Bölümler 15Şu an: 7. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
***
İstanbul'a döneceğimiz sabah, Cihan'ın notunu yanıma alıp almamak konusunda on dakika düşündüm. Bu cümledeki asıl sorun not değildi. İnsan, kendisine yazılmış küçük bir kağıdı çantasına koymak için on dakika düşünüyorsa kağıdın taşıdığı kelimelerden daha büyük bir meselesi vardı. Notu önce kitabın arasında bıraktım. Sonra kitabı çantama koydum. Bunun notu özellikle yanıma almak sayılmadığına karar verdim.
İçimdeki ilk ses, delilleri dolaylı yoldan taşımanın da kastı ortadan kaldırmadığını söyledi. İkincisi, sabahın yedisinde kendi kendimize ceza hukuku uygulamayı bırakmamızı rica etti.
Rauf Bey'in dağ evinden ayrılmadan önce odanın içinde son kez dolaştım. Annemin kırmızı fularını valizin üst gözüne yerleştirdim. Pencere pervazında unuttuğum tokayı, yatağın yanında bıraktığım çorabı ve komodinin çekmecesine hangi akılla koyduğumu bilmediğim bir paket krakeri topladım. Sonra valizi kapattım, odanın düzenine baktım ve burada geçirdiğim iki günün gerçekten yaşandığına dair hiçbir iz kalmamasından hoşlanmadım.
Kapı çalındı.
“Açık.”
Ömer içeri girmedi. Eşiğe yaslanıp valize baktı. Üzerinde koyu renk bir palto, altında kömür grisi takım elbise vardı. Dağ evindeki kıvrılmış gömlek kollarının ve ahırdaki rüzgarın yerini, İstanbul'a dönmeden önce yeniden üzerine geçirdiği kusursuz Karahan zırhı almıştı.
“Hazır mısın?” diye sordu.
“On dakikadır hazırım.”
Bakışları yatağın üzerindeki açık çantaya, fermuara sıkışmış kazağıma ve dışarıda kalmış tek eldivene indi.
“Yirmi dakika daha bekleyebilirim.”
“İnsanları görüntülerine göre yargılamamalısın.”
“Valizin yardım istiyor.”
Gidip fermuara sıkışan kazağı kurtardı. Sonra eşyalarımı yerleştirmeden, yalnızca kumaşı içeri iterek valizi kapattı. Benim dağınıklığımı düzeltmiyor; onunla çalışmayı öğreniyordu.
“Rauf Bey'e veda ettin mi?”
“Ettim. Bana İstanbul'a dönünce seni fazla çalıştırmamamı söyledi.”
“Sözünü dinleyecek misin?”
“Hayır.”
“Ne güzel. Aile büyüklerinin fikirlerine duyduğun saygı gözlerimi yaşartıyor.”
Valizi kaldırdı. “Okula kaçta gideceksin?”
“İstanbul'a varınca. İki dersim var.”
“Bugün gitmiyorsun.”
Onun ardından koridora çıkarken durdum. “Pardon?”
Ömer dönmedi. “Ders notlarını Kerem gönderir.”
“Kerem benim akademik vasim değil.”
“Güzergahın güvenli değil.”
“Dün güvenliydi.”
Bu kez bana döndü. “Dün Turgut tersanenin bize ait olduğunu bilmiyordu.”
“Bugün biliyor mu?”
“Öğrenecek.”
“Bu benim eğitimimi neden durduruyor?”
“Çünkü ilk tepkisini ölçmeden seni açık bir kampüse göndermeyeceğim.”
“Beni göndermeyeceksin?”
Sesimdeki vurguya bakılırsa kavga, daha Bolu'dan çıkmadan aracımıza binmişti. Ömer valizi yere bıraktı. “Kelime seçimiyle uğraşacak vaktimiz yok.”
“Ben hukuk öğrencisiyim. Bütün hayatım kelime seçimiyle uğraşmak.”
“Leyla.”
“Ömer.”
Koridorun diğer ucunda Onur göründü. Bizi görünce geldiği yöne geri dönmek istedi. Aytaç arkasından çıkıp omzundan tuttu.
“Geç kaldın,” dedi. “Fark edildin.”
“Ben yalnızca valizleri alacaktım.”
“Şimdi tanıksın.”
Ömer ikisine bakmadan konuştu. “Araçlar hazır mı?”
“Hazır,” dedi Aytaç. “Fakat hukuk devleti henüz değil.”
Onur gülmemek için valizime uzandı. Ömer elini çekmedi.
“Ben taşırım,” dedi.
Sıradan bir cümleydi. Fakat elini valizimin sapından ayırmaması, başka birinin benim yükümü almasına gerek görmemesi ve bunu düşünmeden yapması içimdeki öfkenin kenarlarını istemediğim kadar yumuşattı. Buna izin vermedim.
“Okula gideceğim,” dedim.
Ömer merdivenlere yöneldi. “İstanbul'da konuşuruz.”
Bu, Ömer dilinde hayır demenin daha pahalı giyinmiş haliydi.
Yol boyunca benimle tartışmadı. Bu, haklı olduğumu kabul ettiği anlamına gelmiyordu. Ömer bazen karşısındaki insanı dinliyormuş gibi sessiz kalır, o sırada üç alternatif güzergah, iki güvenlik halkası ve insanın itiraz edemeyeceği bir sonuç hazırlardı. Bolu Dağı'nın sisli virajları geride kalırken iki telefon görüşmesi yaptı. İlkinde Karahan Holding'deki yönetim kurulunu bir saat erteledi. İkincisinde Murat'a Galatasaray Üniversitesi'nin çevresindeki bütün kamera kör noktalarını yeniden kontrol ettirdi. Telefonu kapattığında ona baktım.
“Beni okula götürmeye karar verdin.”
“Henüz değil.”
“O zaman üniversitenin kameraları neden konuşuluyor?”
“Sen kararımı kabul etmediğinde nasıl davranacağını biliyorum.”
“Nasıl?”
“Kendi başına gidersin.”
“Demek beni tanımaya başladın.”
“Bu konuda çok hızlı ilerledim.”
Önümüzdeki araç şerit değiştirdi. Selim'in sesi kısa bir uyarıyla hoparlörden geldi. Ömer camdan dışarı bakmadı; aynadan arkadaki aracı kontrol etti, sonra dizinin üzerindeki tablete döndü.
“Saat on birde seni kampüse bırakacağım,” dedi. “Selim'in iki adamı içeride olacak. Biri kütüphanede, biri kuzey kapısında.”
“Peşimde dolaşmayacaklar.”
“Görmeyeceksin.”
“Bu, dolaşmayacakları anlamına gelmiyor.”
“Zaten görmemen gerekiyor.”
“Arkadaşlarım ne düşünecek?”
“Arkadaşların şu anda benimle yaşadığını düşünüyor.”
Söylediği cümle aramızdaki havayı değiştirdi.
Duru ve Kerem dışında kimse anlaşmayı bilmiyordu. Ece, Seda, Baran ve Cihan; ev sahibim kapının kilidini değiştirdiğinde gururuma yenilip Ömer'e gittiğimi, aramızdaki yakınlığın daha önceden başladığını sanıyordu. Onlara göre ben, hayatımın en beklenmedik kararını vermiş ve Ömer Karahan'a aşık olduğum için onun evine taşınmıştım. Bu yalanı ilk söylediğimiz gün bana saçma gelmişti. Şimdi saçma gelen kısmın hangisi olduğundan emin değildim.
“Cihan da öyle düşünüyor,” dedim.
Ömer'in başparmağı tabletin kenarında durdu. “Biliyorum.”
“Yine de not bıraktı.”
“Onu da biliyorum.”
“Notun içinde ne yazdığını bilmiyordun.”
“Şimdi biliyorum.”
“Kendim söyledim.”
“Evet.”
Sesi gereğinden sakindi. İnsanın öfkesi bazen yükselerek değil, tek bir kelimeye bütün kapıları kapatarak belli oluyordu.
“Bu seni rahatsız mı ediyor?” diye sordum.
Ömer tableti kapattı. “Cihan'ın seni sevgilim sanarken sana yalnız buluşma teklif etmesi hakkında ne düşünmemi bekliyorsun?”
“Belki benim karar verebileceğimi düşünüyordur.”
“Belki de sana ve seçtiğini sandığı ilişkiye saygı duymuyordur.”
“Ortada gerçek bir ilişki yok.”
Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz araçtaki bütün sesler geriye çekildi. Ömer bana baktı. Yüzü değişmedi. Yalnızca gözlerindeki sıcaklık söndü.
“Biliyorum,” dedi.
Bu kez kelimenin içinde hiçbir şey yoktu. İçimdeki ilk ses haklı olduğumu söyledi. İkincisi haklı olmanın neden canımızı acıttığını sordu.
İstanbul'a kadar bir daha konuşmadık.
Dağ evinden Karahanların İstanbul'daki evine dönmek, iki ayrı sessizlik biçimi arasında geçiş yapmak gibiydi.
Rauf Bey'in evi ahşabın, eski kitapların ve insanların yıllar içinde bıraktığı izlerin sessizliğini taşıyordu. Ömer'in evi ise açık renk taşların, yüksek tavanların ve kusursuz biçimde seçilmiş eşyaların arasında bekleyen kontrollü bir sükûnete sahipti. Fakat eve girer girmez koltuğun üzerinde bıraktığım şal, konsolun yanındaki ayakkabılarım ve mutfakta bana ayrılan çay kutusu o kusursuzluğu bölüyordu. Ömer valizimi merdivenlerin dibinde bırakmadı; üst kata çıkardı. Ben arkasından giderken telefonuna gelen mesajlara bakıyor, bir yandan Murat'a talimat veriyordu.
“Kuzey kapısındaki araç değişsin. Aynı plaka ikinci gün görünmeyecek.”
Kısa bir sessizlikten sonra ekledi:
“Cihan'ın güzergahına müdahale etmeyin.”
Basamakta durdum.
Murat'ın cevabını duymadım. Ömer, “Yalnızca kampüs çıkışında Leyla'nın yanında bulunursa haber verin,” dedi.
“Cihan'ı mı takip ettiriyorsun?”
Telefonu kapattı. “Hayır.”
“Cümlenin ikinci yarısı takip olduğunu düşündürüyor.”
“Seni takip eden ekip, yanında kim olduğunu bildirecek.”
“Bu daha iyi değil.”
“Daha doğru.”
Valizi odamın kapısına bıraktı. “Saat on kırkta aşağıda ol.”
“Sen şirkete gitmeyecek misin?”
“Seni bıraktıktan sonra.”
“Şirketin toplantısını erteledin.”
“Evet.”
“Ben taksiyle gidebilirim.”
“Hayır.”
“Şoför bırakabilir.”
“Hayır.”
“Selim bırakabilir.”
“Leyla.”
“Bütün işini gücünü bırakıp beni okula götürmen normal değil.” Ömer kapının önünde durdu. “Benim için normal.” Cevabı o kadar basitti ki tartışma çıkaracak bir köşe bırakmadı.
“On kırk,” dedi ve gitti.
Kapıyı kapatıp sırtımı yasladım. İçimdeki ilk ses, bunun kontrolcülük olduğunu söyledi. İkincisi, toplantısını erteledi, dedi. Birincisi, holding onun, istediği zaman erteler, diye itiraz etti. İkincisi, seni kendi götürmek için erteledi, diye karşılık verdi. İki sesin de susması için gardırobu açtım.
Okul için koyu lacivert, yüksek bel etek; ince krem bir kazak ve üzerine dizlerime kadar inen camel renk palto seçtim. Saçlarımı tepemde aceleyle toplamak yerine yıkayıp kuruttum, uçlarına geniş dalgalar verdim. Bugün bulduğum bütün gold takıları üstüme takmıştım. Yeni gelin gibi. Güldüm. Dudaklarıma renksiz bir parlatıcı sürüp aynaya baktım. Güzel görünmek bazen başkalarının bakışıyla ilgili değildi. İnsan hayatındaki hiçbir şeyi kontrol edemediğinde saçının hangi yana düşeceğine karar verebilmek bile küçük bir iktidardı.
Aşağı indiğimde Ömer salonun kapısında bekliyordu. Beni gördüğünde konuşmadı. Bakışları saçlarımda, yüzümde ve üzerimde birkaç saniye kaldı. Sonra saatine bakması gerekiyormuş gibi bileğine döndü. Saatin kaç olduğunu zaten biliyordu.
“Geç mi kaldım?” diye sordum.
“Hayır.”
“Neden öyle baktın?”
“Nasıl?”
“Uzun.”
Paltomun omzuna ilişmiş küçük bir ipliği aldı. Parmakları kumaşın üzerinden geçerken bana dokunmadı. “Hazır olup olmadığını kontrol ettim.”
“Sonuç?”
Bakışları yeniden gözlerime çıktı. “Değilsin.”
“Neye?”
“Cihan'a.”
Yanımdan geçip kapıya yürüdü. Ben birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Bu adam kavga çıkarmayı da, sonra hiçbir şey olmamış gibi otomobilin kapısını açmayı da olağanüstü iyi biliyordu.
Galatasaray Üniversitesi'nin Ortaköy'e bakan taş cephesi, birkaç günlük uzaklıktan sonra tanıdık bir yüz gibi göründü. Boğazdan gelen rüzgar avludaki ağaçların yapraklarını kaldırıyor, öğrenciler merdivenlerin üzerinde kahveleriyle oturuyordu. Güvenlik kapısının önünde iki kamera ekibi ve birkaç muhabir vardı.
“Bunlar niye burada?” diye sordum.
Ömer'in yüzü sertleşti. “Araçtan inme.”
Telefonu çaldı. Murat'ı dinlerken gözleri kapının önündeki kalabalığı taradı.
“Fotoğraflar ne zaman çıkmış?”
Kısa bir sessizlik.
“Kaynağı bulun. Kaldırmaya çalışmayın; daha çok yayılır.”
Telefonunu bana uzatmadı. Ben kendi telefonumu açtım. Ekranda onlarca bildirim vardı. Arkadaş grubumuzda yüz on üç mesaj birikmişti. Sosyal medya uygulamalarının tamamı aynı fotoğrafı gösteriyordu: Dağ evinin verandasında Ömer'le yan yana duruyorduk. Üzerimde onun şalı vardı; Ömer başını bana eğmiş, ben ona bakarken gülümsüyordum. Fotoğrafın hangi an çekildiğini hatırlamıyordum.
Başlık daha yaratıcıydı:
ÖMER KARAHAN'IN SIR GİBİ SAKLADIĞI SEVGİLİSİ ORTAYA ÇIKTI!
Altında adım, okulum, yaşım ve ailem hakkında yüzeysel bilgiler sıralanmıştı. Bir haber sitesi, “Karahan'ın evine taşındığı iddia edilen genç hukukçu” yazmış; diğeri, ilişkimizi aylardır sakladığımızı ileri sürmüştü.
“Bizi sevgili sanıyorlar,” dedim.
“Zaten öyle sanmaları gerekiyordu.”
“Arkadaşlarım başka, bütün ülke başka.”
“Şimdilik işimize yarıyor.”
“Benim adım yazıyor.”
“Kaldırılması için hukuki süreç başladı.”
“Az önce kaldırmayın dedin.”
“Fotoğrafı değil, kişisel bilgilerini kaldırıyoruz.”
Ömer'in zihni, ben daha utancımı nereye koyacağımı bulamadan hukuki talepleri, güvenlik riskini ve haberin stratejik faydasını ayrı ayrı hesaplamıştı.
Telefonum çaldı. Ece arıyordu.
“Neredesin?” dedi açar açmaz.
“Okulun önündeyim.”
“Ömer yanında mı?”
Ömer'e baktım. “Yanımda.”
Ece'nin sesi biraz rahatladı. “İyi. Muhabirlerle konuşma. Baran iki haber sitesine yorum yazmaya çalışıyor, telefonunu aldım.”
Arka planda Baran bağırdı: “Basın özgürlüğü tek taraflı değil!”
“Siz niye bu kadar sakladınız?” diye sordu Ece.
Boğazım düğümlendi. Çünkü Ece, gerçekten Ömer'e aşık olduğumu sanıyordu. Bu evde kalmayı benim seçtiğime, bizi sevgili yapan şeyin bir tehdit değil, gizlediğimiz bir yakınlık olduğuna inanıyordu.
“Sonra konuşuruz,” dedim.
“Tamam. Ama mutluyum, biliyorsun değil mi? Sadece bunu senden geç duyduğum için biraz kırgındım.”
Ne söyleyeceğimi bulamadım. Ömer yüzüme baktı. Telefonun diğer tarafını duymuyordu ama sustuğum yerde ne olduğunu anladı.
“Ece...”
“Dersten sonra ara. Seni seviyorum.”
Telefon kapandı.
Ömer, “İstersen bugün geri dönelim,” dedi.
“Hayır.”
“Basının arasından geçmek zorunda değilsin.”
“Kaçarsam yarın daha kalabalık olurlar.”
Yüzüme birkaç saniye baktı. “Tamam.” Araçtan önce kendisi indi. Güvenlik ekibi kapının önünde bir koridor açarken Ömer benim tarafıma geldi. Kapıyı açtı, elini uzattı.
“Elini tutmak zorunda değilim,” dedim alçak sesle.
“Biliyorum.”
“Fotoğraflar daha çok yayılır.”
“Biliyorum.”
“O zaman neden uzatıyorsun?”
Ömer'in gözleri yüzümdeydi. “Çünkü korktuğunda sağ elinin parmaklarını avucuna geçiriyorsun.”
Aşağı baktım. Tırnaklarım gerçekten avucumdaydı. Elini tuttum. Basının sesleri aynı anda yükseldi. Sorular, flaşlar ve uzatılan mikrofonlar arasında Ömer bir adım önümde yürüdü. Elimi sıkmadı; kaçmak istersem bırakabileceğim kadar gevşek, kalabalığın içinde kaybolmayacağım kadar sağlam tuttu.
“Leyla Hanım, ilişkiniz ne zamandır sürüyor?”
“Ömer Bey, evlilik düşünüyor musunuz?”
“Aileniz bu ilişkiyi biliyor muydu?”
Son soru göğsümün ortasına çarptı. Adımım aksadı. Ömer durdu. Muhabire döndüğünde yüzündeki ifade, çevredeki bütün sesleri bir anda kesti.
“Ailesi hakkında bir daha soru sormayacaksınız.” dedi. Gözü bütün muhabirleri tek tek taradığında, ''Anlaşıldı mı?''
Sesi yüksek değildi. Buna rağmen mikrofonu tutan adam elini indirdi. Ömer beni kapının içine kadar götürdü. Güvenliğin ötesine geçtiğimizde elimi bırakması gerekiyordu. Bırakmadı.
“İyiyim,” dedim.
“Biliyorum.”
“O zaman...”
Parmakları gevşedi. Elim avucundan ayrılırken ikimiz de bir an aşağı baktık.
“Ders bitince beni ara,” dedi.
“Şirkette olacaksın.”
“Ara.”
“Şoför gelebilir.”
“Leyla.”
“Tamam.”
Geri dönüp çıkışa yürüdü. Avludaki öğrencilerin yarısı ona, diğer yarısı bana bakıyordu. Telefonum yeniden titredi.
Ece: ''Kimse Leyla'yı arayıp bunaltmıyor. Akşam konuşacağız.''
Duru yalnızca bir kalp bırakmıştı. Kerem hiçbir şey yazmamıştı. İkisi gerçeği biliyordu. Gruptaki neşenin altında taşıdığımız yalanı da. Kapının önünde Duru'yla Kerem bekliyordu. İkisi de fotoğrafları görmüştü; bunu Duru'nun elindeki telefonu gereğinden sıkı tutmasından, Kerem'in ise çevrede bize bakan insanları tek tek saymasından anladım. Duru yanıma geldiğinde sarılmadı. Son günlerde bana dokunmadan önce kararımı beklemeyi öğrenmişti.
“İyi misin?” diye sordu.
“Bugün bu soruya cevap vermek için ücret almaya başlayacağım.”
“Tarifeyi belirleyince haber ver.”
Kerem, Ömer'in uzaklaşan aracına baktı. “Bunu siz mi planladınız?”
“Fotoğrafı mı?”
“Bütün ülkenin sizi sevgili sanmasını.”
Sesini alçaltmıştı. Yanımızdan geçen iki öğrenci başlarını bize çevirdi. Duru hemen koluma girip bizi binanın içine yönlendirdi.
“İnsanların bizi öyle sanması zaten planın bir parçasıydı,” dedim. “Ama basın açıklaması yapılmayacaktı.”
“Bu fotoğraf açıklamadan daha güçlü,” dedi Duru. “Ömer sana bakıyor.”
“Ömer genellikle karşısındaki insana bakıyor.”
Kerem, “Hayır,” dedi. “Bu başka.”
İkisine de kızmak istedim. Çünkü Duru haber fotoğraflarındaki duyguyu okumakta, Kerem de bana yalan söylediğim yerleri bulmakta iyiydi.
“Siz de başlamayın.”
Duru sustu. Kerem ise elindeki dosyayı bana uzattı. “Başlamıyoruz. Sadece anlaşmanın hangi kısmında olduğumuzu anlamaya çalışıyoruz.”
“Yedinci gün.”
“Takvim sormadım.”
Onu duymamış gibi yaptım. Ana koridora girdiğimizde fısıltılar büyüdü. İnsanların bakışları tek başına ses çıkarmazdı ama aynı anda elli kişi bakınca havanın dokusu değişiyordu. Birinci sınıftan tanıdığım bir kız gülümseyerek selam verdi; arkasındaki arkadaşı kulağına bir şey söyledi. İki erkek öğrenci beni görür görmez telefonlarını indirdi. Sekreterlikte çalışan kadın “Mutluluklar,” dedi.
Teşekkür ettim. Başka ne denebilirdi? Gerçek olmayan bir ilişki için iyi dilek kabul etmek, sahte parayla alışveriş yapmak gibi hissettiriyordu. İnsan karşısındakini kandırıyordu ama aldığı şey yine de elinde kalıyordu. Duru merdivenlerde kolumu sıktı. “Ece'ye ne söyleyeceksin?”
“Bilmiyorum.”
“Bilmiyor oluşuna inanmaz.”
Kerem önümdeki basamakta durup bana döndü. “Leyla, Ece çocukluğundan beri seni tanıyor. Birine aşık olduğunda nasıl davranacağını bilmiyor olabilir ama yalan söylediğinde sol kaşının kalktığını biliyor.”
Elimi kaşıma götürdüm. “Şu an kalkık mı?”
“Şu an panik içinde.”
Duru gülmemek için başını eğdi.
“Sizin yardım anlayışınız beni yaralıyor.”
“Sana yardım ediyoruz,” dedi Kerem. “Yalnızca bu yalanın artık apartman kapısında kalmadığını söylüyoruz. Ece, Seda, Baran ve Cihan sizin gerçek olduğunuzu sanıyor. Bugün internette gören herkes de öyle sanacak.”
Amfiye girdiğimde Cihan henüz yoktu. Her zamanki sıramıza oturdum; Duru sağıma, Kerem soluma geçti. Arkadaki iki kız fotoğrafta Ömer'in saatinin hangi marka olduğunu tartışıyordu. Önümüzdeki çocuk haber metnini arkadaşına gösterip “Kız bizim okuldaymış,” dedi.
Ben de ilk kez oradaymışım gibi çevreme baktım. Profesör salona girdiğinde konuşmalar azaldı ama bitmedi. Tahtaya milletlerarası özel hukukta bağlama kurallarını yazdı. Ben defterimin başına tarihi attım. Altına dersin konusunu yazmam gerekirken farkında olmadan gerçek ilişki yazdım.
Kelimenin üzerini çizdim.
Profesör mutad mesken kavramını anlatıyordu. Bir insanın hayat ilişkilerinin merkezini oluşturan yer. Benim mutad meskenim birkaç gün öncesine kadar ev sahibinin kilidini değiştirdiği öğrenci eviydi. Şimdi kıyafetlerim, kitaplarım ve annemin fuları Ömer'in evindeydi. Arkadaşlarım oraya aşktan gittiğimi sanıyor, haber siteleri birlikte yaşadığımızı yazıyordu.
Hukuk, insanın nerede yaşadığını belirlemek için somut bağlar arıyordu.
Kalp çok daha düzensiz çalışıyordu.
Telefonum masanın üzerinde titredi. Ömer'den mesaj gelmişti.
''İçeri girdin mi?''
Onun iki adamı zaten içerideydi. Benim hangi kapıdan geçtiğimi, kaçıncı sıraya oturduğumu ve muhtemelen teneffüste hangi makineden su aldığımı biliyor olmalıydı.
Yine de kendimden duymak istiyordu.
''Girdim. Dersteyim.''
Üç nokta hemen belirdi.
''Çıkış saatin değişirse haber ver.''
Telefonu kapattım.
Bir dakika sonra yeniden açtım.
''Toplantın yok mu?''
Cevabı gecikmedi.
''Var.''
''O zaman toplantınla ilgilen.''
Bu kez üç nokta biraz daha uzun kaldı.
''İkisi aynı anda mümkün.''
İçimdeki ilk ses telefonunu ters çevir, dedi. İkincisi mesajı bir daha okudu. Profesör önümde durduğunda hala ekrana bakıyordum.
“Yalın, mutad meskenin tespitinde irade tek başına yeterli midir?”
Ayağa kalktım. Bütün sınıf bana döndü.
“Hayır hocam. Fiili bağların sürekliliği ve kişinin yaşam ilişkilerinin merkezi birlikte değerlendirilir.”
“Güzel. Basın ilişkileri daha sonra.”
Amfide hafif bir gülüş yükseldi. Yüzüm ısındı ama otururken ben de gülümsedim. Annem hayatta olsaydı, bir Karahan yüzünden derste telefonla yakalanmamın aile tarihimizin en gereksiz devamı olduğunu söylerdi. Teneffüste telefonumu açtığımda arkadaş grubunda yeni mesajlar vardı. Seda, internetteki fotoğrafın üzerine kalpler çizmişti.
''Ben bu bakışı bir erkekten görsem nüfusuma geçiririm.''
Baran cevap vermişti:
''Ömer Karahan'ın nüfusa ihtiyacı yok, nüfus ona kayıtlıdır.''
Ece:
''İkiniz de çalışın. Leyla, öğle yemeği ye. Leyla'yı rahat bırakın.''
Cihan grupta hiçbir şey yazmamıştı. Onun sessizliği, diğerlerinin bütün şakalarından daha görünürdü.
Duru telefonuma baktı. “Notu cevapladın mı?”
“Hayır.”
“Ne söyleyeceksin?”
“Bilmiyorum.”
Kerem pencerenin kenarına yaslandı. “Cihan'dan hala hoşlanıyor musun?”
“Siz bugün sırayla beni mi sorgulayacaksınız?”
“Hayır,” dedi Duru. “Ben sıramı Kerem'e devrettim.”
Onlara sırtımı dönüp su almak için koridora çıktım. Cihan'ı merdiven başında gördüm. Elinde iki kahveyle bana doğru geliyordu. Kalbim hızlandı. Bu tanıdıktı. Yıllardır beklediğim, anlamını bildiğim bir hızlanmaydı. Sonra telefonum yeniden titredi. Ömer'in tek cümlelik mesajı ekranda duruyordu:
''Kuzey kapısından çıkma.''
Başımı kaldırıp Cihan'a baktım. Bir adam bana kahve getiriyordu. Diğeri kilometrelerce uzaktan hangi kapıdan çıkacağımı düşünüyordu. Hangisinin hoşlanmak, hangisinin sevilmek olduğunu bilmiyordum.
Cihan beni ders çıkışında ana merdivenlerin yanında bekliyordu. Üzerinde koyu renk montu, elinde iki karton bardak vardı. Beni görünce birini kaldırdı.
“Bu kez basına yakalanmadan kahve içebilir miyiz?”
Etrafımıza baktım. Ömer'in adamlarını göremiyordum. Bu, orada olmadıkları anlamına gelmiyordu.
“Derse niye girmedin?”
“Girdim. Sen arka sırada oturup kırk dakika telefonuna bakmamaya çalıştığın için görmedin.”
“Bakmıyordum.”
“Bana öyle gelmedi.”
Kahveyi uzattı. Almadım.
Yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. “Notu okudun mu?”
“Okudum.”
“Cevap vermedin.”
“Daha yeni okudum.”
“Leyla, üç gündür notu görmemiş olman imkansız.”
Sesindeki kırgınlık gerçekti. Bu, planlamadığımız ama hak ettiğim bir sonuçtu.
“Ama öyle oldu.” dedim. Yok olmak istiyordum.
“Onu seviyor musun?”
Soruyu sorarken gözlerini kaçırmadı. İçimdeki iki ses aynı anda sustu. Ömer'i seviyor muydum? Hayır demek kolay olmalıydı. Yirmi bir günlük bir anlaşma, birkaç gün ve birbirini yeni tanıyan iki insan vardı. Fakat hayır kelimesi boğazıma geldiğinde çıkmadı.
“Tabiki seviyorum,” dedim.
Cihan kısa bir nefes verdi. “Buna neden inanamıyorum?”
“İnanıp inanmamak senin bileceğin iş.”
“Ama sanki bir şeyleri saklayarak söylüyorsun.”
“Ben...”
“Cihan.”
Ömer'in sesi arkamızdan geldi. İkimiz de döndük. Ömer merdivenlerin birkaç basamak aşağısında duruyordu. Şirketten gelmişti; koyu renk paltosunun altında sabahki takım elbisesi vardı. Yanında Selim, birkaç metre geride iki güvenlik görevlisi bekliyordu. Yüzünde basının önündeki kontrollü ifade yoktu. Bakışları önce Cihan'ın elindeki kahveye, sonra bana indi.
“Seni arayacaktım,” dedim.
“Dersin yirmi dakika önce bitti.”
“Konuşuyorduk.”
“Görüyorum.”
Cihan bir basamak aşağı indi. “Leyla'yla aramızda bir konuşma var.”
Ömer'in gözleri ona döndü. “Bitti.”
“Buna Leyla karar verebilir.” Ortamı yumuşatmam gerekti. Cihan ve Ömer arasında herhangi bir tartışma çıkmasına izin veremezdim.
“Konuşmamız bitmişti Cihan,'' dedim. ''Seni ararım.''
Ömer bana baktı. Birkaç adım beraber yürüdükten sonra, Cihan'dan uzaklaştığımızda konuştu. “Araçta bekle.” Sabah koridorda başlayan kavga, o cümleyle kampüsün ortasına indi.
“Ben senin çalışanlarından biri değilim.”
“Bunu burada yapmayacağız.”
“Neyi? Bana emir vermeni mi?”
“Güvenliğini insanların önünde tartışmayı.”
“Bu güvenlikle ilgili değil.”
Çenesindeki kas gerildi. “Öyle mi?”
“Cihan'la konuşmam seni ilgilendirmiyor.”
“Herkesin seni sevgilim sandığı gün, sana benden hoşlanıp hoşlanmadığını soran bir adam beni ilgilendiriyor.”
Cihan, yeniden bize yaklaştığında yine gerildim. Bu mecburi bir gerilmeydi. “Onu sahiplenebileceğin bir şirket gibi görmeyi bırak,” dedi.
Selim bir adım öne çıktı. Ömer yalnızca elini kaldırdı. Selim durdu. Ömer'in bakışları Cihan'dan ayrılmadı. “Leyla hakkında bir daha benimle böyle konuşma.”
“Neden? Gerçek olmadığı için mi?”
“Cihan,” dedim.
Ömer bir basamak daha çıktı. Sesi alçaldı. “Onun yanında durmana izin vermemle, haddini bilmediğini görmemem aynı şey değil.”
“İzin mi?” Cihan güldü. “Sen kimsin?”
“Yeter!”
Sesim taş duvarlarda yankılandı. İkisi de bana baktı.
“Cihan, arabaya gideceğim. Sen de şimdi hemen buradan uzaklaşacaksın! Ömer, sen de bana ne yapacağımı söylemeyeceksin.” Cihan bana teessüf eder gibi baktığında onu ne kadar kırdığımın farkına varmıştım ama elimden gelen en iyi şey buydu. Onun iyiliği için yapmıştım. Yoksa Ömer onu Ortaköy'ün serin sularına bırakacaktı.
Ömer'in gözleri yüzümdeydi. “Burada kalmak mı istiyordun?”
“Konu bu değil.”
“Benim için bu.”
“Hayır. Konu, Cihan'ı kıskandığın için güvenliği bahane etmen.”
Çevremizde birkaç öğrenci yavaşlamıştı. Selim bakışıyla güvenlik görevlilerine alanı boşaltmalarını söyledi.
Ömer birkaç saniye sustu. İnkar etmesini bekledim.
“Evet,” dedi.
Hazırladığım bütün cümleler dağıldı.
“Ne?”
“Onu kıskanıyorum.” Bakışları Cihan'a değil, yalnızca bana aitti. “Sana kahve getirmesini, not bırakmasını ve herkes seni benimle sanarken senden cevap beklemesini sevmiyorum.”
Ben nefes almayı unuttum.
“Bunu söylemeye hakkın yok,” dedim.
“Biliyorum.”
Birilerinin duymasından ölesiye korkar gibi, sessizce, “Ortada gerçek bir ilişki olmadığını sen de söyledin.”
“Biliyorum.”
“O zaman neden böyle davranıyorsun?”
Ömer'in sesi bu kez daha da alçaldı. “Çünkü gerçek olmaması, hissettiğim hiçbir şeyi değiştirmiyor.”
Kampüs, basın, Cihan ve arkamızdaki bütün insanlar birkaç saniyeliğine kayboldu. Sonra gururum geri geldi.
“Ben senin hislerine göre yaşayamayacağım.”
“Yaşamanı istemedim.”
“Bana araçta bekle dedin.”
“Çünkü buradan çıkmanı istiyorum.”
“Cihan'la olduğum için.”
“Tehlikede olduğun için.”
“İkisini birbirinden ayırabildiğine emin misin?”
Ömer cevap vermedi. Sessizliği, verebileceği bütün cevaplardan daha dürüsttü. Cihan konuşmamızın fazla uzadığını düşünmüş olacaktı ki kahve bardaklarını yanındaki taş korkuluğa bıraktı, yine geldi. Bunu beni düşündüğünden yaptığını biliyordum. “Leyla, istersen seni ben bırakırım.”
Ömer'in başı ona döndü.
“Hayır,” dedim hemen. “İkinizden biriyle gidersem diğerine karşı karar vermişim gibi olacak. Taksi çağıracağım.”
“Olmaz,” dedi Ömer.
“Bak, yine başladın.”
Telefonumu çıkarıp uygulamayı açtım. Ömer iki saniye bana baktı, sonra Selim'e döndü.
“Öndeki araç uzaktan takip etsin. Görünmeyecek.”
“Seni duydum.”
“Duyman için söyledim.”
Arkamı dönüp yürüdüm. Ömer peşimden gelmedi. Gelmesini istedim. Bu yüzden kendime daha çok kızdım.
Bölüm etkileşimi
