
“Sen burada kal,” dedi Ömer.
“Ben dosyanın dijital ruhunu taşıyorum.”
Aytaç onu kolundan tuttu. “Dijital ruhun sandalyede oturacak.”
⁂
Kuzey merdiveni binanın geri kalanından farklıydı. Yönetim katındaki ahşap ve camın yerini gri beton, metal korkuluklar ve beyaz acil durum ışıkları almıştı. Kapı kapandığında dışarıdaki ofis uğultusu kesildi; yalnızca havalandırmanın düşük sesi kaldı.
Ömer merdivene adım atmadan önce yukarıya ve aşağıya baktı. Sol eli kısa bir an yumruk oldu, sonra açıldı. Kapının arkamızda kapanmasına izin vermedi; Selim'e başıyla işaret etti. Selim metal takozu kapının altına yerleştirdi.
On beş yaşında, kapısı dışarıdan kilitli bir depoda yirmi bir gün.
Onun alışkanlıklarını artık isimlendirebiliyordum. Bu, onları daha az mahrem yapmıyordu. Görmediğimi belli etmek için gözlerimi öndeki kat numarasına çevirdim.
İçimdeki ilk ses, ona kızgınsın, acıma, dedi.
İkincisi, anlamak acımak değildir, diye cevap verdi.
Otuz yedinci kat sahanlığındaki yangın dolabı duvarın içine gömülüydü. Kırmızı kapağında toz yoktu; alt kenarında yeni bir çizik vardı. Selim eldivenlerini takıp kapağı açtı. Hortumun arkasında, siyah plastik bir dosya poşeti duruyordu.
“Bulduk,” dedi.
Öne çıkmaya çalıştım. Ömer kolunu önümde uzattı.
“Önce kontrol.”
Selim küçük cihazıyla poşetin çevresini taradı. “Temiz.”
Rapor içerideydi. Sayfalar tam görünüyordu. Fakat poşetin içinde başka bir şey daha vardı: beyaz bir satranç piyonu.
Ömer taşı eline almadı. Yüzü hareketsiz kaldı.
“Sencer,” dedi Selim.
“Nereden biliyorsun?” diye sordum.
“On beş yıl önce her mesajında beyaz piyon kullanırdı,” dedi Ömer. “Kendisi vezire ulaşana kadar herkesin harcanabilir olduğunu düşünür.”
Siyah vezir benim cebimden çıkmıştı. Beyaz piyon şimdi babamın dosyasının yanındaydı. Satranç tahtasında bana verilmiş rolü kim seçmişti, bilmiyordum.
Ömer, “Raporu Onur'a götür,” dedi Selim'e. “Taşı ayrı paketle. Merdivenin bütün temas yüzeylerinden örnek alın.”
Alt kattan metal bir kapı sesi geldi.
Selim anında korkuluğa yöneldi. Ömer beni arkasına aldı. Ayak sesleri bir kat aşağıda hızlandı.
“Burada kal,” dedi.
“Bunu söyleme sıklığın etkisini azaltıyor.”
“Leyla.”
“Kaldım.”
Selim merdivenlerden aşağı indi. Ömer hareket etmedi; önümde durdu. Sağ eli ceketinin içinde değildi, silaha uzanmıyordu. Bedenini açık hedef hâline getirerek beni duvarla kendi arasına almıştı.
Ayak sesleri yaklaştı.
Sonra Onur'un sesi duyuldu. “Beni niye herkes dışarıda bırakıyor?”
Ömer gözlerini kapattı.
Onur alt sahanlıkta belirdi. Peşinde Aytaç vardı.
“Sana burada kal dedim.”
“Kaldım. Sonra dijital ruhum fiziksel kaygı geliştirdi.”
Aytaç nefes nefeseydi. “Ben onu durdurmaya çalıştım.”
“Yalan,” dedi Onur. “Merak etti.”
Ömer birkaç saniye ikisine baktı. “İkiniz de yukarı.”
Onur beyaz piyonu görünce mizahı söndü. “Bu iyi değil.”
“Bazen teknik analizlerin derinliğine hayran kalıyorum,” dedim.
“Korkunca basitleşiyorum.”
“Ben de.”
Ömer bana baktı. “Korktun mu?”
“Hayır.”
İçimdeki iki ses aynı anda yalancı, dedi.
⁂
Teknisyen kılığındaki adam binadan çıkamamıştı. Selim'in ekibi onu otuz altıncı kattaki kullanılmayan baskı odasında buldu. Üzerinde sahte kimlik, üç kopya kart ve tek kullanımlık bir telefon vardı. Tutuklanmasını istemediler; önce kiminle temas kuracağını görmek için kontrollü biçimde binadan çıkmasına izin verdiler.
Bu kararı duyunca itiraz ettim.
“Adam babamın dosyasını çaldı.”
Ömer odasının penceresi önünde duruyordu. Aşağıda Levent trafiği, birbirine eklenen kırmızı ışıklar hâlinde akıyordu. “Onu şimdi polise verirsek sahte isimden başka bir şey bulamayız.”
“Serbest bırakırsanız kaçar.”
“Kaçtığını sanacak.”
“Ya fark ederse?”
“Etmez.”
“Bu özgüven sağlıklı değil.”
“Selim'i fark edebiliyorsan haklısın.”
Camın dışında, caddenin karşısında Selim'in ekibinden kimseyi göremedim. Bunun cevap olduğunu anladım.
Ömer masasına döndü. Eksik rapor şeffaf koruyucu dosyaların içindeydi. Onur sayfaları yüksek çözünürlükle tarıyor, her birinin zaman içindeki dijital kopyalarını arıyordu.
“Babanın adı geçen sayfa gerçek,” dedi. “Kâğıt ve toner raporun tarihiyle uyumlu. Ama on ikinci sayfa eksik.”
“Raporda kaç sayfa var?”
“On üç. Numaralandırma on birden on üçe atlıyor.”
“Çalınan kişi tek bir sayfayı almış.”
Aytaç, “Bütün raporu neden taşıdı?” dedi.
“Hangi sayfanın eksik olduğunu anlamamızı geciktirmek için,” dedim. “Rapor bulunmasaydı tamamını aldığını düşünecektik.”
Ömer, Onur'a döndü. “Eski sunucu yedekleri?”
“Arşivde görünmüyor. On beş yıl önce sistem taşınmış.”
“Basılı nüsha?”
Aytaç düşündü. “Rauf Bey'de olabilir.”
Dedesi. Ömer'in hayattaki en yakını hakkında şimdiye kadar yalnızca çalışanların ağzından birkaç cümle duymuştum.
Ömer saati kontrol etti. “Bu akşam dağ evine gidiyoruz.”
“Biz?” dedim.
“Biz.”
“Bu çoğul şahıs yine benim adıma karar veriyor.”
“Bu kez babanın dosyası için.”
İtiraz etmedim. Ömer bunu zafer saymadı. Onur saydı.
“Dördüncü gün,” dedi, “ortak seyahat başladı.”
“Sen gelmiyorsun.”
Onur'un yüzü düştü. “Rauf Bey beni seviyor.”
Aytaç bilgisayarını aldı. “Rauf Bey herkesi seviyor.”
“Ömer Bey'i de mi?”
Ömer başını kaldırdı.
Onur kapıya yöneldi. “Ben araçları hazırlıyorum.”
⁂
Şirketten çıkmadan önce arkadaş grubuna kısa bir mesaj yazdım.
Ben: Bu akşam şehir dışında olacağım. Konum Ece'de açık.
Seda: Ömer'le mi?
Baran: Bu soru artık gereksiz olmaya başladı.
Ece: Vardığında ara.
Cihan: Nereye gidiyorsun?
Kerem hemen özelden yazdı.
Kerem: Bir şey mi buldunuz?
Ben: Babamın adını.
Üç nokta uzun süre ekranda kaldı.
Kerem: Duru'ya söyleyecek misin?
Ben: Hayır.
Duru bu sırrın içindeydi. Ama babam, henüz kimseyle paylaşmaya hazır olmadığım başka bir yerdi. Onu korumak uğruna evimi kaybetmiş olabilirdim; geçmişimi de vermek zorunda değildim.
Ömer odasından çıktığında telefonu kapattım. Ceketini değiştirmiş, kravatını çıkarmıştı. Elinde babamın dosyasının korumalı kopyası vardı.
“Hazır mısın?”
“Sana kızgınım.”
“Biliyorum.”
“Dağ evine gelmem bunu değiştirmiyor.”
“Biliyorum.”
“Sürekli hak vermen sinir bozucu.”
“Bunu da biliyorum.”
Yanından geçtim. “Bazen seni Onur'la baş başa bırakmak gerekiyor.”
“Bu tehdit.”
“Evet.”
Asansöre bindiğimizde Ömer kartını okuttu. Kapılar kapanmadan önce koridoru son kez kontrol etti. Bu kez yanında dururken alışkanlığını görmezden gelmedim.
“Yirmi bir gün boyunca yalnız mıydın?” diye sordum.
Asansör hareket etti. Ömer'in bakışları kat numaralarına sabitlendi.
“Çoğunda.”
“Çoğunda ne demek?”
“Sonra anlatacağım.”
“Ne zaman?”
“Babanla ilgili bildiğim her şeyi anlattıktan sonra.”
Bu bir kaçış değildi. Bir sıra veriyordu; önce benim acım, sonra kendisininki.
“Söz mü?”
“Söz.”
Zemin kata indiğimizde lobi akşam ışığıyla altın rengine dönmüştü. Çalışanlar çıkıyor, resepsiyonun önünde küçük bir kalabalık oluşuyordu. Ömer yanımda yürürken insanlar bakışlarını bize çeviriyor, sonra hemen işlerine dönüyordu.
Ana kapıya birkaç adım kala telefonum çaldı.
Numara görünmüyordu.
Ömer'in bakışları ekrana indi. “Açma.”
“Belki okuldan—”
Telefon sustu. Bir saniye sonra mesaj geldi.
Bir fotoğraf.
Çocukluğumun evi, patlamadan önceki hâliyle görünüyordu. Annem balkonun önünde durmuş, elinde beyaz şakayık tutuyordu. Babam arkasında, kameraya değil anneme bakıyordu. Fotoğrafı daha önce hiç görmemiştim.
Altında tek bir cümle vardı.
Cemal Yalın da on ikinci sayfayı arıyordu.
Mesajın sonuna beyaz bir piyon simgesi eklenmişti.
Parmaklarım soğudu. Ömer telefonu elimden almadı. Ekrana benim omzumun üzerinden baktı, sonra Selim'e yalnızca başıyla işaret verdi. Lobi çıkışları aynı anda kapandı; dışarıdaki araçların yönü değişti. Kimse bağırmadı. Kimse koşmadı. Ömer'in kurduğu düzen, onun tek bir bakışıyla harekete geçti.
“Turgut Sencer,” dedi.
İlk kez adını bir düşmandan değil, kişisel olarak nefret ettiği birinden söz eder gibi söyledi.
“Bu fotoğraf onda neden var?”
Ömer yüzüme döndü. Gözlerinde teselli yoktu; teselliden daha değerli bir şey vardı. Benden hiçbir gerçeği saklamayacağına dair sert bir kararlılık.
“Çünkü baban ölmeden önce görüştüğü son kişi Turgut Sencer'di.”
Lobinin cam kapıları arkamızda kilitlendi.
Telefon yeniden çaldı.
Bu kez Ömer açtı.
“Ben Ömer Karahan.”
Karşı tarafın ne söylediğini duymadım. Ömer'in yüzündeki ifade değişmedi. Yalnızca bana biraz daha yaklaştı; dokunmadan, aramızdaki boşluğu kimsenin giremeyeceği kadar daralttı.
“Leyla'ya bir daha doğrudan ulaşırsan,” dedi sakince, “on beş yıldır saklandığın bütün yerleri tek tek satın alır, kapılarını kendim açarım.”
Telefon kapandı.
Ömer bana bakarken sesi yeniden yumuşadı. “Şimdi gidebiliriz.”
“Nereye?”
“On ikinci sayfayı bulmaya.”
Bölüm etkileşimi
