Bölümler 15Şu an: 13.Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime
- 13 13.Bölüm11.977 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Leyla, aşağı insene. Beş dakika.”
Ömer'in sesi karşı balkondan sokağa indiği anda, iki gündür büyük bir özenle ayakta tuttuğum gururum dönüp yüzüme baktı.
Gitme, dedi.
Kalbimse çoktan kapıya varmıştı.
Balkondan içeri girerken ayağım halının kıvrılan ucuna takıldı. Sehpanın köşesine çarptım, üstündeki iki dergiyi yere düşürdüm, civcivli pijamamın paçasını düzeltmek için bir an duracak oldum; sonra karşı pencerede hala beni bekleyen adamı hatırlayıp hiçbirini umursamadım. Ece çıkardığım seslerden son derece rahatsız olmuş bir halde, kanepeden doğruldu.
“Nereye be?”
“Aşağı.” dedim. Gecenin bir vakti aşağı inmem çok normalmiş gibi bir tonlamayla söylediğim cümlem diğerlerini de şaşkınlık içinde uyandırmıştı.
“Bu halde mi?” Üzerime baktım. Sarı civcivler, eski bir tişört, birbirinden habersiz iki çorap. Her ne kadar durumdan memnun olmasam da ona olan özlemim her şeyden daha baskın bir haldeydi.
“Beni iki gün gizlice izlediyse bundan daha kötüsünü görmüştür.”
Burak mutfaktan çıktı. Elindeki bardağı tezgaha bırakırken yüzü ciddileşti.
“Tek başına inmiyorsun.”
“İniyorum.”
“Leyla.”
“Burak, ben tam iki gündür bekliyorum.”
Neyi bekliyordum? Ömer'in özür dilemesini mi, beni geri çağırmasını mı, git derken aslında neyi paramparça ettiğini anlamasını mı... Bilmiyordum. Bildiğim tek şey, sesini duyduğum anda içimdeki bütün itirazların aynı yere dönmesiydi.
Ona.
Kapının önündeki tüm ayakkabıların üzerinden atlayıp Burak'ın genelde ekmek almaya giderken kullandığı, üzerinde Fenerbahçe logosu olan terlikleri ayağıma geçirdim. Terlikler en iyi ihtimalle benim ayaklarımdan altı numara büyüklerdi.
Ece arkamdan, “En azından montunu al,” diye seslendi. Montumu alacak kadar vakit kaybetmek istemiyordum. Tüm kalbimle, etimle, kemiğimle Ömer'e sarılmak istiyordum.
“Duygusal çöküşüm üşümüyor.”
Üçüncü kattan inerken ilk sahanlıkta nefesim kesildi. Durmadım. İkinci katta saçlarım yüzüme dolandı. Elimle geriye ittim. Birinci katta kalbim o kadar hızlı atıyordu ki apartmanın sessizliğinde yalnız benim duyduğumu sanmak imkansızdı. Kapıyı iki elimle ittim. Ömer sokağın ortasında, sanki bütün yaşamı boyunca beni beklemiş ve bundan hiç gocunmamış gibi duruyordu.
Üzerinde gece boyunca çıkarmamış gibi buruşmuş beyaz bir gömlek, koyu renk pantolon vardı. Saçları alıştığım düzeninden uzak, çenesi yeni uzamış sakallarla gölgelenmişti. İki gündür karşı evde beni izleyen adamın ne kadar uyuduğunu bilmiyordum ama gözlerinin altında uykudan daha ağır bir şey vardı.
Beni gördü.
Bakışı önce yüzüme, sonra üzerimdeki pijamaya, oradan terliklerime indi. Başka bir zamanda gülebilirdi. O gece gülmedi. Ben de koşmayı bırakamadım. Sokağın yarısını nasıl geçtiğimi hatırlamıyordum. Bildiğim son şey, Ömer'in kollarını açtığıydı. Sonra göğsüne çarptım. Beni öyle sıkı sardı ki içimde iki gündür dağılmamak için tuttuğum ne varsa kollarının arasında kırıldı. Bir eli başımın arkasına, öteki belime kapandı. Ayaklarım yerden kesilmedi ama sanki bütün ağırlığımı o taşıdı.
Yüzünü saçlarıma gömdü.
“Leyla.”
Adımı söyleyişinde özür vardı. Korku vardı. İki gündür tek başına taşıdığı ve artık saklayamadığı her şey vardı. Benim ağzımdan yalnız bir hıçkırık çıktı. Gömleğinin önünü iki elimle tuttum. Ona vurmak istedim. Göğsüne yumruğumu geçirip iki gün boyunca ne yaptığını sormak, sonra hiç bırakmadan sarılmak istedim. Hangisini yapacağıma karar veremeyince yüzümü göğsüne bastırıp ağladım.
Ömer'in kolları daha da sıkılaştı.
“Bana git dedin,” dedim. Sesim, kendi kulağıma bile bir çocuğun sesi gibi geldi. Ne gururum kalmıştı ne de günlerce zihnimde hazırladığım cümleler. Yirmi dört yaşında değildim artık. Ağaçtan kendi inemediği için utanan, yardımları reddeden ama yardıma kesinlikle muhtaç olan o çocuktum.
“Bana git dedin.” dedim. Sitemim tüm sokağı sarmıştı. Bana git demiş olmasına böyle sitem edeceğimi bilseydi, bana asla git demezdi, biliyordum.
Ömer'in nefesi saçlarımın arasında durdu.
“Özür dilerim.”
“Ben sana bir şey yapmadım.”
“Yapmadın.”
“Seni üzmedim.”
“Asla üzmedin.”
“O zaman niye git dedin?” Sesimin yüksekliğini ayarlayamadığım için kaşlarını çatmıştı, zaten soruyu yetişkin bir kadın gibi sormak istedim. Sesim titremesin, yüzüm dağılmasın, bana acımasın istedim. Başaramadım. Çenemi göğsüne bastırmış, gözyaşlarımı pahalı gömleğine silerken tek istediğim, bana gönderilecek biri olmadığımı söylemesiydi. Ömer beni biraz geri çekmek istedi. Bırakmadım.
“Yüzüne bakacağım,” dedi.
“Bakma.”
“Neden?”
“Çok çirkin ağlıyorum.”
''Mümkün değil.” Sesindeki teessüfü duymuştum, sanki benim çirkin ağlamam onun için asla mümkün değildi. Ki bence gayet mümkündü ama kabul etmezdi.
“Ömer.”
“Leyla.”
“Burnum akıyor.”
“Gömleğim zaten gitti.”
Başımı istemeden kaldırdım. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı. Ona kızgın olmam gerektiğini hatırladım, kaşlarımı çattım.
“Komik değil.”
“Değil.” Başparmağıyla yanağımdaki yaşı sildi. “Ama ağlamana dayanamıyorum.”
“O zaman ağlatmasaydın.”
“Haklısın.”
“Hemen haklısın deme bana.” dedim. Gözlerim sulu suluydu.
“Tamam demeyeceğim. Ağlama.”
“Daha çok sinirleniyorum.”
“Haksızsın diyeyim mi?”
“Onu dersen seni öldürürüm.”
“Seçeneklerim çok az Leyla.”
Burnumu çektim. “Bunu önceden düşünecektin.”
Bu kez gülümsedi. Ömer'in gülüşü hiçbir zaman yüzünün tamamına birden gelmiyordu. Önce ağzının bir kenarında başlıyor, sonra gözlerinin sertliğini yavaşça çözüyordu. İki gündür onu ilk kez böyle görünce içimdeki kırgınlığın arasından sıcak bir şey geçti. Buna izin vermemem gerektiğini düşündüm.
İzin verdim.
“Bana git demenin sebebinin beni koruduğunu söyleme,” dedim.
Gülümsemesi kayboldu.
“Söylemek istiyorum ama söylemeyeceğim.” Ömer iki elini yüzümün yanlarına koydu. Parmakları kulaklarımın altından saçlarıma girdi. Gözlerinde kendisini savunacak tek bir cümle aramadı.
“Çünkü bu korumak değildi. Bana ne olduğunu anlatmadan, ne istediğimi sormadan hayatından çıkardın. Ben... Ben zaten insanların benden vazgeçmesine alışmaya çalışarak büyüdüm. Bir de sen yapınca...”
Devamını getiremedim.
“Senden vazgeçmedim.”
“Geçtin.”
“Geçmem.”
Sesindeki kesinlik beni susturdu. Ömer'in parmakları yüzümde kaldı. Beni ikna etmeye çalışmıyordu; söylediği şeyin benim durduğum yerden neden yalan gibi göründüğünü anlamaya çalışıyordu. Onun en tehlikeli susuşu buydu. Karşısındaki insanı susturmak için değil, hiçbir ayrıntısını kaçırmadan dinlemek için sessiz kaldığında, insan kendi kalbinin sakladığı şeyleri bile ona söylemek istiyordu.
“İki gündür,” dedi sonunda, “karşıdaki pencereden seni izlerken kendime aynı soruyu sordum. Bir insan, vazgeçmediği birini neden kendi elleriyle uzağa iter?”
“Cevabı bulabildin mi?”
“Korktum Leyla. Çok korktum.”
Cümlesi onun ağzında yabancı durdu. Ömer, korkuyu kabul ederken bile başını eğmedi; onu da yaptığı diğer her şey gibi kendi adına yazdı.
“Senden korkmadım,” diye devam etti. “Sana olacaklardan korktum. Fakat korkumun adını korumak koyunca yaptığıma katlanabileceğimi sandım. Katlanamadım.” Başparmağı yanağımın altında, gözyaşımın bıraktığı ıslak çizgide durdu. “Sen karşı evde gülerken sevindim. O gülüşün içinde ben olmadığım için aklımı kaybedecek kadar kıskandım. Aynı anda ikisini de hissettim. İnsanın kendi mutluluğundan vazgeçmesi kolaymış, Leyla. Seninkini uzaktan görmeye mecbur kalması değil.”
“Buraya geldiğimden beri beni mi izledin?”
“Her anını.”
“Bu biraz ürkütücü.”
“Farkındayım.”
“Biraz da romantik.”
“Bunu gerçekten romantik mi buldun? Ben, benden nefret edersin sanmıştım, hani mahremiyet, özel hayatın gizliliği.” Sesindeki alayı sezmiştim, gözleri gözlerimin içindeyken ona kızamıyordum. Alay etse bile.
“Çok mantıklı. Söylediğimi geri alabilirim.”
“Alamazsın. Çünkü bu iki gündür aldığım ilk iyi haber.”
İstemeden gülümsedim. Ömer o gülümsemeye, uzun süredir kapalı tutulan bir evde ilk ışığın yandığını görmüş gibi baktı.
“Sen bana böyle bakınca,” dedim, “neye kızdığımı unutuyorum.”
“Unutma.” Sesi yumuşadı. “Beni affetmek için kendinden eksiltmeni istemem. Yalnız kızarken de burada kal. Bana kız. Beni cezalandır. Konuşma. İstersen bu gömleği gözyaşınla kullanılmaz hale getir. Ama bir daha canın yandığında benden uzağa gitme.”
“Bunu istemeye hakkın var mı?”
“Yok.” Gözleri gözlerimden ayrılmadı. “Seni istemek için haklı olmaya ihtiyacım kalmayacak kadar seviyorum.” Tüm vücudum titrerken, kalbim göğüs kafesime şiddetli bir vuruş yapmıştı. İçimdeki ilk ses, sana seni seviyorum dedi koşmamız lazım derken, diğeri kal Ömer'in yanında, ona çok ihtiyacın var diyordu.
Bir süre yalnız birbirimize baktık. Sokağın lambaları yüzünün bir tarafını aydınlatıyor, diğer tarafını karanlıkta bırakıyordu. Ömer hep böyleydi zaten. Bir yanını herkes görebiliyor, öteki yanında ne taşıdığını yalnız yaklaşmaya cesaret edenler anlıyordu. Ben yaklaşmıştım. Sonra o beni kendi elleriyle dışarı koymuştu.
“Bana bir daha bunu yapma,” dedim.
“Yapmayacağım.”
“Korktuğunda da.”
“Korktuğumda önce sana söyleyeceğim.”
''Kendince doğru olduğuna karar verdiğinde de.”
“Seni benden uzaklaştırmayı bir daha çözüm sanmayacağım.”
“Çok güzel konuşuyorsun.”
“Beni sen konuşturuyorsun.”
“Şu anda biraz aptalsın. O yüzden söylediklerinden emin olamıyorum.”
Ömer'in kaşı kalktı. “Biraz mı?”
“Seni üzmemek için az söyledim.” Kocaman gülümsemişti. Kalbim onun gülümsemesine dayanamıyordu. “Ben iyi bir insanım.”
“Benim tanıdığım en iyi insan.”
Bunu o kadar ciddi söyledi ki yeniden ağlayacak gibi oldum. Ömer hemen yüzüme eğildi.
“Hayır.”
“Ne hayır?”
“Yine ağlama.”
“Elimde değil.”
“Başka bir şey düşün.”
“Ne düşüneyim?”
Bakışı ayaklarıma indi. “Terliklerini.”
Ben de baktım. Parmaklarımı oynattığımda tekrar güldüm.
“Gülme. Acil indim.”
“Görüyorum.”
“Dalga geçme.”
“Geçmiyorum. Hayatımda gördüğüm en etkileyici kaçış kombini.”
“Kaçmadım ki. Sana geldim.”
Ömer'in yüzündeki ifade bir anda değişti. Söylediğim cümle bana sıradan gelmişti. Ona gelmedi. Gözleri yüzümde öyle derinleşti ki, sokağın ortasında değil de onun sakladığı karanlık bir odada tek başımıza kalmışız gibi hissettim.
''Leyla'' dedi. Bu tonlama yalnızca bir yalvarmaya ait olabilirdi. “Bunu bir daha söyle.”
“Hayır.”
“Leyla.”
“Naz yapıyorum.”
“Şimdi mi?”
“Zamanlamam çok iyidir.”
“Bana geldin.”
“Belki hava almaya indim.”
“Koşarak.”
“Hava bitebilirdi.”
Ömer güldü. Sesini gerçekten duydum bu kez. Kısık, yorgun, şaşkın bir gülüştü. Onu bu kadar çok güldürdüğümü fark edince içimdeki küçük kız ağlamayı bıraktı. Yerine, sevildiğini yeni anlamış başka bir çocuk geldi; biraz şımarık, biraz meraklı, bu adamın kendisi için daha neler yapacağını görmek isteyen biri. Ömer yüzümü ellerinin arasında tuttu. Önce alnımdan öptü. Sonra sağ gözümün yaşla ıslanmış köşesinden. Sol yanağımdan. Burnumun ucundan.
''Ya...'' dedim. “Burnumu öpme,”
“Neden?”
“Durumunu açıkladım.”
“Umurumda bile değil.”
Çenemin kenarına, şakağıma, yeniden alnıma küçük öpücükler bıraktı. Her birinde sanki yüzümde kırdığı bir yeri bulup onarıyordu. Gözlerimi kapattım. Ellerimi bileklerine koydum.
“İki gündür senden uzaktayım.”
“Kendi kararındı.”
“O yüzden kendime daha çok kızıyorum.”
“Biraz da ben kızayım.”
“Sıra sende.”
Dudakları yanağımdayken karşı apartmandan boğuk bir ses geldi.
“Biz yokmuşuz gibi devam edin.”
Onur. Gözlerimi açtım. Karşı evin salon penceresinde Onur, Aytaç, Selim ve Murat yan yana durmuş bizi izliyordu. Onur'un elinde dürbün vardı. Aytaç kahve içiyor, Selim utanması gereken kişinin kendisi olmadığına karar vermiş gibi sakin duruyor, Murat ise telefonunun kronometresini açmıştı. Başımızın üzerindeki balkona baktım. Burak, Ece, Duru, Kerem, Cihan, Baran ve Seda da korkuluk boyunca dizilmişti. Ece iki eliyle ağzını kapatmış gülümsüyor, Duru gözlerini siliyor, Kerem Burak'ın bizi daha iyi görmek için öne eğilmesini montundan tutarak engelliyordu. Baran, Seda'nın telefonunu kaldırmasını engellemeye çalışıyor; Seda ise yalnız ışığa baktığını iddia ediyordu. Cihan'ın yüzünde okumak istemediğim sessiz bir ifade vardı. Ömer başını ağır ağır karşı pencereye çevirdi.
“Onur.”
“Efendim?”
“Dürbünü indir.”
“Numaralı gözlüğüm yanımda değildi.”
“Bir daha kaldırırsan gözlüğe ihtiyacın kalmayacak.”
Onur dürbünü indirdi. “Tehdit ediliyorum. Herkes şahit.”
Ömer bu kez balkona baktı.
“Siz de içeri.”
Burak kollarını korkuluğa dayadı. “Burası benim evim.”
“Perdesi de var.”
“Sokağa bakmak anayasal hakkım.”
Murat karşı pencereden seslendi. “Özel hayatın gizliliğiyle yarışır. Somut olay değerlendirmesi gerekir.”
“Murat,” dedi Ömer.
“Perdeyi kapatıyorum.”
Ece kahkahayı tutamadı. Onur ona katıldı. Sonra Duru, Kerem, Burak... Birkaç saniye içinde iki apartmanın pencerelerinden sokağa kahkaha döküldü. Ben de güldüm. Başımı Ömer'in göğsüne yaslayıp öyle çok güldüm ki az önceki gözyaşlarım yeniden yanaklarıma indi. Ömer bana kızmış gibi baktı.
“Onları cesaretlendiriyorsun.”
“Çok komiksin.”
“Ben komik falan değilim.”
“En çok sen komiksin.”
Yüzümü kaldırdım. Gülüşüm dudaklarının hemen önünde kaldı. Ömer'in bakışı ağzıma indi, sonra izin ister gibi gözlerime çıktı. Bu defa aramızdaki son mesafeyi kapattı. Dudaklarının yakınlığı başımı döndürdüğünde, yine ona sıkıca tutundum. Ömer bir an boyunca kıpırdamadı. Dudakları dudaklarıma değer değmez nefesim kesildi. Belimdeki eli sıkılaştı ama beni kendisine çekmedi; vazgeçmek istersem diye bana küçücük bir aralık bıraktı.
Vazgeçmedim.
Parmaklarımı saçlarının arasına geçirdiğimde sabrı dağıldı. Beni kendisine çekti, başını eğdi ve iki günlük ayrılığı tek bir öpüşün içine sığdırmaya çalıştı. Dudaklarında özlem kadar dikkat de vardı. Beni kırmış olmanın korkusu ellerinden çıkmamıştı. Her derinleştiğinde bir an duruyor, gerçekten burada olduğuma yeniden inanmak ister gibi yüzüme dokunuyordu.
Pencereler birer birer kapandı.
Sonunda sokakta yalnız kaldık.
Dudaklarımız ayrıldığında alnını alnıma dayadı. İkimizin de nefesi düzensizdi. Gözlerini kapatmıştı. Burnu burnuma değiyordu.
“Seni seviyorum Leyla.''
“Çok mu seviyorsun?”
“Çok seviyorum, ölecek gibi seviyorum.”
Gözlerimi açtım.
“Ben de seni-”
İlk kurşun, arkamızdaki sokak lambasını parçaladı. Sesin ne olduğunu anlayamadım. Başımızın üzerinde cam dağıldı, ışık bir anda söndü. Ömer anladı. Yüzündeki bütün sıcaklık çekildi.
“Leyla!”
Beni belimden yakaladığı gibi kaldırıma indirdi. Dizim taşa çarptı. Acı zihnime ulaşamadan bedeni üzerime kapandı. Bir eli başımın arkasını koruyor, öteki eli gömleğinin altında, belindeki silaha gidiyordu.
İkinci kurşun duvardan küçük bir taş kopardı.
Üçüncüsü park halindeki arabanın camına girdi.
Kulaklarım uğulduyordu. Ömer'in göğsüne bastırılmış yüzümde kumaşın kokusunu, asfalttan kalkan tozu ve birden havaya dolan barutun acı tadını aynı anda hissettim. Çığlık atmak istedim. Sesim çıkmadı.
“Gözlerini kapat,” dedi Ömer.
Kapatmadım. Sokağın başında farları sönük siyah bir araç vardı. Arka camından kısa bir ışık çaktı. Ömer beni kaldırımın yanındaki taş saksının arkasına çekti. Silahını çıkardı. Birkaç saniye önce yüzümün her yerini öpen eli şimdi namluyu hiç titremeden karanlığa doğrultuyordu.
Karşı apartmanın penceresi açıldı.
Aytaç önce çerçeveye çıktı, tek eliyle alt kenara tutunup kendini sokağa bıraktı. Zemin yüksek değildi ama düştüğünde omzu kaldırıma çarptı. Hiç durmadan doğruldu. Selim onun arkasından neredeyse atladı; yere inerken silahı çoktan elindeydi.
“Sağ taraf!” diye bağırdı Ömer.
İkisi ayrı yönlere açıldı.
Üst balkonda Burak bizi gördü. Ece'yi arkasına itti, kapıya koştu. Onur ise karşı evin merdivenlerinden öyle hızlı indi ki apartman kapısına omzuyla çarparak çıktı.
Yeni bir kurşun sesi geldi.
Ömer'in bedeni üzerimde sarsıldı. Önce ne olduğunu anlamadım. Sonra siyah gömleğinin sol yanında, kaburgalarının hemen üzerinde büyüyen koyu lekeyi gördüm.
“Ömer.”
Sesim çıkmadı.
Elimi gömleğine bastırdım. Avucumun altı sıcaktı.
“Ömer, vuruldun.”
“Bana bak.”
“Kanıyorsun.”
“Leyla, bana bak.”
Çenemi eliyle kaldırdı. Yüzü korkutucu ölçüde sakindi. Yalnız gözlerinde, benim üzerimde bir yara bulma ihtimalinden doğan çıplak bir dehşet vardı.
“Neren acıyor?”
“Sen vuruldun.”
“Neren?”
“Hiçbir yerim.”
“Başını çarptın mı?”
“Hayır.”
“Nefes al.”
“Alıyorum.”
“Daha derin.”
Nefes almaya çalıştım. Ciğerlerim çalışmıyordu sanki. Elim hala yarasının üzerindeydi. Parmaklarımın arasından kanın sıcaklığını hissediyordum.
“Öleceksin,” dedim.
Annemin ardından söylediğim bir cümle gibi çıktı ağzımdan. Mantıksız, kontrolsüz, dehşet dolu.
“Hayır.”
“Çok kan var.”
“Sıyrıldı.”
“Yalan söyleme!” Sesim sonunda çıktı. Sokağı yırtacak kadar yüksek çıktı. Onur bize ulaştı. Silahı yoktu; kendisini Ömer'le sokağın arasına koydu. Selim taş saksının sağında, Aytaç solunda pozisyon aldı. Birkaç saniye içinde dört adam bedenleriyle etrafımızda bir duvar kurmuştu. Ömer hala beni bırakmıyordu.
“Onur, Leyla'yı al.”
“Hayır!” Kollarımı boynuna doladım. “Hayır, gitmiyorum.”
“Seni eve çıkaracak.”
“Sen gelmeden çıkmam.”
Siyah araç hareket etti. Aytaç iki el ateş etti; aracın arka lastiği patladı. Otomobil savrulup kaldırıma çıktı, ardından yeniden toparlanarak köşeyi döndü. Selim telefondan plakayı ve yönü bildiriyordu. Ömer yüzümü iki eliyle tuttu. Parmaklarında kendi kanı vardı; yanağıma kırmızı bir iz bıraktı.
“Ben arkandayım,” dedi. “Onur'la beş adım yürüyeceksin.”
Başımı iki yana salladım.
“Leyla.”
“Korkuyorum.”
Bu iki kelimeyi söyleyince yüzü değişti. Dünyadaki bütün silahlara aynı sakinlikle bakabilecek adam, benim korktuğumu duyunca dağıldı.
“Biliyorum.” Alnını bir an alnıma bastırdı. “Korkabilirsin. Ama şimdi bana güven.”
“Sen de gel.”
“Elini bırakmayacağım.”
Onur bir kolunu omuzlarıma sardı. Ömer diğer elimden tuttu. Aytaç önde, Selim arkamızda ilerledi. Ömer vurulduğu halde koruma çemberinin merkezine kendisini değil beni koymuştu. Her adımda yüzü biraz daha soluyor, eli benimkini daha sıkı tutuyordu. Apartman kapısına vardığımızda Ece koşarak çıktı. Saçlarını gelişigüzel toplamış, eline ilk yardım çantasını almıştı.
Ömer beni ona doğru itti.
“Dizine bak.”
Ece önce Ömer'in gömleğindeki kana baktı. “Sen vurulmuşsun.”
“Leyla'nın dizine bak.”
“Ömer, yana doğru geçmemiş olabilir. Önce sana bakmamız lazım.”
“Dizine bak dedim.”
“Benim dizim sıyrıldı!” diye bağırdım. “Senin vücudunda kurşun var!”
Ömer bana döndü. “Sana değdi mi?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Eminim.”
“Ece tamamen bir baksın.”
Ece dişlerini sıktı. “İkinize de bakacağım. Ama biriniz daha bana emir verirse ikinizi aynı sedyeye bağlarım.”
Onur nefes nefese, “Bu çok romantik olur,” dedi.
Ece ona baktı. “Sen de üçüncü sedyeye.”
''Bu hiç romantik olmaz.''
O an gülmedim.
Ömer'in kanı avucumda kurumaya başlarken hiçbir şey komik değildi.
⁂
Kurşun Ömer'in omzunun üzerinden geçmişti. Bu bilgiyi doktor üçüncü kez söylediğinde bile inanmadım. Merminin vücuduna girmediğini, deriyi ve kasın yüzeyini sıyırarak çıktığını, kanamanın görüntüsü kadar tehlikeli olmadığını anlattı. Ömer'in özel doktoru, Burak'ın karşısında tuttuğu eve yarım saati geçmeden getirilmişti. Ben Ömer'in hemen yanında durmuş, avucumda kuruyan kana bakıyordum. Görüntüsü kadar tehlikeli değilmiş. Bunu söyleyen adamın ellerinde Ömer'in kanı olmadığı için kolay konuştuğunu düşündüm.
Ömer gömleği çıkarılmış halde deri berjerde oturuyordu. Sol yanında uzanan yara temizlenmiş, çevresine lokal anestezi uygulanmıştı. Doktor dikiş atarken yüzünde tek bir kas oynamadı. Sanki Ömer'in bu haline uzun sürelerdir alışıktı. Benim dizimdeki sıyrığı temizlerken yaktığı için çıkardığım sesten sonra ise oturduğu yerden hızla kalkmaya çalıştı. Dikiş atan doktoru da bu sırada omzuna bastırdı.
“Kıpırdamasana oğlum?”
“Ne oldu Leyla'ya?”
“Dünyada tentürdiyot diye bir şey var, Ömer. Bazen yakar.”
“Daha nazik ol Ece.” dedi.
Ece şaşkınlıkla elindeki gazlı bezi havada tuttu. “Çok biliyorsan sen yap.”
“Yaparım.” Bunu inat olsun diye değil, sahiden söylediğini yanındaki doktoru geçip bana gelmeye çalıştığında anladım. Doktor, Ömer'i oturtmak için tekrar müdahale ettiğinde Ece yeniden konuştu.
“Kalkma Ömer. Omzuna dikiş atılıyor.”
“Sağ elim sağlam.”
“Bence Ömer'in beynine bakalım. Kafa travması geçirmediğine emin misin?”
Ben kanepede oturmuş ikisini izliyordum. Korku bedenimden çekilmeye başlayınca geride yorgun, sinirli ve nedensizce bitik bir hal bırakmıştı.
“Ömer.” dedim. Sesimin güçlükle çıktığını fark eder etmez bana döndü.
“Leyla?”
“Sus, doktor işini yapsın.” Yüzümdeki buruk ifadeyi fark ettiğinde dudaklarına hayali bir fermuar çekti.
Ece kaşlarını kaldırdı. “Bunu nasıl yaptın?”
“Özel güçlerim var derken yalan söylemiyordum.” Ömer güldüğünde rahat bir nefes aldım.
Yaranın temizlenmesi, dikiş ve sargı yaklaşık yarım saat sürdü. Bu sırada sokak polis araçlarıyla doldu. Murat resmi ifadeleri, kamera kayıtlarını ve ruhsatlı silahları düzenlerken Selim kaçan aracın peşindeki ekiple konuşuyordu. Aytaç'ın sağ omzu pencereden atlarken kaldırıma çarpmıştı. Buz torbasını on dakika tutup bıraktı; “Çalışıyor,” diyerek kolunu iki kez çevirdi.
Onur onu izledi. “Bir dahaki sefere bir çatışmaya girersek kapıyı deneyebiliriz.”
“Sen kapıdan geldin de ne oldu? Yirmi saniye geç kaldın.”
“Ben bu ekipteki medeni taraftım.”
“Sen silahsızdın. Sana kaç kere silahsız sahaya atlama dedim?”
Onur mahcup olmuştu. Bir insanı silahsız korumaya çalışmak, o insana duyduğun sevgiden başka nasıl açıklanabilirdi bilmiyordum. Yine, işi espriye vurmayı tercih etti. “Manevi desteğim vardı.”
Selim telefonunu kapatıp salona döndü. “Araç Beykoz yönünde bırakılmış. İçeride kan var. Birini vurmuş olabiliriz.”
Ömer koltuktan kalktı. İfadesi küçük bir sıyrığa yara bandı takılmış kadar rahattı. Doktor sargıyı bitirirken, “Kalkabilirsin dememiştim,” dedi.
“Yeterince uzadı doktor. Eline sağlık.”
“Daha dikkatli ol.” Doktor odadan uzaklaşırken, Ömer'in ifadesini dikkatle izliyordum. Şimdi gördüğüm adam, birkaç saat öncesinde yüzümün her milimini öpen adam değildi.
“Selim.”
Selim yaklaştı. Ömer'in sesinin değiştiğini duydum. Bana bakarken kullandığı yumuşaklığın tek zerresi kalmamıştı.
“Araçtaki kanı hastanelerde aramayın. Turgut adamını hastaneye göndermez.”
“Özel klinikler?”
“Kendi doktorlarını kullanır. Geçen yıl Arel tersanesindeki kazayı kapatan hekimin adresine bakın. Adam İstanbul'da değilse, kliniğini devralan kişiye.”
Aytaç telefonunu çıkardı. “Doktorun adı Haldun Çelik. Altı ay önce ruhsatını devretmiş.”
“Kime?”
“Yeğenine.”
“Oradalar.”
Selim tek kelime sormadı. Kapıya yöneldi. Ömer arkasından, “İçeri girmeden elektriği kesin,” dedi. “Turgut'un adamları kamera kaydını uzaktan siliyor. Jeneratörü de arka sokaktan kapatın.”
“Canlı mı?”
Ömer'in gözleri bir an bana kaydı.
“Konuşabilecek durumda.”
Selim çıktı. Salonda kısa bir sessizlik oldu. Ben Ömer'i izliyordum. Az önce kanı avuçlarımın arasından akan adam, birkaç parçayı zihninde birleştirerek İstanbul'un başka bir ucundaki kliniğin ışığını söndürmüştü. Ne bağırmış ne de kimseyi acele ettirmişti. Herkes onun cümlesi biter bitmez hareket etmişti. Korkmam gerekip gerekmediğini düşündüm. Sonra yüzüme baktı. İçimdeki soruyu anlamıştı.
“Leyla.”
“Sonra konuşacağız.”
“Şimdi de konuşabiliriz.”
“Önce giyin.”
Onur hemen araya girdi. “Bu cümle için yanlış zamanda doğru yerdeyiz.”
Ece dirseğini kaburgasına geçirdi.
“Ben yaralıyım,” dedi Onur.
“Henüz yeterince değil.”
⁂
Saldırıdan üç saat sonra ortamdaki kan kokusundan midem bulandığından Burak onun evine geçmemizi teklif etti. Üç buçuk saat sonra Burak'ın yemek masası bir barış konferansına dönüştü. Ben masanın pencereye sırtı dönük tarafında oturuyordum. Sağımda Ece, solumda Burak vardı. Duru, Kerem, Cihan, Baran ve Seda sandalyelerini bizim tarafa çekmişti. Seda tutanak tutma görevini kendisi üstlenmiş, Baran maddelerin uygulanmasını denetleyeceğini söylemişti. Onur taraf değiştirmek istemiş, Ece ceketinin eteğinden tutup geri oturtmuştu.
Masanın öteki ucunda Ömer ve Murat vardı. Aytaç kapının yanında duruyor, bir kulağı sokağı dinlerken toplantıyı da kaçırmamaya çalışıyordu. Selim klinikteydi. Ömer'in adamları apartmanın girişini, arka sokağı ve çatıyı tutmuştu. Perdeler kapalıydı. Camlardan uzak duruyorduk.
Masanın ortasında Murat'ın dizüstü bilgisayarı, üç boş kahve fincanı, Ece'nin ilk yardım çantası ve benim hazırladığım dört sayfalık maddeler vardı.
Ömer kağıtlara baktı.
“Dört sayfa mı?”
“Şimdilik.”
“Üç saatte mi yazdın?”
“Duygusal olarak üretkenim.”
Murat dosyayı önüne çekti. “Başlığı okuyorum: Leyla Yalın’ın Ömer Karahan'ın Evine Dönüşü, Kişisel Sınırları, Eğitim Hakkı, Sosyal Hayatı ve Balıklarla İlgili Ek Hükümler.”
Ömer başını kaldırdı. “Balıklar?”
Kaşlarımı 'ne var be?' der gibi kaldırmıştım. “Sırası gelecek.”
Burak kollarını göğsünde birleştirdi. “Müvekkilim konuşurken sözünü kesmeyin.”
Ömer ona baktı. “Sen onun avukatı mısın?”
“Çocukluk arkadaşıyım.'' Kollarını göğsünün üstünden bağlarken kaşlarını çattı. ''Bu daha tehlikeli.”
Cihan dosyanın bir kopyasını önüne aldı. “Asıl avukat olarak ben, maddelerin hukuki tutarlılığını kontrol edeceğim.”
Burak hemen yüzünü ona çevirdi. “Seni bizim tarafa alan olmadı.” Cihan'dan etiyle kemiğiyle nefret ediyordu.
''Burak!'' dedim. Bu tonlama 'ona öyle davranma' demek oluyordu. Ömer boğazını temizlerken, Cihan tekrar konuştu.
“Sandalyem burada?”
“Fiziksel yakınlık temsil yetkisi doğurmaz.”
Murat, “Bu cümleyi beğendim,” dedi.
Ömer sabrını toplayarak bana baktı. “Leyla, benimle eve gelmeni istiyorum.”
“Biliyorum.”
“Bu gece.”
“Tam olarak onu müzakere ediyoruz.”
“Müzakere falan etmiyoruz. Sana ateş açıldı.”
Masadaki bütün arkadaşlarım aynı anda doğruldu.
Kaşlarımı kaldırdım. “Yanlış başlangıç.”
Ömer gözlerini kapatmadı ama içinden ona kadar saydığı belliydi.
“Sana ateş açıldığı için güvenliğini birlikte planlıyoruz,” diye düzeltti.
Ece başını salladı. “Kayda geçsin. Birinci düzeltme.”
Kerem önündeki kağıda çizik attı.
Ömer ona baktı. “Sen ne yapıyorsun öyle?”
“Hata sayıyorum.”
“Neden?”
“Beşi geçerse görüşmeye ara vereceğiz.”
Onur elini kaldırdı. “Karşı tarafa geçebilir miyim? Orada eğleniyorlar.”
Murat, “Oturduğun yerde kal,” dedi. “Bizim zaten temsil sorunumuz var.”
Gülmemek için dudaklarımı bastırdım. Ömer bunu gördü. Gözleri dudaklarımda bir an gereğinden uzun kaldı.
Burak masaya iki parmağıyla vurdu. “Müvekkilime bakarak baskı kurmayın.”
“Ona bakmama mı karışacaksın?” Ömer'in tavrı tamamen alaycıydı.
“Karışacağız.”
“Burak,” dedim.
“Efendim?”
“Biraz daha az avukat ol.”
“Ücretimi düşürürüm.”
“Ücretini kim ödüyor?”
“Ömer.”
Ömer hiç düşünmeden, “Öderiz,” dedi.
Murat alnını ovuşturdu. “Müvekkilinin karşı tarafça finanse edildiği tek toplantı olabilir.”
Dosyanın ilk sayfasını açtım.
“Birinci madde: Bana bir daha git denmeyecek.”
Ömer'in yüzündeki bütün mizah çekildi. “Kabul.”
“Tehlike olduğunda da.”
“Tehlikeyi anlatacağım.”
“Kararı benimle birlikte vereceksin.”
“Kabul.”
“Ben korkarsam karar verme yeteneğim yokmuş gibi davranmayacaksın.”
Ömer bu kez hemen cevap vermedi. “Korktuğunda seni korumak isteyeceğim.”
“İsteyebilirsin.”
“Bazen mantıksız olabilirim.”
“O zaman masanın bu tarafı devreye girer.”
Arkadaşlarım ciddi yüzlerle başlarını salladı. Seda kalemini kağıda öyle sert bastırdı ki ucunu kırdı; Baran önüne yeni bir kalem bıraktı.
Onur, “Biz ne zaman devreye giriyoruz?” diye sordu.
Ece ona döndü. “Sen hiçbir zaman.”
“İlişkide görünmez emek veriyorum.”
“Sessiz emek ver.”
Ömer, “Birinci madde kabul,” dedi.
İkinci sayfaya geçtim.
“Telefonuma bilgim dışında takip programı yüklenmeyecek.”
Masadaki sessizlik bana bilmediğim bir şey söyledi. Yavaşça Ömer'e baktım.
“Yoksa yüklü mü?”
Ömer, Murat'a baktı. Murat dosyanın ekranına odaklandı. “Bu hukuki bir toplantı. Müvekkil gizliliği...”
“Murat.”
“Teknik olarak program değil. Güvenlik profili.”
“Ne zamandır?”
Ömer cevap verdi. “Dağ evinden beri.”
“Sildireceksin.”
“Hayır.”
Kerem ikinci çizgiyi attı.
Ömer ona sertçe baktı. “Her hayır hata değil.”
“Bu hata.”
Murat boğazını temizledi. “Orta yol önerebilir miyim? Konum erişimi acil durum protokolüne bağlanır. Leyla Hanım uygulamayı görür, istediğinde kapatır. Etkinleştirildiğinde kendisine bildirim gider.”
“Geçmiş kayıtlar?” diye sordum.
“Silinir.”
Ömer'in çenesi gerildi.
“Ömer?”
“Silinir,” dedi.
“Yalan söylersen?”
“Ben asla yalan söylemem Leyla.” Her Leyla tonlamasında içim titriyordu. O da bunu fark etmiş gibi gülümsemişti. Masadakiler ona kapılmamdan korktukları için ''Leyla'yı manipüle etme!'' dediler. Kendimi toparladım.
“Söylersen telefonunu akvaryuma atarım.”
İlk defa şaşırdı. “Benim telefonumu mu?”
“Kendi telefonumu niye atayım?” Benim telefonumun ne suçu vardı?
Onur ciddi bir ifadeyle Murat'a döndü. “Maddi yaptırım orantılı mı?”
Murat, “Ömer'in telefonu açısından hayır. Leyla Hanım'ın güveni açısından evet,” dedi.
“İkinci madde revizyonla kabul,” dedim.
“Üçüncü madde: Arkadaşlarım haber vermeden eve gelebilir.”
Ömer yüzünü Burak'a çevirdi. “Hepsi mi?”
“Özellikle Burak.”
Burak arkasına yaslandı. Ömer'in bakışı Cihan'a kaydı.
“Hepsi mi?” diye tekrarladı.
Cihan gülümsemedi ama gözlerinde küçük bir eğlence belirdi.
“Evet,” dedim. “Cihan dahil.”
Ömer önündeki kalemi aldı. Parmaklarının arasında bir kez çevirdi. “Haber vermeden gelmelerinin güvenlik açısından sakıncası var.”
“Makul süre önce haber veririz,” dedi Ece. “Yirmi dakika.”
“Bir saat.”
“Otuz dakika,” dedi Burak.
“Kırk beş.”
“Otuz beş.”
Ömer bana baktı. “Kırk.”
“Cihan için mi artırıyorsun?”
“Güvenlik için.”
“Yalan.”
“Kısmen güvenlik için.”
Gülümsedim. “Otuz beş.”
“Peki.”
Murat maddeyi düzeltti.
“Dördüncü: Odam aynı kalacak.”
Ömer'in kalemi durdu. “Hangi odan?”
“Bana verdiğin oda.” Ömer sahiden çok eğleniyordu.
“Bizim odamız olmasını talep ediyorum.”
“Müvekkilim bağımsız bir oda talep ediyor,” dedi Burak.
“Müvekkilinin bağımsız odası var. Eşyaları bizim odamız olacak olan odada.”
Masadaki herkes sustu.
Ben gözlerimi kıstım. “Eşyalarımı mı taşıdın?”
“Hayır.”
“O zaman nasıl oluyor?”
“Kendin bıraktın.”
“İki kitapla bir saç tokasından bahsediyorsun.”
“Üç kitap. Dört toka. Bir hırka. İki kalem. Yarım paket badem.”
Onur yavaşça Aytaç'a döndü. “Saymış.'' Aytaç kapının yanında kollarını bağladı. “Şaşırdın mı?”
Ömer gözünü benden ayırmadı. “Oda aynı kalacak ama odamız konusu tartışmaya açık değil.”
Yüzüm ısındı. Arkadaşlarımın yanında bu konuşmayı devam ettirmek istemedim.
“Maddeyi sonra görüşeceğiz.”
“Şimdi görüşelim işte.” Gülüyordu. Gülüşüne kızmıştım. Kaşlarımı çattığımda, ''Çatma onları.'' dedi.
“Ömer!”
“Leyla.” dedi. Sıcacık ifadesini bir ömür izleme hakkım olsaydı bu hakkı kesinlikle kullanırdım.
Cihan elini kaldırdı. “Özel müzakere gerektiren hükümleri ek protokole taşıyalım.”
Burak yüzünü buruşturdu. “Ek protokolün içeriğini bilmek istemiyorum.”
“Sonunda aynı fikirdeyiz,” dedi Ömer.
Burak, “Seni sevmeye başlamıştım,” dedi.
“Başlama.”
“Merak etme.”
Beşinci maddeye geçtim.
“Okuluma devam edeceğim.”
Ömer'in yüzü kapandı.
“Hayır.”
Kalem elimde durdu. “Bu kadar mı?”
“Bu kadar.” Kerem kalemini kağıda değdirmedi. Masanın iki yanında oturan herkes, Ömer'in sesindeki değişimi duymuştu. Birkaç dakika önce maddelerimi sabırla dinleyen, balıkların idari yetkisini bile tartışan adam gitmişti. Yerinde kurşunun gömleğini yırttığı anı hala bedeninde taşıyan biri vardı.
“Bu müzakere değil,” dedim.
“Değil,” dedi. “Bu karar.”
“Benim hayatım.”
“Bu gece o hayata dört kurşun sıkıldı. Bir tanesi bana geldi diye geri kalanı yok olmadı.”
Sesindeki sertlik masadaki bütün gülüşleri söndürdü. Ömer doğrulduğunda yarası çekti. Nefesi bir an aksadı. Hemen sakladı.
“Turgut, okul programını biliyor olabilir. Kampüsün dört girişi, binlerce öğrencisi ve kontrol edemeyeceğim yüzlerce kör noktası var. Seni o kapıdan geçirmeyeceğim.”
“Kaç gün?”
“Turgut sana ulaşamayacak hale gelene kadar.”
“Bu bir süre değil.”
“Öyleyse kabul etmiyorum.”
Ömer öne eğildi. Yarasının acısı çenesindeki kası gerdi ama sesine geçmedi. “Bu masada istediğin her maddeyi yeniden yazabilirsin. Hangi odada kalacağını, bana ne zaman dokunabileceğini, kapının kilidini, balıkların velayetini... Hepsini. Fakat hayatını hedef alan bir adam dışarıdayken kampüse dönmeni oylamayacağız.”
“Beni eve getirmek için anlaşma masası kurdun.”
“Seni eve getirmek istedim. Hayatta kalman için istemekle yetinmeyeceğim.”
“Emir mi veriyorsun?”
“Evet.” Kendimi incinmiş değil, öfkelenmiş hissettim. Daha kötüsü, gözlerindeki korkunun gerçek olduğunu biliyordum. Bu onu haklı yapmıyordu. Yalnızca karşı çıkmayı daha acı hale getiriyordu.
“Bunun hesabını sonra soracağım.”
“İstediğin kadar sor.”
“Çok pişman olacaksın.”
“Sen yaşarken pişman olabileceğim her şeye razıyım.”
Kerem sonunda kağıda bir çizgi çekti. “Bunu anlaşma maddesi olarak yazmıyorum.”
Ömer bakışını ondan ayırmadan, “Yazma,” dedi. “Karar olması için Leyla'nın imzasına ihtiyacı yok.”
Ben kalemi masaya bıraktım. “Bir gün o cümlen yüzünden beni kaybedersen şaşırma.” Ömer'in yüzündeki hiçbir şey değişmedi. Fakat elinin masanın altında yumruk olduğunu gördüm.
“Şaşırmam,” dedi. “Yine de bugün geri almıyorum.”
Ömer ona baktı. “Ne kadar lütufkarsın.”
Dosyanın son sayfasına geldim.
“Altıncı madde: Evdeki balıkların bakımı konusunda bana yetki verilecek.”
Ömer'in yüzünde gerçek bir kuşku belirdi. “Balıklara ne yapacaksın?”
“Henüz karar vermedim.”
“O zaman kabul etmiyorum.”
“Akvaryumun sağ köşesindeki turuncu balık bana kötü bakıyor.”
“Balık sana bakmıyor.”
“Sen görmedin.”
“Balığın yüz ifadesi yok.”
“Var. Küçümseyici.”
Onur masaya doğru eğildi. “Balığı tanıyorum. Biraz kendini beğenmiş.”
Murat gözlüğünü çıkardı. “Bu maddeyi hukuken nasıl yazacağımı bilmiyorum.”
“Leyla Hanım, akvaryum sakinleri üzerinde sınırlı idari yetkiye sahiptir,” dedi Cihan.
Burak ona baktı. “Yardımcı olmasana. Sen karşı tarafa geç be.”
“Metin boşluğu vardı. Ayrıca karşı tarafta buradakinden daha çok istenmiyorum. Leyla kontenjanım var.”
Ömer sabrının sonuna gelmiş gibi bana baktı. “Başka madde var mı?”
Kağıtlarımı topladım. “Şimdilik bu kadar.”
“Güzel.”
“Neden?”
Sandalyesini geriye itti. Bakışındaki şeyi görünce masanın benim tarafındaki bütün avukatlar aynı anda hareketlendi.
“Ömer,” dedi Ece.
“Müvekkilime yaklaşmayın,” dedi Burak.
“Yarası var,” dedi Duru.
“Tam da bu yüzden,” dedi Ömer.
Masayı dolaştı. Önümde durup sağ kolunu dizlerimin arkasından, sol kolunu belimden geçirdi.
“Ne yapıyorsun?”
“Müzakere bitti.”
“Bitmedi.”
Beni kucağına aldı. Kucağına tamamen yerleştiğimde burnumun ucunu öptü. Masadaki herkes konuşmaya başladı. Burak ayağa kalktı, Ece Ömer'in sargısını işaret etti, Murat bilgisayarı kurtarmak için kenara çekti. Ben iki elimle Ömer'in boynuna tutundum.
“İndir beni.”
“Hayır.”
“Kabul ettiğim maddeler imzalanmadı.”
“Murat getirecek hemen imzalayacağım.” Bu sefer alnımı öptü.
“Bu zorla alıkoymadır ama!” dedim. Bu sefer de gülümseyip yanağımdan öptü.
“Evimize gidiyoruz Leyla.”
“Senin evine gelmeyi kabul etmedim ki ben.”
“Evin değil. Evimiz.”
“Beni indir.”
“Gel.”
“Ömer, omzunu acıtacaksın.”
“Geliyor musun?”
Yüzüne baktım. Beni kucağında tutan adam güçlü görünmeye çalışıyordu ama gözlerinin içinde, yeniden hayır diyeceğimden korkan biri vardı. Birkaç saat önce kurşunun önüne yatmış, şimdi dört sayfalık şartlarımı dinlemiş, balıklarla ilgili yetki maddesine kadar sabretmişti.
Ona kıyamadım.
Kıyamadığımı anlamasın diye kaşlarımı çattım.
“Tamam.”
Ömer'in nefesi durdu.
“Ama beni şimdi indiriyorsun. Yürüyerek geleceğim.”
“Hayır.”
“Neden?”
“Bir kez aldım.”
“Bu nasıl bir gerekçe?”
“Benim gerekçem.”
Başımı iki yana salladım. “Omzunu acıtacaksın.''
“Sen geliyorsan değer.”
Kalbim o cümlede istemediğim bir şey yaptı. Başımı göğsüne yasladım.
Arkamızdan Burak, “Sözleşme imzalanmadı!” diye bağırdı.
Murat bilgisayarı kolunun altına aldı. “Ben getiriyorum.”
Onur sağlam eliyle kapıyı açtı. “Tarihte ilk kez bir müzakere taraflardan birinin diğerini kucağında götürmesiyle sonuçlandı.”
Ece çantasını aldı. “Seninle dışarı çıkma kararımı yeniden değerlendiriyorum.”
“İlk buluşmamız mı var?”
“Bu gidişle yok.”
“Ama yeniden değerlendirdiğine göre önce vardı.”
Ece bir an durdu. Onur'un yüzündeki sevinç, silahlı saldırıdan sağ çıkmış olmasından daha büyüktü.
“Bunu sonra konuşuruz,” dedi Ece.
“Tarih ve saat belirleyelim.”
“Sus.”
Ömer beni kapıdan çıkarırken ilk kez güldüm. Bu kez pencerenin önünde kimse yoktu. Hepsi arkamızdan geliyordu.
⁂
Ömer'in evine girdiğimde ilk gördüğüm şey fotoğrafım oldu. Ömer ben kış bahçesinde manzarayı izlerken çekilmiş ve garip bir şekilde çok güzel çıktığım fotoğrafımı şık bir çerçevenin içinde ölümsüzleştirmiş, salona asmıştı. Şaşkınlıktan dilim tutulmuştu ama benim dışımdaki herkes bu durum çok normalmiş gibi davranmıştı. ''Ömer?'' dedim. Şaşkınlığım sesimin tam ortasındaydı.
''Leyla,'' dedi. ''Keşke sana ne kadar güzel olduğunu anlatabilsem.''
Ömer'e öyle sıkı sarıldım ki, kalbimin sesini duymasından endişe etmiştim.
Ev iki gün boyunca temizlenmişti. Belli oluyordu. Zemin parlıyor, minderler düzeltilmiş, masanın üzerindeki tek bir toz bile silinmişti. Yalnız benim bıraktığım hiçbir şeye dokunulmamıştı. Kapıda durdum.
Ömer arkamda bekliyordu. Beni acele ettirmedi.
“Toplatmadın mı?” diye sordum.
“Hayır.”
“Neden?”
“Döneceğini düşündüm.”
“Dönmeyeceğimi söylemiştim.”
“İnanmak istemedim. İki gün boyunca her eşyanın yerinde olup olmadığını kontrol ettim.”
Ona döndüm. “Her gün mü?”
“Her odaya girdiğimde.”
“Kitabımın sayfası bile açık kalmış.” dedim. Bence bu kadar sevilmek beni utandırmıştı ve artık iş saçmalama boyutuna ulaşmıştı. İçimdeki ilk ses, havalara uç Leyla dedi, o da seni seviyor. İkincisiyse, kontrollü ol dedi, çok sevse de gidebilir. Onu duymazdan geldim. Ben havalara uçmak, Ömer'le bir olmak istiyordum.
“Yerini kaybetme diye.”
“Sayfa kıvrılabilir.”
“Bu sayfa kıvırma işini sonra konuşacağız ama ben altına destek koydum.”
Kitabın yanına gittim. Gerçekten kapağın ağırlığını taşıyan ince, şeffaf bir destek vardı. Sayfa ne kapanıyor ne de bükülüyordu.
“Sen biraz beni korkutuyorsun,” dedim. Gülümsemem onu daha da rahatlatıyordu. Yanıma geldi. Yaralı tarafını koruyarak önümde durdu.
“Burada kal Leyla. Hep burada ol.” İçimdeki nazlı ses, cümlenin ağırlığını fazla belli edersem bir daha bu kadar rahat şımaramayacağımı söyledi. Kitabı kapattım.
“Önce odamı kontrol edeceğim.”
“Bizim odamızı da etsene.”
“Sözleşmedeki ek protokol görüşülmedi.”
“Murat birazdan getirir.”
“Murat'ın getirmesiyle olmuyor.”
“Ben imzaladım.”
“Ne zaman?”
“Arabada.”
“Hangi maddeleri?”
“Balıklar hariç hepsini.”
Ellerimi belime koydum. “Balıklar meselesini kişisel algılıyorsun.”
“Henüz onlara ne yapacağını bilmiyorum.”
“Ben de bilmiyorum. Yaratıcılığımı sınırlandırma.”
Ömer cevap verecekken salondaki akvaryuma gözüm takıldı. Turuncu balık sağ köşede duruyordu. Beni gördü. Yemin edebilirdim. Sonra yavaşça döndü ve kuyruğunu bana çevirerek kayanın arkasına gitti.
“Gördün mü?” dedim.
Ömer balığa baktı. “Neyi?”
“Tavrını.”
“Yüzdüğünü mü?”
“Hayır. Beni gördü ve arkasını döndü.”
“Balık.”
“Kabalık türden bağımsızdır.”
Akvaryumun önüne çömeldim. Dizimdeki yara gerilince yüzümü buruşturdum. Ömer anında belimden tutup beni kaldırdı.
“Çömelme.”
“Onunla konuşuyorum.”
“Ayakta konuş.”
“Göz hizasına inmem lazım.”
“Balıkla güç savaşına mı girdin?”
“O başlattı.”
Turuncu balık kayanın arkasından çıktı. Ağzını açıp kapatarak cama yaklaştı. Parmağımı cama dayadım. “Bak, benim bu evdeki konumum değişti. Ömer beni kendi isteğiyle çağırdı.”
Ömer arkamda, “Ona yalvardım,” dedi.
Başımı ona çevirdim. “Sessiz ol. O kadarını söyleme.”
“Gerçekleri bilmeye hakları var.”
“Balığın önünde otoritemi sarsıyorsun.”
“Özür dilerim.”
Yeniden balığa döndüm. “Aramızdaki hiyerarşiyi anlayacaksın. Sen burada camın içindesin.”
Balık ağzını açtı. “Bana cevap verme.”
Ömer arkamda güldü. “Gülme. Seni de konuşacağız. İki gündür bunu benim hakkımda dolduruyorsun.”
“Yemini görevliler veriyor.”
“Duygusal bağ kurmuşsun bununla.”
“Adını bile bilmiyorum.”
“Adı var mı?”
“Hayır.”
Dehşetle ona döndüm. “Aynı evde yaşadığın canlılara isim vermedin mi?”
“On iki balık var.”
“On iki isim bulmak zor değil.”
“Birbirlerinden ayıramıyorum.”
“Turuncu olanı nasıl ayıramıyorsun?”
“Üç turuncu var.”
Akvaryuma baktım. Gerçekten kayanın arkasında aynı renkte iki balık daha belirdi.
“Bu durum örgütlü,” dedim.
Ömer'in gülüşü büyüdü. Tam o sırada kapı açıldı. Onur, Aytaç ve Murat içeri girdi. Onur beni akvaryumun karşısında, Ömer'i de arkamda gülerken görünce durdu.
“Toplantıyı böldük mü?”
“Balıklarla yetki sorunu yaşıyoruz,” dedi Ömer.
Aytaç ciddiyetle akvaryuma baktı. “Hangisi?”
“Turuncu.”
“Üç turuncu var,” dedi Murat.
Ellerimi iki yana açtım. “Hepiniz bunu biliyorsunuz ama isim vermeyi akıl etmediniz mi?”
Onur, “Ben birine Vedat diyordum,” dedi.
“Hangisine?”
“Ölen.”
“Ne zaman öldü?”
“Geçen yıl.”
“Niye öldü?”
Onur yüzünü Ömer'e çevirdi. “İş yoğunluğundan.”
Ömer'in yüzündeki gülümseme kaybolmadı. “Onur.”
“Efendim?”
“Çık dışarı.”
“Ben şimdi Ece'yle dışarı çıkacaktım zaten.” Dedikodu sinyalleri çalar çalmaz balığı unutmuştum. Onur ve Ece cephesindeki olayları çok merak ediyordum. Durumu Ece'den ayrı, Onur'dan ayrı dinlemek istiyordum.
“Nereye?” diye sordum. ''Durum kritiği yapmak için Ömer'in kurabiyeleri ve çay teklif ediyorum?''
Onur'un gözleri parlamıştı.
''Var mı ki onlardan?'' dedi. Bir an için var olup olmadığını bilmediğimden, kararsız kalmıştım. Rüşvetimi teklif ederken bu kadar dikkatsiz olmamalıydım. Ömer tam bu sırada ''Leyla'nın istediği her şey bu evde var.'' dedi.
Onur ''Ben o konyaklardan isterim, yoksa ağzımdan tek bir cümle duyamazsın. Çok fena dedikodular var Leyla, iyi düşün bak.'' dedi. Hızla Ömer'e döndüm, ''Bana o konyaklardan lazım, çok acil?'' dedim. Ömer bana şaşkınlıkla bakıyordu. Dedikoduyu bu kadar seviyor olmama şaşırmıştı ama insan sevdiğini her halinle kabul etmeliydi. Ben böyle düşünüyordum.
''O iş bende. Hiç merak etme. Nereye götüreceksin Ece'yi?'' dedim.
Onur aniden ciddileşti. “Henüz belli değil.”
“Nasıl belli değil?”
“Ece kabul ettiğini tam olarak kabul etmedi.”
Aytaç koltuğa oturdu. “Yarım saattir gömlek değiştiriyor.”
Onur gömleğine baktı. “Bu üçüncü.”
“Beşinci.”
“İkisi denemeydi.”
Murat bilgisayarını masaya koydu. “Arel'in iki kredi hattı sabah kapanacak. Rotterdam'daki gemilerden biri limanda tutuldu. Yönetim kurulu toplantısı dört saat gecikti.”
Ömer'in gözleri hala bendeydi. “Başlatın.”
Murat bekledi. “Neyi?”
“Toplantıyı.”
“Dosyaya bakmıyorsun.”
Ömer önündeki ekrana döndü. “Bakıyorum.”
Aytaç, “Leyla akvaryuma geçtiğinden beri aynı sayfadasın,” dedi.
Ömer bu kez ona baktı. Onur saatine göz attı. “On iki dakika kırk saniye.”
“Süre mi tuttun?”
“İş kaybını hesaplıyorum.”
Murat koltuğa yerleşti. “Son üç haftada Leyla Hanım odaya girdiğinde toplantı verimi yüzde otuz sekiz düşüyor.”
“Ama doğru karar oranı yükseliyor,” dedi Aytaç.
“Yüzde on dört.”
Onur bana döndü. “Holding için net zararın var ama patronun yaşama isteğini artırıyorsun. Finansal olarak sınıflandıramadık.”
“Maddi olmayan duran varlık,” dedim.
Murat başını kaldırdı. “Doğru.”
Ömer sandalyesine otururken elini belime koyup beni de yanındaki koltuğa yönlendirdi.
“Burada otur.”
“Balıklarla konuşmam bitmedi.”
“Onlar kaçmıyor.”
Turuncu balığa baktım. “Emin değilim. Şüpheli hareketleri var.”
Ömer bilgisayarını açtı. Ben yanına oturunca omuzlarındaki gerginlik azaldı. Bunu odadaki herkes gördü. Kimse ilk anda bir şey söylemedi. Sonra Onur iç çekti.
“Bir yetişkin erkeğin çalışabilmesi için sevdiği kadını görüş alanında tutması hangi iş kanununa giriyor?”
Murat dosyayı açtı. “İşverenin yönetim hakkının duygusal kötüye kullanımı.”
“İşleri aksıyor mu gerçekten?” diye sordum.
Aytaç, “Geçen hafta üç toplantı iptal etti,” dedi.
Ömer ekrana bakıyordu. “Merak etme Leyla. Hepsi gereksizdi.”
“Birini okul seminerine gelmek için iptal ettin.”
“Seminer daha önemliydi.”
“Diğerini Leyla'nın saç kurutma makinesi bozuldu diye.”
“Islak saçla çıkacaktı.”
“Üçüncüsü?” diye sordum.
Murat cevap verdi. “Uyuyordun.”
Yüzümü Ömer'e çevirdim.
“Toplantıyı uyuduğum için mi iptal ettin?”
“Gece uyumamıştın.”
“Sen gidebilirdin.”
“Uyandığında beni arayacaktın.”
“Nereden biliyorsun?”
“Uyandığında ilk yaptığın işi sen bilmiyor musun?”
Oda sessizleşti. Yüzüme sıcaklık yayıldı. Bunu yaptığımı bilmiyordum. Ömer biliyordu. Muhtemelen kaç kez yaptığımı da saymıştı.
“Herkesin içinde söylemen gerekmiyordu.” Bana göz kırptığında gözlerimi kaçırdım.
Onur ayağa kalktı. “Ben bu bilgiyle yaşayamayacağım. Ece'yi almaya gidiyorum.”
Kapıya ulaştığında zil çaldı. İpek içeri girdi. Üzerinde krem renkli uzun bir palto, saçlarında yağmurun bıraktığı küçük damlalar vardı. Yüzü her zamanki kadar toplu görünüyordu ama sağ elindeki telefonu fazla sıkı tutuyordu. Beni görünce bakışındaki gerginlik bir an için çözüldü.
“Leyla! Geldin.” dedi.
Onu sevinçle karşıladım. “Geldim.”
Doğrudan yanıma yürüdü. Ömer'e selam vermeden önce bana sarıldı. İpek'in sarılması kendisi gibi ölçülü değildi. Kollarını omuzlarıma sıkıca doladı, yüzünü saçlarıma bastırdı.
“Seni aradım.”
“Telefonum yukarıdaydı.”
“Açmayınca Ömer'i aradım. O da açmadı.”
Onur kapının yanında, “Romantik silahlı saldırı yaşıyorlardı,” dedi.
İpek yavaşça Ömer'e döndü. Gömleğinin altında belli olan sargıyı gördü.
“Vuruldun mu?”
“Sıyrık.”
“Ailedeki bütün erkekler neden ölümden döndükten sonra kelime küçültüyor?”
“Ölümden dönmedim.”
İpek elini kaldırdı. “Konuşma. Sinirliyim.”
Sonra dizimdeki bandajı fark etti. Yeniden önüme çöktü.
“Sen? Sen de mi yaralandın?”
“Düştüm.”
“Korktun mu?”
Ömer cevap vermek için nefes aldı. İpek ona bakmadan, “Leyla'ya sordum,” dedi.
Bu küçücük ayrım içimi ısıttı. Herkes Ömer'in benim için ne hissettiğini, ne yaptığını, nasıl çıldırdığını konuşuyordu. İpek benim ne hissettiğimi soruyordu.
“Çok korktum,” dedim.
Elimi tuttu. “Geçmedi, değil mi?”
Başımı iki yana salladım.
“Geçmiş gibi yapmak zorunda değilsin.”
“Herkes güvende olduğumu söylüyor.”
“Güvenlik, bedenin hemen inanacağı bir şey değil.” İpek parmaklarımı sıktı. “Gece benim odamda uyumak ister misin?”
Ömer'in sandalyesi çok hafif gıcırdadı. İpek sonunda ona baktı. “Bir geceliğine ölmezsin.”
“Emin değilim,” dedi Onur.
Ömer onu duymazdan geldi. “Leyla nerede isterse orada uyur.”
İpek'in yüzünde küçük bir memnuniyet oluştu. “Doğru cevap.”
Ben ikisine baktım. “İkiniz benim üzerimden sınava mı giriyorsunuz?”
“Ömer giriyor,” dedi İpek. “Ben değerlendiriyorum.”
“Sonuç?”
“Şimdilik geçer.”
Ömer arkasına yaslandı. “Fikrini soran olmadı.”
“Leyla'nın ablası sayılırım.”
“Ne zamandan beri?”
İpek bana döndü. “İstiyor musun?”
Hiç düşünmeden, “İstiyorum,” dedim.
Ömer'in söyleyecek sözü kalmadı. İpek ayağa kalkıp paltosunu çıkardı. Boynunun sol yanında ince bir kızarıklık gördüm. Saçlarıyla kapatmaya çalıştı.
“Bu ne?” diye sordum.
Eli hemen boynuna gitti. “Bir şey değil.”
“Bu evde bir şey değil ve sıyrık kelimeleri yasaklandı.”
Ömer de görmüştü. Yüzündeki yumuşaklık kayboldu.
“Bu ne?”
İpek cevap vermedi. Telefonunu masaya bıraktı. Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen fotoğraf açıktı. İpek'in üç gün önce bir galeriden çıkarken çekilmiş görüntüsüydü. Fotoğrafın altında tek cümle vardı.
Boynundaki kokuyu hala hatırlıyorum.
Midem bulandı. Ömer telefonu eline aldı. “Bunu ne zaman gönderdi?”
“Yarım saat önce.”
“Kızarıklık?”
“Galeriden çıkarken biri çarptı. Önce önemsemedim.” Ömer fotoğrafı büyüttü. İpek'in arkasında, kalabalığın içinde koyu şapkalı bir adam görünüyordu. Elinde küçük bir sprey şişesi vardı.
“Sana dokunmadı,” dedi Ömer. “Üzerine bir şey sıktı.”
İpek'in yüzü soldu. Ece çantasını yeniden açtı. “Boynuna bakayım.”
İpek itiraz etmeden oturdu. Ben elini tuttum. Birkaç dakika önce bana yaptığı şeyi şimdi ona yaptım.
“Geçmiş gibi yapmak zorunda değilsin,” dedim.
İpek bana baktı. Güçlü görünmeye çalıştığı yer gözlerinin hemen altında çatladı.
“Korkmuyorum,” dedi.
“Ben de biraz önce aynı yalanı söyledim.”
Dudakları titredi. “Korkarsam onun istediğini vermişim gibi geliyor.”
“Korkmak teslim olmak değil.” Elini biraz daha sıktım. “Yalnız olduğunu sanmak teslim olmak olabilir. Onu da yapmayacağız.”
İpek'in gözleri doldu ama ağlamadı. Başını omzuma yasladı. Ömer bizi izliyordu. Yüzünde Turgut'a ait soğuk bir öfke, bana ait tarifsiz bir hayranlık vardı. Ben kendi korkumun içinden çıkamamışken İpek'e yer açmıştım. Bunun büyük bir şey olduğunu düşünmüyordum. Ömer düşünüyordu. Telefonunu aldı.
“Aytaç, galerinin son iki saatlik bütün kamera kayıtları. Selim'e adamın görüntüsünü gönder. İpek'in temas ettiği kıyafetlerden örnek alınsın. Hastanede toksikolojiye bakılacak.”
İpek başını kaldırdı. “Hastaneye gitmeyeceğim.”
“Gideceksin.”
“Ömer.”
“Sana ne sıktığını bilmiyoruz. Beş dakika içinde araçta olacaksın.”
İpek'in bakışları sertleşti. “Bana emir verme.”
Ömer telefonu masaya bıraktı. “Turgut söz konusu olduğunda vereceğim.”
“Ben çocuk değilim.”
“Bunu çocuk olduğun için söylemiyorum. Turgut'un sana duyduğu şeyi sevgi sanmadığım için söylüyorum. O adam senin tenine kendi kokusunu bırakacak kadar yaklaştıysa, bundan sonraki hiçbir kararını onun ikinci hamlesini bekleyerek vermeyeceğim.”
“Ya gelmezsem?”
“Selim seni götürür.”
Odada kısa, keskin bir sessizlik oluştu. İpek onun geri adım atmayacağını anlayınca yüzünde öfke belirdi. Ömer o öfkeyi yatıştırmaya çalışmadı.
“Benden bunun için nefret edebilirsin,” dedi. “Hayatta kalırken edersin.”
İpek bana baktı. “Ablalık yetkimi kullanıyorum. Benimle gelir misin?”
“Gelirim.”
Ömer, “Ben de geliyorum,” dedi.
“Sen toplantını yapacaksın,” dedim.
“Leyla.”
“Aytaç bizimle gelir. Senin omzunda dikiş var. Üç şirketin batmak üzere. Ayrıca balıkların isimsiz.”
“Aytaç yanından ayrılmayacak. Araç değişecek. Giriş kullanılmadan önce hastanenin katı boşaltılacak.”
“Bu, senin gelmeyeceğin anlamına mı geliyor?”
“Bu, benim burada Turgut'un elindeki her şeyi almaya başlayacağım anlamına geliyor.”
Ömer itiraz etmek istedi. Ona yaklaşıp sağlam yanağından öptüm. Odadaki herkes sustu.
“Bir saat,” dedim. “Sonra döneceğim.”
Ömer gözlerime baktı. İzin istemediğimi, haber verdiğimi anladı.
“Aytaç yanından ayrılmayacak.”
“Tamam.”
“Araç değişecek.”
“Tamam.”
“Ararsam açacaksın.”
“Naz yapıp ikinci çalışta açabilirim.”
Çenesi gerildi. Gülümsedim. “Şaka.” Ömer elini belime koydu. Beni kendisine çekmedi; yalnız orada tuttu.
“Birinci çalışta.”
“Birinci çalışta.”
İpek ayağa kalkarken kulağıma eğildi. “Bu adam senin yüzünden insan gibi iletişim kurmaya başlamış.”
“Çok emek verdim.”
“Belli.”
Kapıdan çıkarken arkamı döndüm. Ömer hala aynı yerde duruyor, bana bakıyordu. Onur elini yüzünün önünde salladı. Ömer görmedi.
“Toplantı yine gitti,” dedi Murat.
Selim telefondan bağlandı. “Haldun'un kliniğini bulduk. İçeride iki kişi var.”
Ömer'in bakışları kapı kapanana kadar bende kaldı. Sonra sesi değişti.
“İkisini de alın,” dedi. “Turgut'a tek bir telefon açmalarına izin vermeyin.”
⁂
İpek'in kan ve cilt testlerinde zehirli bir maddeye rastlanmadı. Boynuna sıkılan şey, Turgut'un yıllardır kullandığı parfümdeki nadir esansın sulandırılmış haliydi. Bedensel olarak zararsızdı. İpek'in evine döndüğünde bile kendi teninde onun kokusunu duyacak olması ise tehdidin asıl amacıydı. Aytaç galerideki adamı ararken İpek o gece Karahanların evinde kaldı. Ece ile Onur akşam sekizde evden çıktılar. Onur aynı gün içinde altıncı kez gömlek değiştirmiş, sonunda ilk giydiğine dönmüştü. Ece, onun bu çabasını fark etmemiş gibi yaptı. Fark etmişti. Asansörün aynasında iki kez baktı ama güzel olduğunu söylemedi.
“Nereye gidiyoruz?” diye sordu.
“Sürpriz.”
“Sürprizleri hiç sevmem.”
“O zaman önceden bildiğin bir sürpriz yapalım.”
“Onur.”
“Boğaz'da sakin bir yer. Kalabalık yok. Çıkışa yakın masa ayırttım. Aracın ön ve arkasında koruma var. Mutfaktaki aşçının üç kuşak aile kaydını da Selim inceledi.”
Ece durup ona baktı.
“Dalga mı geçiyorsun?”
“Son kısmında biraz.”
“Ne kadarında?”
“Aşçının yalnız iki kuşağı incelendi.”
Ece istemeden güldü. Onur, akşamın ilk başarısını kazanmış gibi asansör düğmesine bastı. Araca bindiklerinde Ece arka koltuğa oturdu. Onur yanına geçti. Otomobil hareket etti; Yeniköy'ün ışıkları camın üzerinde akmaya başladı. Onur beş dakika boyunca konuşmadı.
Ece sonunda ona döndü. “Neyin var?”
“Hiç.”
“Senin hiçbir şeyin olmadığında daha çok konuşuyorsun.”
“Gerginsin.”
“Değilim.”
“Üç dakikada bir telefonuna bakıyorsun.”
Ece telefonu çantasına koydu. “Leyla için endişeleniyorum.”
“Ömer'in yanında.”
“Tam da bu yüzden.”
Onur'un kaşı kalktı.
Ece camdan dışarı baktı. “Ömer onu seviyor. Bunu görmemek mümkün değil. Ama bazen bir insanın sevgisi o kadar büyük olur ki sevdiği kişiye nefes alacak yer bırakmaz. Leyla da yıllarca sevilmediğini düşünmüş biri. Şimdi biri onu dünyanın merkezine koyunca bunun ağırlığını sevgi sanıp taşımaya çalışabilir.”
“Ömer yükünü ona taşıtmaz.”
“İsteyerek değil. Korkusuyla.”
Onur cevap vermedi. Ece birkaç saniye sonra telefonunu yeniden çıkardı. Mesaj ekranını açtı, kapattı.
“Geri dönelim.”
“Peki.”
Bu kadar kolay kabul etmesini beklemiyordu. “Yemeğe gitmeyecek miyiz?”
“Sonra gideriz.”
“Kızmadın mı?”
“Sana Leyla'yı düşünme diyemem. Ben de Ömer'i düşünüyorum.” Onur şoföre dönmesini işaret etti. “Hem ilk buluşmamızın yarısında geri dönersen ikincisini hak etmiş olurum.”
“Bu bir plan mıydı?”
“Keşke o kadar zeki olsaydım.”
Ece başını koltuğa yasladı. “Sen bazen düşündüğümden daha iyisin.”
Onur kalbine dokundu. “Bunu kayda alabilir miyiz?”
“Anı bozdun.”
“Ama söyledin.”
Eve döndüklerinde salon boştu. Murat ile Aytaç çalışma odasındaydı. İpek üst katta dinleniyor, Duru ve Kerem mutfakta çay hazırlıyordu. Onur seslenecekken Ece eliyle durdurdu. Kış bahçesinden Ömer'in sesi geliyordu. Yavaşça kapıya yaklaştılar. Leyla, halının üzerinde Ömer'in göğsüne yaslanmış oturuyordu. Üzerine ince bir battaniye çekilmişti. Gözleri kapalıydı ama uyumuyordu; parmakları Ömer'in gömleğinin eteğini tutmuştu. Yanlarında yarım kalmış Lego parçaları, sehpanın üzerinde iki fincan çay vardı.
“Ses hala geliyor,” dedi Leyla.
Ömer saçlarını okşadı. “Hangi ses?”
“Camın kırıldığı an.”
“Şimdi burada değil.”
“Biliyorum. Ama gözümü kapatınca sokağa dönüyorum.”
“O zaman kapatma.”
Leyla gözlerini açtı. “Ömür boyu mu?”
“Ben yorulana kadar açık tutarım.”
“Senin de uyuman gerekiyor.”
“Gerekmiyor.”
“Doktor ilaç verdi.”
“İçtim.”
“Yalan.”
Ömer cebinden ilacı çıkarıp gösterdi.
Leyla doğruldu. “Neden içmedin?”
“Uyutur.”
“Bir saat uyusan dünyanın sonu gelmez.”
“Bugün geldi.”
Leyla sustu. Sonra ilacı avucundan aldı, su bardağını uzattı.
“Ben buradayım,” dedi. “Bir saat boyunca seni korurum.”
Ömer ona baktı.
“Gülme,” dedi Leyla. “Silahım yok ama turuncu balığa kafa tutmuş bir kadınım.”
“Gülmüyorum.”
“Gözlerin gülüyor.”
“Sana bakıyor.”
Leyla gözlerini devirdi. İlacı dudaklarına götürdü. “İç.”
Ömer itaat etti. Leyla yeniden göğsüne yaslandı. “Ben uyuyana kadar saçımı okşa.”
“Sonra?”
“Sonra da okşayabilirsin ama haberim olmaz.”
“Peki.''
Ömer'in göğsü sessiz bir gülüşle hareket etti. Leyla da gülümsedi; gözleri yavaşça kapandı. Ece kapının önünde onları izliyordu. Leyla uyuduktan sonra Ömer eğilip önce saçlarını, sonra kapalı gözlerinin üzerini öptü. Battaniyeyi omzuna kadar çekti. Kendi yarası yüzünden doğrulmakta zorlanmasına rağmen Leyla'nın başının altındaki kolunu kıpırdatmadı. Bakışında gösterişli bir aşk yoktu. Kimsenin görmesini beklemiyordu. Bir insanın nefesini sayar gibi Leyla'nın yüzünü seyrediyor, kaşları uykusunda biraz çatıldığında başparmağıyla arasını düzeltiyordu.
Ece'nin endişesi bütünüyle kaybolmadı. Fakat başka bir şeyi kabul etti.
Ömer'in sevgisi Leyla'nın üzerine kapanabilecek kadar büyüktü, evet. Ama Leyla'nın tek sözüyle biçim değiştirebilecek kadar da ona aitti.
Onur kulağına eğildi. “Gidelim mi?”
Ece başını salladı. Sessizce geri çekildiler.
Kapıya geldiklerinde Onur, “Yemek hala duruyor,” dedi.
“Geç kalmadık mı?”
“Mekanın sahibi arkadaşım.”
“Senin her yerde arkadaşın mı var?”
“Hayır. Bazı yerlerde borçlum var.”
Ece ayakkabılarını giydi. “Ömer'e benzemeye başladın.”
“Bu iltifat mı?”
“Hayır.”
“Güzel. İkinci buluşmada alırım.”
Ece kapıyı açarken gülümsedi. “Bu hala ilk.” Onur'un yüzündeki sevinci görmemek için önden yürüdü.
⁂
Uyandığımda kış bahçesi karanlıktı. Başımın altında Ömer'in kolu yoktu. Elimi halının üzerinde gezdirdim. Battaniyenin kenarı, soğumuş çay fincanı, yarım kalmış Lego parçası... Ömer yoktu. Doğrulduğum anda kaburgalarımın arasına ince bir korku girdi. Evin içi sessizdi. Uzaktan, çalışma odasının kapalı kapısının ardından erkek sesleri geliyordu. Telefonuma baktım. Gece yarısını on iki dakika geçmişti. Ömer'in gönderdiği tek mesaj vardı.
Çalışma odasındayım. Uyandığında beni ara.
Arayabilirdim ama aramadım.
Battaniyeyi üzerimden atıp ayağa kalktım. Dizimdeki yara sızladı. Koridorda ilerledikçe sesler belirginleşti. Ömer konuşmuyordu. Başka bir adamın nefes alışını, Selim'in kısa bir sorusunu, ardından bir sandalyenin zeminde sürüklenmesini duydum. Kapı tam kapanmamıştı. Aralıktan içeri baktım. Çalışma odası değildi artık.
Masanın üzerindeki sanat kitapları ve gümüş kalemlik kaldırılmış, duvara üç büyük ekran açılmıştı. Birinde şehrin haritası, diğerinde yüz fotoğrafları, üçüncüsünde geceki siyah aracın görüntüsü vardı. Selim kapının yanında duruyordu. Aytaç ekrandaki kayıtları yönetiyordu. Odanın ortasındaki sandalyede elleri önden bağlı bir adam oturuyordu.
Sağ omzunda kurumuş kan vardı.
Aytaç'ın ateş ettiği araçtaki adamlardan biri. Ömer karşısında ayakta duruyordu. Üzerindeki gömleğin sol tarafında sargının çizgisi belli oluyordu. Yaralıydı. Yorgundu. Yine de odadaki en tehlikeli şey oydu.
“Turgut seni öldü sanıyor,” dedi.
Adam yüzüne bakmadı. “Bilmiyorum.”
“Biliyorsun.”
Adam ilk kez başını kaldırdı. Ömer masaya bir telefon bıraktı. Ekranda iki mesaj görünüyordu.
Araç bulundu mu?
Sağ kalan varsa temizleyin.
“Bu numara Turgut'un değil,” dedi adam.
“Biliyorum. Senin kardeşinin üzerine kayıtlı.”
Adamın yüzü değişti. Ömer devam etti. “Turgut seni sokağa gönderirken kaçamayacağını biliyordu. Aracın fren sistemine uzaktan müdahale düzeneği koymuş. Aytaç lastiği vurmasaydı Beykoz yolunda frenlerin kesilecekti. Üçünüz de ölecektiniz. Saldırıyı ölü adamlara yüklemek kolay.”
“Bu doğru değil!”
Aytaç ekrana aracın altından çıkarılan düzeneğin fotoğrafını getirdi.
Ömer sesini yükseltmedi. “Ben seni konuşturmak için dövdürmedim. Acı, insana gerçeği değil kurtulmak için gerekeni söyletir. Ben gerçeği zaten biliyorum. Senden istediğim tek şey, hangi yalanın içine koyulduğunu anlaman.”
Adam bağlı ellerine baktı.
“Ailem?”
“Dokunulmadı.”
“Neredeler?”
“Turgut'un adamlarından önce ulaştık. Güvenli yerdeler.”
“Karşılığında ne istiyorsun?”
“Onları kurtarmanın karşılığı yok.” Ömer'in yüzünde zerre yumuşama olmadı. “Senin için ise var.”
Adam yutkundu.
“Sokağın başında Leyla'ya ateş eden kimdi?”
İsmimi Ömer'in ağzından böyle duymak tuhaftı. Bana söylerken içinde sıcaklık taşıyan aynı heceler, şimdi karşısındaki adama verilmiş bir hüküm gibi çıkıyordu.
“Bilmiyorum.”
Ömer masaya ikinci bir fotoğraf koydu. Koyu şapkalı adam, İpek'in çıktığı galerinin önündeydi.
“Bu adam.”
Sandalyedeki kişinin gözleri fotoğrafa bir an fazla baktı.
Ömer gördü.
“Adı Hakan değil,” dedi. “Ama sana öyle tanıtıldı. Sağ kulağının arkasında yanık izi var. Turgut'un İpek'e gönderdiği kokuyu o taşıdı. Bu gece atölyeye gidecek olan da o.”
Selim başını kaldırdı. “Atölye mi?”
Ömer gözlerini adamdan ayırmadı. “Aracın bagajında reçine sertleştiricisi etiketi buldunuz. Adamın ayakkabısındaki toz yol tozu değil, maun talaşı. Bu ekip bugün atölyeyi izledi.” Aytaç hemen telefonuna uzandı.
Ömer, “Hasan Usta'yı ara,” dedi.
Telefon çaldı. Kimse açmadı. Bir kez daha aradılar. Ben kapının önünde nefesimi tuttum.
Adam sandalyede kıpırdandı. “Geç kaldınız.”
Ömer ona döndü.
“Ne diyorsun lan sen?”
“Patlayıcı akşam teslimatındaydı.” Adamın yüzüne korkuyla karışık, çirkin bir memnuniyet geldi. “Siz hala beni konuşturmaya çalışırken...”
Ömer tek adımda yanına ulaştı. Onu vurmadı. Sandalyenin arkalığını tuttu ve adamla birlikte masaya doğru çekti. Metal ayaklar zeminde çığlık attı. Ömer'in yüzünde öfke yoktu. Öfkeden daha korkutucu bir boşluk vardı.
“Saat.”
Adam güldü. “Ne?”
Ömer elini adamın yaralı omzuna koydu. Bastırmadı. Henüz.
“Patlamanın saati.”
“Bilmiyorum.”
Ömer'in parmakları kapandı. Adamın gülüşü kesildi. Boğazından acı bir ses çıktı.
“Saat.”
“On iki... On iki on beş.”
Ekranın köşesinde saat 00.14'tü.
“Selim!”
Ömer'in sesini ilk kez böyle duydum. Aynı anda uzaktan, gecenin içinden boğuk bir patlama sesi geldi. Evin camları titredi. Ömer'in eli adamın omzundan çekildi.
⁂
Patlamadan on dakika sonra, Ömer’in telefonu çaldı. Bilmediği numarayı açtı.
“Ömer Karahan?”
“Benim.”
“112 ekibinden paramedik Deniz. Hasan Bey’in telefonunda acil durumda aranacak kişi olarak kayıtlısınız. Karahan Deniz Atölyesi’ndeki patlamadan çıkarıldı.”
Ömer’in yüzündeki bütün ifade silindi.
“Durumu?”
“Bilinci kapalı. Dumana maruz kalmış, solunumu yetersizdi; hava yolunu güvenceye aldık. Vücudunda yanıklar ve göğüs bölgesinde ciddi travma var.”
“Yaşıyor mu?”
“Yaşıyor. Ama durumu ağır.”
Ömer gözlerini bir an kapattı.
“Nereye götürüyorsunuz?”
Paramedik hastanenin adını söyledi.
“Travma ve yoğun bakım ekipleri hazır olacak,” dedi Ömer. “Ne gerekiyorsa yapın.”
“Biz müdahaleye devam ediyoruz.”
Ömer telefonu kapatmadan önce durdu.
“Adıyla seslenin,” dedi, sesi ilk kez çatlayarak. “Hasan Usta deyin. Yalnız kaldığını sanmasın.”
Hastaneye giderken Ömer elimi tuttu. Ne çalışma odasında gördüklerimi sordu ne de açıklama yapmaya çalıştı. Ben de sormadım. Selim öndeki araçtaydı. Aytaç telefonda atölyedeki ekiple konuşuyor, Murat hastaneyi hazırlıyordu. Aracın içinde herkes başka bir şey yapıyor, yalnız Ömer'le ben susuyorduk. Elindeki kurumuş kana baktım. Kendi kanı değildi. Sandalyedeki adamın omzundan geçmişti. Parmaklarımı çekmedim. Ömer bunu fark etti. Başını bana çevirdi.
“Gördün,” dedi.
“Evet.”
“Senden saklamayacağım.”
“Şimdi sırası değil.”
“Benden korkuyor musun?”
Sesinde, kurşunların altında bile duymadığım bir endişe vardı. Yüzüne baktım. Omzundaki yara yüzünden otururken bile sol tarafını koruyor, yine de elimi iki eliyle birden tutuyordu. Birkaç dakika önce başka bir adamın yarasına cevap almak için basmıştı. Bunu unutamazdım. Görmemiş gibi de davranamazdım.
“Senden değil,” dedim. “Senin için korkuyorum.”
Kaşları çatıldı.
“Bir gün karanlığın sana benden daha yakın gelirse diye.”
“Gelmez.”
“Bu kadar emin olma.”
“Eminim.”
“Neden?”
Elimi göğsüne, kalbinin üzerine götürdü.
“Çünkü orada sen varsın.”
Büyük bir cümleydi. Başka bir gecede kalbimi yerinden çıkarabilirdi. O an avucumun altında kalbinin sert vuruşlarını hissettim ve yalnız başımı salladım.
“Hasan Usta yaşayacak,” dedim.
Ömer gözlerini yola çevirdi.
“Yaşayacak.”
Bunu dilek gibi değil, emir gibi söyledi. Ölümün bile kendisini dinlemesini bekliyordu.
⁂
Turgut Sencer patlamayı canlı izlemedi. Kayıt yedi dakika sonra tabletine düştü. Lal'in bulunduğu hangarın çatısı çökerken görüntü bir an beyaza kesiyor, sonra kamera yere devriliyordu. Turgut videoyu iki kez izledi. Üçüncüde sesi kapattı.
Masanın karşısında oturan adam, “Hasan içerideymiş,” dedi.
Turgut'un yüzünde pişmanlık belirmedi. “Ömer de orada olabilirdi.”
“O zaman plan değişirdi.”
“Hayır. Daha güzel olurdu.”
Telefonuna İpek'in galeriden çıkarken çekilmiş fotoğrafı geldi. Boynuna sıkılan sıvının zararsız olduğunu biliyordu. Yalnız kendi parfümünde kullanılan nadir bir esanstı. İpek'in teninde iz bırakmasını, kendisini yıkasa bile kokuyu hatırlamasını istemişti. Fotoğrafa iki parmağıyla dokundu.
“Karahan onu hastaneye götürdü,” dedi adam.
“Götürsün.”
“Bize ulaşırlar.”
“Ulaşsınlar.”
Adam huzursuzca kıpırdandı. “Ne yapmak istiyorsun?”
Turgut tabletin ekranını değiştirdi. Viyana'da bir konser salonunun sahnesi açıldı. Siyah kuyruklu piyanonun başında uzun, koyu saçlı bir kadın oturuyordu. Nehir Saran, orkestranın sustuğu yerde ellerini tuşların üzerinde bir an bekletiyor, ardından salonu tek başına dolduruyordu.
Turgut görüntüyü durdurdu.
“Ömer'in bugününü alamıyorsam geçmişini getiririm.”
“Kadın yıllardır yurt dışında.”
“Geçmişin mesafesi olmaz.”
“İpek ne olacak?”
Turgut'un gözleri soğudu.
“İpek benim şahsi meselem.”
Masanın çekmecesini açtı. İçinde siyah bir vezir, Nehir'in Viyana adresi ve Leyla'nın üniversite giriş kartının büyütülmüş fotoğrafı vardı.
“Nehir ise Ömer'in.”
Siyah veziri iki fotoğrafın arasına koydu.
“Bakalım kimi korurken ötekini kaybedecek.”
Masadaki adamın telefonu titredi. Ekrana baktığı anda yüzündeki renk çekildi.
“Ne oldu?”
Adam cevap veremeden odanın ışıkları söndü. Jeneratör devreye girmedi. Duvarı kaplayan ekranlardan yalnız biri açık kaldı. Önce Arel'in Ambarlı'daki gümrük deposu göründü. Kapılarının önünde mali şube araçları vardı. Görüntü değişti; Tuzla'daki kuru havuzda vinçler durmuş, işçiler dışarı çıkarılmıştı. Üçüncü görüntüde Rotterdam'da Arel bayraklı iki geminin güvertesine mühür vuruluyordu. Turgut yerinden kalkmadı. Telefon bu kez onun önünde çaldı. Arayan numara görünmüyordu.
“Aç,” dedi Turgut.
Adam hoparlörü açtı. Ömer'in sesi odaya girdi.
“Lal için arıyorum.”
Turgut arkasına yaslandı. “Başsağlığı dilemek için erken mi?”
“Senin için geç.”
Ekran yeniden değişti. İsviçre'deki bir bankanın bloke bildirimi, arkasından Arel Vakfı'nın bütün hesap hareketleri, sonra Turgut'un yalnız dört kişinin bildiğini sandığı kasa numaraları göründü. Turgut'un gözleri ilk kez daraldı.
“Bir hangar için fazla gürültü çıkarıyorsun.”
“Hangarı yakmadın. Dedemin hatırasına dokundun. Hasan Usta'yı hastaneye gönderdin. Ben de sana hatırlayacağın bir karşılık verdim.”
“Üç depo ve birkaç hesap mı?”
“Şimdilik.”
“Beni korkutmak istiyorsan daha yaratıcı olmalısın.”
Ömer'in sesi değişmedi. “Seni korkutmuyorum, Turgut. Korku insana kaçma ihtimali bırakır. Ben seçeneklerini azaltıyorum.”
Turgut siyah veziri parmaklarının arasında çevirdi. “Leyla seni zayıflatmış.”
“Yanlış gördün.”
“Bu gece onun yanında kaldığın için Hasan yandı.”
Odadaki sessizlik, söylediği cümlenin ardından ağırlaştı. Ömer cevap verdiğinde sesinde öfke yoktu. Öfke, ses çıkarabildiği sınırı çoktan aşmıştı.
“Bu gece bana bir seçim yaptırdığını sanıyorsun. Şimdi ben sana seçim bırakmayacağım. İpek'e bir daha yaklaşan adamın adını sen benden öğreneceksin. Leyla'nın geçtiği sokağa bakan tek bir gözün kalırsa o sokağı sana mezar kadar karanlık edeceğim. Ailemden birine verdiğin her zararı senden bir misliyle değil, taşıyamayacağın kadar fazlasıyla alacağım.”
“Tehdit mi?”
“Bilanço.”
Turgut'un önündeki tablet kapandı. Aynı anda odanın dışından ayak sesleri geldi. Adam kapıya yönelmek istedi. Ömer devam etti: “Bu gece yalnız paranı aldım. Bir sonraki hamlende adını alırım. Ondan sonrakinde yanında duranları. Sıralamayı sen belirleyeceksin.”
Hat kapandı. Kapı açıldığında içeri Turgut'un adamları değil, yıllardır maaşını ödediği halde o gece ilk kez gözlerine bakamayan mali işler müdürü girdi.
“Efendim,” dedi. “Bütün yurt dışı hatları durmuş. Limandaki sevkiyat listesi savcılığa gitmiş. Bir de...”
“Bir de ne?”
“Karahanlar bizim borçlarımızı satın alıyor.”
Turgut'un elindeki siyah vezir çatladı.
Ömer, onun bir binasını yakarak karşılık vermemişti. Ateş çabuk sönerdi. Turgut'un yıllardır kurduğu düzenin altındaki zemini satın alıyor, sonra hangi duvarın ne zaman yıkılacağına kendisi karar veriyordu.
⁂
Hasan Usta ameliyattan sabaha karşı çıktı. Doktor kanamanın durdurulduğunu, kırığın sabitlendiğini ve yanıkların sonraki günlerde yeniden değerlendirileceğini söyledi. Akciğer hasarı yüzünden yoğun bakıma alınacaktı. İlk kırk sekiz saat kritikti.
“Yaşıyor,” dedim doktor uzaklaşınca.
Ömer gözlerini kapattı. Yalnız bir saniyeliğine. Sonra telefonunu çıkardı ve yeniden emir vermeye başladı. Atölyenin çevresindeki bütün kameralar, teslimat araçları, personel listeleri, son bir haftada alınan malzemeler... Sesi her cümlede biraz daha soğuyordu. Ben onu dinlerken, bu savaşın artık okul kapısında durmayacağını anladım. Ömer telefonu kapattıktan sonra yanıma geldi.
“Okulu donduruyorsun,” dedi.
Başımı kaldırdım. “Ne?”
“Bu dönem.”
Bir an yanlış duyduğumu sandım. “Dört gün için anlaşmıştık.”
“Şartlar değişti.”
“O zaman yeniden konuşuruz. Sen karar vermezsin.”
“Turgut atölyeyi havaya uçurdu.”
“Biliyorum. Ben de oradayım.”
“Sokakta sana ateş açtı. İpek'e temas etti. Hasan Usta ölümden dönüyor. Bir sonraki adımını bilmeden seni kampüse gönderemem.”
“Beni gönderemezsin zaten. Ben giderim.”
Ömer'in çenesi gerildi. “Gitmeyeceksin.”
Koridordaki herkes sustu. İçimdeki çocuk birkaç saat önce onun kollarına ağlayarak sığınmıştı. Şimdi yerini, hayatı boyunca başkalarının kararlarıyla oradan oraya taşınmış kadın aldı.
“Bu cümleyi bir daha kurma.”
“Leyla.”
“Hayır. Bana git dedin, gittim. Şimdi gitmeyeceksin diyorsun. Ben senin korkuna göre açılıp kapanan bir kapı değilim.”
“Senin hayatını kurtarmaya çalışıyorum.”
“Hayatımı elimden alarak mı?”
“Okulu donduruyorsun. Bitti.”
“Buna sen karar veremezsin!” Sesim hastane koridorunda yükseldi. “Ben o okula girebilmek için çalıştım. Bursumu kaybetmemek için geceleri uyumadım. Annemle babamdan kalan parayı Duru için harcadıktan sonra bile bırakmadım. Çünkü elimde bana ait başka ne vardı, biliyor musun? Şimdi sen tehlikelisin diye benim hayatım küçülecek. Sonra ne olacak? Arkadaşlarımı görmeyeceğim, dışarı çıkmayacağım, pencereden bakmayacağım... Sen kendini rahat hissedene kadar yaşamayacağım mı?”
Ömer'in yüzü sertti ama gözlerinde her cümlem ayrı bir yere değiyordu.
“Rahat hissetmeyeceğim,” dedi. “Sana ateş açıldığı andan sonra bir daha rahat hissetmeyeceğim.”
“Bu benim cezam değil.”
“Biliyorum.”
“Bilmiyorsun. Bilseydin emir vermezdin.”
“Bilmek, geri çekilmemi gerektirmiyor.” Sesi sertleşmedi; sertliğin ötesinde, kararın çoktan verildiği o soğuk yere indi. “Benden nefret edebilirsin. Kapıları yüzüme kapatabilir, bu sabah söylediğin her şeyi geri alabilirsin. Ama seni Turgut'un seçtiği açık bir alana göndermeyeceğim. Bu konuda beni anlayıp anlamamanı beklemiyorum.”
“Ne kadar kolay. Bedeli ben ödeyeceğim, kararı sen vereceksin.”
“Kolay değil.” Gözleri bir an yoğun bakım kapısına gitti. “Kolay olsaydı senden bana bakarken duyduğun sevgiyi kaybetme ihtimalini göze almazdım.” Yeniden bana döndü. “Seni kaybetmekten korkuyorum. Seni toprağa vermekten daha az.” Arkamı dönüp yürüdüm. Dizimdeki yara her adımda sızladı. Ömer peşimden gelmedi. Bu, beni daha çok öfkelendirdi.
Koridorun sonundaki cama kadar gittim. Sabahın ilk ışıkları şehrin üzerine solgun bir renk yayıyordu. Aşağıda insanlar işe gidiyor, otobüs bekliyor, kahve alıyorlardı. Benim hayatımın dışındaki dünya, hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordu.
İpek yanıma geldi. Bir süre konuşmadı.
“Onun tarafını tutacaksan git,” dedim.
“Senin tarafındayım.”
“Herkes öyle söylüyor.”
“O zaman neden yalnız duruyorsun?”
Başımı ona çevirdim. İpek camdan aşağı baktı. “Okulu bırakmanı istemiyorum. Ama dün galeride biri bana dokundu ve ben fark etmedim. Bir saat sonra boynumda Turgut'un kokusunu buldum. Güçlü olmam bunu engellemedi.”
“O zaman hepimiz evlere kapanalım.”
“Hayır. Bir süre geri çekilmek kapanmak değildir.”
“Ömer gibi konuşuyorsun.”
“Ömer bunu emir vererek söylediği için zalim. Söylediği her şey yanlış olduğu için değil.”
Sustum. Yoğun bakım kapısının küçük camından Hasan Usta'nın yatağının bir bölümü görünüyordu. Kolları sargılı, yüzünde solunum cihazının maskesi vardı. Dün bana Ömer'in dokuz yaşındayken vida saydığını anlatan adam şimdi makinelerin arasında hareketsiz yatıyordu.
Turgut okulumu biliyorsa, kampüsün kalabalığını da biliyordu. Bana ulaşmak için yalnız beni hedef almak zorunda olmadığını Hasan Usta üzerinden göstermişti. Bir saldırıda benim yüzümden başka öğrenciler, hocalar, güvenlik görevlileri yaralanabilirdi. Bu düşünce öfkemden daha ağır geldi.
“Bunu onun emri olduğu için kabul etmeyeceğim,” dedim.
İpek bana baktı. “O zaman kendi nedenin için kabul et.” İpek yoğun bakım camına baktı. “Hasan Usta için. Kampüste senin yüzünü bile bilmeyen çocuklar için. Sonra Ömer'e istediğin kadar kız.”
Uzun süre sustum. Ömer'in kararına boyun eğmekle, aynı tehlikeyi görüp kendi kararımı vermek arasındaki ince çizgiyi bulmaya çalıştım. İnsan sevdiği adam haklı olduğunda bile ona teslim olmak zorunda değildi. Bazen aynı yere ayrı yollardan varabilirdi.
“Dersleri uzaktan takip edeceğim,” dedim. “Sınav hakkımı koruyacağım. Okulu bıraktığım için değil, oradaki insanları bu savaşın dışında tutmak için kampüse gitmeyeceğim.”
“Bunu ona sen söyle.”
“Söyleyeceğim.”
“Bağırmadan?”
“Söz veremem.”
İpek gülümsedi. “O da hak etti.”
Ömer hala bıraktığım yerde duruyordu. Yanına gittiğimde yüzüme bakmadı; kararımı zorla kabul ettirmiş olmaktan memnun görünmek istemiyordu.
“Kampüse gitmeyeceğim,” dedim.
Gözleri bana döndü.
“Fakat sen emrettin diye değil. Turgut'un benim yüzümden başka bir Hasan Usta seçmesine izin vermemek için.”
“Nedenini değiştirmem sonucu değiştirmiyor.”
“Benim için değiştiriyor.”
Ömer yüzüme uzun süre baktı. Sonunda, “Peki,” dedi. Bu bir geri adım değildi. Yalnız beni duyduğunu gösteren tek kelimeydi.
“Derslerim aksamayacak.”
“Aksamayacak.”
“Sınav hakkım korunacak.”
“Murat bugün üniversiteyle konuşacak.”
“Bunu istediğin için kabul etmiyorum. Hasan Usta ve okuldaki insanlar için kabul ediyorum.”
“Biliyorum.”
“Ve senin hala zorba olduğunu düşünüyorum.”
“Onu değiştirmeye çalışmıyorum.”
“Hala sana kızgınım.”
“Onu da biliyorum.”
“Bu gece ayrı odada uyuyabilirim.”
Yüzü anında değişti. İçimdeki nazlı yer, bütün öfkeme rağmen başını kaldırdı.
“Tehdit mi?” diye sordu.
“Değerlendirme.”
“Sözleşmede yok.”
“Ek protokolde.”
“İmzalamadım.”
“Murat getirir.”
Ömer istemeden gülümsedi. O gülünce ben de öfkemi aynı sertlikte tutamadım.
“Bir teklifim var,” dedi.
“Rüşvet kabul etmiyorum.”
“İş.”
“Ne işi?”
“Karahan Holding hukuk birimi.”
Kaşlarımı çattım. “Beni gözünün önünde tutmak için mi?”
“Kısmen.”
“Ömer.”
“Yalan söylemeyeceğim.” Bir adım yaklaştı. “Ama yalnız bunun için değil. Arel'in yakıt sigortasındaki açığı sen gördün. Murat'ın üç analistinin kaçırdığı dipnotu okudun. Dosyalara bakışın hukuk öğrencisi gibi değil; bir sistemin nereden kırılacağını arayan biri gibi. Sana masa başında oyalanacağın bir görev teklif etmiyorum. Murat'ın yanında özel inceleme ekibinde çalışmanı istiyorum.”
“Öğrenciyim.”
“Bu nedenle yetkin olmayan hiçbir belgeyi imzalamayacaksın. Hukuki görüş vermeyeceksin. Araştırma ve risk analizi yapacaksın.”
Murat yanımıza geldi. Belli ki konuşmanın bu kısmını bekliyordu.
“Teklif benim de onayımla hazırlandı,” dedi. “Saatlerini derslerine göre belirlersin. Diğer stajyerlerden ayrıcalıklı maaş almayacaksın.”
Ömer ona döndü. “Alacak.”
“Almayacağım,” dedim.
“İşin kapsamı daha büyük.”
“Aynı işi yapan kişi ne alıyorsa onu alırım.”
“Güvenlik riski primi...”
“Onu sen yarattın.”
Murat öksürerek gülüşünü sakladı.
Ömer ona baktı. “Komik mi?”
“Ücret pazarlığının devamını bekliyorum.”
“Bağımsız çalışma masası isterim,” dedim.
Ömer hemen, “Benim odamda,” dedi.
“Hukuk biriminde.”
“Cam bölmenin arkasında.”
“Aynı katta.”
“Benim odamı hukuk katına taşırım.”
Murat başını iki yana salladı. “Yönetim kurulu bunu nasıl açıklayacak?”
“Organizasyonel değişiklik.”
“Duygusal yeniden yapılanma,” dedim.
Murat bu kez açıkça güldü. Teklifi kabul ettiğimi henüz söylemedim. Ömer yine de yüzümdeki merakı görmüş, cevabın yarısını almıştı.
“Düşüneceğim,” dedim.
“Ne kadar?”
“Nazımın süresine bağlı.”
“Bir saat?”
“Üç gün.”
“Bir gün.”
“İki.”
“Peki.”
Elini uzattı. Tokalaştım. Parmaklarımı bırakmadı.
“Müzakere bitti,” dedim.
“Bu iş görüşmesi değildi.”
“Neydi?”
Beni kendisine doğru çekmeden elimi dudaklarına götürdü. Parmaklarımın üzerine bir öpücük bıraktı.
“Seni hayatımın içinde tutmanın yeni bir yolu.”
“Bunu söylemeseydin daha profesyonel görünürdü.”
“Profesyonel görünmek istemiyorum.”
“İşlerin zaten yüzde otuz sekiz aksıyormuş.”
“Yanlış hesap.”
“Doğrusu ne?”
“Sen olmadığında yüzde yüz.”
Bu adamın bazen tek cümleyle bütün savunmamı bozmasından nefret ediyordum. Elimi çekmedim.
⁂
Telefon sabah altıyı on geçe çaldı. Ömer ekranı gördüğünde yüzündeki ifade değişmedi. Yalnız elimi bıraktı. Murat ismi görünce çantasının fermuarını kapatmaktan vazgeçti. Ekranda tek kelime yazıyordu.
Nehir.
Telefon sustu. Birkaç saniye sonra yeniden çaldı.
“Kim?” diye sordum.
Ömer gözlerini benden kaçırmadı. “Nehir Saran.” İsmi biliyordum. Türkiye'de klasik müzik dinlemeyen insanların bile bildiği, Viyana'da yaşayan, konserleri aylar öncesinden tükenen piyanist. Siyah beyaz fotoğrafları dergi kapaklarında yayımlanan, elleri için sigorta yaptırdığı yazılan, sahneye çıktığında binlerce insanı tek bir notayı bekleyecek kadar susturabilen kadın. İçimdeki komik ses, en yanlış anda başını kaldırdı. Elbette, dedi. Ömer Karahan'ın eski sevgilisi mahallede pilates salonu işletemezdi. Dünyaca ünlü olması gerekiyordu.
Sonra yoğun bakım kapısının üzerindeki kırmızı ışığı gördüm ve kendimden utandım. Hasan Usta birkaç metre ötede makinelerle nefes alırken, tanımadığım bir kadının güzelliğini kıskanmak küçük, ayıp ve son derece insaniydi.
“Neden arıyor?”
“Bilmiyorum.”
Murat fazla sessizdi.
“Sen biliyor musun?” diye sordum.
“Nehir Hanım gece Viyana ofisini aramış.”
Ömer'in bakışı ona döndü. “Bana neden ulaşmadı?”
“Hasan Usta ameliyattaydı. Ön bilgi kesin değildi.” İpek koridorun öteki ucundan geldi. Ekrandaki ismi görünce adımları hızlandı.
“Aç,” dedi. “Gece bana da ulaşmaya çalışmış.”
“Sana ne yazdı?”
“Evine birinin girdiğini düşündüğünü. Sonra mesajlarını sildi.”
Telefon üçüncü kez çaldı. Ömer aramayı açtı ve hoparlöre vermeden kulağına götürdü.
“Nehir.”
Sesini duyamıyordum. Yalnız Ömer'in dinlerken yüzündeki bütün yorgunluğun çekilip yerini soğuk bir dikkate bıraktığını gördüm.
“Neredesin?”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Kapıyı kilitle. Pencerelere yaklaşma.”
Karşı taraftan uzun bir cümle geldi. Ömer sözünü kesmedi. Bitmesini bekledi.
“Hayır,” dedi sonra. “Polisi tek başına beklemeyeceksin. Viyana ekibi yedi dakika içinde orada.”
Yine bir itiraz.
“Nehir, beni dinle. Piyanonun üzerindeki şeye dokunmadıysan dokunma. Dokunduysan ellerini yıkama. Evden de çıkma.”
Piyano kelimesi içimde soğuk bir yere değdi. Ömer yürümeye başladı. Koridorun sonuna kadar gitmedi; bizi görebileceği ama konuşmasının her kelimesini duyamayacağımız bir mesafede durdu. Bu hareketindeki sınırı fark ettim. Benden bir şey saklamıyordu. Nehir'in korkusunu kalabalığa açmıyordu.
Bir süre yalnız dinledi.
“İpek iyi,” dedi. “Yanımda.”
İpek elini uzattı. Ömer telefonu ona vermedi. Önce karşı tarafa, “Bir dakika,” dedi; sonra ekranı kapatıp telefonu İpek'e uzattı. İpek birkaç adım uzaklaştı.
“Nehir, benim. İyiyim... Hayır, gerçekten iyiyim.” Sesi, benim daha önce duymadığım kadar yumuşaktı. “Sen nasılsın?”
İki kadın arasındaki yakınlık rol değildi. İpek onu teselli etmek için geçmişten bir ad söylemiyor, yıllardır hayatında olan bir dostuyla konuşuyordu. Bu, nedense beni Nehir'in güzelliğinden daha fazla kıskandırdı. Ömer'in geçmişindeki bir kadını uzaktan sevmemek kolaydı. İpek'in sesindeki güven, onu bir fotoğraftan çıkarıp aileye ait eski bir hatıranın içine yerleştirdi. İpek'in yüzü ciddileşti.
“Biliyorum. Bana da yaptı.” Parmakları boynundaki kızarıklığa gitti. “Ömer ne diyorsa yap. Bu kez inat etme.”
Telefonu Ömer'e geri verdi.
“Fotoğrafı gönder,” dedi Ömer.
Ekrana görüntü düştüğünde hepimiz aynı anda yaklaştık.
Viyana'daki yüksek tavanlı salonun ortasında siyah kuyruklu piyano duruyordu. Kapağının üzerine benim üniversite kartımdan alınmış bir fotoğraf bırakılmıştı. Fotoğrafın köşesine siyah bir satranç taşı yaslanıyordu.
Vezir değildi.
Küçük, siyah bir piyondu.
Altında tek cümle vardı.
Vezire ulaşmak için bütün taşları yürütürüm.
Turgut, Ömer'in elinden alınan gemilerin, mühürlenen depoların ve kapanan hesapların cevabını birkaç saat bile bekletmemişti. Lal'in ateşi henüz sönmeden Viyana'daki bir eve girmiş; Ömer'in geçmişine dokunarak bugününün yerini göstermişti.
“Bu fotoğrafı evin içinde mi bulmuş?” diye sordum.
“Piyanonun üzerinde.”
“Biri evine girmiş.”
Ömer, Murat'a baktı. “Uçak hazırlansın.”
Sonra yeniden telefona döndü.
“Nehir, bu sabah İstanbul'a geliyorsun.”
Karşı taraftaki ses yükselmedi ama söylediklerinin itiraz olduğu belliydi.
“Konseri menajerin erteleyecek.”
Bir sessizlik.
“Bilet almıyorsun. Araç seni doğrudan havalimanına götürecek. Uçak kırk dakika içinde hazır.”
Nehir bu kez daha uzun konuştu. Ömer'in yüzünde eski bir tartışmayı hatırlayan çok küçük bir ifade belirdi; sıcaklık değildi, tanıdıklıktı.
“Emir vermeyi bırakmadım,” dedi. “Sen de bana itiraz ederken cümlenin sonunda haklı olduğumu söylemeyi bırakmamışsın.”
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. Sonra Ömer'in ağzının kenarı belli belirsiz hareket etti.
“Evet,” dedi. “İpek karşılayacak.”
Bu cümlenin sınırı o kadar açıktı ki içimdeki kıskançlık utanıp geri çekilmeliydi. Çekilmedi. Yalnız daha sessiz bir yere geçti.
Ömer devam etti:
“Ben hastanedeyim. Hasan Usta ağır yaralı.”
Nehir'in söylediği şey yüzündeki küçük hareketi tamamen sildi.
“Sağ ol.”
Bir an durdu.
“Geldiğinde konuşuruz. Şimdi telefonu kapat ve ekibi bekle.”
Arama bitti.
“Nereye yerleşecek?” diye sordu İpek.
“Koru evine.”
Murat başını kaldırdı. “Ana eve iki sokak mesafedeki yer mi?”
“Evet. Selim çevreyi kapatacak. Personel değişecek. Viyana'dan gelen çantaları içeri alınmadan taranacak.”
“O ev aylardır kullanılmıyor,” dedi İpek.
“İki saate hazır olacak.”
Murat telefonunu çıkardı. Ömer emirleri arka arkaya vermeye başladı. Uçağın mürettebatından Nehir'in İstanbul'da kullanacağı araca, koru evinin kameralarından girişte bulunacak sağlık ekibine kadar hiçbir ayrıntıyı sormadı; hepsini belirledi. Ben yalnız iki sokak mesafesinde takılı kaldım.
“Çok yakın,” dedim.
Ömer bana döndü. “Olması gereken kadar.”
“Başka güvenli evin yok mu?”
“Var.”
“O zaman neden bu?”
“Çünkü ana güvenlik halkasının içinde. Turgut bir kez evine girdi. İkinci fırsatı vermeyeceğim.”
“Her tehlikeye giren eski sevgilini iki sokak öteye mi taşıyorsun?”
Soruyu söyler söylemez sesimdeki şeyi duydum. İpek başını başka yöne çevirdi. Murat, hayatında ilk kez telefonunun ekranında son derece önemli bir şey bulmuş gibi baktı. Ömer bana doğru yürüdü.
“Hayır,” dedi. “Tehlikeye giren insanı koruyorum.”
“Arada fark var mı?”
“Benim için var.”
“Onun için?”
“Onun adına konuşmam.”
Bu cevap doğruydu. Doğru olması hoşuma gitmedi.
“Ben de koru evine geleceğim,” dedim.
“Gelmeyeceksin.”
“Neden?”
“Bu gece vuruldun. Dizin yaralı. Sabahından beri hastane koridorundasın. Eve gidip uyuyacaksın.”
“Uyumayacağım.”
“Yine de eve gideceksin.”
“Bana emir vermeye fazla alıştın.”
“Sana bir şey olmasından korkmaya fazla alıştım.”
“Bu, istediğini yapabileceğin anlamına gelmiyor.”
“Hayır.” Önümde durdu. “Yaptığım şeyin bedelini ödeyeceğim anlamına geliyor.”
“Bedeli yine ben ödüyorum.” Ömer başparmağını çenemin altına koyup yüzümü kaldırdı. Öfkeyle geri çekilmek istedim. Belime yerleşen eli buna izin vermedi. Beni zorla kendisine çekmedi; fakat aramızdaki kaçış mesafesini ortadan kaldırdı.
“Bana kız,” dedi. “Yasağı çiğnemenin on iki ayrı yolunu düşün. Onur'u kandır, Aytaç'a rüşvet teklif et, Selim'in sabrını dene. Hepsini yapacağını biliyorum.” Bakışları yüzümün her ayrıntısında, sanki öfkemi bile ezberlemek ister gibi dolaştı. “Ama bugün bu evden korumasız çıkmayacaksın, üniversiteye dönmeyeceksin ve Nehir'in yerleştirildiği eve gitmeyeceksin.”
“Üç yasak birden.”
“Şimdilik.”
“Senden nefret edebilirim.”
“Et.”
“Ciddiyim.”
“Ben de.”
Yüzüme eğildi. Önce alnımı öptü. Sonra kaşlarımın arasındaki, öfkelendiğimde derinleşen çizgiyi. Dudakları şakağıma değdiğinde kızgınlığımı korumaya çalıştım.
“Öperek haklı çıkamazsın,” dedim.
“Haklı çıkmaya çalışmıyorum.” Yanağımdan bir kez daha öptü. “Kararımdan dönmeden gönlünü almaya çalışıyorum.”
“Bu daha kötü.”
“Biliyorum.”
“Son derece manipülatifsin.”
“Bunu hukuk biriminde raporlarsın.” Gülmemek için dudaklarımı sıktım. Ömer bunu gördü. Gözlerinde küçücük, karanlık bir zafer belirdi.
“Sakın sevinme.”
“Sevinmiyorum.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Senin gülüşün söz konusu olduğunda ilkelerim esniyor.”
“Yasakların esnemiyor.”
“Hayır.”
Bu kadar açık söylemesine yeniden sinirlendim. Aynı anda alnını alnıma dayadığında gözlerimi kapatmak istedim. Kapatmadım.
“Nehir'le aranda bilmem gereken bir şey var mı?” diye sordum.
Soru içimden çıkarken küçüldü. Hasan Usta'nın ameliyatı, yanan Lal ve Viyana'daki eve bırakılan siyah piyon arasında kıskançlığımı yüksek sesle söylemek bana yakışmıyordu. Yine de Ömer duydu.
''Geçmişte birbirimizi sevdik,” dedi. “Kötü ayrılmadık. Yıllar içinde birkaç kez konuştuk. İpek'le dostluğu benden bağımsız devam etti.”
“Birkaç kez ne konuştunuz?”
“Babasının ameliyatını. İpek'in sergisini. Onun Viyana'ya yerleşmesini.”
“Hala seni arayabiliyor.”
“Tehlikedeyken arayabileceği insanlar arasındayım.”
“Bu beni rahatlatmalı mı?”
“Hayır.” Ellerini yüzümün iki yanına koydu. “Sana gerçeği söylemeli.”
“Peki sen?”
“Ben ne?”
“Onu gördüğünde ne hissedeceksin?”
Ömer düşünmek için beklemedi.
“Başına geleni çözme sorumluluğu.”
“Yalnızca bu mu?”
Bakışları gözlerimden ağzıma indi. “Hayır.”
Kalbim bir an durdu.
“Sana bunu sorduracak bir geçmiş bıraktığım için öfke,” dedi. “Ve kıskandığını belli etmemeye çalışırken bu kadar güzel olduğun için sana dokunma isteği.”
“Ben kıskanmadım.”
“Elbette.”
“Trajik olayların ortasında bununla uğraşacak değilim.”
“Uğraşma.” Dudaklarını dudağımın kenarına dokundurdu. “Ben senin yerine de hatırlarım.”
Onu itmek için elimi göğsüne koydum. Yaralı yerine denk gelmekten korkup hemen çektim. Ömer elimi yakaladı, avucumu kalbinin üzerine taşıdı.
“Bu haksızlık,” dedim.
“Hangisi?”
“Sana kızarken yarana dikkat etmek zorunda kalmam.”
“Senin bana kızarken bile canımı düşünmen, hayatımda uğradığım en güzel haksızlık.”
Bu kez güldüm. Çok kısa. Hasan Usta'nın odasına saygısızlık etmeyecek, kendi kıskançlığımı da bütünüyle ele vermeyecek kadar. Ömer gülüşümü gördü. Sonra Murat'a döndü.
“Leyla'yı eve götürün.”
Gülüşüm anında kayboldu. “Ben eşya mıyım?”
“Hayır.” Paltosunu omuzlarıma yerleştirdi. “Eşya olsaydın söz dinlerdin.”
“Ömer.”
“Evde görüşürüz.”
“Ne zaman?”
“Nehir'in uçağı havalandıktan, koru evi kapatıldıktan ve Turgut'un Viyana'daki adamı bulunduktan sonra.”
“Yani yine her şeyi tek başına yapacaksın.”
“Hayır.” Gözleri koridordaki insanlara kaydı. “Bu kez herkes yapması gerekeni yapacak. Sen de dahil.”
İtirazımı ağzımdan çıkarmadan alnımdan son kez öptü. Sonra arkasını döndü. Ben paltosunun içinde, onu sevmenin bazen bir adamın kollarında yumuşamak değil, verdiği emirlere sinirlenirken arkasından gitmemek için bütün iradeni kullanmak olduğunu düşünerek kaldım.
⁂
Nehir'in uçağı öğleden önce İstanbul'a indi. Turgut o saate kadar kendi dördüncü hesabına da ulaşamayacağını öğrenmiş, iki deposunu kaybetmiş ve yıllardır onun adına hareket eden üç şirketin aynı sabah sözleşmelerini feshettiğini görmüştü. Buna karşılık Viyana'daki adam ortadan kaybolmuştu. Evde parmak izi bırakmamış, kameralara görünmemişti. Yalnız siyah piyonu bırakmıştı.
Satrançta piyonun değeri küçüktü. Fakat doğru kareye ulaştığında başka bir taşa dönüşebilirdi.
Turgut, Ömer'in çevresindeki insanları böyle görüyordu.
Ömer ise o sabah hiçbir taşını feda etmeyeceğine karar vermişti.
Koru evinin kapısında dört araç vardı. Nehir uçaktan indiği haliyle gelmişti; uzun siyah paltosunun altında koyu renk bir pantolon, saçlarında yolculuğun yorgunluğu vardı. Fotoğraflarındaki kusursuz kadına benziyordu ama tam olarak o değildi. Gözlerinin altında uykusuzluk, sağ elinin üzerinde ince bir çizik bulunuyordu. İpek onu görür görmez merdivenlerden indi. Nehir çantasını yere bırakıp ona sarıldı.
“Boynuna ne yaptı?” diye sordu.
“Hiçbir şey. Yapmış gibi hatırlamamı istedi.”
Nehir geri çekilip kızarıklığa baktı. Yüzündeki korku, eski bir dosta ait sahici bir korkuydu. “Seni aradığımda açmayınca...”
“Hastanedeydim.”
“Hasan Usta?”
İpek'in gözleri doldu. “Yoğun bakımda.”
Nehir gözlerini kapattı. “Lal?”
“Yandı.”
Bu tek kelime Nehir'in yüzünde başka bir hatırayı açtı. Lal'i biliyordu. Hasan Usta'yı da. Ömer'in hayatında benden önce var olmuş odalara, isimlere ve acılara yabancı değildi. Ben ana evden çıkmamam gerektiği halde koru evinin bahçesinde değildim. Çünkü çıkmamıştım. Ömer beni ana evin kış bahçesinde, güvenlik ekranlarından koru evinin girişini izlerken buldu.
“Gitmeyeceksin dedim,” dedi arkamdan.
“Gitmedim.”
“Kamerayı açmayacaksın demedim diye kendini başarılı mı sanıyorsun?”
“Hukuk boşlukları sever.”
Yanıma geldi. Ekranı kapatmadı. Yalnız sandalyemin arkasına eğilip çenesini başımın üzerine koydu. Kolları omuzlarımın iki yanından uzanarak masaya dayandı. Beni bedeniyle çevreledi ama bakışımı görüntüden saklamadı.
“Merak ediyorsun.”
“Güvenlik durumunu.”
“Tabii.”
“Ses tonunu beğenmedim.”
“Değiştirmeyeceğim.”
Ekranda Nehir başını kaldırdı. Ömer'in aracını görmüştü. Ömer birkaç dakika sonra koru evine geçtiğinde ben ekranda kalmaya devam ettim. Bunun doğru olmadığını biliyordum. Yine de gözlerimi ayıramadım. Nehir onu kapının önünde karşıladı. Aralarında sarılmaya yetecek bir mesafe vardı. Nehir bir an o mesafeyi kapatacakmış gibi öne çıktı. Sonra durdu.
Ömer elini uzattı.
Nehir eline baktı ve gülümsedi. Gülümsemesinde kırgınlık yoktu. Yalnız bir zamanlar ezberlediği bir adamın artık başka bir hayata ait olduğunu bilen olgun bir kabulleniş vardı.
Elini tuttu.
“Hoş geldin,” dedi Ömer.
“Bunu kendi isteğimle gelmişim gibi söylemen etkileyici.”
“Uçağa bindin.”
“Dört silahlı adam ve İpek'in telefondaki vicdan azabı eşliğinde.”
“İpek vicdan azabı yapmaz.”
“Doğru. Tehdit etti.”
İpek arkalarından, “İkiniz de yaşlandınız ama hala beni suçluyorsunuz,” dedi.
Nehir ilk kez güldü. Ömer de çok az gülümsedi. İçimdeki kıskançlık o küçücük gülümsemeyi hemen tanıdı. Bu, aşka ait değildi. Fakat yabancılığa da ait değildi. Bir insanın geçmişiyle kavga edemezdiniz. Siz gelmeden önce yaşanmış yılları yok sayamaz, sevdiğiniz adamın bir zamanlar başka birinin yanında güldüğü gerçeğini değiştiremezdiniz.
Nehir'in bakışları Ömer'in omzundaki sargıya indi.
“Yaralandın mı?”
“Önemli değil.”
Elini kaldırdı. Ona dokunmadı. Parmakları havada, eski bir alışkanlığın başladığı yerde bir an kaldı; sonra paltosunun cebine girdi.
İşte o anda anladım.
Nehir makuldü. Sınırı biliyordu. Ömer'in hayatına geri dönmek için gelmemişti. Yine de bir insanı artık istememekle, ona dair her şeyin içinde bütünüyle susması aynı şey değildi. Onun Ömer'e karşı taşıdığı duygu büyük bir talep halinde değil, tamamlanmış sanılan bir cümlenin sonunda unutulmuş tek kelime gibi duruyordu.
Kimse görmese bile oradaydı. Ömer görmedi. Ya da gördü ve cevap vermemeyi seçti.
“Leyla nasıl?” diye sordu Nehir.
Adımı ağzında duymak garipti.
Ömer'in yüzü değişti. Çok az. Fakat onu izleyen iki kadın da fark edebilecek kadar.
“Evde.”
“İyi mi?”
“İyi olacak.”
Nehir başını salladı. Bakışlarında bir şey kapandı; hemen ardından yerini sakinliğe bıraktı.
“Onun fotoğrafını piyanoma bıraktılar,” dedi. “Beni ona giden bir yol sanıyorlar.”
Ömer'in sesi soğudu. “Artık hiçbir yere giden yol olmayacaksın.”
“Beni ne kadar süre burada tutacaksın?”
“Turgut'un Viyana hattı bitene kadar.”
“Bu bir cevap değil.”
“Alacağın tek cevap.”
Nehir, yıllar önce de aynı duvara çarpmış birinin yorgunluğuyla ona baktı. Sonra İpek'e döndü.
“Daha anlayışlı olduğunu söylemiştin.”
İpek omuz silkti. “Leyla'dan önceydi.”
Ömer'in bakışları bir anda ana evin kamera yönüne döndü. Beni görmesi mümkün değildi. Yine de gördüğünü hissettim. Telefonum aynı anda titredi.
Ekranı kapat.
Mesaja bakıp kaşlarımı çattım. İkinci mesaj geldi.
On dakika içinde yanındayım.
Üçüncüsü daha kısa oldu.
Ve hala kızgınım.
İçimdeki komik ses, kıskançlığımın üzerine oturup bacak bacak üstüne attı. En azından, dedi, eski sevgilisini iki sokak öteye yerleştirip seni kameradan yakalayan ilk adam olabilir. Ekranı kapattım. Dokuzuncu dakikada kış bahçesinin kapısı açıldı. Ömer içeri girdi. Yüzünde bana ayırdığı o kendine özgü öfke, ellerinde beni görünce yatışan tanıdık sabırsızlık vardı. Kapıyı arkasından kapattı.
“Sana yasak koymanın hiçbir işe yaramadığını düşünmeye başlıyorum,” dedi.
“Ben de sonunda ortak bir fikrimiz oldu sanıyorum.”
Bana doğru yürüdü.
“Yanlış anladın.” Belimden tutup beni sandalyeden kaldırdı. “Yasakları azaltmayacağım.”
“Ne yapacaksın?”
Yüzünü boynuma eğdi. Dudakları kulağımın altına değdi.
“Seni gözümün önünden ayırmayacağım.”
Kızmam gerekiyordu.
Kızdım.
Kollarımı boynuna dolamam buna engel olmadı.
Bölüm etkileşimi
