SİYAH VEZİR kitap kapağı

14. bölüm / 15

14.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 14.Bölüm

Ömer'in dudakları boynumdayken ona kızmak, yanan bir evin içinde üşümeye çalışmak gibiydi. İnsan niyet edebiliyor ama bedeni aynı kararlılığı gösteremiyordu. Kollarımı boynuna dolamıştım. Birkaç dakika önce Nehir'i güvenli bir eve yerleştirdiği için ona söyleyebileceğim bütün sert cümleleri zihnimde sıralıyor, aynı anda ensesindeki kısa saçların arasına parmaklarımı geçiriyordum.
İçimdeki analitik ses bunun açık bir tutarsızlık olduğunu söyledi. Öteki ses, Ömer'in yüzünü boynumdan kaldırmaması için gerekirse bütün hukuk sistemini tek başına değiştirebileceğini bildirdi.
İkisinin de haklı olması sinir bozucuydu.
“Beni öperek koyduğun yasakları kabul ettiremezsin,” dedim.
Ömer'in dudakları kulağımın altından ayrılmadı. Konuşurken nefesi tenime değiyor, vereceği cevabı benden önce bedenime kabul ettiriyordu.
“Kabul etmeni beklemiyorum.”
“O zaman neden öpüyorsun?”
“İkisi ayrı meseleler sevgilim.”
Sevgilim kelimesi beni her ne kadar mest etse de duruma karşı çıkasım vardı. Kalbimin sevinci yüzümden belli olmasın diye kaşlarımı biraz daha çatıp mümkün olduğunca ciddi görünmeye çalıştım.
“Senin dünyanda her şey ayrı mesele zaten. Bir yerde gemi batıyor, başka yerde şirket alıyorsun, arada beni öpüp okula gitmemi yasaklıyorsun.”
“Sıralama yanlış.”
“Nesi yanlış?”
Başını kaldırdı. Aramızda kalan birkaç santimlik mesafe, yüzündeki her ayrıntıyı görebileceğim kadar azdı. Gözlerinin altında uykusuzluğun koyu gölgesi vardı. Gömleğinin altında sargısı, yüzünde geceden kalmış yorgunluk, ellerinde beni bırakmaya hiç niyeti olmayan bir kararlılık duruyordu.
İnsan birine bu kadar kızarken onun ne kadar yorgun göründüğüne üzülmemeliydi. Duyguların kendi aralarında en azından temel bir görev dağılımı yapması gerekiyordu.
“Önce seni öpüyorum,” dedi. “Geri kalan her şeyi araya dünya sokuyor.”
Kalbimin bu adamın cümleleri karşısında biraz daha itibarlı davranması gerekiyordu. Davranmadı.
“Nehir iki sokak ötede,” dedim. Neden bunu söylediğim hakkında ufacık bir fikrim yoktu. Ya da vardı. Fakat insanın bazı gerçekleri bilmesi, onları yüksek sesle kabul edeceği anlamına gelmiyordu.
Ömer yüzüme baktı.
“Evet.”
“Senin eski sevgilin olan Nehir.”
Eski sevgilin kelimelerini gereğinden belirgin söylemiştim. Ömer bunu fark etti. Onun bir şeyi fark etmemesi için ya o şeyin hiç yaşanmamış olması ya da Ömer'in aynı anda benim hayatımı kurtarmakla meşgul olması gerekiyordu. İkinci durumda bile emin değildim.
“Normal şartlarda böyle bir durumun içinde olmamamız gerek, biliyorum Leyla. Şartlar bunu gerektirdiği için sahiden üzgünüm. Ama senin rahatsız olacağın hiçbir durum yok. Anlıyorsun beni, değil mi?”
Yüzümü avuçlarının arasına almış, gözlerimin içine dikkatle bakıyordu. Onu onaylamazsam bana yeni argümanlar sunacak, ikna olmam için bütün gününü harcayacak gibiydi. Bu adamın şirket yönetirken insanları nasıl ikna ettiğini bilmiyordum ama benim üzerimde kullandığı yöntemin büyük bölümü dokunmaktan oluşuyordu.
Ne yazık ki başarılıydı.
“Ben yine de rahatsızım,” dedim.
Düşündüklerimi doğrudan söylememe noktasında çalışma yapmam gerekiyordu.
Ömer'in başparmağı yanağımın üzerinde bir kez hareket etti. Yüzünde şaşkınlık yoktu. Aksine, bunu benden çok önce anlamış ama benim söylememi beklemiş gibiydi.
“Ol.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne demek ol?”
“Rahatsız ol. Sinirlen. Bana söyle. İstersen birkaç saat boyunca mantıksız davran.” Bakışı gözlerimden ayrılmadan biraz daha yaklaştı. “Benimle ilgili bir şey hissederken makul olmak zorunda değilsin.”
İnsanların çoğu, bir duygunun yanlış olduğunu düşündüklerinde onu düzeltmeye çalışırdı. Ömer ise düzeltebileceği her şeyi kontrol eden bir adam olmasına rağmen benim hislerime dokunmuyordu. Onları değiştirmeye çalışmadan, bütün ağırlıklarıyla taşıyabileceğim bir yer açıyordu.
Bunu sevdiğimi belli etmemeye kararlıydım.
“Ne kadar cömertsin.”
“Cömert değilim. Nehir'in güvenliğiyle ilgili karar değişemeyecek ve ben senin tüm nazına razıyım.”
“Biliyordum. Romantik cümlelerinin altından mutlaka bir emir çıkıyor.”
“Emir yukarıdaydı. Romantik cümle sonradan geldi.”
Belimdeki eliyle beni biraz daha yakınına çekti. İtiraz etmek için göğsüne koyduğum avucum, sargısına denk gelmekten korktuğu için kendi kendine yön değiştirdi. Parmaklarım gömleğinin üzerinden sağlam tarafına kaydı. Ömer bunu fark etti.
O, benim kendimden bile sakladığım her küçük hareketi görme konusunda sinir bozucu bir yeteneğe sahipti. Bakışları elime indi. Yüzündeki ifade bir anlığına yumuşadı; canı yanan kişi kendisi olmasına rağmen, benim ona zarar verme ihtimalinden korkmuş olmama üzülmüş gibiydi.
“Nehir hakkında konuşmak istemiyorum,” dedim. Konuyu açan ve uzatan bizzat ben değilmişim gibi.
“Ben de istemiyorum.” Sesindeki tuhaf tonu biliyordum. Mutlaka yaptığım bir şey ona garip geliyorsa bunu kullanıyordu.
“Gerçekten mi?”
“Karşımda sen varken başka bir kadını konuşmak için aklımı kaybetmiş olmam gerekir.”
“Son günlerde çok dengeli olduğun söylenemez.”
“Senin sayende.”
Bu cevabı düşündü sanmıştım. Düşünmemişti. Hiç beklemeden söylemiş, söyledikten sonra da pişman olmamıştı. Ömer'in bana söylediği bazı şeyler zihninde hazırlanmış güzel cümlelere benzemiyordu. Sanki ben yanındayken içinde duran gerçekler, onun iznini beklemeden konuşmaya başlıyordu.
“Senin sayende denmez ona bir kere...” dedim. “Senin yüzünden denir.”
Bilmiş tavrıma gülümsedi. Kalbimin dört kapakçığı da aynı anda açılmış gibi hissettiriyordu. Bu adam güldüğünde göğsümde yaşananların tıbbi bir adı olmalıydı. Yoksa da yalnız benim için yeni bir hastalık tanımlanabilirdi.
“Senin yüzünden ifadesini sana yakıştırmadım,” dedi. “Nehir'in güvenliği Murat'ın sorumluluğunda,” diye devam etti. “İpek onu görmek isterse korumayla gidecek. Benim orada bulunmamı gerektiren bir şey olursa sen bileceksin. Ama şu anda bulunduğum yer burası.”
“Burası neresi?”
Bakışları boynuma indi.
“Sol kulağının hemen altı.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Ömer eğilip tam söylediği yeri öptü. Dudaklarının değdiği yerdeki sıcaklık boynuma yayıldı.
“Son derece ciddiyetsizsin. Ben seninle ciddi bir mesele konuşuyorum burada.”
“Dört saattir üç kişinin hayatıyla ilgili emir veriyorum. Biraz ciddiyetsizlik yapma hakkım varsa bunu senin yanında kullanacağım.”
“Ben hak dağıtan bir kurum değilim.”
“Hayır. Sen benim bütün kurumlarımı tek başına işlemez hale getiren kişisin.”
Bu kez güldüm. Başımı omzuna yaslamamak için gösterdiğim çaba, hukuk eğitimim boyunca verdiğim bütün sınavlardan daha ağırdı. Sonunda vazgeçip yanağımı göğsüne bıraktım.
Ömer nefesini saçlarımın üzerinde bıraktı. Beni tutuşu değişti. Birkaç dakika önce belimde duran elleri, şimdi kaybolabileceğim bir yer varmış gibi sırtımda birleşmişti. Çenesi başımın üzerine yerleşti. Kalbinin sesi kulağımın altındaydı; ağır, düzenli ve kendisini taşıyan adamdan daha dürüsttü.
“Kahvaltı etmedin değil mi,” dedi.
“Şu an bunun konumuzla hiç ilgisi yok ki.” Kahvaltı yapmak istemiyordum. Birkaç yüzyıl boyunca onun kolları arasında olmak istiyordum. Kendimi halsiz hissediyor olmam da bununla ilgili miydi emin değildim.
“Titriyorsun.”
“Sinirden.” Sinirli değildim ama Ömer öyle bilse iyi olurdu. Her ne kadar ölümle tehdit edilsek de bir adamın eski sevgilisini henüz yeni başlayan ilişkisinin burnunun dibine kadar getirmesi kabul edilemezdi. İçimdeki sesler kaynıyordu ama onları dinlememek için Ömer'in boynuna biraz daha sırnaştım.
Kendimi bazen bir kedi gibi hissediyordum. Bağımsızlığımı yüksek sesle savunuyor, beş dakika sonra sevdiğim insanın sıcak bulduğum yerine kıvrılıyordum.
“Kan şekerin düştüğünde de aynı şeyi söylüyorsun.”
“Beni bu kadar iyi tanıman bir noktadan sonra hukuka aykırı olacak.”
“Sen de bana dava açarsın.”
“Kaybedersin.”
“Sen açtıysan severek ve isteyerek kaybederim.”
“Bu söylediğin avukata hakaret.”
“Sevgilime iltifat.”
Sevgilim. Kelimeyi aramızda öylece bıraktı. Yalnız yüzüme baktı; kelimenin bende nereye değdiğini anlamak için gözlerimin içinde dolaştı. Benimse bu tek kelimenin kalbimde açtığı yeri saklayabilecek hiçbir ifadem yoktu. Kapı üç kez çalındığında ikimiz de kıpırdamadık. Murat'ın sesi dışarıdan geldi.
“Ömer, gitmemiz gerekiyor.”
Ömer'in çenesi sertleşti. Birkaç saniye daha beni bırakmadı. Sanki kapının ardından çağırılan adamla, beni kollarında tutan adam arasında karar vermesi gerekiyordu. Sonra alnını alnıma dayadı. Onur'dan sonra, en güzel anlarımızın katilleri listemde Murat da yerini almıştı. Ondan ayrılmak istemiyordum. Bu isteğin ne kadar kısa sürede bu kadar büyüdüğünü düşünmek de istemiyordum.
“Aşağı ineceksin. Bir şeyler yiyeceksin.”
“Bana hep böyle emir mi vereceksin, yoksa seni dövmem mi gerekiyor?” dedim. Kollarımı sıkıp kaslarımı göstermeye çalıştım ama Ömer bundan hiç etkilenmemiş, hatta küçük ve alaycı bir kahkaha eşliğinde kaslı olduğunu iddia ettiğim yeri öpmüştü.
“Rica edersem yapmayacaksın.”
“Emir verirsen özellikle yapmayabilirim.”
“Bu yüzden Aytaç'a seni masaya oturtmasını söyledim.”
“Beni yönetmek için ekip kurmuşsun.”
“Sana tek bir ekip yetmeyecek gibi.”
Kapıya yöneldi. Tam çıkacakken geri döndü. Sanki odada çok önemli bir şeyi unutmuş gibi yanıma geldi ve dudaklarını alnıma bastırdı. Bu kez öpüşü kısa sürdü. Fakat dudaklarını çektiğinde elleri hala yüzümdeydi.
“Bana bak,” dedi.
Baktım. “Birazdan aşağıda ne görürsen gör, zihninde tek başına büyütme. Gelip bana söyle.”
“Neyi göreceğimi nereden biliyorsun?”
“Bilmiyorum.” Parmakları saçlarımı kulağımın arkasına götürdü. “Ama seni biliyorum.”
Kapı kapandıktan sonra birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Bir insanın sizi tanımasıyla sizi çözmesi aynı şey değildi. Çözülmek, savunmasız kalmaktı. Tanınmaksa en kötü halinizle bile saklanacak yer aramak zorunda olmamaktı. Ömer beni tanıyordu. Ne yazık ki bu, ona daha az kızmamı sağlamıyordu.

⁂

Kahvaltıya inmeden önce üzerimi üç kez değiştirdim. Bunun Nehir'le hiçbir ilgisi yoktu. Aynada iç sesimle göz göze geldim. Ne var? dedim. Nehir'le alakası yok diyorsam yoktu.
İlk gömlek omuzlarımı gereğinden fazla geniş göstermişti. İkinci gömlek, kahvaltıya değil de yönetim kurulu toplantısında üç şirket birden batırmaya gidiyormuşum gibi duruyordu. Üçüncüsü güzeldi ama güzel olduğunu fazla belli ediyordu. İnsanların, özellikle de bazı insanların, onlara hazırlanmışım gibi düşünmesini istemiyordum. O bazı insanlar Nehir falan değildi. Burada bir anlaşmamız gerekiyordu.
Yatağın üzerinde hızla büyüyen kıyafet yığınına bakıp dördüncü bir seçenek ararken kapı açıldı. Ece içeri girdi, kapıyı arkasından kapattı ve hiçbir şey söylemeden beni baştan aşağı süzdü.
“Ne?” dedim.
“Leyla!” dedi. Sesindeki tonu biliyordum. Yıllar önce üniversite sınavında diğer rakiplerimi elemem için sınav esnasında kalemle bütün soruların altını çizmem ve sürekli öksürerek onların dikkatini dağıtmam için tembihliyormuş gibiydi. “Nehir çok güzel?” Elimdeki kazağı yavaşça indirdim.
“Sana da günaydın Ece,” dedim. Sabah sabah saçını başını yoldurtmak için mi gelmişti bilememiştim ama umarım beni zorlamazdı.
“Günaydın,” dedi. Günaydın faslını çabucak geçmem için elini hadi hadi der gibi sallamıştı. Sonra hiç vakit kaybetmeden, bir görevmiş gibi yatağın üzerindeki kıyafetleri incelemeye başladı.
“Ama önce gerçeği kabul etmeliyiz. Kadın çok güzel. Öyle uzaktan bakınca güzel sanılanlardan da değil. Yakından da güzel.”
“Başka?”
“Zarif.” Gözlerim kararıyordu. İlk sesim, o açlıktandır ya, dedi. Diğeri hiç gecikmeden açlıktan açlıktan diyordu. Bugün iç seslerim bile benimle birlik olmuşsa sıkıntı gerçekten büyüktü.
“Harika,” dedim. Hak eden birini darp etmenin cezası neydi? Bütün hukuki bilgilerim uçmuş gibiydi.
“Çok bakımlı.”
“Devam et. Sabah özgüvenimi öldürmeye kararlıysan yarım bırakma.”
“Boyu da uzun.” Artık dayanamayacağımı anladığımda kazağı yüzüne fırlattım. Ece kazağı havada yakalayıp yatağın üzerine bıraktı.
“Ben senin iyiliğin için söylüyorum.”
“Benim iyiliğime olan kısmına ne zaman geçeceğiz?”
“Düşmanı tanımadan savaşa gidilmez.”
“Nehir düşman falan değil,” dedim.
Yalan söylüyordum ve bence yalan söylediğim çok belli olmuştu.
“Tamam. Ömer'e karşı hala bir şeyler hisseden, çok güzel, zarif, dünyaca ünlü, uzun boylu ve şu anda sevgilinin evine iki sokak mesafede yaşayan dost kuvvet.” Ona baktım. Ece ellerini kaldırdı.
“Ben yalnız durumu doğru isimlendirmeye çalışıyorum.”
“Tamam. Can sağlığın için bunu bir daha deneme.”
Aynanın karşısındaki sandalyeye oturdum. Ece arkamda durup saçlarımı omuzlarımdan geriye aldı. Aynadan yüzüme baktı.
“Saçlarını toplayalım mı?”
“Nehir saçlarını topluyor diye mi?”
Ece'nin elleri anında durdu.
“O zaman kesinlikle açık bırakıyoruz.”
“Onun saçlarıyla ilgilenmiyorum.”
“Tabii.”
“Yalnız çok sıkı topluyor. Bence başını ağrıtıyordur.”
“Kesinlikle. Sinirlerini de bozuyordur. Belki bütün meselenin tıbbi açıklaması budur.”
“Dalga geçme.”
“Geçmiyorum. Şu anda son derece ciddiyim.”
Saçlarımı parmaklarıyla düzeltti, sonra dolabın önüne gidip beyaz gömleği aldı.
“Bunu giy.”
“Onu az önce çıkardım.”
“Neden?”
“Fazla sade.”
“Beş dakika önce fazla iyi görünmek istemiyordun.”
“Fikirlerim gelişiyor ve değişiyor.”
Ece beyaz gömleği yatağa bıraktı, siyah olanı aldı. Birkaç saniye inceledikten sonra onu da beğenmedi.
“Bu seni öfkeli gösterir.”
“Öfkeliyim.”
“Öfkeliyken öfkeli görünmeyeceksin. İnsanları en çok bu korkutur.”
“Beni güzel mi hazırlıyorsun, seri katil mi?”
“İkisi arasında düşündüğünden daha ince bir çizgi var.”
Makyaj çantamı masanın üzerinden alıp içindekileri yatağa boşalttı. Renkli nemlendiriciyi, rimeli ve bir allığı ayırdı. Geri kalanları çantaya geri koydu.
“Bu kadar mı?”
“Sen zaten güzelsin.”
“Bunu Nehir'in ne kadar güzel olduğunu bütün anatomik ayrıntılarıyla anlattıktan sonra söylemen çok inandırıcı oldu.''
“Leyla, Nehir gerçekten güzel olabilir. Bunu inkar edersek kadın çirkinleşmeyecek. Yalnız biz yalancı durumuna düşeceğiz.”
Karşıma geçip yüzümü iki eliyle tuttu. Şakası yüzünden çekilmiş, yerini beni gerçekten rahatlatmak isteyen bir ifadeye bırakmıştı.
“Ama Ömer o kadın iki sokak ötede olduğu halde dokuz dakikada bir seni kontrol ediyor. Biraz önce aşağı inerken Aytaç'a, ‘Leyla kahvaltı etmeden kahveyi önüne koymayın,’ dedi. Sonra geri dönüp, ‘Kahveyi görürse yine de içer, en iyisi kahve makinesini kapatın,’ diye ekledi.”
Kaşlarımı çattım. “Kahve makinemi kapattırmış olamaz.”
“Konumuz bu değil.”
“Bence kesinlikle bu.”
“Konumuz, adamın bütün evi senin kan şekerine göre yönetmesi. Nehir isterse balerin zarafetiyle avizenin üzerinden insin. Ömer'in aklı senin aç olup olmadığında. Yani biliyorsun, ben erkeklere asla güvenmem ama Ömer bugün bu durumun dışında.”
Bunu duyduğuma sevinmemek için dudaklarımı ısırdım. Ece bu sırada siyah gömleği de yatağa bıraktı, birkaç saniye baktıktan sonra yüzünü buruşturdu.
“Hayır.”
“Az önce bunu giyeceğimi söyledin.”
“Fikrimi değiştirdim. Bu seni fazla avukat gösteriyor.”
“Dikkat ettin mi bilmiyorum ama ben zaten avukatım.”
“Şu an değilsin. Şu an, sevgilisinin eski sevgilisiyle aynı kahvaltı masasına son derece tesadüfen çok güzel oturacak bir kadınsın.”
“Bu mesleğin barosu var mı?”
“Var. Başkanı da benim.” Dolabın içine neredeyse beline kadar girdi. Askıları birbiri ardına kenara iterken söyleniyordu.
“Fazla ciddi... Fazla günlük... Bunu neden aldın... Bunu üzerinde bir daha görürsem yakarım...”
“Dolabımı aşağılamadan kıyafet seçemez misin?”
“Sanat fedakarlık ister.” Sonunda askılardan birini çekti. Elinde vişne çürüğü renginde, ince dokulu, kayık yakalı bir triko vardı. Rengi ne kırmızı kadar iddialı ne de bordo kadar ağırdı. Kumaşı yumuşaktı; yakası köprücük kemiklerimi açıkta bırakıyordu.
“Bunu,” dedi. Ardından yatağın altındaki çekmeceyi açıp siyah taytı çıkardı.
“Saçların açık kalacak. Makyaj yaptığın anlaşılmayacak.. Dudaklarına da şu rengi süreceğiz.” Elindeki gül kurusu ruju gösterdi. “Bak ben şu an bir savaşa gitmiyorum. Biliyorsun değil mi?”
“Biliyorum. Savaşa gitsen daha rahat hazırlanırdık. Miğfer, kalkan, bitti.” Burak ile Baran o sırada odaya girdi. Burak'ın elinde hala ekmek bıçağı, Baran'ın ağzında yarım tost vardı. Burak, yatağın üzerindeki kıyafete baktı.
“Bu ne?”
“Leyla'nın giyeceği şeyler,” dedi Ece.
Burak trikoyu iki parmağıyla kaldırıp yakasını inceledi.
“Bunun yakası niye böyle?”
“Nasıl?”
“Geniş.”
“Adı kayık yaka.”
“Kayabilir.”
Baran tostu ağzından çekti. “Yakanın görev tanımında zaten kaymak olabilir.”
Burak ona ters ters baktıktan sonra tayta döndü.
“Bu da ince.”
“Burak, zırhla inmeyeceğim.”
“Ben yalnızca fikir belirtiyorum.”
Ece kıyafetleri Burak'ın elinden aldı.
“Senin fikrin neden her kadın kıyafetinde kumaş miktarıyla ilgili?”
“Leyla'yı koruyorum.”
“Tayttan mı?”
“Genel olarak.”
Baran yatağın üzerine eğilip kıyafete daha dikkatli baktı.
“Bence çok iyi.”
Başımı ona çevirdim.
“Fazla iyi,” diye düzeltti hemen. “Hatta gereksiz iyi. Nehir Hanım zaten...”
Cümlesini yarıda kesti. Kaşımı kaldırdım. Baran gözlerini Burak'a çevirdi. Yardım bekliyordu. Burak ise onu yalnız bırakmaya çoktan karar vermişti.
“Nehir Hanım zaten ne?” dedim.
“Zaten aşağıda.”
“Bunu biliyorum.”
“Ve...” Baran'ın bakışları odanın içinde kaçacak bir yer aradı. “Piyano çalıyor.”
“O şu an aşağıda piyano çalmıyor.”
“Genel olarak çalıyor.”
“Nehir çok güzel diyecektin,” dedi Ece. Baran ona ihanete uğramış gibi baktı.
“Sen de söyledin.”
“Ben Leyla'yı savaşa hazırlıyorum. Sen moral bozuyorsun.”
“Ben nesnel değerlendirme yapıyorum.” Bakışımı Burak'a çevirdim.
“Sen ne düşünüyorsun?” Burak bir an durdu. Yalan söylemekle yaşamak arasında seçim yapıyormuş gibi görünüyordu.
“Nehir zarif bir kadın.”
“Anladım.”
“Ama fazla zarif.”
“Fazla zarif ne demek?”
“Bilmiyorum. İnsan yanında yanlışlıkla bardağı devirse ayıplanacakmış gibi hissediyor.”
Baran hemen başını salladı. “Kesinlikle. Müze gibi. Güzel ama bir yere dokunmaya korkuyorsun.”
“Biraz önce aşağıda çok etkileyici olduğunu söylüyordunuz.”
Burak bana döndü. “Sen yoktun.”
“Ben yokken düşünceleriniz farklı mı?”
“Sen gelince daha ayrıntılı düşünme ihtiyacı hissettik.”
“Bakışın yüzünden,” diye ekledi Baran. “İnsan sen öyle bakınca önceki fikirlerini gözden geçiriyor. Ben şu anda Nehir'in yüzünü bile tam hatırlamıyorum.”
Ece kahkahayı patlattı. Ben de gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Burak yatağın üzerindeki vişne rengi trikoyu yeniden inceledi. Sonra yüzüme baktı. Ece kıyafetleri kucağıma bıraktı.
“Hadi.”
Banyoya girip kapıyı kapattım. Üzerimi değiştirirken dışarıdaki konuşmaları duyabiliyordum. Baran, Nehir'in gerçekten müze gibi göründüğünü savunuyor, Burak ona bir kadını överken benzetme kullanmamasını anlatmaya çalışıyordu. Ece ise ikisinin de susmasını istiyor ama bunu söylerken gülüyordu.
Trikoyu üzerime geçirip aynaya baktım. Renk tenimi daha aydınlık göstermişti. Kayık yaka omuzlarımın çizgisini belirginleştiriyor, kumaş bol indiği için son derece ev halimle hissettiriyordu. Siyah tayt uzun ve yumuşak trikoyu sade bırakıyor; sanki bütün bunları beş dakikada seçmişim gibi rahat görünüyordu.
Saçlarımı omuzlarıma bıraktım. Ece içeri girdiğinde elinde makyaj çantası ve küçük bir çift altın halka küpe vardı.
“Bunları tak.”
“Kimin?”
“Benim. Ama bu sabah senin.”
Küpeleri taktıktan sonra saçlarımı parmaklarıyla düzeltti. Yüzüme çok az allık, kirpiklerime tek kat rimel sürdü. Son olarak ruju dudaklarıma doğrudan sürmek yerine parmağıyla hafifçe dağıttı.
“Oldu,” dedi.
Aynadaki kadına baktım. Fazla hazırlanmış görünmüyordu. Kendini kanıtlamaya çalışıyor gibi de değildi. Vişne rengi yüzüme canlılık getirmişti, buna seviniyordum. Nehir'in kusursuz, siyah ve kontrollü zarafetine benzemiyordum.
İyi ki benzemiyordum.
O sabah kusursuz görünmek istemediğimi fark ettim. Ben canlı görünmek istiyordum. Gülen, sinirlenen, kıskanan, konuşurken ellerini kullanan, bazen bardağı deviren ve bunu saklamak yerine peçete ararken masadaki herkesi suçlayan biri gibi.
Kendim gibi.
Banyodan çıktığımda Burak ile Baran sustu. Sessizlikleri iltifattan daha belirgindi. Burak yanıma gelip omzumdaki saçları düzeltti. Bakışında, çocukluğumdan beri tanıdığım abi şefkati vardı.
“Nehir güzel olabilir,” dedi. “Zarif de olabilir. Ama sen aşağı indiğinde Ömer'in onu fark edeceğini sanıyorsan, adamı hiç tanımamışsın.”
Ece koluma girdi. “Hazır mısın?”
“Bir kahvaltıya bu kadar hazırlanmış olmaktan utanıyorum.”
“Utanma. Kadınlar tarih boyunca çok daha önemsiz erkekler için çok daha uzun hazırlandı.”
Kapıya yöneldik. Baran arkamızdan gelirken Burak'a fısıldadı. “Ömer Bey'in omzu zaten yaralı. Leyla'yı uzun zamandır ilk kez eşofmansız görünce diğer tarafına da bir şey olabilir.”
“Seni duyuyorum,” dedim.
“İyi bir şey söylüyordum.”
Merdivenlerin başında durdum. Aşağıdan tabak sesleri, İpek'in konuşması ve Nehir'in sakin sesi geliyordu. Sesini ilk kez bu kadar yakından duyuyordum. Kendinden emin, yavaş ve bulunduğu her yerde dinleneceğini bilen bir kadının sesiydi. Derin bir nefes aldım.
“Ben kimseyle yarışmıyorum,” dedim.
“Kesinlikle,” dedi Ece.
“Ortada bir savaş yok.”
“Elbette,” dedi Burak.
“Nehir'i hiç mi hiç umursamıyorum.”
Baran ciddi bir yüzle başını salladı. “Nehir kimdi?”
Üçüne de son bir bakış attım. Sonra birlikte aşağı indik. Salona girdiğimde önce fotoğrafı gördüm. Daha doğrusu Nehir'in fotoğrafa bakışını. Salonun geniş duvarında, kış bahçesinde Lego yaparken çekilmiş büyük fotoğrafım duruyordu. Ömer'in beni izlediğinden habersizdim. Saçlarım yüzüme düşmüş, dilimin ucunu dudağıma bastırmış, önümdeki küçük parçaya dünyanın en ciddi meselesiymiş gibi bakıyordum. Fotoğrafı ilk gördüğümde neden bunu duvara astığını sormuştum.
“Çünkü evde olmadığında bile seni görmek istiyorum,” demişti. O sırada bu cevabın ölçüsüzlüğüyle dalga geçmiştim. Şimdi Nehir'in aynı fotoğrafın önünde durduğunu görünce Ömer'in ölçüsüzlüğünün bazı günler insanın işine yaradığını fark ettim.
Nehir arkasını dönmeden konuştu. Bakışları fotoğrafın sağ alt köşesine, sonra yeniden yüzüme çıktı.
“Ömer bu duvarda fotoğraf sevmezdi.”
İşte oradaydı. Ne hakaret ne de açık bir meydan okuma. Yalnız ikimizin de anlayabileceği kadar özenle seçilmiş küçük bir geçmiş bilgisi. Onu eskiden tanıdığını söylemiyor, bana bilmediğim bir Ömer bıraktığını hatırlatıyordu. Cümlesinin nezaketi niyetindeki keskinliği saklamaya yetmiyordu. Nehir beni aşağılamıyordu. Beni, Ömer'in geçmişinde hiç bulunmadığım odaların kapısında bekletiyordu.
Fotoğrafa baktım.
“Ben de salonun duvara çıkmayı planlamıyordum,” dedim. “Ev sahibinin son zamanlarda bazı ölçüsüz fikirleri var.”
Nehir'in ağzında küçük bir gülümseme belirdi.
“Ömer hiç ölçüsüz değildir ki.”
“Son zamanlarda istatistikler biraz bozuldu.”
Arkamızdan gelen ayak sesini ikimiz de aynı anda duyduk. Ömer salona girdiğinde Nehir ona döndü. Ben dönmedim. Fotoğrafa bakmayı sürdürürsem son derece rahat görüneceğimi düşünüyordum. Ömer ise beni rahat bırakmaya hiç niyetli değildi. Doğrudan yanıma geldi, eli hemen belime yerleşti. Başparmağı, elini yerleştirdiği yerde yavaşça hareket etti.
Beni gördüğü anda yüzünde oluşan değişimi camdaki yansımadan seçebiliyordum. Birkaç saniye önce başka insanlarla konuşan, omzundaki yaranın ağrısını yüzünde taşımayan adam gitmişti. Yerine bütün dikkati yalnızca benim üzerimde toplanan biri gelmişti.
Bakışları önce yüzümde durdu. Sonra açık bıraktığım saçlarıma, vişne rengi trikoma ve yeniden gözlerime çıktı.
Bir şey söylemedi. Söylememesi, bakışını daha belirgin hale getiriyordu. O an Nehir'in yanında bana dokunduğu için değil, bana her zamanki gibi dokunduğu için kalbim hızlandı. Arada önemli bir fark vardı. Ömer birine bir şey kanıtlamak için benimle yakınlaşmıyordu. Odaya girdiği andan itibaren bedeni, zaten ait olduğu yeri bulmuştu. Beni kahvaltı masasına yönlendirdiğinde diğerleri de birer birer yerlerini almıştı.
“Kahvaltı etmedin,” dedi.
“Daha yeni indim.”
“Ece?”
Ece masadan seslendi.
“Yukarıda da yiyecek bir şey yok zaten.”
“Sen benim arkadaşımsın?” dedim.
Ece omuz silkti. Onur'un tam o sırada önüne bıraktığı küçük çiçeğe bakmamak için büyük çaba harcıyordu. Onur da çiçeği kendisi getirmemiş gibi Burak'ın hazırladığı peynir tabağıyla ilgileniyordu.
Nehir'in bakışları Ömer'in omzuna indi.
“Yaran nasıl?”
“İyi.”
“Doktor kolunu zorlamamanı söylemedi mi?”
Ömer, tabağıma zeytin koyarken cevap verdi.
“Omzumla ilgili Leyla'nın haricinde yorum duymak istemiyorum,” dedi.
Cümlenin ardından oluşan sessizlikte çatalımı tabağa bıraktım. Ömer bunu benim için söylemişti ama yüzüme bakmıyordu. Peynir tabağını önüme çekiyor, sevdiğim zeytinleri seçiyordu. Onun için bu, ilan edilmesi gereken bir taraf seçimi değilmiş gibi davranıyordu. Gülümsememle Ömer'in ağzının kenarı kıpırdadı. Elini sırtıma koyup beni masaya doğru yönlendirdi.
Nehir bir şey söylemedi. Söylemesine gerek de kalmamıştı.
Masaya oturduğumda Burak önüme yumurtalı ekmek bıraktı. Baran, Ömer'in yanındaki boş sandalyeye bakıp sonra bana döndü.
“Bu evde oturma düzeni güvenlik protokolüne mi bağlı, yoksa duygusal yakınlığa göre mi belirleniyor?”
“Sen bahçede de yiyebilirsin,” dedi Ömer.
Baran başını salladı.
“Cevabımı aldım.”
Burak, Nehir'in önüne tabak koydu. Kibar davranıyordu fakat yüzünde, Ömer'in geçmişinden gelen herkesi kişisel olarak sorgulamak istediğini anlatan bir ifade vardı. Burak'ın Cihan'dan nefret etmekle başlayan korumacılığı son günlerde genel bir insanlık düşmanlığına dönüşmüştü. Baran hariç. Baran'ı ciddiye almıyordu. İpek, Nehir'in yanına oturdu. Birbirlerine bakışlarında yılların rahatlığı vardı. İpek, Nehir'in çayına şeker koymadığını biliyor; Nehir de İpek'in uzanmasını beklemeden kayısı reçelini ona veriyordu.
Bunu görmek hoşuma gitmedi.
Ardından bundan hoşlanmadığım için kendime sinirlendim. İpek'in kimi sevdiğine karışacak değildim. Bu çok ama çok ayıptı.
Yine de rahatsız hissediyordum. İnsan bazen duygularını terbiye etmek için onların önüne ahlak koyuyor, duygular ise hiçbir şey olmamış gibi ahlakın çevresinden dolaşıyordu. Nehir masadaki reçele uzanırken Ömer'e baktı.
“Deden hala kayısı reçelini Ankara'dan mı getirtiyor?”
Çatalımla tabaktaki her şeyi birbirine karıştırıyordum. Domatesin suyu peynire karışmış, yumurtalı ekmeğin bir köşesi zeytinyağına batmıştı. Tabağımın başına gelenler, iç dünyamın küçük bir temsili olabilirdi. Ömer cevap vermeden önce elini dizimin üzerine koydu.
Beni uyarmadı.
Susturmadı.
Yalnız orada olduğunu hatırlattı.
“Evet,” dedi. “Hasan Usta eve geçtiğinde birlikte yemek için yenilerini getirtmiş.”
“Yoğun bakımdan çıktı mı?”
“Bu sabah.”
İpek derin bir nefes aldı. Ben de masanın kenarına biraz daha yaklaştım. Hasan Usta'nın adını duymam, zihnimde Nehir'e ayırdığım bütün alanı bir anlığına dağıtmıştı.
“Ne zaman ziyaret edebiliriz?”
Ömer'in yüzü bana döndü.
“Akşam. Doktor izin verirse.”
“Ben de geleceğim.”
“Benimle.”
“Bu cümlede yine gizli bir emir var.”
“Gizlemiyorum.”
Masadakilerden birkaç kişi güldü. Nehir gülmedi. Gözleri bir an Ömer'in elimin üzerine kapanan parmaklarında kaldı. İpek bunu gördü.
“Nehir,” dedi yumuşakça, “gel, sana odanı göstereyim.”
Nehir kalkarken fotoğrafıma bir kez daha baktı. İpek'e fısıldadı, ben duydum.
“Onu hiç böyle görmemiştim,” dedi.
İpek gözlerini abisine çevirdi. Ömer benim tabağımdaki domatesleri ayırıyor, sevmediğimi bildiği kenar kısımlarını kendi tabağına alıyordu. Bir şirketi yönetirken de bu kadar dikkatli olup olmadığını merak ettim. Muhtemelen şirketlerin domatesle ilgili bu kadar özel tercihleri yoktu.
“Hiçbirimiz görmedik,” dedi İpek. “Çünkü hiçbirimiz Leyla değiliz.”
Nehir'in yüzünde küçücük bir şey kırıldı. Bu bir yenilgi ifadesi değildi. Daha çok, bildiği bir gerçeği başka birinin ağzından duymanın incinmişliğiydi. Hemen toparlandı. Başını eğip İpek'le birlikte salondan çıktı. Onun ardından bakmadım. Bakmadığımı Ömer fark etti. Dizimdeki eli biraz daha sıkılaştı.
“Domateslerimi çalıyorsun,” dedim.
“Yemiyorsun.”
“Belki birazdan yiyecektim.”
“Yemeyecektin.”
Çatalıma bir parça ekmek takıp ağzıma götürdüm. Ömer yediğimi görünce nihayet kendi tabağına döndü. Beni Nehir konusunda ikna etmek için tek kelime etmemişti. Onun yerine ne yiyeceğimi izlemiş, dizimde duran elini bir an bile çekmemiş, geçmişinden gelen bir kadının karşısında beni açıklanması gereken yeni bir durum gibi göstermemişti. Belki de insanı güvende hissettiren şey büyük açıklamalar değildi. Bir odadaki bütün geçmişlere rağmen sevdiğiniz adamın dikkatinin tek bir an için bile üzerinizden ayrılmamasıydı.
Yine de rahatsızdım.
Bu konuda tutarlı kalmaya kararlıydım.
En azından öğlene kadar.

⁂

Ömer beni Burak'ın evine göndermeyi kabul etmedi.
Ben gitmek istediğimi söyledim.
O hayır dedi.
Ben gerekçe sundum.
O güvenlik raporu çıkardı.
Ben bunun tamamen insan hakları ihlali olduğunu söyledim.
O kapının önündeki araç sayısını dörtten altıya yükseltti.
Tartışmanın on ikinci dakikasında çalışma odasının ortasında durmuş, kollarımı göğsümde birleştirmiştim. Ömer masasının arkasında değil, önümde duruyordu. Masayı aramıza alırsa üzerine tırmanıp konuşmaya devam edebileceğimi öğrenmişti.
Çalışma odasının duvarlarındaki koyu renk ahşap, içeriyi olduğundan daha sessiz gösteriyordu. Masanın üzerindeki dosyalar, çalan telefonlar ve dışarıdaki korumalar bu odanın Ömer'in karar verdiği yer olduğunu anlatıyordu.
Benimse o kararlara uymaya hiç niyetim yoktu.
“Arkadaşlarımla birkaç saat geçirmek istiyorum,” dedim.
“Buraya gelsinler.”
“Burada olmak istemiyorum.”
Bakışları yüzümde durdu. İlk kez cevap vermedi. Ömer'in susuşları birbirine benzemezdi. Bu kez karşı çıkmak için değil, söylediğim şeyin arkasında ne olduğunu anlamak için susuyordu. Yüzümde saklamaya çalıştığım her şeyi sırayla inceliyordu.
“Nehir yüzünden değil,” dedim.
Ömer'in kaşı çok az kalktı.
“Tamamen Nehir yüzünden değil.”
Sessizliği uzadıkça cümlem kendi kendine dürüstleşiyordu.
“Onun sana bakışını izlemek istemiyorum,” dedim sonunda. “Sonra bunu fark ettiğim için kendime kızıyorum. Kendime kızdığım için ona sinirleniyorum. O da şu anda tehlikede olduğu için ona sinirlendiğimden utanıyorum. Birkaç saat daha burada kalırsam zihnimde hiç sevmediğim bir kadına dönüşeceğim.”
Bunu söyledikten sonra gözlerimi ondan kaçırdım. Kıskançlığımın kendisinden çok, beni nasıl birine dönüştürebileceği korkutuyordu. Ömer'i severken kendimden eksilmek istemiyordum.
Ömer yüzüme uzun uzun baktı. Beni makul olmaya çağırmadı. Hissettiğim şeyin gereksiz olduğunu söylemedi.
“Tamam,” dedi.
Bu kadar kolay kabul etmesi bütün savunmamı bozdu.
“Tamam mı?”
“Burak'ın evi kontrol edildi. Ece ve Baran orada olacak. Aytaç sizi götürecek. İki araç aşağıda, biri arka sokakta bekleyecek.”
“Buna tamam denmiyor. Küçük çaplı işgal deniyor.”
“Benim tamamım bu kadar Leyla.”
Yanından geçmek için hareket ettiğimde bileğimden tuttu. Sert değildi. Yalnız gitmeden önce ona bakmamı istiyordu.
“Rahatsızlığını küçümsemiyorum,” dedi. “Ama onun güvenliğini de değiştirmeyeceğim.”
“Biliyorum.”
“Senin bilmen bazen canının yanmasına engel olmuyor.”
“Her şeyi engelleyemezsin.”
“Bunu kabul etmekte zorlanıyorum.”
“Fark ettim.”
Elini bileğimden parmaklarıma indirdi. Avucumu açıp içine dudaklarını bastırdı. Öpüşünde beni ikna etmeye çalışan bir acele yoktu. Daha çok, tartışsak da ona ait bir sıcaklığı yanımda taşımamı ister gibiydi.
“Akşam seni ben alacağım.”
“Gerek yok.”
“Bu konuda fikrini sormadım.”
“Seninle iletişim kurmanın çok sağlıksız olduğunu düşünüyorum.”
“Yine de aradığında ilk ben geliyorum.”
Cevap veremedim. Çünkü haklıydı. Çünkü ona kızdığım her anın altında, ihtiyaç duyduğumda gerçekten geleceğini bilmenin güveni vardı. Ömer, sustuğum nadir anların kıymetini bilen biri olarak yüzüme eğilip yanağımdan öptü.
“Git,” dedi. “Biraz kendin ol.”
Kapıya yürüdüm. Elimi kapı koluna koyduğumda arkamdan yeniden seslendi.
“Leyla.”
Döndüm.
“Ne kadar uzağa gidersen git, gözümün önünde olacaksın.”
“Bu romantik değil, tehditkar.”
“İkisini ayıracak halde değilim.”
Ne yazık ki ben de değildim.

Ömer'den.

Leyla arabaya bindiğinde gitmesini istemedim. Birkaç saat önce ona arkadaşlarının yanında nefes alması için alan bırakmam gerektiğini düşünüyordum. Aracın kapısı kapandığı anda bu düşüncenin ne kadar kötü olduğuna karar verdim. Onu geri çağırmadım. Aytaç ön araca geçti. Arkadaki araç sokağın sonuna kadar peşlerinden ayrılmadı. Leyla camdan bana bakarken yüzünde hala kızgınlık vardı. Sağ elinin başparmağıyla işaret parmağının kenarını ovuşturuyordu. Kendini güvende hissetmediğinde değil, kendine kızdığında yaptığı hareketti. Nehir yüzünden kıskançlık duyduğu için kendine öfkeliydi. Buna sevinmemem gerekiyordu.
Çok sevindim.
Beni kaybetme ihtimalini önemsemesi, içimde insan olmaktan çıkmaya meyilli bir yeri yatıştırıyordu. Yine de onu o duygunun içinde yalnız bırakmak istemiyordum. Nehir hakkında saatlerce konuşmanın Leyla'yı rahatlatmayacağını biliyordum. Leyla, geçmişimde ne olduğunu merak etmiyordu. Geçmişimin bugünüme uzanıp uzanamayacağını anlamaya çalışıyordu.
Uzanamazdı.
Bunu ona kelimelerle değil, baktığım her yerde gösterecektim. Araç gözden kaybolduğunda Murat yanıma geldi.
“Hazır.”
Yüzünde her zamanki ifadesiz sakinlik vardı. Fakat ceketinin sol cebine koyduğu elinden, bu işi diğerlerinden ayırdığını anlayabiliyordum. Murat gerildiğinde ellerini saklardı.
“Kimler biliyor?”
“Selim, ben ve içeride bekleyen iki adam.”
“Onur?”
“Geliyor.”
“Gelmesin.”
“Bunu ona sen söylersin.”
Arabaya bindim. Omzumdaki yara kapıyı çekerken kendini hatırlattı. Leyla görse yüzünü buruşturur, ardından canım acıdığı için bana kızardı. İnsanın sevdiği kadının, yaralandığı için kendisine öfkelenmesi mantıklı değildi. Leyla'nın sevgisi mantıklı olmak zorunda değildi. Eski matbaa binasına vardığımızda Murat benden önce indi. İçerideki makineler yıllar önce sökülmüş, zeminde yalnız metal izleri kalmıştı. Nem, duvarların alt kısmındaki boyayı kabartmıştı. Binanın arkasından geçen trenin sesi duvarları aralıklarla titretiyor, tavandaki gevşek tozu aşağı indiriyordu. Burası bağıran insanların sesini dışarı vermeyecek kadar terk edilmiş, içeride söylenenleri yıllarca saklayacak kadar ölüydü.
Savaş Ergin sandalyeye bağlı değildi.
Buna ihtiyacı yoktu. Karşısında Selim, arkasında iki adam duruyordu. Kaçmaya çalışsa kapıya varmadan yere indirilirdi. Yüzünde henüz korkudan çok kibir vardı.
Turgut'a yakın yaşayan insanların çoğu, onun gücünü kendi güçleri sanma hatasına düşerdi. Başka bir adamın gölgesinde büyüyüp gölgeyi kendi boyları zannederlerdi.
Masanın üzerinde telefonu, siyah bir piyon ve Leyla'nın üniversiteye girişte çekilmiş üç fotoğrafı vardı.
Fotoğraflardan birini elime aldım.
Saçları rüzgardan yüzüne gelmişti. Kolunun altında kitaplar, elinde kahve vardı. Arkadaşına dönüp gülerken çekilmişti. Onu izleyen adamın objektifinden habersizdi. Başka bir fotoğrafta üniversitenin merdivenlerinden iniyordu. Sonuncusunda, okulun karşısındaki kaldırımda çantasını karıştırıyordu. Bir insanı sevmek, dünyanın ona hangi açıdan baktığını merak etmeye başlamaktı. O fotoğraflara bakan kişinin ne gördüğünü düşündüm.
Bir hedef.
Bir yol.
Bana ulaşmak için kullanılabilecek bir zayıflık.
İçimdeki öfke yükselmedi. Soğudu. Öfkenin sıcak hali insanı acele ettirirdi. Kontrolü kaybettirir, yumruğun nereye indiğini önemsiz hale getirirdi.
Leyla söz konusu olduğunda acele etmeyecektim.
“Seni kim gönderdi?” diye sordum.
Savaş dudaklarını ıslattı.
“Ben kimseyi tanımıyorum.”
Telefonunu açıp ses kaydını dinlettim. Kendi sesi, matbaanın boş duvarlarında yankılandı.
“Okula döndüğü gün daha kolay. Karahan her kapıya adam koyamaz.”
Kayıt bittiğinde telefonu masaya bıraktım. Savaş'ın yüzündeki kibir ilk kez azaldı. İnsan kendi sesini delil olarak dinlediğinde yalan söylemek zorlaşıyordu.
“Onu almak için kimi görevlendirdin?”
“Yanlış anladın. Yalnız takip—”
Yüzüne ilk kez vurdum. Sandalye devrilmedi. Selim arkasından tuttu. Savaş'ın dudağının kenarında ince bir çizgi açıldı. Elimi silmedim. Ona yeniden vurmaya da acele etmedim. Sessizlik, bazı insanlarda acıdan daha hızlı çalışırdı.
“Leyla'nın adını kullanmadan cevap ver.”
Sesi değişti.
“Akın'la Rıza.”
“Şimdi neredeler?”
“Söylersem beni öldürürsün.”
“Söylemezsen önce onlar ölür. Sonra sen.”
Bana baktı. Blöf yapıp yapmadığımı anlamaya çalıştı. Yapmıyordum. Adresleri söylediğinde Murat telefonuna kaydetti. Lal'in atölyesindeki patlayıcıyı yerleştiren adamın da Akın olduğunu doğruladı. Hasan Usta'nın o gece içeride olduğunu bildiklerini söyledi.
Bunu söylerken gözlerime bakamadı. Elimdeki fotoğrafı masaya bıraktım.
“Akın ile Rıza bu gece bitecek,” dedim.
Selim'in yüzünde bir değişiklik olmadı. Murat yalnızca başını kaldırdı.
“Kaza gibi görünmesini istemiyorum. Turgut kimin yaptığını anlayacak. Polis anlamayacak.”
Murat başını salladı. Savaş sandalyesinde doğruldu.
“Beni ne yapacaksın?”
Siyah piyonu masadan alıp önüne bıraktım.
“Turgut seni buraya kadar sürmüş.”
“Ben onun adamı değilim.”
“Bunu ona anlatırsın.”
“Siz beni bırakacak mısınız?”
“Evet.”
Yüzündeki rahatlama bir saniyeden az sürdü.
“Yanlış bilgiyle.”
Murat masaya bir dosya koydu. İçinde değiştirilmiş sevkiyat tarihleri, kullanılmayan bir depo adresi ve Nehir'in iki gün sonra Viyana'ya gönderileceğini düşündürecek sahte uçuş bilgileri vardı.
“Turgut'a Leyla'nın okuluna döneceğini söyleyeceksin,” dedim. “Güvenliğin gevşediğini, benim bütün dikkatimi Nehir'e verdiğimi anlatacaksın.”
Savaş'ın gözleri önümdeki fotoğraflara kaydı.
“Ya inanmazsa?”
“İnanması için hayatından korktuğun kadar inandırıcı ol.”
Ayağa kalktığımda omzum yeniden sızladı. Ceketimi düzelttim. Savaş'a son kez bakmadan kapıya yöneldim. Onur dışarıda beni bekliyordu. Her zamanki gülümsemesi yoktu. Ellerini pantolonunun ceplerine sokmuş, duvara yaslanmıştı. Aytaç da dönmüş, Selim'in arkasında durmuştu.
“Leyla'yı bıraktın mı?” diye sordum.
Aytaç başını salladı.
“Burak'ın evinde. Baran bütün koruma ekibine çay dağıtmaya çalışıyor.”
“İçeri kimse girmeyecek.”
“Cihan dışında.”
Başımı ona çevirdim.
“Ne işi var?”
“Leyla'nın okuldan kalan eşyalarını getirmiş. Ece listeye adını yazdırmış.”
Bir şey söylemedim. Fakat çenemin kasıldığını hepsi gördü. Onur yüzüme baktı.
“Şimdi gidersen on dakika önce iki kişinin ölüm emrini veren adam olarak gitmiş olacaksın. Önce biraz nefes al.”
“Ben iyiyim.”
“İşte bundan korkuyorum.”
Murat yanımıza geldi. Elinde ince, koyu renkli bir dosya vardı.
“Ömer başka bir konu var,” dedi. “Bugün anlaşmanın on sekizinci günü.”
Kimse konuşmadı. Tarihi biliyordum. Sabah uyandığımda Leyla'nın başı göğsümdeydi. Saçları çenemin altına dolanmış, eli gömleğimin içinde kalbimin üzerinde durmuştu. Takvimdeki günü o anda da biliyordum. Üç gün.
“Unutmadım,” dedim.
Aytaç kollarını birleştirdi.
“O zaman anlaşma bitince ne yapacağımızı konuşalım.”
“Leyla gidecek.”
Onur doğruldu.
“Gitmeli.” dedi.
Selim sessizce bana bakıyordu. Murat elindeki dosyayı biraz daha sıkı tuttu. Aytaç bir adım yaklaştı.
“Onu bir kere gönderdin. İki gün karşı evde dolaşıp sigaradan kendini zehirledin. Leyla balkonda ağladı. Sonra sokağın ortasında vuruldunuz. Bundan hiçbir şey öğrenmedin mi?”
“Öğrendim.”
“Pek belli olmuyor.”
“Bu kez gitmesini istemeyeceğim.”
Onur acı bir gülümsemeyle başını salladı.
“Ne büyük gelişme.”
“Gitmek istemesini sağlayacağım.”
Aytaç sanki planı ikimiz kurmamışız gibi baktığında delirecek gibi hissettim. ''Ne bakıyorsun lan?'' dedim. ''En başından beri bu böyle değil miydi?''
Sözlerim binanın soğuk havasında asılı kaldı. Bu kez tren geçtiğinde hiç kimse başını çevirmedi. Duvarlar titredi, tavandan birkaç toz parçası yere düştü. Ses dağıldığında söylediğim cümle hala aramızdaydı. Kimse hemen cevap vermedi. Murat'ın bakışları elindeki dosyaya indi. Parmaklarını çektiğinde kapağındaki iki kelime ortaya çıktı.

YALIN DOSYASI

Onur önce dosyaya, sonra bana baktı. Yüzündeki öfke bir anlığına yerini anlam veremediği bir şüpheye bıraktı. Dosyayı Murat'ın elinden aldım. Kapağını açmadım. Açmama gerek yoktu. İçinde ne bulunduğunu biliyordum. Leyla'nın babasının adı, annesinin ölüm tarihi, Assos'taki eski eve ait kayıtlar ve Leyla'nın hayatından alınmış yıllar vardı. Tanışmamızdan önce çekilmiş fotoğrafları, fakültedeki ders programı, her sabah kahve aldığı yer, Burak'ın ailesiyle kurduğu bağ ve Duru için yaptığı banka işlemleri aynı dosyada toplanmıştı. Kendisini tesadüfen bulduğuma inanan bir kadının, varlığının benden çok önce bir dosyaya dönüştürüldüğünü görmesi yeterli olacaktı.
İlk sayfadaki fotoğrafı dışarı çıkardım.
Leyla üniversitenin kütüphanesinden çıkıyordu. Saçları daha kısaydı. Üzerinde mavi bir mont, elinde üç kitap vardı. Fotoğrafın sağ alt köşesindeki tarih, onunla tanışmamızdan beş ay öncesini gösteriyordu. Aytaç fotoğrafı gördüğünde yüzündeki öfke değişti. Selim ilk kez konuştu.
“Bunu ona yapamazsın.”
“Yapacağım.”
“Öğrendiğinde yalnızca gitmez. Senden nefret de eder.”
“Amacım bu.”
Onur bana uzun süre baktı. Onun beni tanıyan tarafı, söylediğim her kelimenin altında başka bir şey arıyordu. Bulmasına izin vermedim. Dosyanın ikinci sayfasındaki raporun başında Leyla'nın tam adı yazıyordu. Altında tek satırlık bir not vardı.
Yakın temas kurulabilir.
Notun kimin elinden çıktığını yalnız Murat ile ben biliyorduk. Onur, uzandığında dosyayı kapattım.
Aytaç başını iki yana salladı.
“Peki bu üç günde ne yapacaksın?”
Dosyanın kenarı avucuma battı.
“Her istediğini.”
Onur güldü. İçinde zerre kadar eğlence yoktu.
“Son üç gününde onu daha çok sevip sonra paramparça edeceksin.”
Murat dosyayı kolunun altına aldı.
O an kimsenin yüzünde bana duyulan güven kalmamıştı. Bu, beni durdurmadı. Dışarı çıktım. Burak'ın evine gitmek için araca binerken telefonumu açtım. Güvenlik ekranında Leyla'yı gördüm. Mutfak tezgahının önünde durmuş, elinde unla Baran'a bağırıyordu. Baran başını korumak için tepsiyi havaya kaldırmış, Ece gülmekten sandalyeye tutunmuştu. Burak ise bozulan mutfağına mı, Leyla'nın yüzündeki gülüşe mi bakacağını bilemiyordu.
Leyla güldüğünde bulunduğu her yer eve benziyordu.
Ekrana dokunup görüntüyü büyüttüm. Saçlarının arasında un vardı. Burnunun ucuna küçük bir beyazlık bulaşmıştı. Baran'a kızarken bile gülüyordu.
Üç gün sonra o görüntülerden bazılarını onun önüne koyacaktım.
Ne olacaksa, olacaktı.
⁂

Burak'ın mutfağında kurabiye yapma fikri Ece'den çıkmıştı. Hamurun neden tavana kadar ulaştığı ise tamamen Baran'la ilgiliydi.
“Ben yalnızca unu uzattım,” dedi Baran.
“Paketi sıkarak uzattın.”
“Elim kaydı.”
“Senin elin neden yalnız felaket anlarında kayıyor?”
“Yetenek.”
Tezgahın önünde üzeri un içinde kalmış halde ona bakıyordum. Saçlarımın arasında beyaz tozlar, yanağımda hamur vardı. Bir saat önce Nehir'in karşısında son derece kontrollü görünmek için kıyafet seçen kadın gitmiş, yerine Baran'ın saçına çiğ yumurta kırmanın hukuki sonuçlarını hesaplayan biri gelmişti. İşin kötü yanı, bu düşünce bana giderek daha makul geliyordu. Burak elindeki tahta kaşığı tezgaha bıraktı.
“İkiniz de mutfaktan çıkın.”
“Ev senin diye iktidar sahibi olduğunu mu sanıyorsun?” dedim.
“Evet.”
“En azından dürüst.”
Ece masanın başında oturmuş, Onur'un gönderdiği mesajı okumamaya çalışıyordu. Telefon ekranı her yandığında bakıyor, ardından sanki tesadüfen görmüş gibi yüzünü başka tarafa çeviriyordu. Son beş dakika içinde bunu o kadar çok yapmıştı ki boynunun tutulması an meselesiydi.
“Onur ne yazıyor?” diye sordum.
“Hiçbir şey.”
“Üç dakikada sekiz hiç gönderdi.”
Baran telefonun ekranına doğru uzandı. Ece elinin üzerine vurdu.
“Özel hayat.”
Baran başını bana çevirdi.
“Onur Bey'in özel hayatı olduğuna sevindim. Ben kendisini yalnızca Ömer Karahan'ın sinir sistemi sanıyordum.”
“Sen de bizim tarafın Onur'usun,” dedim.
“Ben daha yakışıklıyım.”
Burak, “İkiniz de gereğinden fazla konuşuyorsunuz,” diyerek hamuru elimizden aldı.
Kapı çaldığında hepimiz sustuk. Burak güvenlik ekranına baktı. Yüzündeki ifade anında değişti.
“Cihan.”
Kendisiyle kişisel bir kan davası bulunan birinin adını bile bu kadar öfkeyle söylemeyebilirdi.
“Eşyalarımı getirecekti,” dedim.
“Kurye diye bir şey var.”
“Bilgisayarım, notlarım ve birkaç dosya.”
“Yine kurye.”
“Burak, kapıyı aç.”
Bana baktı. Onu uzun yıllardır tanıyordum. Çocukken mahallede biri dizimi kanattığında kendisinden iki yaş büyük çocuğun bisikletinin tekerini indirmişti. Çocuk özür diledikten sonra tekeri geri takmış ama sibop kapağını vermemişti. Burak'ın adalet anlayışı küçük yaşlardan beri telafiden çok kalıcı hatırlatmalar üzerine kuruluydu. Beni korumakla benim yerime karar vermek arasındaki sınırı her zaman göremiyordu. Yine de bunu yaptığında Ömer'e kızdığım kadar kızamıyordum. Belki de Burak'ın beni korumasında kaybetme korkusundan çok kardeşlik vardı. Ömer'inkinde ise insanın aklını karıştıran başka bir şey.
Kapıyı açtı.
Cihan içeri girdiğinde elinde bilgisayar çantam ve iki kalın dosya vardı. Burak onları almadı. Cihan da vermedi. Birkaç saniye boyunca kapının önünde birbirlerine baktılar. Baran yanıma eğildi.
“Bunların kavgasında kime bahis oynuyoruz?”
“Burak'a.”
“Neden?”
“Cihan'ın yüzüne karşı kaybetme ihtimali yok. Nefreti fizik kurallarını aştı.”
Cihan beni gördüğünde yüzü yumuşadı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Bakışları yanağımdaki una takıldı. Gülümsedi.
“Görüyorum.”
Burak araya girdi.
“Eşyaları bırakabilirsin.”
“Leyla'yla da konuşacağım.”
“Neden?”
“Çünkü kendisiyle yıllardır konuşabiliyorum.”
“Artık daha az konuşabilirsin.”
“Burak,” dedim.
Sesimdeki uyarıyı duyunca geri çekildi ama mutfaktan ayrılmadı. Cihan bilgisayarımı masaya bıraktı. Dosyalardan birini açtı.
“Fakülte yönetimiyle konuştum. Sağlık ve güvenlik gerekçesiyle dönem dondurma talebini kabul edecekler. Bursun etkilenmeyecek.”
İçimde bir şey ağırlaştı. Okulu dondurma kararını Ömer vermişti. Ben bağırmış, itiraz etmiş, hayatımı benden aldığını söylemiştim. Sonra Lal patlamış, Hasan Usta ölümden dönmüş, Viyana'daki bir piyanonun üzerine fotoğrafım bırakılmıştı. Haklı çıkmasından nefret ediyordum. Daha çok, haklı olduğu için kabul etmek zorunda kalmaktan nefret ediyordum. Okul yalnızca eğitim aldığım bir bina değildi. Kendime ait olduğunu düşündüğüm az sayıdaki yerden biriydi. Kimsenin soyadıyla, parasıyla ya da korumasıyla değil, gecelerce çalışarak girmiştim. Şimdi güvenliğim için ondan da uzaklaşmam gerektiğini kabul etmek, Turgut'un hayatımdan sessizce bir parça daha koparmasına izin vermek gibi geliyordu.
“Teşekkür ederim,” dedim.
“İstersen bazı dersleri dışarıdan takip edebilirsin. Hocalarla konuşurum.”
“Bakarız.”
Cihan yüzüme dikkatle baktı.
“Biraz konuşalım mı?”
Burak anında cevap verdi.
“Hayır.”
“Burak.”
“Salonda konuşun.”
“Balkona çıkacağız.”
“Balkonda keskin nişancı olabilir.”
Baran başını salladı.
“Bu kez Burak'a katılıyorum. Ben bu eve gelirken üç kez arandım. Sokaktaki kedinin bile kimlik kontrolünden geçtiğini düşünüyorum ama tedbir iyidir.”
Cihan balkona yöneldi. Ben de peşinden gittim. Burak'ın bakışlarını sırtımda hissediyordum. Kapıyı kapatmadım. Balkondaki hava soğuktu. Kollarımı göğsümde birleştirdim. Cihan korkuluğun yanına yaslandı ama eskisi gibi yanıma gelmedi. Aramızda bir zamanlar kendiliğinden kapanan mesafe şimdi ikimizin de farkında olduğu bir sınırdı.
“Gerçekten nasılsın?” diye sordu.
“Bu soruya verdiğim cevap saat başı değişiyor.”
“Ömer'le?”
“Bu sorunun cevabı dakika başı değişiyor.” Gülümsedi. Bir zamanlar onun gülümsemesi bende karşılık bulmak için hiç çaba harcamazdı. Şimdi tanıdık geliyordu ama içimi hareket ettirmiyordu.
Bunu fark etmek tuhaftı. İnsan birini sevmeyi bıraktığını büyük bir gürültüyle anlamıyordu. Bazen geçmişte kalbinizi hızlandıran bir yüz karşınızda duruyor ve siz yalnızca havanın soğuk olduğunu düşünüyordunuz.
“Mutlu musun?” diye sordu.
Ömer'in yüzünü boynuma gömdüğü anı düşündüm. Nehir'i düşündüğümde kıskançlıktan saçma sapan ayrıntılara takılmamı, onun yarasına bakarken öfkemi unutmayı, bana emir verdiğinde sinirlenip odadan çıkınca geri dönmesini beklemeyi düşündüm. Onu sevmenin kolay tarafı yoktu. Fakat onsuz kalma düşüncesinde nefes alabileceğim bir yer de yoktu.
“Çok,” dedim. “Bu yüzden korkuyorum.” Cihan gözlerini yere indirdi.
“Benden hiç korkmamıştın.”
“Çünkü seni kaybettiğimde ne kaybedeceğimi biliyordum.” Sözler ağzımdan çıktıktan sonra ne kadar sert duyulduğunu fark ettim.
“Sana haksızlık etmek istemedim.”
“Etmedin.” Başını kaldırdı. “Ben sana yaptım.” Sessiz kaldım.
“Beni sevdiğini biliyordum,” dedi. “Sana aynı şeyi veremediğim halde o sevgiyi kaybetmek istemedim. Yakınında kaldım. Ne tamamen geldim ne de gitmene izin verdim. İnsan bazen iyi biri olmadığı gerçeğini, kararsız olduğu yalanıyla saklıyor.” Bu cümleyi ondan beklemiyordum.
Geçmişte bunu söylese belki günlerce düşünür, içinde pişmanlık bulunan her kelimeyi kendime umut yapardım. Şimdi yalnızca onun da sonunda gerçeği gördüğünü düşünüyordum.
“Şimdi neden söylüyorsun?”
“Çünkü Ömer'e baktığın hali gördüm.” Yüzünde buruk bir ifade vardı. “Bana bakarken hep seçilmek istiyordun. Ona bakarken çoktan seçildiğini biliyorsun. Yalnız bunun ne kadar süreceğinden korkuyorsun.” Cevap vermedim. Cihan beni hala okuyabiliyordu. Fakat artık okuduğu kadına ulaşamıyordu.
“Ben hayatında kalmak istiyorum,” dedi.
“Arkadaşım olarak.”
“Başka türlüsünün mümkün olmadığını anladım.”
Rüzgar saçlarımı yüzüme savurdu. Cihan eski bir alışkanlıkla elini kaldırdı. Parmakları saçlarıma ulaşmadan bileğini tuttum.
“Yapma.”
Tam o anda salonun içinde bir sessizlik oldu. Ömer kapının önünde duruyordu. Onu görmeden önce yüzündeki ifadeyi Burak'ın yüzünden anladım. Baran tezgaha yaslanmış, birkaç dakika önceki gülüşünü unutmuştu. Ece ayağa kalkmıştı. Onur onun yanında, Ömer'e doğru hareket etmeye hazırdı. Ömer'in bakışları önce Cihan'ın havada kalan eline, sonra onu tutan parmaklarıma indi. Balkona çıktığında yüzünde öfke yoktu. Öfke, onun için daha insani bir ifadeydi. Şimdi bütünüyle sakindi. Üzerinde dışarı çıkarken giydiği koyu renk ceket vardı. Sağ elinin parmak eklemlerinde yeni kızarıklıklar bulunuyordu. Gömleğinin manşetinde, dikkatli bakılmadığında fark edilmeyecek kadar küçük koyu bir leke vardı. Nereden geldiğini sormaya fırsat bulamadım.
“Elini derhal çek,” dedi.
Cihan kolunu indirdi.
“Leyla'yla konuşuyorduk.”
“Konuşurken ellerine ihtiyacın yok.”
“Ömer,” dedim.
Bakışları anında bana döndü. Yüzümü, ellerimi, üzerimdeki unu tek tek inceledi. Canımın yanmadığını gördükten sonra yeniden Cihan'a baktı. Bana bakarken birkaç saniyeliğine yumuşayan yüzü yeniden kapandı.
“Bir daha onun kendisinin vermediği bir yakınlığı, geçmişten kalmış hakkın gibi almaya çalışma.”
“Ben ona zarar vermem.”
“Zarar vermeye niyet etmen gerekmiyor. Sınırı aşman yeterli.”
Cihan çenesini kaldırdı.
“Leyla'nın benimle görüşüp görüşmeyeceğine sen karar veremezsin.”
“Verebilirim demedim.” Ömer bir adım yaklaştı. “Senin ona ne kadar yaklaşabileceğine ben karar veririm dedim.”
“İkisi aynı şey.”
“Benim için değil.”
Aralarına girdim. Ömer geri çekildi. Yalnız benim için. Bir saniye önce Cihan'ın üzerine yürümeye hazır olan adam, bedenim ikisinin arasına girdiği anda bütün öfkesini durdurmuştu. Bu ayrıntıyı odadaki herkes gördü.
“Yeter,” dedim. “Cihan yalnızca konuşuyordu.”
“Saçına dokunacaktı.”
“Ben de izin vermedim.”
“Gördüm.”
“O zaman sorun ne?”
“Onun bunu denemesi.” Sinirim yükseldi. Sabah bastırdığım bütün huzursuzluk, yanlış zamanda kendine çıkacak bir yer buldu.
“Sen eski sevgilini burnumun dibine sokarken benim arkadaşım hayatımda nasıl olamaz?”
Ömer'in yüzü değişti. Çok az. Fakat ben onun en küçük hareketlerini bile artık biliyordum. Gözlerinin çevresindeki sertlik arttı. Beni incitecek bir şey söylemek istemiyor ama içinde yükselen cümleyi de durduramıyordu.
“Çok yakın zamana kadar sevdiğin adam mı arkadaşın?” dedi.
Cümlesi yüzüme çarptı. Burak arkamızda küfretti. Ece nefesini tuttu. Cihan'ın ifadesi sertleşti. Ben yalnız Ömer'e baktım.
“Bunu söylememeliydin.”
“Biliyorum.”
Hemen söyledi. Kendini savunmadı. Fakat geri de çekilmedi.
“Sana güvenmediğim için söylemedim,” dedi. “Şu anda burada ayakta durmasının sebebi, senin ona bir zamanlar değer vermiş olman. Fakat bana onun niyetini görmediğimi söyleme.”
“Nehir'in niyetini görmezden geliyorsun.”
“Görmezden gelmiyorum.” Sesi hala sakindi. “Cevap vermiyorum.”
“Aradaki fark ne?”
“Cihan'ın eli biraz önce onun adına cevap verdi.”
“Ben durdurdum.”
“Geç kaldın.”
“Üç saniye.”
“Sana dokunan biri söz konusu olduğunda üç saniye uzun.”
Bu adamla tartışmak, merdivenleri olmayan bir binaya çıkmaya çalışmak gibiydi. Her cümlenin sonunda yeni bir duvar buluyordunuz. Cihan'a döndüm. Yüzünde utançla öfke arasında kalmış bir ifade vardı. Ona kızgın değildim. Fakat içimde hiçbir belirsizlik de yoktu.
“Hayatımda kalabilirsin,” dedim. “Ama geçmişimizden sana kalan hiçbir hak yok. Bana eskiden dokunduğun için şimdi de dokunamazsın. Bunu Ömer söylediği için değil, ben artık o yerde olmadığım için söylüyorum.”
Cihan uzun süre yüzüme baktı. Söylediklerimin içinde kendisine açık bırakılmış bir ihtimal aramadı. Belki ilk kez, vermediğim bir şeyi benden almaya çalışmıyordu. Sonra başını eğdi.
“Tamam.”
Bilgisayar çantasını masaya bıraktı. Burak'a bakmadan kapıya yöneldi. Geçerken Ömer'in yanında bir an durdu.
“Onu üzersen, senin kim olduğuna bakmam.”
Ömer'in cevabı gecikmedi.
“Ben onu üzersem bana ulaşmak için sıraya girmen gerekir.”
Onur boğazını temizledi.
“Listenin ilk dört sırası dolu.”
Aytaç kapının yanından seslendi.
“Beş.”
Baran elini kaldırdı.
“Ben yeni geldim ama altıncı sırayı alabilirim.”
Ortamın gerginliği istemeden çatladı. Cihan çıktıktan sonra Burak yanıma geldi. Elini başımın üzerine koydu, saçlarımdaki unu biraz daha dağıttı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Sonra Ömer'e döndü.
“Seni ilk kez kısmen haklı buldum.”
Ömer ona baktı.
“Geç oldu.”
Burak'ın ağzının kenarı kıpırdadı. Gülümsememek için mutfağa döndü. Ben Ömer'e hala kızgındım.
Ömer bunu biliyordu. Elini uzattı.
“Eve gidiyoruz.”
“Gitmiyorum.”
“Hasan Usta uyandı.”
Bütün öfkem bir anda yer değiştirdi.
“Ne zaman?”
“On dakika önce. Dedemin evine götürüyorlar.”
“Niye daha önce söylemedin?”
“Cihan'ın elini yüzünden ayırmaya çalışıyordum.”
“O daha yüzüme değmemişti.”
“Benim açımdan ayrıntı.”
Elini tutmadım. Yanından geçip çantamı aldım.
“Arabada konuşmayacağım.”
“Tamam.”
“Yanıma oturmayacaksın.”
“Hayır.”
Başımı ona çevirdim.
“Hayır mı?”
“Yanına oturacağım.”
“Ömer.”
“Üç saniye meselesini hala sindiremedim.”
Onur başını Ece'nin omzuna eğdi.
“Bence çok güzel bir çift oldular.”
Ece dirseğini karnına geçirdi. Ömer paltomu omuzlarıma yerleştirirken kulağıma eğildi.
“Bana istediğin kadar kız,” dedi. “Ama bugün senden bir metre uzağa gitmeyeceğim.”
“Bu özür mü?”
“Hayır.”
“Pişmanlık?”
“Cihan'a söylediklerim için değil. Seni onunla aynı yere koyduğum için.”
Yüzüne baktım.
“Bir daha yapma.”
“Yapmayacağım.”
“Ayrıca Nehir'le ilgili—”
“Onu şimdi konuşmayacağız.”
“Neden?”
Paltomun yakasını düzeltti. Bakışları yüzümdeydi.
“Çünkü Hasan Usta seni bekliyor. Çünkü gözlerin dolmak üzere. Çünkü son bir saattir kendini herkese karşı savunmak zorunda kaldın.” Parmakları çenemin altında durdu. “Ve çünkü seni sevdiğimi bilmen için başka bir kadının adını kullanmaya ihtiyacım yok.”
Kalbim, onun yanında itibarını korumaktan resmen vazgeçmişti.
“Yine de kızgınım,” dedim.
“Biliyorum.”
“Arabada camdan dışarı bakacağım.”
“Ben de sana bakacağım.”
“Rahatsız edicisin.”
“Sen de çok güzelsin.”
“Konuyla ilgisi yok.”
“Benim baktığım her konuyla ilgisi var.”
Yanından yürüyüp kapıya yöneldim. Arkamdan geldiğini duydum. Birkaç adım sonra eli belime yerleşti. Uzaklaştırmadım. Kızgınlığımın da bir gururu vardı ama Ömer'in eli sıcak ve ben bütün gün yorulmuştum.

⁂

Hasan Usta, Ömer'in dedesinin evindeki geniş misafir odasına yerleştirilmişti. Oda eski Ankara evlerini hatırlatan ağır ahşap mobilyalarla döşenmiş, pencerenin önüne krem renkli geniş bir koltuk konmuştu. Komodinin üzerinde ilaçlar, yarısı içilmiş bir bardak su ve dedesinin Ankara'dan getirttiği kayısı reçelinin henüz açılmamış kavanozu duruyordu. Hasan Usta'nın yüzü solgun, sağ kolu askıdaydı. Bizi görünce doğrulmaya çalıştı. Ömer iki adımda yatağın yanına vardı.
“Kıpırdama.”
Hasan Usta gülümsedi.
“Sen emir vermeden iyileşemiyordum zaten.” Ömer'in dedesi pencerenin yanındaki koltukta oturuyordu. Elindeki bastonu yere iki kez vurdu.
“Çocukken de böyleydi. Oyuncak arabasının tekeri çıkınca tamir olana kadar bütün evi ayağa kaldırırdı.”
“Ben tamir ederdim,” dedi Ömer.
“Altı yaşında tornavidayla koltuğun ayağını söktün.”
“Arabanın vidası uymuyordu.”
Hasan Usta gülerken yüzü acıyla gerildi. Ömer anında sustu. Gözleri askıdaki koluna indi. Birkaç saniye önce çocukluğuyla dalga geçilen adam gitmiş, yerine Hasan Usta'nın nefesindeki en küçük değişikliği bile izleyen biri gelmişti.
“Lal'i yeniden yapacağız,” dedi Hasan Usta.
Ömer'in çenesi sıkıldı.
“Önce sen iyileşeceksin.”
“Tekne bekler.”
“Ben beklemem.”
Hasan Usta ona uzun uzun baktı. Aralarında yılların içinden gelen, söze ihtiyaç duymayan bir bağ vardı. Ömer'in çocukken dedesiyle atölyeye gidişini, ellerini yağ içinde bırakıp ahşap parçaları saatlerce zımparalayışını anlattıklarını hatırladım. Onu yalnız şirketlerin, silahlı adamların ve keskin emirlerin içinde tanıyan biri, yanmış bir teknenin başında nasıl saatlerce çalışabildiğini anlayamazdı. Ömer, bozulan şeyleri atmayı sevmezdi. Onları söker, en küçük parçasına kadar inceler, yeniden çalışabilecekleri bir yol bulurdu. Belki insanlara da bu yüzden bu kadar sıkı tutunuyordu. Kaybetmenin geri dönüşü olmadığını bildiği için. Hasan Usta beni görünce sağlam elini uzattı. Yanına gittim. Parmaklarını tuttuğum anda gözlerim doldu. Teninde hastane kokusu ve avucunda eski gücünden kalan sıcaklık vardı.
“Ağlamak yok,” dedi.
“Ben ağlamıyorum.”
“Ömer'e benzeme. O da çocukken ağlamadığını söyler, burnunu koluna silerdi.”
Başımı Ömer'e çevirdim.
“Bunu ömrüm boyunca kullanacağım.”
Ömer'in bakışları Hasan Usta'ya sertleşti.
“Ağrı kesiciler seni fazla konuşturmuş.” Dedesi bastonuna dayanıp ayağa kalktı.
“Leyla, sana fotoğrafları göstereyim.”
Ömer hemen araya girdi.
“Göstermeyeceksin.”
“Neden?”
“Çünkü altı yaşındayım.”
“Civcivli pijamayla sokağa inen birini yargılayacak durumda değilsin,” dedim.
Hasan Usta yeniden güldü. Bu kez yarası yüzünden yüzünü buruşturunca hepimiz sustuk. Yatağın kenarına oturdum. Elini bırakmadım.
“Çok korktuk,” dedim.
“Biliyorum kızım.”
“Lal için üzgünüm.”
“Tekne yapılır.”
“Ya aynı olmazsa?”
Hasan Usta'nın bakışları Ömer'e gitti.
“Aynısı olmayacak zaten. Yanan bir şeyi eski haline getirmeye çalışırsan yanmış yerlerini saklarsın. Biz yenisini yapacağız. Nereden kırıldığını bilecek, ona göre daha sağlam kuracağız.”
Ömer'in bakışları bana döndü. Söylenen şeyin yalnız Lal'le ilgili olmadığını ikimiz de anlamıştık. Bazı cümleler, söylendikleri kişinin niyetinden daha büyük yerlere ulaşırdı. Hasan Usta yanmış bir tekneden bahsediyordu. Ben, Ömer'in beni bir kez gönderdikten sonra geri dönüşünü düşünüyordum. Odanın içinde herkes konuşurken Ömer yanıma geldi. Sağlam omzunu dizime yasladı. Parmakları elimin üzerine kapandı. Hasan Usta'yla konuşmaya devam ettim.
Ömer ise bütün süre boyunca beni izledi. Gözünü kaçırdığı tek an, Murat kapıda belirip ona telefonunu gösterdiğinde oldu. Ekrandaki mesajı okudu.
Yüzündeki sıcaklık bir anda kayboldu.
Bu değişim o kadar hızlıydı ki biraz önce başparmağı elimin üzerinde dolaşan adamla ekrana bakan adamın aynı kişi olduğuna inanmak zorlaştı.
“Bir şey mi oldu?” diye sordum.
Telefonu kapattı.
“Hayır.”
Yalan söylediğini anladım. Ömer'in yalanları gözlerini kaçırmasından değil, gereğinden az hareket etmesinden anlaşılırdı. Gerçeği sakladığında yüzünü öyle kusursuzca kontrol ederdi ki insan, kontrol edilen bir şey olduğunu hemen fark ederdi. Fakat Hasan Usta'nın yanında sormadım. Ömer de anlayacağımı biliyordu. Aramızdaki sessizliğin içinde, henüz adını bilmediğim bir şey büyüdü.

⁂

Gece eve döndüğümüzde Nehir koru evindeydi. İpek onun yanında kalmış, Ece Onur'la çıkmış, Burak ise eve vardığımda mesaj atmamı kesin bir dille tembihlemişti. Baran aynı mesaja, “Varınca konum değil, hayatta olduğuna dair gazeteyle fotoğraf gönder,” yazmıştı. Ev sessizdi.
Gündüz insanlarla dolan salon, gece herkes çekildiğinde olduğundan daha büyük görünüyordu. Merdivenlerin başındaki loş ışık, duvardaki fotoğrafımın yalnız yarısını aydınlatıyordu. Ömer çalışma odasına girmek istedi.
Elini tuttum.
“Hayır.”
Bana döndü.
“Ne hayır?”
“Bu gece çalışmayacaksın.”
“Yapmam gerekenler var.”
“Benim de var.”
“Neymiş?”
“Omzuna bakacağım. İlaçlarını içeceksin. Sonra bana Cihan'a neden o kadar sinirlendiğini, ‘kıskandım’ kelimesini kullanmadan anlatmaya çalışacaksın. Ben de sana inanmayacağım.”
Ömer'in yüzünde yorgun bir gülümseme belirdi.
“Başka?”
“Belki Lego yaparız.”
“Gecenin birinde mi?”
“Senin eski sevgilin iki sokak ötede, Turgut hepimizi öldürmeye çalışıyor, Hasan Usta hastaneden yeni çıktı. Normal çalışma saatlerimizin sona erdiğini düşünüyorum.”
Çalışma odasının kapısını kapattı. “Elimdeki bütün seçenekler arasında en mantıklısı Lego.”
“Ben de öyle düşündüm.”
Kış bahçesine geçtiğimizde yerde bıraktığımız parçalar hala aynı yerdeydi. Camların arkasındaki bahçe karanlıktı. Odanın içinde yalnız köşedeki lambanın sarı ışığı ve uzaktan gelen yağmurun cama vuran sesi vardı.
Halının üzerine oturdum. Ömer karşıma geçmek istedi. Elinden tutup yanıma çektim.
“Burada.”
“Niye?”
“Sana kızgınım. Uzakta oturursan daha çok sinirlenirim.” Yanıma oturdu. Sağlam kolunu arkamdan geçirip beni göğsüne yasladı. Omzuna dikkat ederek yerleştim.
“Bu şekilde Lego yapamayız,” dedi.
“Yapmak zorunda değiliz.”
“Beni çalışmaktan alıkoymak için mi getirdin?”
“Hayır.”
“Neden?”
Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Günün yorgunluğu yüzünün her yerine yerleşmişti. Parmak eklemlerindeki kızarıklığı yeniden gördüm. Ne yaptığını sormak istedim. Fakat o an içimde daha uzun süredir duran başka bir şey vardı.
“Bugün çok fazla insan seni benden önce tanıdığını hatırlattı.”
Ömer'in gözleri yüzümde ağırlaştı.
“Nehir'le ilgili uzun bir konuşma istemiyorum,” dedim. “Geçmişini öğrenmek de istemiyorum. Yalnız...” Kelimeleri toparlamak için durdum. “Bazen senin hayatına çok geç gelmişim gibi hissediyorum. Herkes senden benden daha fazla şey biliyor. Hasan Usta çocukluğunu, Nehir gençliğini, adamların karanlık tarafını biliyor. Ben ise hangi gün hangi Ömer'le karşılaşacağımı anlamaya çalışıyorum.”
Ömer hemen cevap vermedi. Beni biraz çevirip yüz yüze getirdi. Parmakları çenemin altına yerleşti.
“Sen geç gelmedin.”
“Öyle hissediyorum.”
“Biliyorum.” Başparmağı alt dudağımın kenarına dokundu. “Ama senden önce yaşadığım yılların hiçbiri, senin geç kaldığın yıllar değil. Onlar yalnızca geçti.”
“Çok insan tanımışsın.”
“Hiçbiri sen değildi.”
“Bu bir cevap sayılmaz.”
“Benim için bütün cevap bu.” Gözlerimi devirdim.
“Sen romantik cümle kurunca tartışma bitti sanıyorsun.”
“Bitmediğini biliyorum.”
“Yine de yapıyorsun.”
“Çünkü konuşurken kaşlarının arasındaki çizgi derinleşiyor. Birazdan canın acıyormuş gibi bakmaya başlayacaksın. Sonra bunun için kendine kızıp konuyu değiştireceksin.”
Kaşlarımı istemeden gevşettim. Ömer'in yüzünde küçücük bir gülümseme oluştu.
“Beni ezberlemiş olmandan hoşlanmıyorum.”
“Yalan söylüyorsun ama şu an.”
“Biraz hoşlanıyorum.”
“Biliyorum.” Göğsüne hafifçe vurdum. Yaralı olmadığından emin olduğum yere.
“Bugün Cihan'a söylediklerim için özür dilerim,” dedi. Şaşırdım.
“Tehdit ettiğin için mi?”
“Hayır.”
“Tabii ki.”
“Seni onunla aynı yere koyduğum için. Sana güveniyorum.” Sesi ciddileşti. “Sana güvenmediğim tek bir an bile olmadı. Cihan'a güvenmiyorum. Nehir'e de seninle ilgili hiçbir alanda güvenmiyorum. Bu ikisini sana anlatıp zihnini onların niyetleriyle doldurmayacağım. Ben sınırı görürüm. Aşılırsa ben koyarım.”
“Ben kendimi savunabilirim.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden sürekli araya giriyorsun?”
Bakışları gözlerimden ayrılmadı. “Çünkü yapabiliyor olman, her şeyi tek başına yapmak zorunda olduğun anlamına gelmiyor.” Bu cümle, içimde çocukluğumdan beri kilitli duran bir yere dokundu.
İnsanlar beni güçlü olduğum için yalnız bırakmıştı. Dayanabildiğim için acımın daha az olduğunu düşünmüş, ayağa kalkabildiğim için düşmediğime inanmışlardı. Benden yardım istememi beklemişler, istemediğimde ihtiyacım olmadığına karar vermişlerdi. Ömer ilk kez gücümü yalnızlığımın gerekçesi yapmıyordu. Gözlerim dolunca yüzünü buruşturdu.
“Leyla.”
“Ne?”
“Ağlama.”
“Ağlamıyorum.”
“Gözlerin doldu.”
“Alerji.”
“Kışın mı?”
“Sana.”
Beni kucağına çekti. Başımı boynuna gömdüm. Parmakları sırtımda ağır ağır dolaştı. Kalbinin atışı yanağıma vuruyordu. Bir insanın kollarında bu kadar güvende hissedip aynı insana karşı hala kendini korumaya çalışmak yorucuydu.
“Benden önce hayatında olan kimseyle yarışmıyorsun,” dedi saçlarımın arasına. “Çünkü ben bir yarışın sonunda sana gelmedim. Seni gördüğüm anda durduğum yer değişti.”
“Bunu Nehir'e de söyledin mi?'' Ömer derin bir nefes aldı.
“Şu an bütün emeğimi mahvettin.” Güldüm.
Yüzünü saçlarıma gömüp o da güldü. Gülüşü boynumda sıcak bir nefes gibi kaldı.
“Ben yine de rahatsızım,” dedim.
“Ol.”
“Yarın da olabilirim.”
“Yarın da ol.”
“Bir hafta sürebilir.”
“Bir hafta boyunca seni ikna ederim.”
“Nasıl?”
Beni biraz geriye yatırdı. Bakışları yüzümde, ağzımda, yeniden gözlerimde dolaştı.
“Önce seni öperim.”
“Geri kalan her şeyi araya dünya mı sokar?”
“Öğreniyorsun.”
Dudaklarıma yaklaştığında elimi göğsüne koydum.
“Omzun.”
“İyi.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Senin yanında ağrımıyor.”
“Bu tıbben mümkün değil.”
“Seninle ilgili hiçbir şey tıbben açıklanamıyor.”
“Beni öpmek için çok saçmalıyorsun.”
“İşe yarıyor.”
Yarıyordu. Dudakları dudaklarıma değdiğinde gün boyunca içimde biriktirdiğim bütün sertlik, uzun süredir sıkılı tuttuğum bir yumruk gibi yavaşça açıldı. Ömer beni acele etmeden öptü. Bir eli ensemde, diğeri belimdeydi. Sanki birkaç saat önce Cihan'ın yanında kaybettiği kontrolü şimdi beni ürkütmemek için kendi elleriyle topluyordu.
Öpüşümüz bittiğinde alnını alnıma dayadı.
“Bu evde gözümün aradığı tek kişi sensin,” dedi. “Bunu bir daha unutursan bana sor. Cevap vermekten yorulmam.”
“Ben aynı şeyi çok sorarım.”
“Biliyorum.”
“Nereden?”
“Balıklara her sabah aynı soruyu soruyorsun.”
“Onlar beni seviyor mu diye merak ediyorum.”
“Onlara yem veriyorsun. Seni tanrı sanıyorlar.”
“Sen ne sanıyorsun?”
Ömer'in yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Yerine, bana her baktığında içimi ürküten o yoğunluk geldi. Bazen sevgisi bir duyguya değil, geri dönemeyeceği bir karara benziyordu.
“Ben sana inanıyorum,” dedi. “Daha tehlikeli.”
Cevap veremedim. Başımı yeniden göğsüne koydum. Kalbi kulağımın altında ağır ve düzenli atıyordu. Bir süre sonra gözlerim kapandı. Parmaklarım gömleğinin önünde kaldı. Uykuya dalmadan hemen önce Ömer'in dudaklarının saçlarıma değdiğini hissettim.

Ömer'den.

Leyla uyuduktan sonra uzun süre kıpırdamadım. Başı göğsümdeydi. Sol eli gömleğimin kumaşını tutuyor, uykusunda bile bırakmıyordu. Birkaç saat önce aynı ellerle yüzümü itmiş, sonra omzum acımasın diye dokunuşunu yarıda kesmişti. Telefonum sessizce titredi. Murat'tan tek bir mesaj vardı.

Yalın dosyası hazır. Eksik belge kalmadı.

Ekranı kapatmadım. Mesajın altında Murat'ın gönderdiği altı görüntü vardı. İlkinde Leyla, üniversitenin kütüphanesinden çıkıyordu. Fotoğrafın tarihi tanışmamızdan beş ay öncesine aitti. İkincisinde Burak'ın ailesiyle Assos'ta oturduğu masadaydı. Üçüncüsünde Duru'yla birlikte bir banka şubesinden çıkıyordu. Dördüncü görüntü, babasına ait eski bir sözleşmenin son sayfasıydı. Altında Karahan soyadı bulunuyordu. Beşincisinde Leyla'nın ders programı, altıncısında ise günlük hareketlerini gösteren tarihli bir çizelge vardı.
Dosyaya bakacak biri için bütün parçalar aynı şeyi söylüyordu.
Leyla'yı tanımadan önce biliyordum.
Onun karşıma çıkmasını beklememiştim.
Onu bulmuştum.
Telefonu ters çevirip halının üzerine bıraktım.
Leyla hafifçe hareket ederek bana biraz daha sokuldu. Burnunu göğsüme bastırdı. Yüzündeki çizgi kayboldu.
Huzurluydu. Üç gün sonra o huzuru kendi ellerimle alacaktım.
Ona bir daha git demeyeceğime söz vermiştim.
Bu kez git demeyecektim.
Ona, aramızda yaşanan her şeyin tesadüf olmadığını gösterecektim. Beni sevdiğini söylediğinde bile zihnimin başka bir hesap yaptığını düşünmesini sağlayacaktım.
Kalmasını imkansız hale getirecektim.
Elimi saçlarının arasına geçirdim. Uyanmasından korkar gibi değil, uyandığında hala orada olacağından emin olmak ister gibi dokundum. Saçlarının bir tutamı parmaklarıma dolandı.
Leyla uykusunda adımı söyledi.
Bütün bedenim yalnızca o tek kelimeyle bir anlığına durdu. Başını kaldırmadı. Gözlerini açmadı. Adımı gördüğü rüyanın güvenli bir yerinde bulmuş gibi yeniden göğsüme sokuldu. Üç gün sonra adımı aynı biçimde söylemeyecekti. Bir daha hiç söylemeyecekti.
Alnına dudaklarımı bastırdım. Öpüşüm uzun sürdü. Uyanırsa geri çekilmek zorunda kalacakmışım gibi değil, bunun elimde kalan son fırsatlardan biri olduğunu biliyormuşum gibi.
“Beni affetme,” diye fısıldadım.
Beni duymadı.
O gece sahip olduğum tek merhamet, onu uyandırmamaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

105okunma 12beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…