Bölümler 15Şu an: 6. Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
***
İnsan kendi mezarına girerken tapunun kime ait olduğunu bilmez.
Ömer'in cümlesi gece boyunca zihnimde dolaştı.
Bir adamın, başka bir adamı kendi seçtiği tuzağın sahibi olmaktan çıkarıp misafire dönüştürmesi hukuken açıklanabilirdi. Elbette bunun için tehdit, suç örgütü, paravan şirket ve muhtemelen Ceza Kanunu'nun toplu halde sinir krizi geçireceği birkaç ayrıntıyı görmezden gelmek gerekiyordu. Duygusal olarak açıklamak ise daha zordu. Çünkü aynı adam, o cümleden on dakika sonra çalışma odasından çıkarken omzuma şal bırakmıştı.
Üşüdüğümü söylemememe rağmen.
Ömer benim söylemediğim şeyleri fark etme konusunda gittikçe rahatsız edici bir yetkinlik kazanıyordu. Daha kötüsü, ben de onun fark ettiğini fark etmeye başlamıştım.
Gece odama çıktığımda uyuyamadım. Rauf Bey'in evinde bana ayrılan oda, üst katın vadiye bakan köşesindeydi. Eğik ahşap tavanın altında, başlığı son derece şık geniş bir yatak; pencerenin önünde krem rengi ketenle kaplı bir koltuk ve duvar boyunca uzanan alçak bir kitaplık vardı. Komodinin üzerinde, birinin bahçeden yeni kestiği belli olan üç küçük papatya duruyordu. Pencereyi araladığımda içeriyi çam kokusu ve uzaktaki derenin sesi doldurdu.
Huzurlu bir odada huzursuz olmak, insanın kendi karakterine karşı işlediği küçük bir suçtu.
Yatağa uzanıp tavandaki kirişleri saydım. Yedinci kirişte Cihan'ı düşündüm.
Bu haksızlık olmasın diye sekizinci kirişte Ömer'i düşündüm.
Dokuzuncuya geldiğimde içimdeki ilk ses, zihninin erkekler arasında adil süre dağıtan bir televizyon kurulu olmadığını söyledi. İkinci ses ise konuyu kapatıp uyumamız gerektiğini, sabah organize suçla kahvaltı etme ihtimalimizin yüksek olduğunu belirtti.
Cihan'dan hoşlanıyordum.
En azından uzun zamandır kendime söylediğim şey buydu. Onu okulun avlusunda ilk gördüğüm günü, sınav sabahlarında kahvemi nasıl içtiğimi bilmesini, kalabalığın içinden beni bulduğunda yüzünün değişmesini seviyordum. Cihan'ı sevmek kolaydı, beni yormuyordu, uğraştırmıyordu. Hayatımın benden izin almadan değişmediği yıllardan kalma bir ihtimaldi. Onun yanında hangi Leyla olduğumu biliyordum: derslere geç kalan, kantin çayından şikayet eden, hoşlandığı adam mesaj atınca telefonuna bakmıyormuş gibi yapan Leyla.
Ömer'in yanında kim olduğumu bilmiyordum.
Bazen kendisini hiç tanımadığı halde ona itiraz eden bir hukuk öğrencisiydim. Bazen bir fincanı iki elimle tuttuğumu görüp çayı soğumadan yenileyen adamın yanında gereğinden fazla susan bir kadındım. Bazen de bir insanı öldürebileceğini gözlerini kırpmadan söyleyen Ömer'in bana dokunurken neden bu kadar dikkatli olduğunu düşünüyordum. Ömer'i düşünmekte haklı değildim. Bana bir amaç uğruna, tehdit yoluyla da olsa can güvenliğimi sağlamak için bir seçenek sunmaktan başka bir şey yapmamıştı. Şu an burada onu Cihan'la bir kıyas içine soktuğumu görse muhtemelen bana yerimi, konumumu ve yirmi bir günlük anlaşmamızı hatırlatırdı. Ya da bir başka ihtimalle bana benim çok sevdiğim bir şeyi rutin bir alışkanlığı yerine getiriyormuş gibi verirdi.
İçimdeki ilk ses, bu karşılaştırmanın hiçbir tarafının sağlıklı olmadığını söyledi.
İkincisi, sağlıklı bir şey arıyorsan yoğurt ye, dedi.
Uykuya ne zaman daldığımı bilmiyordum.
Sabah uyandığımda annemin kırmızı fuları yatağın ayak ucunda, Cihan'ın getirdiği okul çantam koltuğun üzerinde ve Ömer'in şalı omuzlarıma sarılıydı.
Ben uyurken kimse odaya girmemişti. Şalı gece kendim getirmiş olmalıydım.
Bunu hatırlamamak nedense hatırlamaktan daha mahrem geldi.
Aşağı indiğimde ev, benim arkadaşlarımın bulunduğu her yer gibi kendi düzeninden küçük tavizler vermeye başlamıştı.
Baran mutfak kapısının önünde aşçıyla yumurtanın hangi kıvamda daha çok tok tuttuğunu tartışıyor, Kerem salon masasının üzerinde ders notlarımı düzenliyordu. Duru pencere kenarında kahvesini içiyor; Ece, getirdiği ilaç çantasını evin ecza dolabıyla birleştirmeye çalışıyordu. Onur, basamakların dibinde durup manzarayı seyretti.
“Dün burası katalog eviydi.”
“Bugün de yaşanıyor,” dedim.
“Aynı şeyi söylüyoruz.”
Saçlarımı tepemde gelişigüzel toplamıştım. Üzerimde koyu yeşil, bol bir kazak ve siyah tayt vardı. Bir çorabımın bileğinde küçük bir yıldız, diğerinde limon deseni olduğunu mutfağa girince fark ettim.
İçimdeki ilk ses yukarı çıkıp değiştirmemi söyledi.
İkincisi, bu evde bir adam dün gece tersane satın aldı; çorapların kurumun itibarını sarsamaz, dedi.
Ömer pencere önündeki yuvarlak masada Aytaç'la konuşuyordu. Önünde kahve, yanında açık bir dosya vardı. Ben içeri girince cümlesini yarıda kesmedi. Yalnızca gözleri önce yüzüme, sonra saçlarıma ve en son farklı çoraplarıma indi.
Ağzının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
“Gülme,” dedim.
Aytaç başını dosyadan kaldırdı. “Bir şey yapmadı.”
“Yaptı.”
Ömer kahvesinden bir yudum aldı. “Ne yaptım?”
“İçinden güldün.”
“İçime de mi müdahale edeceksin?”
“Gerekirse.”
Onur mutfaktan bir dilim ekmekle çıktı. “Bu evde yetki devri hızlı gerçekleşiyor.”
Ömer'in bakışları yeniden çoraplarıma indi. “Değiştirme.”
“Değiştirmeyecektim.”
“Düşündün.”
“İnsanların zihnine izinsiz girmek suç olmalı.”
“Tasarıyı hazırlarsın.”
Yanından geçerken dosyanın kenarında Assos'a ait uydu görüntülerini gördüm. Birkaç kırmızı işaret, kıyı hattı ve eski tersanenin planı açık duruyordu. Ben bakınca Ömer dosyayı kapatmadı. Yalnızca elini sayfanın üzerine koydu.
“Bugün değil,” dedi.
“Ne bugün değil?”
“Turgut, tersane, on ikinci sayfa.”
“Bunları düşünmeyeceğimi mi sanıyorsun?”
“Hayır. Birkaç saat yalnız düşünmek zorunda kalmamanı istiyorum.”
Söylediği şeyle sesi arasında hiçbir gösteriş yoktu. Ömer iyilik yaparken karşısındaki insanın teşekkür borcu hissetmesine izin vermiyordu. İyiliği masanın üzerine bırakıyor, sonra başka bir konuya geçiyordu.
İnsan tam da bu yüzden teşekkür etmek istiyordu.
“Kahvaltı ettin mi?” diye sordu.
“Daha yeni indim.”
“Bu cevap hayır demek.”
“Ece'yle gizli bir cemiyetiniz mi var?”
“Ece Hanım bu konuda gizliliğe ihtiyaç duymuyor.”
Gerçekten de odanın diğer ucundan Ece'nin sesi geldi.
“Leyla, masaya otur.”
Ömer tek kaşını kaldırdı.
“İkinizden de hoşlanmıyorum,” dedim.
“Kahvaltıdan sonra değerlendirirsin,” dedi Ece.
Masaya oturdum.
Ömer önümdeki tabağa uzanmadı, ne yemem gerektiğini söylemedi. Yalnızca çayın uzağımda kaldığını görüp demliği yaklaştırdı; ben peyniri alırken kolum dosyaya çarpmasın diye kağıtlarını topladı. Bu küçük hareketleri düşünmeden yapıyor gibi görünmesi, onları daha tehlikeli hâle getiriyordu.
Cihan karşımdaki sandalyeye oturduğunda elinde iki fincan kahve vardı. Birini bana uzattı.
“Şekersiz, biraz sütlü.”
Ömer'in eli kapalı dosyanın üzerinde durdu.
“Hatırlamışsın,” dedim.
Cihan omuz silkti. “Dört yıldır aynı şeyi içiyorsun.”
Kahveyi aldım. Güzel bir şeydi bu. Birinin alışkanlıklarınızı bilmesi, yılların içinde sizin için küçük bir yer açtığını gösterirdi.
Fincanı dudaklarıma götürmeden önce çayın kokusu geldi. Ömer'in benim için yaklaştırdığı demlik masanın kenarında duruyordu.
İki içecek arasında kalmak insanın duygusal hayatına dair bu kadar kaba bir metafor olmamalıydı.
İçimdeki ilk ses kahveyi içmemi söyledi. Cihan getirmişti.
İkincisi çayın soğuyacağını hatırlattı.
İkisini de içtim.
Bu yüzden öğlene kadar kalbim gereğinden hızlı attı ve ben bunun kafeinden olduğuna inanmayı seçtim. İpek iyi değilsem dinlenmemi ısrarla istemişti ama bugün heyecanla buraya gelmesini beklediği arkadaşını merak etmiştim.
İpek'in eski arkadaşı saat on bire doğru geldi.
Önce bahçe yolunda koyu mavi bir otomobil göründü. Güvenlik kapısında araç birkaç dakika bekletildi; Selim verandadan ayrılıp kulaklığındaki hatta bir şey söyledi. İpek, ekrandaki plakayı görünce yüzü aydınlanarak ayağa kalktı.
“Defne.”
Bu tek kelime, gelen kişinin beklenmedik ama istenen biri olduğunu anlatmaya yetti.
Defne Arman, İpek'in Floransa'daki yüksek lisans yıllarından arkadaşıydı. Restorasyon mimarıydı; son üç yıldır Paris ile İstanbul arasında çalışıyor, İpek'in vakfının Safranbolu'daki iki yapısı için danışmanlık veriyordu. Ankara'daki bir kurul toplantısından dönerken Bolu'da mahsur kalmış, İpek'in burada olduğunu öğrenince uğramıştı.
Arabadan indiğinde önce uzun, taba rengi paltosunu düzeltti. Saçları çenesinin biraz altında, kusursuz görünmek için fazla uğraşılmamış gibi duran yumuşak dalgalarla kesilmişti. Yüzünde neredeyse hiç makyaj yoktu; buna rağmen sabahın on birinde uzun bir yolculuktan inmemiş de biraz önce bir derginin sayfasından çıkmış gibiydi.
Kadınları güzel bulmakla onlardan hoşlanmamak aynı anda mümkündü. Defne'yi ilk üç saniyede güzel buldum. Dördüncü saniyede Ömer'i görünce gülümsedi. Beşinci saniyede ondan hoşlanmamaya karar verdim. İçimdeki makul ses bunun kişilik değerlendirmesi için yetersiz veri olduğunu söyledi. Diğeri, veri setimiz gayet açık, dedi. Kadın Ömer'e gülümsüyor.
İpek basamaklardan inip Defne'ye sarıldı. Birbirlerinin yüzüne bakarak, aradan geçen zamanın hesabını aynı anda çıkarmaya çalışan eski arkadaşlar gibi birkaç saniye konuştular. Defne sonra Rauf Bey'e döndü, elini öpmek yerine iki eliyle tuttu. Rauf Bey onu adıyla karşıladı.
“Ömer.”
Defne'nin sesi, sıra ona geldiğinde daha tanıdık bir sıcaklık taşıdı. Ömer basamakların üstünde duruyordu. Defne yanına geldiğinde yanağını uzatmadı; yalnızca eğilip ona sarıldı. Kolları Ömer'in omuzlarında gereğinden yarım saniye fazla kaldı. Yarım saniyenin ölçülebilir bir süre olmadığı söylenebilirdi.
Ben o gün ölçtüm.
“Hala telefonlarıma üç gün sonra mı dönüyorsun?” diye sordu Defne.
“İşle ilgiliyse Aytaç'a yaz.”
“İşle ilgili değilse?”
“İpek'e.”
Defne güldü. Elini Ömer'in koluna koydu. “Hiç değişmemişsin.”
Ömer'in bakışları o sırada benim olduğum yere geldi. Ben verandadaki masada annemin fularını katlıyordum. Daha doğrusu, katlanmış bir fuları dördüncü kez yeniden katlıyordum. Başımı kaldırmadım. Bir insan bakmıyorsa görülmediğini sanması, benim için çocukluktan kalan kullanışsız bir inançtı.
“Leyla,” dedi Ömer. “Gel, Defne'yle tanış.”
Fuları masaya bıraktım. Ayağa kalkarken sandalyenin ayağı taş zeminde gereğinden sert bir ses çıkardı. Defne bana döndü. Bakışları hızlı ama kaba olmayan bir dikkatle yüzümde, saçımda ve üzerimde gezindi. İnsanları meslekleriyle değerlendirmek doğru değildi ama mimarların bir odaya girdiklerinde taşıyıcı duvarları araması gibi, Defne de yeni tanıştığı insanların hangi parçalarının yük taşıdığını ölçüyor gibiydi.
“Demek Leyla sensin,” dedi.
Bu cümleden hoşlanmadım.
“Demek benmişim,” dedim.
İpek dudaklarını birbirine bastırdı. Onur açıkça arkasını döndü.
Defne ise güldü. “İpek dün gece senden uzun uzun bahsetti.”
“Umarım savunma hakkımı saklı tutmuştur.”
“Daha çok Ömer'in ilk kez dedesinin evine son derece yeni olan bir sevgiliyle geldiğinden bahsetti.”
Ömer, “İpek,” dedi.
İpek masum bir yüzle ona baktı. “Ben ne dedim?”
“Fazla şey.”
Defne'nin gözlerinde kısa bir merak belirdi. Sonra elini uzattı. “Defne.”
“Leyla.”
Tokalaştık. Eli sıcaktı, gülümsemesi samimiydi ve ne yazık ki yakından da güzeldi. İnsan rakip olarak gördüğü kişide bariz bir karakter kusuru bulamayınca kendi ahlakıyla baş başa kalıyordu Bu durum hiç hoşuma gitmedi. Defne öğle yemeğine kaldı. Aslında İpek'le seradaki restorasyon çizimlerine bakacak, ardından yola çıkacaktı. Fakat Rauf Bey “Bu eve gelip de sofraya oturmadan gidilmez,” deyince planı değişti.
Yemek verandanın kapalı bölümünde hazırlandı. Uzun masanın bir tarafına arkadaşlarım, diğerine Rauf Bey, İpek, Defne ve Karahan ekibi yerleşti. Ben bilinçli olarak Seda ile Kerem'in arasına oturdum.
Ömer tam karşıma düştü. Bunun bilinçli olup olmadığını bilmiyordum. Ömer'in hayatında tesadüfler kadrolu çalışmadığı için şüphelendim. Defne onun yanına oturdu. Şüphelerimi başka bir konuya yönelttim.
Masada İpek'le Defne'nin öğrencilik yılları konuşuldu. İpek bir gece Floransa'da kapalı bir kilisenin çan kulesine çıktıklarını anlattı. Defne, asıl fikrin İpek'ten çıktığını, Ömer'in ertesi sabah ikisini karakoldan aldığını söyledi.
“Karakola mı düştünüz?” dedim.
İpek ekmeğine tereyağı sürdü. “Teknik olarak izinsiz girişti.”
“Teknik olarak suçtu,” dedi Ömer.
Defne ona döndü. “Bize kızmamıştın.”
“İpek'e sonra kızdım.”
“Bana da kahve almıştın.”
“Sabahın beşiydi.”
“Badem sütlü olduğunu hatırlamıştın.”
Çatalımı tabağa bıraktım. Ses çıkmadı. Bu başarı sayılırdı.
Seda bana doğru eğildi. “İyi misin?”
“Harikayım.”
“Suyunu niye bıçaklıyorsun?”
Elimdeki bıçağa baktım. Bardağın yanındaki limon dilimini kesiyordum. En azından olay yerini bu şekilde yorumlamak mümkündü.
“Çekirdeği var.”
“Limonun?”
“Seda.”
“Sustum.”
Karşı tarafta Ömer bize bakıyordu. Ne söylediğimizi duyması mümkün değildi. Yine de yüzündeki ağırbaşlı ifadenin altında, eğlendiğini gösteren küçük bir ışık vardı. Benim sinirlenmem hoşuna gitmişti. Bu fark ediş sinirimi iki katına çıkardı. Defne konuşurken zaman zaman Ömer'in koluna dokunuyor, ortak bir anıyı hatırlatmak için ona dönüyor, cümlelerinin sonunda cevabı ondan bekliyordu. Ömer hiçbir hareketini kabalaşacak kadar geri çevirmiyordu. Fakat sohbeti uzatmıyor, Defne'nin açtığı kişisel alanlara girmiyordu.
Bunu görebilecek kadar dikkatle izliyordum.
İzlediğimi kabul etmeyecek kadar da gururluydum.
Cihan, masanın altından telefonuma bir mesaj gönderdi.
''İyi misin?''
Ekrana baktım. Başımı kaldırmadan yazdım.
''Herkes niye bugün bunu soruyor?''
''Çünkü limonla kişisel bir hesabın var gibi.''
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
Cihan'ın beni güldürmesi kolaydı. Aynı dünyadan geliyorduk; aynı şeylerin fiyatını pahalı buluyor, aynı hocalardan çekiniyor, aynı saçma kampüs dedikodularına gülüyorduk. Onunla aramızdaki ihtimal, ne olduğunu bildiğim bir yolda yürümeye benziyordu. Başımı kaldırdığımda Ömer hala bana bakıyordu. Bakışları önce yüzümde, sonra elimdeki telefonda durdu. Gülümsemesi kaybolmadı ama gözleri sakinleşti. Önündeki su bardağını aldı, içmedi. Yalnızca parmaklarının arasında çevirdi.
İçimdeki ilk ses, iyi oldu, Defne'yle meşgul olsun, dedi. İkincisi, neden iyi olduğunu bu kadar yüksek sesle açıklama ihtiyacı duyduğumuzu sordu.
Telefonu ters çevirdim.
Ömer bardağı masaya bıraktı.
Bu küçücük hareketten anlamsız bir memnuniyet duydum.
İnsan kendi duygusal seviyesini bazen bir su bardağıyla ölçebiliyordu. Benimki pek iç açıcı değildi.
Defne öğleden sonra İpek'le seraya geçti. Arkadaşlarım da dönüş için hazırlanmaya başladı.
Evin içindeki eşyalar, birkaç saat içinde geldikleri yerlere geri taşındı. Seda makyaj çantasını salondaki sehpadan topladı; Baran mutfakta kalan yiyecekleri kendisine ait olanlar ve eve hediye ettikleri diye ayırmaya çalıştı. Ece, ecza dolabına bıraktığı küçük bir listeyi Rauf Bey'in aşçısına teslim etti. Kerem ders notlarımı odama çıkardı. Duru, benimle yalnız kalmak için fırsat aramadı; bu çabasız saygı, söylediği özürden daha çok şey anlatıyordu.
Ece valizimi kapatırken yanıma geldi. “İstanbul'a dönmek ister misin?”
“Hayır.”
Cevap ağzımdan, düşüncemden önce çıktı.
Ece'nin bakışları yüzümde bir an durdu. Nedenini sormadı. Yalnızca fermuarı çekti.
“İstediğin an ara.”
“Ararım.”
“Gerçekten.”
“Ece.”
“Tamam.” Elini yanağıma koydu. “Burada kalman, bir şeyi tek başına taşımak zorunda olduğun anlamına gelmiyor.”
Ona sarıldım. “Biliyorum.”
Bu kez doğru söylüyordum. Bahçede vedalaşmak uzun sürdü. Baran, Rauf Bey'in aşçısından aldığı iki tarif ve yol için hazırlatılmış üç sandviçle minibüse bindi. Seda annemin fularını odamda bırakmamı tembihledi; sanki onu kaybetmeye özel olarak yemin etmişim gibi iki kez kontrol etti. Kerem, ev sahibinin ihtar cevabını pazartesi birlikte inceleyeceğimizi söyledi. Duru yalnızca elimi sıktı, Cihan en sona kaldı. Okul çantamı verandadaki bankın üzerine bıraktı. İki eli montunun ceplerindeydi; söylemek istediği bir şey varmış da kelimeleri kalabalığın içinde çıkarmak istemiyormuş gibi yüzüme baktı.
“Döndüğünde haber ver,” dedi.
“Veririm.”
“Gerçekten ver.”
“Siz bugün topluca bana güvenmemeye mi karar verdiniz?”
“Sana güveniyorum.” Gülümsedi. “Başına gelen olayların sıklığına güvenmiyorum.”
Bana sarıldı. Bu kez Ömer'in nerede olduğunu düşünmemeye çalıştım. İnsanın bir şeyi düşünmemeye çalışması, zihninde o şey için ışıklı bir tabela yakması demekti. Ömer arabanın yanında Selim'le konuşuyordu. Cihan geri çekildiğinde eli bir an dirseğimde kaldı. “Kendine dikkat et.”
“Siz de sınavlara çalışın. Ben yokken topluca sınıfta kalmayın.”
“Sensiz başarı oranımız düşebilir.”
Minibüse bindi. Kapı kapanırken camın arkasından el salladı. Araç çamların arasındaki yolda kaybolana kadar verandada kaldım. Kalabalığın ardından eve çöken sessizlik, normal bir sessizlik değildi. Birkaç saat boyunca herkesin sesiyle genişleyen odalar şimdi olduğundan büyük görünüyordu. İçeri dönerken okul çantamı aldım. Ön gözünün fermuarı açıktı. Kapatmak için uzandığımda içinden ikiye katlanmış krem rengi küçük bir kâğıt düştü. Üzerinde yalnızca adım yazıyordu. Cihan'ın el yazısını tanıdım. Kağıdı açmadan önce arkamı dönüp baktım. Ömer hala arabanın yanındaydı ama Selim gitmişti. Bakışları bendeydi. Elimdeki kağıdı görüp görmediğini anlayamadım.
Gördü, dedi içimdeki ilk ses. O adam başka bir şehirdeki para transferini ekrandan fark ediyor. Elindeki notu görmemiş olma ihtimaliyle kendini aşağılamayalım, dedi ikincisi.
Notu avucumda kapattım ve eve girdim. Merdivenlere yönelmek yerine kütüphanenin yanındaki küçük koridora saptım. Bunu Ömer'den saklamak için yapmıyordum. Yalnızca... herkesin ortasında okumak istemiyordum. Herkes gitmişti. Bu ayrıntıyı zihnim görmezden geldi. Kağıdı pencerenin önünde açtım.
''Leyla,
Sana söylemek istediğim bir şeyi sürekli yanlış zamana bırakıyorum. Biliyorum. Belki doğru zaman diye bir şey yoktur. İstanbul'a döndüğünde benimle yalnız kahve içer misin? Bu kez ders, dosya ya da başımıza gelen başka bir felaket konuşmadan. Sadece ikimizi.''
Notu iki kez okudum.
İlk okuyuşumda kalbim hızlandı. Bu, yıllardır beklediğim ihtimaldi. Cihan sonunda aramızdaki şeyi, her neyse onu, kelimelerin önüne getiriyordu. İkinci okuyuşumda aklıma Ömer geldi. Sonuç itibariyle, Kerem ve Duru hariç diğerleri Ömer'le sevgili olduğumuzu zannediyordu. Cihan dahil. Ve sevgilim varken bana böyle bir not yazması, kulağa çok da hoş gelmiyordu.
Bu, sahte de olsa Ömer'le yaşanan duruma saygısızlıktı.
Kağıdı katladım. Sonra yeniden açtım. Cihan'ın “sadece ikimizi” yazdığı yere baktım. Birkaç gün önce olsa gülümser, Ece'yi arar, ne giyeceğimi düşünür ve cevap vermeden önce Cihan'ı biraz bekletmenin kişisel onurum açısından gerekli olduğuna karar verirdim. Şimdi ilk düşündüğüm şey, Ömer'in bunu bilirse yüzünün nasıl değişeceğiydi. İçimdeki iki ses aynı anda konuşmaya başladı. Birincisi, Cihan'dan hoşlanıyorsun, dedi. Bunu yıllardır biliyorsun. İkincisi, o halde neden başka bir adamın ne hissedeceğini düşünüyorsun, diye sordu.
Birincisi bunun koşulların yarattığı geçici bir yakınlık olduğunu söyledi. İkincisi, Ömer beline dokunduğunda koşulların da mı kalbin hızlandı, dedi.
Zihnimdeki tartışmayı sonlandırmanın tek yolu ikisini de susturmaktı. Notu kazağımın cebine koyup evin içinde yürümeye başladım.
Arkadaşlarım gittikten sonra ne yapacağımı bilmediğim için evin içinde kendime işler buldum.
Önce kahvaltı salonundaki dergileri boy sırasına göre dizdim. Sonra bunun hasta bir davranış olduğuna karar verip yeniden karıştırdım. Kütüphanede yarım bıraktığım kitabı ararken üç başka kitap buldum; birini pencere kenarına, birini verandadaki koltuğa, üçüncüsünü mutfak masasının üzerine bıraktım. Annemin fularını odama götürmek için elime aldım, seranın kapısında İpek'i görünce oraya yürüdüm ve fuları kış bahçesindeki sandalyenin arkasında unuttum.
Mutfakta çay yaptım. Çayı salona götürdüm. Salonda içmeyi unutup Rauf Bey'in plak dolabının önünde oturdum. Bir plağın arkasındaki açıklamayı okurken fincanımı pencere pervazına bıraktım. On dakika sonra fincanı aradım.
Ev, benim geçtiğim yerleri göstermeye başlamıştı.
Ömer de bunu fark ediyordu. Onu ilk kez üst kattaki galeriden aşağı bakarken gördüm. Telefonla konuşuyordu; sesi iş görüşmelerinde kullandığı kısa, kesin tona dönmüştü. Bir sevkiyatın tarihini değiştiriyor, Aytaç'a iki şirketin ortaklık kayıtlarını yeniden kontrol etmesini söylüyordu. Ben salonda koltuğun üzerine çıkmış, kitaplığın üst rafındaki ahşap kutuya ulaşmaya çalışıyordum.
Bakışlarını üzerimde hissettim.
“Ayakkabılarını çıkardım,” dedim, telefonu kapatmasını beklemeden.
Ömer karşı tarafa bir saniye beklemesini söyledi. “Sorun ayakkabıların değil.”
“Düşmeyeceğim.”
“Bunu daha önce de söyledin.”
“Ne zaman?”
“Atta.”
“Düşmedim.”
“Çünkü yanındaydım.”
Bu cümleyi söyleyip görüşmesine geri döndü. Ben kutuyu almayı unuttum. Koltuğun üzerinde birkaç saniye öylece durdum.
İçimdeki ilk ses, aşağı in, dedi. İkincisi, önce adamın bunu söyleyip nasıl hiçbir şey olmamış gibi iş konuşabildiğini araştırmamız gerektiğini savundu.
Ömer görüşmesini bitirip merdivenlerden indi. Yanıma geldiğinde elini uzattı. Elini tutmadan koltuktan indim.
“Yardım istemedim.”
“Biliyorum.”
“O zaman niye geldin?”
“Düşersen tutmak için.”
“Düşmeyecektim.”
“Bu tartışmayı yaptık.”
Kutuyu raftan kendisi aldı ve bana uzattı. İçinde eski kartpostallar vardı. Ben kapağı açıp ilkine bakarken Ömer gitmedi. Karşımda durup beni izledi.
“Ne?” dedim.
“Hiç.”
“İnsanlar hiç için böyle bakmaz.”
“Sen bakarsın.”
“Ben insanları analiz ediyorum.”
“Ben de.”
Elimdeki kartpostalı kutuya biraz sert bıraktım. Ömer'in bakışları kazağımın cebine, Cihan'ın notunun köşesinin belli olduğu yere indi. Sonra yeniden yüzüme çıktı. Sormadı. Sormamasının kasıtlı olduğunu anlayabildiğim için daha çok gerildim.
“Defne gitmedi mi?” dedim.
Sorunun ağzımdan çıkışı, ayağımın boşluğa basması gibi ani oldu.
Ömer'in gözlerinde belli belirsiz bir şey değişti. “Biraz önce çıktı.”
“Sormadım aslında.”
“Sordun.”
“İpek'le işleri vardı diye.”
“Bitti.”
“İyi.”
Ömer sessizce yüzüme baktı.
“Yani işi bittiyse yola çıkması iyi,” dedim. “Hava kararmadan ulaşır.”
“Ankara'ya gitmiyor.”
“Beni ilgilendirmiyor.”
“İstanbul'a dönüyor.”
“Ömer.”
Ağzının kenarı kıvrıldı. “Leyla.” Elimdeki kutuyu ona verdim. “Bazen senden hiç hoşlanmıyorum.”
“Bugün üçüncü kez söylüyorsun.”
“Demek ki davranışlarını gözden geçirmen gerekiyor.”
“Benim davranışlarım mı?”
Sorusundaki sakin eğlence beni daha da kızdırdı. Arkamı dönüp mutfağa yürüdüm. Ömer peşimden gelmedi. Onun gelmemesine de ayrıca sinirlendim.
Akşamüstü evin içinde dolaşmaya devam ettim. Rauf Bey odasında dinleniyordu. İpek, Defne'yi uğurladıktan sonra vakıfla ilgili bir toplantıya girmişti. Selim güvenlik binasındaydı. Onur'la Aytaç, İstanbul'dan gelen verileri inceliyordu. Koskoca evde herkesin bir işi vardı. Benim işim, anlaşılan, bulunduğum her odada yarım kalmış bir şey bırakmaktı.
Mutfak tezgahında kesilmiş bir elma, kış bahçesinde annemin fuları, salonda kayıp çay fincanım, merdiven başında çıkardığım hırka ve kütüphanede açık bıraktığım dört kitap vardı. Evde yıllardır çalışan Nermin Hanım, arkamdan hiçbirini toplamıyordu. Önce beni ayıpladığını düşündüm. Sonra Ömer'in ona bir şey söylediğini fark ettim.
“Nermin Hanım,” dedim mutfakta karşılaştığımızda, “dağıttıklarımı toplayabilirsiniz. Ben birazdan unuturum.”
Gülümsedi. “Ömer Bey bırakmamızı söyledi.”
“Neden?”
“Eşyalarınızı aradığınızda yerlerini öğrenirmişsiniz.”
Bu açıklama mantıklıydı.
Ömer'den geldiği için inanmadım. Onu arka verandada buldum. Ceketini çıkarmış, açık renk gömleğinin kollarını kıvırmıştı. Önündeki masada bilgisayarı, iki telefon ve Assos haritası vardı. Fakat ekrana değil, verandanın diğer ucunda bıraktığım kitaba bakıyordu.
“Nermin Hanım'a eşyalarımı toplamamasını mı söyledin?”
“Evet.”
“Neden?”
“Toplandığında arıyorsun.”
“Dağınıklığımdan rahatsız olmuyor musun?”
Soruyu sorar sormaz, cevabın benim için neden önemli olduğunu merak ettim. Ömer sandalyesinde arkasına yaslandı. Bakışları verandadaki kitaptan kış bahçesinin kapısında görünen kırmızı fulara, oradan elimin içindeki boş fincana geçti.
“Hayır.”
“Senin evinde her şeyin yeri belli.”
“Öyleydi.”
“Ben geldim diye düzenin bozuldu.”
“Düzenim bozulmadı.”
“Salonda üç kitabım var.”
“Dört.”
“Bu daha kötü.”
“Benim için değil.”
Sesi değişmemişti. Fakat yüzünde, bütün gün beni odadan odaya yürürken izlediğinde gördüğüm o sessiz memnuniyet vardı.
“Niye?” diye sordum.
Ömer cevap vermeden önce bilgisayarını kapattı. Bu hareketin kendisi, söyleyeceği şey için dikkatinin tamamını bana verdiğini gösteriyordu.
“Bir evin düzenli olması, içinde hayat olduğu anlamına gelmez.”
“Bu evde siz vardınız.”
“Biz geçiyorduk. Sen kalıyorsun.”
Kalmak kelimesi aramızda birkaç saniye asılı kaldı. Yirmi bir günlük anlaşmanın daha kaç günü olduğunu düşündüm. Sonra bunu düşünmüş olmaktan hoşlanmadım.
“Ben de geçiciyim,” dedim.
Ömer'in bakışları yüzümden ayrılmadı. “Biliyorum.”
Söylediği kelime ile yüzündeki ifade birbirini doğrulamıyordu. İçimdeki ilk ses, konuyu değiştir, dedi. İkincisi bu kez itiraz etmedi.
“Defne sana fazla yakın davranıyor.”
Konuyu değiştirme konusunda olağanüstü başarısızdım.
Ömer'in kaşı hafifçe kalktı. “Öyle mi?”
“Fark etmedin mi?”
“Neyi?”
“Sürekli koluna dokundu.”
“Dokundu mu?”
“Bence, kör değilsin.”
“Değilim.”
“O zaman fark etmişsindir.”
“Başka bir şeye bakıyordum.”
“Neye?”
“Senin limon dilimini öldürmeye çalışmana.”
Yüzüm ısındı. “Çekirdeği vardı.”
“Seda da inanmadı.”
“Siz beni mi konuştunuz?”
“Hayır. Yüzü yeterince açıklayıcıydı.”
Fincanı masaya bıraktım. “Defne'den hoşlanıyor musun?”
Ömer'in yüzündeki eğlence kaybolmadı ama bakışı ciddileşti. “Hayır.”
Cevabı hızlıydı. Ne beni rahatlatmak için acele edilmişti ne de düşünmeye ihtiyacı varmış gibi gecikmişti.
“Hiç hoşlandın mı?”
“Hayır.”
“Ama yıllardır tanışıyorsunuz.”
“Birini uzun zamandır tanımam, ondan hoşlanmamı gerektirmiyor.”
Bu cümle Cihan'ı düşündürdü. Ömer, yüzümdeki değişimi gördü. Bakışları yeniden cebimdeki nota indi.
“Cihan ne yazdı?” diye sormadı.
Fakat sormadığı soru aramızdaki masaya oturdu.
Ben sandalyeyi çekip karşısına geçtim. “Hiç merak etmiyor musun?”
“Neyi?”
“Elimdeki kağıdı.”
“Ediyorum.”
Bu kadar doğrudan bir cevap beklemiyordum.
“Neden sormadın?”
“Bana vermedi.”
“Belki söyleyecektim.”
“Söylersen dinlerim.”
“Söylemezsem?”
Ömer'in çenesi çok hafif gerildi. Gün boyunca kendisini ele veren ilk hareket buydu. “Sormam.”
“Ama merak edersin.”
“Evet.”
“Ne kadar?”
“Leyla.”
“Bu cevap değil.”
“Bütün gün o kağıdı cebinden çıkarıp tekrar koymanı sayacak kadar.”
Şaşkınlıkla ona baktım. “Kaç kere?”
“Yedi.”
İçimdeki ilk ses bunun korkutucu olduğunu söyledi.
İkincisi sekizincide görmemiş olmasına alındı.
“Beni bütün gün mü izledin?”
“Gördüğüm yerlerde.”
“Her yerdeydin.”
“Sen de.”
Sesindeki yumuşaklık, cümleyi olduğundan başka bir yere taşıdı.
Notu cebimden çıkardım. Ömer'in gözleri kağıda indi ama elini uzatmadı. Ona vermemi beklemiyordu. Belki istemiyordu da. İstediği şey, benim kendiliğimden anlatmamdı.
“Benimle yalnız kahve içmek istiyor,” dedim. Ömer'in yüzünde hiçbir şey değişmedi. Bu kez hiçbir şey değişmemesi, değişebilecek her şeyi ne kadar sıkı tuttuğunu gösteriyordu.
“Gidecek misin?”
“Bilmiyorum.”
“Cihan'dan hoşlanıyorsun.”
Bir soru gibi söylemedi.
“Hoşlanıyordum.”
Kelimenin geçmiş zaman hali ağzımdan çıktıktan sonra ikimiz de sustuk.
Ben hemen düzelttim. “Hoşlanıyorum. Sanırım.”
“Sanırım mı?”
“İnsanların duygularından emin olmak zorunda olduğuna dair bir kanun yok.”
“Yok.”
“O zaman sorgulama.”
“Sorgulamıyorum.”
“Yüzün sorguluyor.”
“İçime müdahale edecektin.”
Sabah söylediğim cümleyi bana geri verdi. Gülmemek için direndim, başaramadım. Ömer de gülümsedi. Onun gülümsemesi geniş değildi; yüzünün sert çizgilerinin arasından kısa süreliğine görünen, insanı gördüğüne ayrıcalıklı hissettiren bir şeydi.
“Cihan'ı uzun zamandır tanıyorum,” dedim. “Onun yanında hayatımın hangi parçasında durduğumu biliyorum.”
“Benim yanımda bilmiyor musun?”
Başımı iki yana salladım. “Senin yanında zemin sürekli değişiyor.”
“Ben değiştirmiyorum.”
“Varlığın yetiyor.”
Söylediğim cümlenin ağırlığını fark ettiğimde geri almak için çok geçti. Ömer'in bakışları gözlerime yerleşti. Birkaç saniye konuşmadı. O sessizlikte uzaktaki derenin sesi, verandanın saçaklarına vuran hafif rüzgâr ve içeride kapanan bir kapı duyuldu.
“Bu kötü bir şey mi?” diye sordu.
Bilmiyordum. Cihan güvenli bir ihtimaldi. Yıllardır uzaktan sevdiğim, gerçekleşirse hayatıma doğal biçimde yerleşeceğini düşündüğüm bir ihtimal. Ömer ise ihtimal gibi davranmıyordu. O, çoktan hayatımın içine girmişti. Fincanlarımın yerini biliyor, arkadaşlarımın programını düzenliyor, farklı çoraplarıma gülüyor ve bir suç örgütünü çökertirken benim üşüyüp üşümediğimi takip ediyordu. Cihan'ı düşündüğümde nasıl bir şey yaşayabileceğimizi hayal ediyordum. Ömer'e baktığımda zaten bir şey yaşıyordum.
Bu fark, verebileceğim bütün cevaplardan daha korkutucuydu. ''Bilmiyorum,” dedim sonunda.
Ömer başını hafifçe salladı. Benden bir karar istemedi. Cihan'ın notunu küçümsemedi. Kendisini öne çıkarmak için aramızdaki yirmi bir günlük anlaşmayı kullanmadı.
“Bilmek zorunda değilsin.”
“Sen her şeyi bilmek istiyorsun.”
“Senin ne istediğine senin yerine karar vermek istemiyorum.”
“Beni tehdit ederek evine getirdin.”
“Güvenliğin konusunda sana seçenek bırakamadım.”
“Duygularım konusunda bırakıyorsun.”
“Orada hakkım yok.”
Bunu söylemek ona kolay gelmedi. Çenesindeki kas hala gergindi; parmakları masanın kenarında hareketsiz duruyordu. Ömer kontrolü bırakmıyordu. Yalnızca benim üzerimde kullanmamayı seçiyordu. Belki güç, yapabileceğiniz şeyi yapmak değildi. Yapmamayı seçtiğiniz yerde belli oluyordu. Notu yeniden katladım. Bu kez cebime koymadım; masanın üzerine bıraktım.
Ömer kağıda bakmadı. Bakmamak için ne kadar çaba harcadığını gördüm.
“Yarın cevap vermeyeceğim,” dedim.
“Bana açıklama yapmak zorunda değilsin.”
“Sana yapmıyorum. Sesli düşünüyorum.”
“O zaman devam et.”
“Belki döndüğümde kahve içerim.”
Ömer'in parmakları masanın kenarında bir kez hareket etti.
“Belki içmem.”
Bu kez hareketsiz kaldı.
“Defne bir daha gelecek mi?” diye sordum. Ömer başını geriye yasladı. Gözlerindeki gülüş geri döndü. “Konu Cihan'dı.”
“Konular değişebilir.”
“Gelmeyecek.”
“Nereden biliyorsun?”
“Paris'e dönüyor.”
İçimde oluşan rahatlamayı yüzüme yansıtmamaya çalıştım.
Ömer keyifle izledi.
Başaramadım.
Akşam yemeğinden sonra odama çıkmak yerine salondaki geniş koltuğa uzandım. Önümde açık bir kitap vardı ama aynı paragrafı dört kez okuyup hiçbir şey anlamamıştım. Cihan'ın notu kitabın arasında, annemin fuları koltuğun arkasında, hırkam yerde ve çay fincanım sehpanın ulaşamayacağım kadar uzak köşesindeydi. Bir süre sonra Ömer çalışma odasından çıktı. Onu görmemiş gibi yaptım. Merdivenlere yönelmedi. Salonun girişinde durdu. Bakışları önce yerdeki hırkaya, sonra açık kitaba, fincana ve en son bana geldi.
“Dağıttım,” dedim.
“Görüyorum.”
“Yarın toplarım.”
“Toplama.”
Kitabı göğsümün üzerine kapattım. “Sen gerçekten garip bir adamsın.”
“Bunu daha önce söyledin.”
“Fikrimi destekleyen yeni deliller buluyorum.”
Ömer yaklaşıp sehpanın kenarındaki fincanı bana uzattı. Çay soğumuştu. Bunu fark edince fincanı geri aldı.
“Yenisini getiririm.”
“İstemiyorum.”
“İki dakika önce fincana ulaşmaya çalışıyordun.”
“Beni izlemeyi bırakmalısın.”
“Neden?”
“Rahatsız edici.”
“Rahatsız olmuş görünmüyorsun.”
“İçime de mi müdahale edeceksin?”
Bu kez açıkça güldü. Ömer'in güldüğünde daha genç göründüğünü fark ettim. Otuz bir yaşında bir holding patronu, ailesini korumak için adam öldürmüş karanlık bir adam ya da bir suç örgütünün bütün çıkışlarını hesaplayan stratejist değil; salonda dağınık bir kadının farklı çoraplarına sabahtan beri gülen normal biri oluyordu. Belki beni en çok şaşırtan, bütün bu adamların aynı bedende birbirini bozmadan yaşayabilmesiydi.
“Ne?” diye sordu.
“Hiç.”
“İnsanlar hiç için böyle bakmaz.”
Kendi cümlemi yine bana geri vermişti.
“Seni analiz ediyorum.”
“Sonuç?”
“Henüz tanımıyorum.”
Ahırda söylediğini ona iade ettim. Gülüşü yavaşça kayboldu ama bakışındaki sıcaklık kaldı. “Acele etme.”
“Yirmi bir günümüz var. Hatta daha az.”
Bu kez sessizlik daha ağır indi. Ömer gözlerini benden ayırmadan koltuğun kenarındaki kırmızı fuları aldı. Kumaşı parmaklarının arasından geçirip kırışmayacak biçimde düzeltti. Sonra omuzlarıma bıraktı.
“Gün saymıyorum,” dedi.
Kalbim, o gün kaçıncı kez olduğunu bilmediğim bir sebeple hızlandı. İçimdeki ilk ses bunun tehlikeli olduğunu söyledi. İkincisi ilk kez karşı çıkmadı.
Ömer yerdeki hırkamı almak için eğildi. Kitapların arasından Cihan'ın notunun köşesi göründü. Eli bir an durdu; sonra notu değil, hırkayı aldı. Koltuğun karşısındaki sandalyeye bıraktı.
“Notu okumayacak mısın?” diye sordum.
“Hayır.”
“İzin verirsem?”
Bakışları yüzüme çıktı. “Neden izin veresin?”
“Meraktan kıvranmayı bırak diye.”
Ömer'in ağzının kenarı kıvrıldı. “Kıvranmıyorum.”
“Yedi kere saymışsın.”
“Sekiz.”
“Sekizincide görmedin sanmıştım.”
“Gördüm.”
Gülümsedim. Notu kitabın arasından çıkarıp ona uzatmadım. Yalnızca yeniden katlayarak sehpanın üzerine, ikimizin de görebileceği bir yere bıraktım.
“Okumayacağım,” dedi.
“Biliyorum.”
“O zaman neden oraya koydun?”
Omuz silktim. “Burası benim bıraktığım şeylerle daha çok eve benziyormuş.”
Ömer bana baktı. Uzun, sessiz ve saklamaya gerek duymadığı bir memnuniyetle.
“Ben öyle bir şey söylemedim,” dedi.
“Söyledin sayılır.”
“Hukukta böyle mi çalışıyorsunuz?”
“İşimize gelen delili yorumluyoruz.”
“Tehlikeli bir avukat olacaksın.”
“Olacağım.”
Bundan hiç şüphe etmiyormuş gibi başını salladı. Sonra salondan çıkmadı. Karşı koltuğa oturup bilgisayarını açtı. Ben kitabımı okumaya döndüm; o Assos tersanesine ait planları incelemeye başladı. Aramızda ne bir itiraf vardı ne de verilmiş bir karar. Cihan'ın notu sehpanın üzerinde duruyor, annemin fuları omuzlarımı ısıtıyor, evin sessizliği ikimizin nefesiyle bölünüyordu. Bir süre sonra gözlerim ağırlaştı. Uykuya dalmadan önce Ömer'in ekrana değil, bana baktığını gördüm.
Gözlerimi kapattım.
Bu kez görmemiş gibi yapmadım.
Bölüm etkileşimi
