Bölümler 15Şu an: 1. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yirmi bir günün başlangıcı, Leyla.
İnsan kendi evinin kapısında anahtarını üç kere çevirince kilidin açılmamasını önce yorgunluğa yorar. Dördüncüde anahtarı suçlar. Beşincide, hayatının kendisinden habersiz bir karar verdiğini anlar.
Ben altıncı kez denedim.
Anahtar pirinç göbeğe yarım santim giriyor, sonra sanki içeride biri ucundan tutup geri itiyormuş gibi duruyordu. Avucumdaki market poşetinin sapı parmaklarımı kesmişti. İçinde bir paket makarna, iki domates ve indirimde olduğu için aldığım ama ne zaman kullanacağımı bilmediğim bir kavanoz hardal vardı. İnsan felaketin geleceğini bilse daha anlamlı şeyler satın alırdı. Mesela çikolata. Ya da büyük bir şişe su.
Başımı kaldırıp kapının üzerindeki solmuş on sekiz numarasına baktım.
Abbasağa'da, Ihlamurdere Caddesi'nin gürültüsünden Hüsrev Gerede'ye doğru kıvrılan dar sokaklardan birindeydik. Sokağın adı haritada vardı ama taksiciler bilmezdi; “kartal heykelini geçince sağa, ikinci yokuştan sola” diye tarif edilirdi. Binamız, alt katındaki terzinin tabelası yıllardır güneşte ağarmış, ön cephesi açık sarıdan kararsız bir griye dönmüş, dört katlı eski bir İstanbul apartmanıydı. Penceremin karşısında bir erguvan ağacı, erguvanın altında da her akşam aynı sandalyeyi kapının önüne çıkaran emekli bir saatçi bulunurdu. Ev güzel değildi. Ama annemin fincanları mutfak dolabındaydı. Babamın, kenarlarına not düştüğü kitaplar çalışma masamın üzerindeydi. Bir yer, içeride sizi bekleyen ölülerin eşyaları varsa kolayca ev oluyordu.
Kapının yanındaki yeni metal talaşını o zaman gördüm.
Kilit değiştirilmişti.
Telefonumu çıkarırken merdiven boşluğunda kızarmış soğan, rutubet ve alt kattaki terzinin ütü buharı birbirine karışıyordu. Saat 20.47'ydi. Ev sahibim Nihat Bey'i aradım. İkinci çalışta açtı.
“Kapının önündeyim.”
“Tahmin ettim.”
İnsanları seslerinden çözmeyi severdim. Sözler prova edilebilirdi; nefes araları daha dürüsttü. Nihat Bey'in sesinde öfke yoktu. Öfke, hala karşısındakinden bir şey bekleyen insanların duygusuydu. O, kararını vermiş bir adamın sıkıcı rahatlığıyla konuşuyordu.
“Kilidi değiştirmişsiniz.”
“İki aydır kira eksik, Leyla Hanım. Geçen hafta konuştuk.”
“Eksik yatırdım, yatırmadım değil. Üç gün süre istemiştim.”
“Ben de üç gün bekledim.”
Gözlerimi kapattım. Annem, öfkelendiğinde sesini alçaltırdı. Babam da karşısındaki bağırıyorsa özellikle sakin konuşurdu. Çocukken bunun terbiyeden olduğunu sanırdım; büyüyünce, insanı en çok kendi sakinliğinin koruduğunu anladım.
“Eşyalarım içeride. Yaptığınız yasal değil.”
“Yarın avukatımla konuşursunuz.”
Telefon kapandı.
Bankacılık uygulamasını açmadım. Rakamı biliyordum. Bursumun yatmasına dokuz gün vardı; hesabımda dört yüz seksen üç lira bulunuyordu. Annemle babamdan kalan paranın büyük kısmı üç ay önce, Duru'nun adını bir soruşturma dosyasından çıkarmak için gitmişti. Kalanı da iki gün önce, kendisini “kaynak” diye tanıtan bir adamın susması için ödediğimiz avukat ve noter masraflarına. Para insanın elinden çıkarken ses çıkarmıyordu. Sonra bir akşam kapınızın kilidinde sessizliğin hesabını kesiyordu.
Telefonum titreşti.
Duru: Sakın eve gitme.
Mesajın altında üç nokta belirip kayboldu.
Duru: Leyla, ciddi söylüyorum.
Merdiven sahanlığında tek başıma değildim artık. Aşağıda, giriş kapısının buzlu camının arkasında iki erkek silueti durmuştu. Biri başını kaldırdı. Tesadüfen bekleyen biri, kapıya değil saate bakardı. Bu adam merdivenleri sayıyordu. Poşeti kapının önüne bıraktım.
İçimde iki ses vardı. Biri aşağı inip adamların kim olduğunu sormamı söylüyordu; annemin inatçılığı. Diğeri yangın merdivenini hatırlatıyordu; babamın hayatta kalma zekası. İkisini de dinledim. Aşağıya doğru bir adım atıp ayakkabımın topuğunu sertçe vurdum, sonra yön değiştirerek koridorun sonundaki küçük pencereye yürüdüm. Beni ana merdivenden inecek sanmalarına yetecek kadar ses çıkarmıştım.
Pencereyi açtığımda kasım rüzgarı yüzüme vurdu. Saçlarımı sabah yarım saat uğraşıp iri dalgalar halinde yapmıştım; şimdi yüzüme yapışıyorlardı. Arka yangın merdiveni, iki bina arasındaki dar boşluğa iniyordu. Aşağıda terzinin kumaş ruloları, kırık bir sandalye ve yağmur suyu birikmiş tenekeler vardı.
İlk basamağa ayağımı koyduğum anda karanlıktan bir ses geldi.
“Leyla Hanım.”
Elim pencerenin kenarında kaldı.
Adam gölgede duruyordu. Siyah montlu, geniş omuzlu, kırklı yaşlarının başında. Beni korkutmamaya çalıştığını, ellerini görebileceğim yerde tutmasından anladım. Korkutmamaya çalışan silahlı insanlar, silahsız insanlardan daha fazla korku verirdi.
“Adım Selim,” dedi. “Ömer Bey sizi bekliyor.”
“Ben onu beklemiyorum.”
“Biliyorum.” Bakışları omzumun üzerinden ana merdivene kaydı. “Aşağıdaki iki kişi de sizi bekliyor. Aramızdaki fark, onların sizi bulmasını istemememiz.”
Bir otomobil sokağın başında yavaşladı. Selim'in kulağındaki küçük kulaklıkta mavi bir ışık yandı.
“Onur?” dedi boşluğa.
Kulaklıktan gelen sesi ben de duydum. “Sokağın iki çıkışında da araç var. Ve evet, kötü haber: sinyal hala Leyla Hanım'ın üzerinde.”
Elim istemsizce kabanımın cebine gitti. Parmaklarım soğuk, sert bir şeye değdi.
Onu ilk kez o an gördüm.
Avucuma sığan, mat siyah bir satranç taşıydı. İnce tacı, köşeli omuzları ve tabanındaki gümüş çizgiyle vezir olduğu belliydi. Sabahtan beri üzerimde olan kabanın cebinde bulunuyordu. Ben koymamıştım.
Duru'nun mesajına baktım.
Son görülme: 20.31.
İnsan bazen en yakın arkadaşının ne yaptığını, bütün kanıtlar önüne dizilmeden de anlardı. Çünkü onu yıllardır tanırdı. Duru korktuğunda tırnaklarını yerdi, yalan söylerken gereksiz ayrıntı verirdi, bir şeyi sakladığında ise susardı. O akşam susmuştu.
“Nereye gidiyoruz?” diye sordum.
Selim rahatlamadı; yalnızca bir sonraki adıma geçti. “Beş dakika uzaklıkta, güvenli bir ofise.”
“Duru orada mı?”
“Kerem Bey'le birlikte.”
Veziri avucumda sıktım. “Ömer Bey'e söyleyin, bana dokunan olursa bu taşı ilk mazgaldan aşağı atarım.”
Kulaklıktaki adam güldü. “Bunu sevdim.”
Selim'in yüzü değişmedi. “Onur, hattı kapat.”
“Kapattım say.”
Kapanmamıştı. Onur her kimse, hala nefes aldığını duyuyordum.
⁂
Ofis, Akaretler'de sıra evlerin denize bakan ucunda, dışarıdan mimarlık bürosu gibi görünen üç katlı beyaz bir binadaydı. Valideçeşme'nin ağaçlı yokuşundan inerken taş cepheler sarı sokak lambalarının altında eski bir film dekoruna benziyordu. Kapıda tabela yoktu; yalnızca pirinç bir zil ve kameralı, koyu yeşil bir kapı vardı. Selim zili çalmadı. Kapı o yaklaşırken açıldı.
İçeride cilalı ahşap, kahve ve yağmur kokusu vardı. Duvarlarda İstanbul'un eski hava fotoğrafları, koridorun sonunda Boğaz'ın siyah suyunu çerçeveleyen uzun bir pencere duruyordu. Güvenli yerleri hep penceresiz hayal ederdim. Buradaki güvenlik, dış dünyayı saklamıyor; ona yukarıdan bakıyordu.
Duru toplantı masasının bir ucunda oturmuş, iki elini dizlerinin arasında sıkıştırmıştı. Tırnak kenarları kanamıştı. Kerem ayakta, kravatını gevşetmiş, önündeki dosyayı sanki içinden daha makul bir gerçeklik çıkacakmış gibi üçüncü kez okuyordu.
“Leyla.” Duru yerinden kalktı.
“Otur.”
Sesimdeki şey onu durdurdu. Duru'ya kızdığımda bağırmazdım. Bağırmak, öfkenin kendine çıkış yolu bulmasıydı. Benim öfkem içeride kalır, duvar örerdi.
Masanın diğer yanında dört adam vardı. Selim kapının yanına geçti. Gri takım elbiseli Aytaç, tabletinden güvenlik görüntülerini takip ediyordu; duruşunda iş dünyasının cilası, gözlerinde sabaha kadar açık kalmış bir kriz masasının yorgunluğu vardı. Murat, önündeki sarı dosyaya renkli ayraçlar yerleştiriyordu. Avukat olduğunu söylemesine gerek yoktu; bir cümlenin içinde açık kapı arayan insanların kaşları başka türlü çatılırdı. Onur ise kapüşonlu sweatshirt'ü ve dizinin üstündeki bilgisayarıyla yanlış toplantıya girmiş dahi bir üniversite öğrencisine benziyordu.
Pencerenin önündeki adam döndü.
Ömer Karahan'ı daha önce yalnızca ekonomi dergilerinin kapaklarında ve Cihan'ın bir kez açıp “Bu adam mahkeme salonunda bile karşı tarafı iflasa ikna eder” dediği haberde görmüştüm. Fotoğraflar yüzünü doğru göstermiş, etkisini eksik bırakmıştı. Uzun boyluydu; koyu renk gömleğinin kolları bileklerine kadar düzgündü, kravat takmamıştı. İnsanları etkilemek için hazırlanmış gibi görünmüyordu. Daha kötüsü, buna ihtiyacı yoktu.
Beni baştan aşağı süzmedi. Önce yüzüme, sonra avucumdaki vezire baktı.
“Taşı masaya bırakın.”
Emir vermekle bağırmak arasındaki farkı biliyordu. Sesi yükselmedi; odadaki herkes yine de sustu.
“Önce Duru ne yaptığını anlatacak.”
Ömer gözlerini benden ayırmadan sandalyesini gösterdi. “Anlatsın.”
Duru nefes aldı. “Vedat Arel'le Turgut Sencer'in bu akşam Swissôtel'in eski toplantı kanadında buluşacağını öğrendim.”
“Nasıl girdin?”
“Basın kartıyla giremezdim.”
“Nasıl girdin, Duru?”
Kerem araya girmeye çalıştı. “Leyla, önce tamamını—”
“İmzamı mı kullandın?”
Duru'nun bakışı masaya indi.
Cevap buydu.
Devamını Kerem söyledi. Sesi, öfkesini hukuk diline tercüme etmekten yorulmuştu. Duru, üç ay önce telefonuma gelen ve önemsemeyip sildiğim Arel Vakfı staj davetinin dijital kimlik kodunu eski dizüstü bilgisayarımdan bulmuştu. Benim adıma yeniden kayıt açmış, imzamı tarayıp gizlilik belgesine eklemiş, “hukuk araştırma asistanı” kartı hazırlatmıştı. O kartla otelin personel girişinden geçmiş; toplantı odasına ses ve görüntü kaydeden bir düğme kamera yerleştirmişti.
“Bu kadar mı?” diye sordum.
Duru sustu.
İnsanların yüzlerini okurken en çok çenelerine bakardım. Duru'nunki kilitlenmişti. İtiraf bitmemişti.
“Bu kadar değil.”
Murat sarı dosyayı bana çevirdi. “Kayıt cihazı güvenlik şefi tarafından bulundu. Duru Hanım çıkarken kendisini durduran görevliye biber gazı sıkmış. Görevli merdivenden düşmüş; omzunda kırık var.”
Odadaki hava bir anda ağırlaşmadı. Zaten ağırdı. Yalnızca ben sonunda ağırlığını hissettim.
“Bir de vitrinden taşı aldım,” dedi Duru. “İçinde hafıza kartı olduğunu bilmiyordum. Sadece saklamak istiyordum. Beni takip ettiklerini fark edince senin kabanına koydum. Beşiktaş'taki kafede. Sen lavaboya giderken.”
Onur bilgisayarını çevirdi. Ekranda otelin servis koridoru görünüyordu. Duru, yüzünün yarısı kameraya dönük halde koşuyor; bir görevli arkasından geliyordu. Sonraki görüntü kafedendi. Duru'nun eli benim sandalyemin arkasındaki kabana giriyordu.
Kendi görüntüme baktım. Masada Cihan'ın mesajına gülümsüyor, Duru'nun beni bir suçun taşıyıcısına çevirdiğini fark etmiyordum. Zeka insanı her şeyden korumuyordu. Bazen yalnızca kandırıldığınız anı sonradan daha net görmenizi sağlıyordu.
“Taşta düşük frekanslı bir izleyici var,” dedi Onur. “Sinyal güçsüz ama sabırlı. Seni eve kadar izlemişler.”
“Aşağıdaki adamlar?”
Aytaç cevap verdi. “Arel'in bordrosunda değiller. Sencer'in İstanbul'da kullandığı taşeron ekibe bağlılar.”
Ömer'in yüzünde ilk kez küçük bir değişiklik oldu. Turgut Sencer adı geçtiğinde çenesinin kenarındaki kas sertleşti. Bir saniyeden kısa sürdü. Başka biri kaçırabilirdi. Ben kaçırmadım.
Demek mesele yalnızca Duru değildi. Masadaki herkes bir yangını söndürmeye çalışıyordu; Ömer ise yangını kimin çıkardığını çoktan biliyordu.
“Taşı neden istiyorlar?”
Ömer sandalyeme karşılık gelen yere oturdu. “Tabanında iki kayıt var. Biri bu akşamki görüşme. Diğeri sekiz yıl önce Turgut Sencer'in bir ihaleyi almak için yaptığı ödemelerin listesi. İkinci dosyada benim ailemin adı da geçiyor.”
“Gerçek mi?”
“İsimler gerçek. İsnat değil.”
Kelimeleri seçişi hoşuma gitmedi; çünkü iyiydi. Masumiyetini savunan insanlar gereğinden fazla konuşurdu. Ömer tek cümleyle sınır çizmişti.
Murat dosyadan üç sayfa çıkardı. “Duru Hanım hakkında sahte belge düzenleme, başkasına ait kimlik verilerini kullanma, hukuka aykırı kayıt, nitelikli hırsızlık ve yaralama şikayeti hazırlanabilir. Leyla Hanım'ın adı da kullanılan kart ve üzerinde bulunan taş nedeniyle dosyaya girer.”
“Girebilir,” dedim. “Girmek zorunda değil.”
Murat'ın bakışında çok kısa bir takdir belirdi. “Doğru.”
“O halde pazarlık buradan başlıyor.”
Ömer arkasına yaslandı. “Pazarlık değil. Anlaşma.”
“İkisi arasındaki fark, güçlü tarafın seçtiği kelime.”
Onur öksürür gibi yapıp gülüşünü sakladı. Selim ona bakınca ekranına döndü.
Ömer'in ağzının bir köşesi kıpırdadı mı, emin olamadım. “Yirmi bir gün boyunca benim Reşadiye'deki evimde kalacaksınız. Güvenlik ekibimin belirlediği güzergahları kullanacak, tek başınıza hareket etmeyeceksiniz. Taşın sizden çıktığını bilenleri bulup dosyayı temizleyene kadar.”
“Hayır.”
“Cevabınızı düşünün.”
“Düşündüm.”
“Hayır, refleks gösterdiniz.” Sesi hala sakindi. “Düşünmek için bilmeniz gereken şu: Ben çekilirsem otelin kaydı sabah polise gider. Duru'nun kullandığı kart sizin adınıza. Yaralanan görevli ifade verecek. Sencer'in adamları da sizi evinizde buldu.”
Duru'nun soluğu kesildi. Kerem iki elini masaya koydu. “Bu tehdit.”
“Evet,” dedi Ömer.
Odada kimse hareket etmedi.
İnsanlar kendilerini iyi göstermek için tehditlerinin kenarlarını törpülerdi. Ömer yapmadı. Kötü adam rolünü üstlenirken bile benden onay beklemiyordu. Bu beni öfkelendirdi; daha çok da neden böyle yaptığını anlayamamam.
“Duru'yu hapse göndermekle tehdit edip beni evinize götürüyorsunuz.”
“Sizi hayatta tutacak yere götürüyorum.”
“Bunun adına ne derseniz deyin, kapısı dışarıdan kilitlenen her yer hapishanedir.”
“Kapınız kilitlenmeyecek.”
“Çünkü anahtarımı ev sahibim aldı.”
Bu cümle ağzımdan istemeden çıktı. Ömer'in bakışları yüzümde bir an durdu. Acıma aradım; bulsaydım nefret etmek kolaylaşacaktı. Bulamadım. Yalnızca hızlı bir hesap gördüm.
“Selim,” dedi.
“Evdeki eşyalar sabah yasal yolla alınır.”
Selim, sanki talimat cümlenin içinde zaten varmış gibi başını salladı.
“Hayır.” Öne eğildim. “Benim eşyalarıma kimse dokunmayacak.”
Ömer ilk kez sesini biraz yumuşattı. “Siz yanlarında olacaksınız.”
O an ona güvenmedim. Yine de odadaki diğer herkesten daha hazırlıklı olduğuna inandım. Güven başka şeydi; bir insanın neyi yapabileceğini doğru ölçmek başka. Ömer Karahan, reddedilmeyi hesaba katmış ama başarısızlığı hesaba katmamış bir adamdı.
“Duru hakkında hiçbir şey polise gitmeyecek,” dedim. “Kerem sözleşmeyi görecek. Arkadaşlarıma gerçeği söylemeyeceğiz. Sizin adamlarınız da ayrıntıları bilmeyecek.”
“Adamlarım bilmesi gerekeni bilir.”
“Benim şartım bu.”
“Kabul.”
Kerem bana döndü. “Leyla, bunu yapmak zorunda değilsin.”
Duru ağlıyordu ama ses çıkarmıyordu. Üç ay önce onun için harcadığım para geldi aklıma. Annemin, her ay kenara koyduğu küçük miktarları deftere mavi kalemle yazması. Babamın “Bir gün lazım olur,” deyişi. Lazım olmuştu. Yalnızca bana değil.
İçimdeki iki ses yine kavga etti. Biri Duru'nun bunu ikinci kez yaptığını, onu korumanın suçunu büyüttüğünü söylüyordu. Diğeri, arkadaşını uçurumun kenarında bırakmanın doğru ders verme yöntemi olmadığını. İkisi de haklıydı. İnsan kendi içinde iki doğru arasında kalınca yanlış kararı daha bilinçli veriyordu.
“Yirmi bir gün,” dedim. “Bir gün fazla değil.”
Ömer elini uzatmadı. Sanki anlaşmaların tokalaşmayla değil, sonuçlarıyla yapıldığını biliyordu.
“Yirmi bir gün.”
⁂
Ertesi sabah sokak, geceki tehdidi hiç yaşamamış gibi simit kokuyordu.
Nihat Bey, Kerem'in gönderdiği ihtar metnini ve Murat'ın tek telefonunu gördükten sonra kapının önünde bekliyordu. Yanında çilingir vardı. İnsanların hukuka duyduğu saygı, çoğu zaman karşılarındaki avukatın kartvizit kalitesiyle doğru orantılıydı.
Ece de gelmişti.
Ona ben haber vermemiştim. Apartmanın karşısındaki kahvecinin önünde, koyu lacivert montunun cebindeki ellerini ısıtmaya çalışıyordu ve galiba sinirli duruyordu. Saçlarını hastanedeki nöbetten çıktığı günlerde yaptığı gibi ensesinde toplamıştı; gözlerinin altında uykusuzluktan ince gölgeler vardı. Bizden bir yaş büyüktü ama mesele rakam değildi. Çocukluğumuz boyunca kavga ettiğimizde kimin haklı olduğunu değil, önce kimin kanadığını kontrol etmişti.
“Gruba gece ‘telefonum kapanabilir’ yazıp sonra kaybolursan,” dedi yanıma gelince, “insanlar bunun normal olduğunu düşünmüyor.”
“Telefonum kapanmadı.”
“Bu savunma, durumu beklediğinden kötü gösterdi.”
Arkamdaki siyah araca baktı. Selim direksiyondaydı. Aytaç kaldırımın karşısında telefonla konuşuyor, Murat ev sahibiyle evrakları inceliyor, Onur bagajın yanında kahvesini içiyordu. Ömer henüz araçtan inmemişti.
Ece'nin bakışları tek tek hepsinin üzerinde dolaştı. Doktorlar insanların yüzünden ağrıyı, çocukluk arkadaşları yalanı anlardı. Ben ikisine birden yakalanmıştım.
“Ne oluyor?” diye sordu.
Hazırladığımız hikaye ağzımda kötü bir ilaç gibi duruyordu. “Ömer'le bir süredir görüşüyoruz.”
Ece gözünü kırpmadı.
“Hangi Ömer?”
Aracın arka kapısı açıldı. Ömer indi.
Üzerinde siyah bir palto, altında siyah boğazlı kazak vardı. Sabahın soğuğunda yakasını kaldırmadı. Kaldırımda ona doğru dönen bakışları fark etmiyormuş gibi yürüdü; fark etmemekle umursamamak arasındaki farkı taşıyışından anladım. Terzinin çırağı ütüyü elinde unutmuş, üst kattaki komşumuz perdeyi aralamıştı.
“O Ömer,” dedim.
Ece bana baktı. Sonra ona. Sonra yeniden bana.
“Bir süredir dediğin süre dün öğleden sonra başlamış olmasın?”
Yalan söylerken ayrıntı vermemek gerektiğini Duru'dan öğrenmiştim. “Hızlı oldu.”
“Sen hızlı olmazsın.”
“Bu kez oldum.”
Ömer yanımıza geldiğinde konuşmaya karışmadı. Ece'nin onu değerlendirmesine izin verdi. Güçlü erkeklerin çoğu sessizliği kendilerine karşı bir saygısızlık sanırdı. Ömer, sessizliği bilgi toplamak için kullanıyordu.
Ece elini uzatmadı. “Ece.”
“Ömer.”
“Leyla'nın çocukluk arkadaşıyım.”
“Biliyorum.”
Ece kaşını kaldırdı. “Bu cümleyi sevmem gerekmiyor, değil mi?”
“Gerekmiyor.”
İkisinin arasında görünmez bir ölçüm yapıldı. Ece onun sesini, ellerini, bana olan mesafesini kontrol etti. Ömer de Ece'nin soru sormadan önce cevapları ne kadar topladığını anladı. İnsanların birbirlerini tanıması bazen yıllar değil, iyi bakılmış birkaç saniye sürerdi.
“Leyla birkaç gün bende kalacak,” dedi Ömer. Bu kelimeler, anlaşmamızın en büyük yalanıydı. Yüzüne bakmadım.
“Birkaç gün mü?” dedi Ece.
“Yirmi bir,” dedim.
Telefonum art arda titreşti. Arkadaş grubunda Seda, sabah dokuzdan önce on iki mesaj atmıştı. Baran yalnızca “Kim Ömer?” yazmış, Cihan ise özelden “İyi misin, geleyim mi?” diye sormuştu. Duru grupta sessizdi. Kerem, “Leyla açıklayacak, kimse apartmana gelmesin,” yazarak bir hukukçu cümlesiyle beş kişiyi daha çok telaşlandırmayı başarmıştı.
Ece ekranıma bakmadı. Bu da onun ölçülü tarafıydı; korumakla sahip olmak arasındaki sınırı bilirdi.
“Aşık mısın?” diye sordu.
Ömer'e baktım. O da bana baktı. Cihan'ın mesajı ekranda hala açıktı. Kalbim yanlış adama değil, yanlış zamanda doğru bildiğim adama dönüyordu.
“Öyle görünüyor,” dedim.
Ece'nin yüzünde hayal kırıklığı değil, kaygı belirdi. Yalanımı bozmadı. Herkesin ortasında beni köşeye sıkıştırmak yerine çantamı aldı.
“Konumun açık olacak,” dedi. “Her akşam beni arayacaksın. Bir kez ‘iyiyim’ deyip kapatırsan kapıya gelirim. Bu romantik kaçışınız bittiğinde de seni yargılamadan önce uyuturum.”
“Sonra?”
“Sonra çok yargılarım.”
Gülümsedim. Gülümsemek boğazımı acıttı.
Evden iki valiz çıktı. Annemin beyaz porselen fincanlarını havluya sarıp bir kutuya koydum. Babamın üç kitabını, kalan bütün kıyafetlerimden önce çantama yerleştirdim. Yatak odasının açık penceresinden erguvanın çıplak dalları görünüyordu. Buraya ilk taşındığım gün annem hayatta olsaydı perdeleri beğenmezdi diye düşünmüştüm. Şimdi giderken, babam olsaydı kilidi omzuyla kırmaya çalışırdı diye düşündüm.
Nihat Bey kapının yanında dikiliyordu. “Kalan borç?”
Ömer ona dönmedi bile. Murat dosyadan bir kâğıt çıkardı. “Haksız tahliye ve kişisel eşyaya erişimi engelleme tazminatından mahsup ederiz. İsterseniz konuşalım.”
Nihat Bey konuşmak istemedi.
Nihat Bey'e dil çıkarıp ölmesini dilemek istiyordum. Ömer bu sırada bu isteğimi anlamış gibi, küçük ve alaylı bir gülümseme sergilemişti.
⁂
Beşiktaş'tan çıkıp Barbaros Bulvarı'na tırmandığımızda şehir, sabah trafiğinin içinde ağır ağır kendine geliyordu. Camın dışında otobüs durakları, kestane tezgahları ve karşıdan karşıya yetişmeye çalışan insanlar aktı. Köprüye çıktığımızda Boğaz iki kıtanın arasında çelik rengi uzanıyor; Ortaköy'ün çatılarından yükselen martılar aracın hizasına kadar geliyordu. İstanbul'da bir yerden kaçarken bile manzaranın güzel olması, şehrin en terbiyesiz huyuydu.
Ömer önümdeki araçtaydı. Ben Selim'le arkadaki otomobildeydim; Onur yanımda bilgisayarını açmış, siyah vezirin sinyal haritasını izliyordu.
“Siz hep böyle toplu mu geziyorsunuz?” diye sordum.
“Sadece biri bize takip cihazı taşıdığında.”
“Ben taşımadım.”
“Teknik olarak taşıdınız. İrade bakımından beraat.”
Selim aynadan baktı. “Onur.”
“Ne? Hanımefendi hukuk okuyor, nüansı sever.”
“Hanımefendi deme.”
“Tamam, Leyla.” Hiç zorlanmadan geçti. “Wi-Fi şifresini de birazdan veririm. Ömer Bey bunu güvenlik açığı sayacak, ben misafirperverlik.”
“Ben hala aynı araçtayım,” dedi Selim.
Onur bana eğilip sesini alçalttı. “Bazen bütün kişiliği siyah monttan ibaret sanılıyor. Evde fesleğen yetiştiriyor.”
Selim ilk kez gülümsedi. Çok kısa sürdü ama gördüm.
Kavacık'tan sonra binalar seyrekleşti. Riva yoluna döndüğümüzde apartman cephelerinin yerini ıslak orman aldı. Çekmeköy'ün kuzeyinde, Reşadiye'yi geçtikten sonra navigasyon sustu; asfalt, iki yanı meşe ve kestane ağaçlarıyla kapanmış özel bir yola dönüştü. Yağmurdan koyulaşan gövdeler birbirine yaklaşmış, üstümüzde doğal bir tavan kurmuştu. Yolun sonunda siyah demir bir kapı açıldı.
Karahanların göl evi denilen yer, evden çok araziye dikkatle bırakılmış bir sır gibiydi. Açık gri taşla koyu ahşabın birleştiği iki katlı yapı, yapay olmayan küçük bir gölün kıyısında uzanıyordu. Gösterişli sütunlar, altın kapılar yoktu. Geniş camlar ormanı içeri alıyor; yosun tutmuş taş patika ana girişten suya kadar iniyordu. Sağ tarafta tek katlı güvenlik binası, solda garaj ve küçük bir sera vardı. Adres, kargo şirketlerinin sevmediği türdendi: Reşadiye Mahallesi'nden Riva yoluna çıkan orman hattı, üçüncü taş köprüden sonra tabelasız özel yol. Buraya yanlışlıkla gelinmezdi.
Onur valizlerimden birini aldı. “Hoş geldin. Kural bir: Geceleri göle girme.”
“İkinci kural?”
“Birinciyi Ömer Bey koydu. İkincisi, mutfaktaki son kahveyi içersen yenisini yap.”
“Onur,” dedi Ömer, merdivenlerin başından.
“Bak, üçüncü kural da geliyor.”
Ömer valizlerden ağır olanını Selim'in elinden aldı. Bunu bir gösteri gibi değil, orada boşta duran tek eli kendisininkiymiş gibi yaptı. “Leyla'nın odasını göster. Güvenlik sistemini açıkla. Evin geri kalanını abartmadan anlat.”
“Son madde çok öznel.”
Üst kata çıktık. Koridorun sonunda bana ayrılan oda, göle bakan köşedeydi. İçeri girince ilk fark ettiğim şey yatağın büyüklüğü değil, pencerenin açılıyor olmasıydı. Kolu çevirdim; soğuk hava içeri doldu. Pencerede gizli kilit yoktu. Altında geniş bir okuma sediri, karşı duvarda boş bir kitaplık, ceviz ağacından çalışma masası ve sade bir lamba vardı. Yatakta gri keten örtü, ucunda orman yeşili bir battaniye duruyordu. Banyoda kullanılmamış havlular ve kokusuz sabun vardı. Oda benim için hazırlanmış gibi değil, benden önce de kendi hayatı varmış gibi görünüyordu. Bu daha az ürkütücüydü.
Onur kapının yanındaki küçük paneli gösterdi. “Bu acil durum düğmesi. Basarsan Selim koşar, ben kameraları açarım, Ömer Bey ikimizden önce gelir.”
“O kadar hızlı mı?”
“Leyla söz konusuysa denemeni önermem.”
Bakışımı ona çevirdim. Onur cümleyi fazla kaçırdığını anlayıp boğazını temizledi.
“Yani misafir güvenliği konusunda,” dedi. “Genel prensip.”
Onur'un insanları rahatlatma biçimi, söylenmemesi gerekeni söyleyip sonra üstünü daha kötü örtmekti. Tehlikeli ama dürüst bir mizahı vardı. Onu sevmemek güç olacaktı.
“Kameralar odanın içinde değil,” diye ekledi. “Koridorda da bu kapıyı doğrudan görmüyor. Ömer Bey özellikle istemedi.”
“Bunu söylemen mi istendi?”
“Hayır. O yüzden söylemem daha değerli.”
Aşağıdan bir tencere kapağının sesi geldi.
Mutfağa indiğimde Ömer paltosunu çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Tezgahta domates doğruyor; Aytaç telefonda bir şirket birleşmesini tartışırken ekmek kesiyor, Murat masanın başında sözleşmemizi düzeltiyor, Selim seradan kopardığı fesleğeni yıkıyordu. Onur buzdolabını açıp içindekilere uzun uzun baktı.
“Bakmakla peynir çoğalmıyor,” dedi Ömer.
“Karar veriyorum.”
“On dakikadır.”
“Büyük kararlar zaman ister.”
Ömer bıçağı bırakıp dolaptan peyniri aldı, Onur'un eline verdi. “Rendele.”
Bir insanı gündelik hayatında görmek, onun hakkında kurulmuş bütün büyük cümleleri bozar. Ömer Karahan, dergi kapaklarındaki adamla aynı yüzü taşıyordu; ama domatesin suyunu kesme tahtasından eliyle tencereye sıyırıyor, Selim'e kızının matematik sınavını soruyor, Aytaç'ın annesinin doktor randevusunu hatırlıyordu. Gücünü yalnızca emir vererek değil, ayrıntıları unutmamakla kurmuştu. Bu daha kalıcı bir iktidardı.
“Yemek yiyeceksiniz,” dedi bana bakmadan.
“Bu da sözleşmede mi?”
“Hayır. Aç görünüyorsunuz.”
“İnsanları analiz etmeyi seviyorsunuz.”
“Siz de.”
Başını kaldırdı. Bakışlarımız ilk kez etrafımızda bir kriz olmadan karşılaştı. Gözlerinde sıcaklık aramadım. Merak vardı; ölçülü, dikkatli ve benden saklamadığı türden.
“Benim analizim şu,” dedim. “İnsanlara seçim yaptırıyormuş gibi görünürken seçenekleri önceden siz belirliyorsunuz.”
“Yanlış değil.”
“Bu kadar rahat kabul etmeniz sinir bozucu.”
“İnkar etsem fikriniz değişmeyecek.”
Ömer'in telefonuna mesaj geldi. Ekrana baktığı anda yüzündeki gündelik ifade kayboldu. Selim de bunu gördü.
“Bulmuşlar mı?” diye sordu.
“Eski apartmanın kamerasını almışlar. İki ekip daha var.” Ömer telefonu Aytaç'a uzattı. “Plakaları çıkar. Murat, yaralanan görevlinin durumunu öğren. Baskı kurulmayacak; hastane masrafı isimsiz karşılanacak. Selim, gece devriyesini ikiye çıkar. Onur, taşın kopyasını hazırla.”
Dört adam aynı anda hareket etti. Az önce peynir rendeleyen, ekmek kesen, fesleğen yıkayan insanlar bir dakikadan kısa sürede operasyon masasının çevresine dönmüştü. Kimse neden diye sormadı; ne yapılacağını zaten biliyorlardı.
Ömer bana döndü. “Arkadaşınıza anlatmayacaksınız.”
“Ece'ye mi?”
“Hiçbirine. Duru ve Kerem dışında kimseye.”
“Bunu ben şart koşmuştum.”
“Şimdi ben hatırlatıyorum.”
İçimdeki öfke yeniden yükseldi. Onun haklı olması, yaptığı şeyi haklı çıkarmıyordu. Beni korumak için bile olsa hayatımın iplerini eline almıştı. Daha kötüsü, o ipleri nereden çekerse beni hareket ettireceğini doğru bulmuştu: Duru.
“Sizden nefret edersem daha kolay olacak, değil mi?” dedim.
Ömer'in yüzünde en küçük bir şaşkınlık olmadı. “Evet.”
Bu cevap beni susturdu.
Çünkü bir insan, kendini sevdirmeye çalışmadığında ya hiçbir şey hissetmiyordu ya da hissettiği şeyi sizden daha önemli bir yere koyuyordu. Ömer'in hangisi olduğunu bilmiyordum. Bilmek istemediğime de emin değildim.
Masaya oturduğumuzda telefonum yine titredi. Cihan, “Sana ulaşamazsam Ece'yi arayacağım,” yazmıştı. Altında Seda'nın gruba attığı bir fotoğraf vardı: benim apartmanın önündeki siyah araç, uzaktan çekilmiş. Mesajı da kısa ve felaketti.
Seda: Leyla, sen gerçekten Ömer Karahan'la mı kaçtın?
Baran: Bir dakika. Biz hangi bölümdeydik?
Ece: Kimse bir yere kaçmadı. Leyla akşam beni arayacak.
Kerem: Bu konuyu grupta konuşmayın.
Seda: Kerem bunu yazdığına göre kesin konuşmalıyız.
Ekranı kapattım.
Ömer önüme bir tabak koydu. “Sorun mu var?”
“Sizinle aşk yaşadığımı düşünüyorlar.”
Onur çatalını düşürdü. Aytaç başını eğip gülümsemesini sakladı. Selim, önündeki ekmeğe gereğinden fazla dikkat etti. Murat gözlüğünü çıkardı.
Ömer sandalyesine oturdu. “Anlaşmamız buydu.”
“Anlaşmamız, inandırıcı bir hikayeydi.”
“Dün tanıştığımızı bilen kaç kişi var?”
“Duru ve Kerem.”
“O halde onların inanmaması sorun değil. Başkalarının inanması yeterli.”
“Kendinize güveniniz rahatsız edici.”
“Bu akşam arkadaşlarınıza görüntülü aramada daha rahatsız edici görünmeye çalışırım.”
Onur bu kez açıkça güldü. Ömer ona bakmadı bile.
Ben de gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Öfkenin içinde gülmek ihanete benziyordu. Ama insan aynı anda korkabilir, kızabilir ve önüne konan sıcak yemeğin kokusuyla rahatlayabilirdi. Duygularımız ahlaki bir sıraya girmiyordu.
Pencerelerin arkasında göl kararmaya başlamıştı. Yirmi bir gün, masanın üzerinde imzalanmış altı sayfa kağıttan ibaret görünüyordu. Oysa odamda iki valiz, cebimde dört yüz seksen üç lira, eski evimde değiştirilmiş bir kilit, telefonumda açıklayamayacağım insanlar vardı.
Ve karşımda, beni korumak için beni tehdit etmekten çekinmeyen bir adam oturuyordu.
Onu sevmiyordum.
Henüz nefret edip etmediğime bile karar verememiştim.
Ama Ömer Karahan'ın kararlarını benden önce verdiğini anlamıştım.
Benim ilk kararım da buna izin vermemek olacaktı.
⁂
Leyla odasına çıktıktan sonra Ömer mutfakta kaldı.
Onur bilgisayarını masaya çevirdi. “Sinyali izleyen son cihaz da eski apartmanda kesilmiş. Kopya taşı sabah hazır olur. Yirmi bir gün hesabım değişmedi.”
“Sencer?”
Aytaç telefonunu cebine koydu. “Taşın Leyla'da olduğunu biliyor. Duru'nun adını henüz bilmiyorlar. Kerem'in bağlantısını da bulamadılar.”
Murat, sarı dosyanın kapağını kapattı. “Otel yönetimi şikayet taslağını geri çekti. Yaralanan görevlinin ameliyatı iyi geçmiş. Duru hakkında savcılığa giden bir evrak yok.”
Zaten gitmeyecekti.
Ömer, Leyla'ya gösterdikleri dosyanın ilk sayfasını aldı. Duru'nun işlediği suçlar gerçekti; sonuçları da gerçek olabilirdi. Fakat Ömer daha Leyla o binaya getirilmeden otel yönetimiyle anlaşmış, görüntülerin kopyalarını kapattırmış, yaralanan görevlinin ailesine ulaşmıştı. Tehdidi, yapmayı düşündüğü şey değil; Leyla'nın inanmak zorunda olduğu ihtimaldi.
Selim kapının yanında durdu. “Ev sahibinin kilidi değiştirmesi tesadüf mü?”
“Kira meselesi gerçek,” dedi Murat. “Ama Nihat'ı dün iki kez arayan numara Sencer'in taşeronlarından birine ait.”
Ömer'in bakışları üst kattaki koridora kaydı. Leyla'nın eski evine dönmesi mümkün değildi. Bunu nazikçe anlatsaydı dinlemeyecekti. Özgürlüğünün daraldığını gördüğü anda kendisini değil, arkadaşlarını dışarıda tutmaya çalışacaktı. Duru'yu korumak için parasını, evini ve adını vermişti. Gerekirse hayatını da verirdi.
Ömer buna izin vermeyecekti.
“Bu gece ilk nöbeti ben tutarım,” dedi Selim.
“İkinciyi ben.”
Selim itiraz etmedi. Ömer'in Leyla söz konusu olduğunda işi başkasına bırakmayacağını biliyordu.
Onur ekranını kapatırken sordu: “Bir gün gerçeği öğrenirse?”
Ömer, mutfak tezgahında unutulmuş siyah vezire baktı. Taşın kopyalanmak için sökülmüş tabanında ince bir gümüş halka parlıyordu.
“Öğrenecek.”
“Sonra?”
“Benden nefret eder.”
Ömer ışığı kapattı.
“Hayatta olursa eder.”
Bölüm etkileşimi
