Bölümler 15Şu an: 12.Bölüm
- 1 1. Bölüm3.937 kelime
- 2 2. Bölüm3.647 kelime
- 3 3. Bölüm6.624 kelime
- 4 4. Bölüm2.472 kelime
- 5 5. Bölüm5.146 kelime
- 6 6. Bölüm4.348 kelime
- 7 7. Bölüm3.244 kelime
- 8 8. Bölüm8.198 kelime
- 9 9. Bölüm11.371 kelime
- 10 10.Bölüm16.003 kelime
- 11 11. Bölüm13.966 kelime
- 12 12.Bölüm15.346 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 13.Bölüm11.977 kelime
- 14 14.Bölüm8.875 kelime
- 15 15. Bölüm13.152 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Galata'da sabah, başka semtlerdekinden daha gürültülü doğuyordu. Önce dar sokağa giren ekmek arabasının freni öttü. Ardından karşı binanın girişinde uyuyan tekir kedi, kasaları kaldırıma bırakan çırağa söylendi. Üst kattaki yaşlı kadın pencereyi açıp gece boyunca yağan yağmurun saksılarını mahvettiğini bütün mahalleye bildirdi. Son olarak üç çocuk, iki çöp kutusunu kale yapıp kaldırımın ortasında futbol oynamaya başladı. Leyla bunların hiçbirine uyanmadı.
Top, Burak'ın salon penceresine çarpana kadar.
Cam büyük bir gürültüyle titredi. Leyla kanepenin üzerinde doğruldu. Omuzlarından kayan battaniyeyi tuttu, birkaç saniye nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Uykunun içinden önce yangının sesi geldi. Ardından Ömer'in yüzü. Sonra Galata'daki küçük salon, alçak tavan ve sandalyenin arkasına asılmış Burak'ın montu yerlerini buldu.
İnsan uyandığında önce nerede olduğunu değil, kimin yanında olmadığını hatırlıyordu. Leyla bunu böyle öğrenmek istemezdi. Ömer'in olmadığı bir odada gözlerini açınca, ayrılığın yalnızca bir kapıdan çıkmak olmadığını anlamıştı. Ayrılık bazen tavandaki yabancı bir çatlak, başkasının sandalyesindeki mont, ezberlemediğin bir evin sabah sesiydi. Sonra kendine kızdım. Onu gönderen adamın yokluğunu, sanki ondan çalınmış bir şeymiş gibi hissetmeye ne hakkı vardı? Gitmesini o istemişti. Gitmeyi Leyla seçmişti. Gururu ikisinin de imzasını taşıyan tek anlaşmaydı.
Top cama ikinci kez vurdu. Leyla ayağa kalktı.
“Tamam,” dedi boş odaya. “Birinciyi kaza saydım. İkinci kişisel.”
Pencereyi açtığında soğuk hava yüzüne çarptı. Aşağıdaki üç çocuk aynı anda başlarını kaldırdı. En uzunları, topu ayağının altında tutuyordu.
“Başka duvar bulamadınız mı?” diye sordu Leyla.
Çocuk omuz silkti. “Duvar oynamıyor ki.”
Leyla, karşısındaki mantığın kusursuzluğuna öfkelenmiş gibi birkaç saniye sustu.
“Cam da oynamıyor.”
“Ama ses çıkarıyor.”
En küçükleri güldü. Diğer ikisi de ona katıldı. Leyla gözlerini kıstı. Yüzünde, yetişkinlerin çocuklara karşı takındığı sabırlı ifadeden eser yoktu. Onları ciddiye almıştı. Hem de insanın yalnız kendisine denk gördüğü bir rakibi ciddiye aldığı biçimde.
“Demek mesele ses.”
“Biraz.”
“O zaman üçünüz de sırayla kendi evinizin camına vurun. En güzel sesi çıkarana topu veririm.”
Gülüşmeler bir anda kesildi. Uzun çocuk ellerini beline koydu. “Top zaten bizim.”
Leyla salonun zeminine düşen topa baktı. Pencere aralık olduğu için içeri girmiş, masanın ayağında durmuştu. Eğilip onu aldı, kolunun altına sıkıştırdı.
“Şu anda benim evimde.”
“Ama üstünde benim adım yazıyor.”
Leyla topu çevirdi. Siyah kalemle eğri harfler arasında gerçekten bir isim vardı.
“Emir.”
Uzun çocuk göğsünü kabarttı. “Benim.”
Leyla topu biraz daha çevirdi. “Burada Emik yazıyor.”
“R o!”
“Hiç benzemiyor.”
“Ver bakayım.”
“Olmaz. Delille oynanmaz.”
En küçük çocuk arkadaşına eğilip fısıldadığını sandı.
“Kesin polis.”
Leyla hemen ona döndü. “Duydum.”
“Yavaş söyledim.”
“Benim kulaklarım hızlı.”
Çocuk bu cevabı düşündü. Sonra oldukça ciddi bir ifadeyle, “Olabilir,” dedi. Leyla'nın ağzının kenarı kıpırdadı. Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı fakat artık öfkeli görünmeyi başaramıyordu.
Emir iki elini ağzının kenarına götürdü. “Topumuzu ver!”
Leyla da hiç düşünmeden sesini yükseltti.
“Vermiyorum!”
“Hırsızlık bu!”
“Camıma saldırmanın cezası!”
“Sen yetişkinsin, ceza veremezsin!”
“Asıl yetişkinler ceza verir!”
“Ama sen öğretmen değilsin.”
“Bu sabah olabilirim.”
“Demin polis oldun.”
Leyla bir an durdu. “İki işim var.”
En küçük çocuk hayranlıkla arkadaşına baktı. “Çok maaş alıyordur.”
Bu kez Leyla güldü. Kahkahası uykulu ve hazırlıksızdı. Başını geriye atmadı; topu göğsüne bastırıp yüzünü arkasına saklamaya çalıştı. Fakat aşağıdaki çocuklar onun yenildiğini anlamıştı.
“Güldün!” diye bağırdılar hep bir ağızdan.
Leyla hemen ciddileşti. “Gülmedim.”
“Güldün.”
“Öksürdüm.”
“Öyle öksürülmez.”
“Ben öyle öksürüyorum.”
“Yalan söylüyorsun.”
Leyla topu kolunun altından çıkarıp pencerenin gerisine sakladı. “Şimdi topu hiç vermiyorum.”
Üçünden bir ağıt yükseldi.
“Ama maç yapacaktık!”
“Kalecimiz de yok!”
“O benim sorunum değil.”
“Korktun mu?” diye sordu Emir.
Leyla'nın kaşları kalktı. “Neden korkacakmışım?”
“Kaleye geçemezsin.”
“Geçerim.”
“Tutamazsın.”
“Hepsini tutarım.”
“Bir tane bile tutamazsın.”
Leyla topu pencere kenarına bıraktı. O anda yalnız yüzündeki öfke değil, yaşı da değişti sanki. Uykusuz, yaralı ve gururu incinmiş kadın bir adım geriye çekilmiş; yerine dizlerini düşe kalka yaralamaktan korkmayan, kendisine meydan okunduğu an dünyadaki bütün meseleleri unutan küçük bir kız gelmişti.
“Bekleyin beni,” dedi.
Pencereyi kapattı.
Emir aşağıdan zaferle bağırdı. “Korktu!” Pencere yeniden açıldı. Leyla başını uzattı.
“Terliklerimi giyiyorum!”
“Onlarla kalecilik yapılmaz!”
“Sana mı soracağım?”
Beş dakika sonra apartmanın kapısı açıldı. Leyla, Burak'ın kendisine büyük gelen sweatshirt'ü, birbirine benzemeyen iki çorap ve ayağından çıkacakmış gibi duran terliklerle sokağa indi. Saçlarını başının üzerinde gelişigüzel toplamıştı. Bir elinde topu, diğerinde çocukluğundan kalmış gibi duran inadı taşıyordu. Çocuklar onu görünce önce sustular.
Sonra en küçükleri gülmeye başladı. “Çoraplarına bakın.”
Leyla kendi ayaklarına baktı. Biri siyah, diğeri sarıydı. İşaret parmağını çocuklara doğru salladı.
“Bu bir taktik.”
“Ne taktiği?”
“Şaşırtma.”
“Bizi mi?”
“Hayır, ayaklarımı.”
Çocuklar yine güldü. Leyla topu yere bıraktı ve çöp kutularının arasına geçti.
“Üç şut,” dedi. “Birini tutarsam top bugün bende kalır.”
Emir itiraz etti. “İkisini tutarsan.”
“Birini.”
“Bir buçuk.”
Leyla ellerini beline koydu. “Yarım gol nasıl oluyor?”
Emir biraz düşündü. “Direğe çarparsa.”
Ortada direk yoktu. Bunu dördü de biliyordu. Yine de hiçbiri söylemedi.
“Peki,” dedi Leyla. “Bir buçuk. Ama çizgiyi geçmek yok.”
“Çizgi de yok.”
Leyla terliğinin ucuyla ıslak kaldırıma hayali bir çizgi çizdi. “Artık var.”
İlk şutu en küçük çocuk çekti. Top yavaşça Leyla'nın soluna geldi. Leyla yakalayabilecekken kendisini gereğinden fazla büyük bir hareketle yere attı, topu iki kolunun arasına aldı ve dizlerinin üzerinde doğrulup zafer çığlığı attı.
“Bir!”
“Ama çok yavaş attı!” dedi Emir.
“Takım arkadaşını suçlama. Ahlaksızlık.”
“Sen biraz öne çıktın.”
“Çıkmadım.”
“Çıktın.”
“İspatla.”
Üç çocuk aynı anda yerdeki silinmiş çizgiyi göstermeye başladı. Leyla da aynı anda üçünün hile yaptığını söylemeye koyuldu. Birkaç saniye içinde sokakta dört ayrı ses, tek bir gerçeğin dört başka halini savunuyordu. İkinci şut geldiğinde Leyla topu dizleriyle durdurdu. Terliklerinden biri ayağından çıkıp kaldırıma uçtu. Çocuklar gol diye bağırdı. Leyla tek çorabıyla topun üzerine basıp onlardan daha yüksek sesle itiraz etti.
“Top geçmedi!”
“Terliğin geçti!”
“Terlik sayılmıyor!”
“Kalecinin parçası!”
“Benim parçam değil, eşyam!”
“Ayağındaydı!”
“Artık değil!”
Leyla'nın yanakları soğuktan pembeleşmişti. Saçından kaçan tutamlar yüzüne yapışıyor, tek çorapla ıslak taşların üzerinde sekerek terliğini almaya çalışıyordu. Az önce uykudan korkuyla uyanan kadından geriye hiçbir şey kalmamış gibiydi. Kahkahası sokağın taşlarına çarpıyor, çocukların gürültüsüne karışıyordu.
Son şutu Emir çekti.
Top Leyla'nın ellerini geçti, çöp kutusuna çarpıp yön değiştirdi ve geldiği yere, Burak'ın penceresine doğru yükseldi. Cam üçüncü kez titredi. Dördü de dondu.
Leyla yavaşça çocuklara döndü. Çocuklar yavaşça Leyla'ya baktı.
En küçükleri sessizliği bozdu. “Bu sefer sen yaptın.”
Leyla hemen başını iki yana salladı. “Top Emir'in ayağından çıktı.”
Emir dehşetle, “Ama sen sektirdin!” dedi.
“Çöp kutusu sektirdi.”
“Sen kaleciydin.”
“Çöp kutusundan sorumlu değilim.”
Üçü birden ona bakmayı sürdürdü.
Leyla sesini alçalttı. “Burak'a hiçbir şey söylemiyoruz.”
Emir kollarını bağladı. “Top?”
Leyla topu ona uzattı. “Sizin.”
“Zaten bizimdi.”
“Ayrıntılara takılma.”
En küçük çocuk Leyla'nın yerde kalan terliğini getirip önüne bıraktı. “Yarın da kaleye geçer misin?”
Soru o kadar temizdi ki Leyla'nın yüzündeki bütün savunma indi. Eğilip terliğini giydi. Çocuğun başındaki yamuk bereyi iki eliyle düzeltti.
“Camı hedef almazsanız düşünürüm.”
“Söz.”
“Emir adına da söz veriyor musun?”
“Onun sözüne güvenilmez.”
“Ben buradayım!” diye bağırdı Emir.
Leyla kahkahayla güldü. Çocuk da onunla birlikte güldü. Sonra Emir topu kolunun altına sıkıştırıp sordu:
“Abla, sen sevgilinle mi kavga ettin?”
Leyla'nın kahkahası yarıda kaldı. Üç çocuk, az önce aynı takımda olduklarını unutarak birbirlerinin arkasına saklandı.
“Benim sevgilim yok.”
En küçükleri başını yana eğdi. “O zaman niye üzgünsün?”
Leyla bu kez cevap vermedi. Çünkü bazı adamlar sevgilin değildir ama yoklukları bütün hayatına dağılır, diyemezdi. Çünkü insan birine ait olmadığını söylerken bile sesinde ona ait bir kırgınlık taşıyabilir, bunu yedi yaşındaki bir çocuğa nasıl anlatacaktı? Leyla bunu kendine bile anlatamıyordu. Ömer'i özlememek için ona öfke duyuyor, öfkesini diri tutmak için söylediği tek kelimeyi tekrar tekrar hatırlıyordu: Git. Bir kelimeyi bu kadar çok düşünürsen, sonunda o kelimenin içinde yaşamaya başlıyordun.
Çocuğun masum merakı, yetişkinlerin bütün tesellilerinden daha doğrudan bir yere dokunmuştu. Leyla birkaç saniye topun üzerindeki eğri harflere baktı. Sonra çocuğun burnunun ucuna parmağıyla hafifçe dokundu.
“Çok soru soruyorsun.”
“Annem de öyle diyor.”
“Annen akıllı kadınmış.”
Emir geriye doğru yürürken sırıtıyordu. “Bence sevgilisi var.”
Leyla yerden küçük, kuru bir yaprak alıp ona attı.
“Bence de senin topunun adı Emik!”
“Emir!”
“Emik!”
Çocuklar kahkahalarla sokağın başına kaçtı. Leyla peşlerinden birkaç adım koştu.
“Bir daha bu cama vurursanız topu patlatırım!”
En küçük çocuk koşarken arkasına döndü.
“Yarın görüşürüz, kaleci abla!”
Leyla istemediği halde yeniden güldü.
“Çizgiyi geçmek yok!” diye bağırdı arkalarından.
Apartmana dönerken sarı çorabının altı ıslanmış, terliği çamura bulanmış, saçları tamamen dağılmıştı. Fakat yüzündeki ifade iki gündür ilk kez korkudan, kırgınlıktan ve gururdan arınmıştı. Birkaç dakika için yalnızca Leyla'ydı. Hatta belki, çocuk olmaya vakti yetmemiş küçük Leyla.
⁂
Karşı apartmanın ikinci katında Ömer'in gülümsemesi, Leyla pencereyi ilk açtığı anda başlamıştı. Önce yalnız dudaklarının bir kenarı kıpırdamıştı. Leyla topun üzerindeki ismi Emik diye okuduğunda gülümsemesi belirginleşmiş, iki işi olduğunu söylediğinde başını inanamaz gibi sallayıp kahkahayla gülmüştü. Sokağa birbirine benzemeyen çoraplarla indiğinde ise yüzünde iki gündür taş gibi duran bütün sertlik çözülmüştü.
Elindeki sigara parmaklarının arasında sönmüş, fark etmemişti.
Leyla'yı yangından sonra titrerken görmüştü. Uykusunda korkuyla irkilişini, sabah gözlerini açarken bir an nerede olduğunu bulamayışını, ona git denildiğinde kırıldığı halde başını eğmeyişini görmüştü. Onun güzelliğine, zekasına, öfkesine ve o öfkenin altında kimseye göstermemeye çalıştığı incinmişliğe ayrı ayrı hayran olmuştu. Fakat onu üç çocuğun arasında, tek terlikle kaldırımda zıplarken izlemek Ömer'in içinde bambaşka bir yere dokunmuştu.
Leyla çocuklara eğilmiyordu.
Onların yanına iniyordu.
Sesini inceltmiyor, yapay bir şefkat takınmıyor, onlara küçük olduklarını hatırlatan hiçbir şey yapmıyordu. Topun kime ait olduğunu onlarla aynı ciddiyetle tartışıyor, olmayan kale çizgisini savunuyor, haksız çıktığında çocuklar kadar ustaca konuyu değiştiriyordu. Onların yanında yirmi dört yaşında bir kadın olmaktan çıkıyor; kaybetmeye tahammülü olmayan, gülerken bütün yüzü aydınlanan, masum ve inatçı bir kıza dönüşüyordu.
Ömer, Leyla'nın böyle bir hali olduğunu bilmiyordu. Şimdi öğrendiği için, kaçırdığı bütün yılları daha çok kıskandı. Onun yedi yaşındaki halini tanımamıştı. Dizleri yara içindeyken eve nasıl döndüğünü, oyun kaybedince küstü mü yoksa rövanş mı istediğini, annesi saçlarını tararken başını sabit tutabildi mi bilmiyordu. Fakat aşağıdaki kadının kahkahasında o küçük kızdan bir parça hala yaşıyordu.
Ve Ömer, hayatın Leyla'nın elinden erken aldığı o çocuğa bile geç kalmış gibi hissetti.
Yine de gülümsedi.
Leyla ilk topu tuttuğunda onunla birlikte sevindi. Terliği kaleden geçince çocukların gol saymasına sessizce itiraz etti. Top yeniden cama çarptığında Leyla'yla aynı anda kaşlarını kaldırdı. Dördünün aralarında suç ortağı gibi fısıldaşmasını izlerken güldü. Emir ona sevgilisini sorduğunda gülümsemesi bir an acıyla inceldi; Leyla kuru yaprağı çocuğa fırlattığında yeniden yüzüne yayıldı. Tüm bunların hiçbir anında gözlerini ondan ayırmadı.
Leyla sokağın ortasında, çamurlu terliği ve dağılmış saçlarıyla şimdiye kadar gördüğü en savunmasız, en neşeli ve en güzel haliydi. Ömer onu ilk kez mutlu görmüyordu. Ama ilk kez mutluluğunun içinde hiçbir yetişkin hesabı bulunmadığını görüyordu.
Bu yüzden gülümsemesini saklamadı. Karşı kaldırımda Leyla çocukların ardından bağırırken, Ömer camın gerisinde ona bakıp durdu. Sanki yüzündeki o küçük, düşüncesiz sevinci yeterince uzun izlerse Leyla'nın kırılan yerlerinden birini yalnız bakarak onarabilirmiş gibi.
Onur, geniş deri kanepenin bir ucunda uyuyordu. Boynu ters bir açıyla kolçağa dayanmış, yaralı kolu göğsünün üzerinde duruyordu. Aytaç, salondaki ikinci kanepe boş olduğu halde pencereye en yakın yerde kalabilmek için el dokuması halının üzerine uzanmış, Ömer'in özel dikim ceketlerinden birini habersizce yastık yapmıştı. Selim kapıya yakın berjerde başını duvara yaslamıştı. Murat ise ceviz çalışma masasının üzerinde açık duran bilgisayarının yanında, gözlüğü hala yüzündeyken uyuyakalmıştı.
Ömer dönüp onlara baktı. Gece hiçbiri gitmemişti.
Onur, “Seni bu halde yalnız bırakırsak karşı kapıyı kırarsın,” demişti.
Aytaç, “Onur abartıyor,” diye eklemiş, sonra Ömer'in elindeki üçüncü sigaraya bakmıştı. “Pencereyi kırman daha olası.” Selim hiçbir şey söylemeden girişin yanına oturmuştu. Murat ise sabaha karşı eve uğrayıp Ömer'in sevdiği çekirdeklerden hazırlanmış kahveyi, beş temiz gömleği, Onur'un ilaçlarını ve hepsi için kahvaltıyı getirmişti.
Daireyi Ömer yalnızca iki gün önce kiralamıştı ama geçicilik, onun hayatında hiçbir zaman özensizlik anlamına gelmezdi. Karşı binayı doğrudan gören bu kat, aynı akşam içinde baştan aşağı hazırlanmıştı. Restore edilmiş ahşap zeminin üzerinde koyu renk deri kanepeler, keten perdeler ve ceviz mobilyalar vardı. Yatak odalarına yeni çarşaflar serilmiş, banyolara mühürlü kişisel bakım ürünleri bırakılmış, mutfağın raflarına Ömer'in içtiği kahveden Onur'un sevdiği maden suyuna kadar herkesin alışkanlığına uygun şeyler yerleştirilmişti. Buzdolabında bir otelin gece servisini kıskandıracak kadar yiyecek, bar dolabında yıllandırılmış içkiler, tezgahta profesyonel bir kahve makinesi duruyordu. Beş adamın salona dağılmış uyuması imkansızlıktan değil, Ömer'i pencerenin önünde tek başına bırakmayı reddetmelerindendi.
Evin hiçbir eksiği yoktu. Ömer'in, Leyla dışında her şeyi tamdı.
Onur gözlerini açmadan konuştu.
“Sen güldün mü?”
Ömer pencereye döndü. “Uyu.”
Onur tek gözünü açtı. “Bir ses duydum. Önce kahve makinesi sandım. Sonra bu evde senden habersiz çalışan tek şeyin biz olduğumuzu hatırladım.”
Aytaç yerde doğruldu. “Ne oldu?”
“Ömer güldü.”
“Görmeden inanmam.”
Selim de gözlerini açtı. Murat başını masadan kaldırırken gözlüğü burnundan aşağı kaydı.
Ömer karşı pencereden ayrılmadı.
“Hepiniz hemen defolabilirsiniz.”
“Hayır,” dedi Onur.
“Bu bir rica değildi.”
“Zaten biz de ricayla çalışanlardan değiliz.”
Murat gözlüğünü düzeltti. “Ben teknik olarak çalışanım.”
Aytaç ona baktı. “Şu anda mı aklına geldi?”
“İnsan kaynakları açısından konumumu netleştirmek istedim.” Onur doğrulup karşı eve baktı. Leyla salonun ortasında durmuş, elindeki topun bıraktığı çamur izini peçeteyle silmeye çalışıyordu.
“Neye güldün?”
“Çocuklara kızdı.”
“Leyla mı?” Aytaç pencereye yaklaştı. “Neden?”
“Top cama çarptı.”
“Kaç kere?”
“İki.”
Onur ciddi biçimde başını salladı. “Haklı. Üçüncü doğrudan savaş ilanıdır.”
Ömer, Leyla'nın hala kendi kendine söylendiğini gördü. Çocukların son cümlesini duymamıştı ama onun yüzündeki ani değişimden konunun top olmaktan çıktığını anlamıştı.
“Ne söylediler?” diye sordu Onur.
“Duymadım.”
“Dudak okuyamıyor musun?”
Ömer başını ona çevirdi.
Onur iki elini kaldırdı. “Sadece yetenek envanterini çıkarıyorum.”
Karşı evde Leyla topun izini temizlemekten vazgeçti. Bezi masaya bıraktı, pencerenin önüne geldi ve çocukların kaçtığı yöne baktı. Dudakları kıpırdıyordu. Ömer onu izlerken yeniden, belli belirsiz gülümsedi.
Aytaç bu kez gördü.
“Gerçekten güldü.”
Murat bilgisayarını kapattı. “Tarihi not alalım. Karahan Holding'in son üç yıldaki büyüme oranlarından daha nadir bir gelişmeye şahit olduk.”
“Abartıyorsunuz,” dedi Ömer.
Aytaç, onun yüzündeki gülümsemenin henüz tamamen kaybolmadığını görüp kaşını kaldırdı. “Hayır. Sen yalnızca ne kadar uzun süredir gülmediğini unutmuşsun.”
Bu cümle odadaki havayı kısa süreliğine değiştirdi.
Ömer karşı pencereden gözlerini ayırmadı. “Gülmek için sebebim yoktu.”
Onur, sesindeki geçmiş zamanı yakaladı. “Şimdi var mı?”
Ömer, aşağıdan eve dönen Leyla'nın saçındaki dağınıklığı ve yüzünde hala kalan çocukça zaferi izledi.
“O var,” dedi.
Kimse bu cevabı hafifletmeye çalışmadı. Ömer gözlerini Leyla'dan ayırmadı.
“Çıkın evimden.”
Hiçbiri hareket etmedi.
⁂
Burak eve on bir buçukta, iki kolunda taşıyabileceğinden daha fazla poşetle döndü. Leyla mutfak kapısında durup ona baktı.
“Marketi mi aldın?”
“Misafir geliyor.”
“Kim?”
“Senin herkesin.”
Leyla'nın kaşları çatıldı. “Benim herkesim diye bir topluluk mu var?”
Vardı. İnsan kendisini terk edilmiş hissettiğinde bunu unutuyordu. Bir adamın bir kadını istememesi, dünyadaki bütün kapıların yüzüne kapandığı anlamına gelmiyordu. Yine de kalbi matematik bilmiyordu. Yedi insanın gelişi, bir insanın yokluğunu çıkarmaya yetmiyordu.
Burak poşetleri tezgaha bıraktı. “Ece aradı. Duru evde tek başına kalmak istemiyormuş. Kerem, Duru tek başına kalmak istemediği için kendisinin de kalamayacağını söylemiş. Baran sınav çalışacakmış ama kitaplarını buraya getirebilirmiş. Seda çekimden sonra uğrayacakmış. Cihan da yemek yapmayı bildiğini iddia etmiş.”
“İddia mı?”
“Ece özellikle bu kelimeyi kullandı.”
Leyla mutfağa sığabilmek için bir adım geri çekildi. “Bu evde nereye oturacaklar?”
“Birbirlerinin üzerine.”
“Nerede uyuyacaklar?”
“Aynı çözüm.”
Leyla istemeden güldü. Sonra gülüşü yüzünde yarım kaldı. Burak bunu fark etti ama nedenini sormadı. Poşetten domatesleri çıkarıp küçük lavaboya bıraktı.
“İstemiyorsan iptal ederiz.”
Leyla hemen, “Hayır,” dedi.
Evde kalabalık olmasını istiyordu. İnsanların konuşmasını, tabakların birbirine değmesini, birinin müziği gereğinden fazla açmasını, bir başkasının mutfaktan salona seslenmesini istiyordu. Sessizlikte Ömer'i düşünüyordu. Gürültünün onu zihninden çıkaramayacağını biliyordu ama en azından adını duymadan geçirebileceği birkaç dakika kazanabilirdi. Kalabalığı neşeden istemiyordum. Sessizliği yenmek için istiyordum. Çünkü sessizlik, Ömer'in sesini çok iyi taklit ediyordu. Başımı nereye çevirsem aynı sakinlikle git diyordu. İnsanlardan duvar örmek istedim. Belki aralarından bana ulaşamaz sanıyordum. Kalbin ses geçirmez bir yeri olmadığını unutmuştum.
“Gelsinler,” dedi. “Ama Cihan yemek yapmayacak.”
“Neden?”
“Geçen yıl makarnaya benzemeyen bir şey yapıp makarna olduğunu söyledi.”
“Belki yaratıcıdır.”
“Belki suçtur.”
Burak poşetten bir demet maydanoz çıkardı. “Sen sabah çocuklarla kavga edip onlarla maç yapmadın değil mi?”
Leyla'nın eli havada kaldı. “Nereden biliyorsun?”
“Bakkal söyledi.”
“Bakkala ne ara ulaştı?”
“Galata.” Burak omuz silkti. “Burada bir insan öksürünce yan sokak geçmiş olsun diyor.”
“Cama top attılar.”
“Biliyorum.”
“Bir de terbiyesizlik yaptılar.”
“Ne dediler?”
Leyla dolabın kapağını açtı. “Hatırlamıyorum.”
“Küçük Yalın.”
“Bana öyle deme.”
Burak gülümsedi. “Demek Ömer'le ilgili bir şey söylediler.”
Leyla dolabın kapağını gereğinden sert kapattı. “Bir insanı özlemiyorum diye bütün mahalleye ilan vermem mi gerekiyor?”
“Zaten ben de özlediğini söylemedim.”
“Söylemedin ama söyleyecektin. Söyleyecek gibi baktın.”
“Artık gerek kalmadı.”
Leyla maydanozu elinden aldı. “Sen soğanları doğra.”
Burak bıçağı eline alırken kendi kendine güldü.
“Ne gülüyorsun?”
“Hiç.”
“Herkes bugün hiçlere çok gülüyor.”
Burak başını eğip soğanlara döndü. “Özlemek insanı biraz huysuz yapar.”
“Ben huysuz değilim.”
Aşağıdan çocuklardan birinin sesi yükseldi.
“Topu yukarı atmayın, sinirli abla orada!”
Burak kahkahayı bastıramadı. Leyla pencereye yöneldi.
“Bakın, gerçekten keseceğim o topu!”
⁂
Öğleden sonra küçük ev, taşıyabileceğinden daha fazla insan ve yemekle doldu. İlk gelen Ece oldu. Bir elinde hastaneden aldığı ilk yardım çantası, diğerinde annesinin gönderdiği sarma tenceresi vardı. Leyla kapıyı açar açmaz onu baştan aşağı inceledi.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Dürüstlüğün nerede?”
“Kapıda muayene mi yapacaksın?”
“Gerekirse.”
Ece içeri girdikten sonra Leyla'nın alnına elini koydu, göz kapaklarını aşağı çekip baktı ve bileğindeki kızarıklığı yeniden kontrol etti.
“Beni rahat bırak, hasta değilim ben?” dedi.
“Sen şu anda hasta yakınısın.”
“Kimin hastasıyım?”
Ece cevap vermedi. Sarmaları mutfağa taşıdı. Ardından Kerem ile Duru geldi. Kerem'in iki omzunda çanta, elinde tatlı kutusu, kolunun altında katlanmış bir yatak vardı. Duru yalnız kendi yastığını taşıyordu.
“Neden her şeyi Kerem taşıyor?” diye sordu Leyla.
Duru ayakkabılarını çıkarırken, “Kendini faydalı hissetmeyi seviyor,” dedi.
Kerem güçlükle içeri girdi. “Ben böyle bir şey söylemedim.”
“Ama yüzünden belli.”
“Yüzüm şu anda fıtık olduğumu söylüyor.”
Leyla tatlı kutusunu elinden aldı. “Bunu ben taşırım.”
“En hafifini seçtin.”
“Ev sahibi ayrıcalığı.”
Burak mutfaktan seslendi. “Ev benim.”
Leyla sesini yükseltti. “İki gündür buradayım, artık ortak mal.”
Karşı apartmanın penceresindeki Ömer, bu cümleyi duymadı. Leyla'nın Burak'a seslenirken yüzündeki rahatlığı gördü. Elindeki sigarayı yaktı.
Onur, “Sakın,” dedi.
Ömer ona baktı. “Sabah havalandırdık. Hepimiz yeniden füme ete dönmeyelim.”
Aytaç, pencereden karşıya bakıyordu. “Kim geldi?”
“Kerem ve Duru,” dedi Selim.
Murat mutfaktan ceviz bir tepsiyle çıktı. İnce porselenden beş fincanın her biri farklı hazırlanmıştı: Ömer için şekersiz ve sert, Onur için gereğinden tatlı, Aytaç için sütlü, Selim için sade, kendisi için çift ölçü. Yanlarına bademli küçük kurabiyeler ve şişe sular dizilmişti.
“İki günde otel kurdun,” dedi Aytaç.
Murat tepsiyi masaya bıraktı. “Daireyi Ömer kiraladı. Ben yalnızca burada yaşanabileceğini hatırlattım.”
Onur kendi fincanını aldı. “Benim şekerimi nereden biliyorsun?”
“Yedi yıldır her toplantıda aynı kahveyi içiyorsun.”
“Demek beni gözlemliyorsun.”
“Hayır. Çok yüksek sesle sipariş veriyorsun.”
Aytaç güldü. Ömer önüne bırakılan fincana dokunmadı. Murat bunu gördü. “Kahvaltı etmedin. Öğle yemeği on dakika içinde gelecek. Kahveyi de içmezsen doktor çağıracağım.”
“Gerek yok.”
“Bu iki gündür verdiğin dördüncü yanlış karar.”
Ömer ilk kez başını ona çevirdi. “Diğer üçü ne?”
Murat hiç duraksamadı. “Uyumamak, yalnız kalabileceğinizi sanmak ve Leyla'yı göndermek.”
Oda sessizleşti. Onur fincanını dudaklarına götürürken alçak sesle, “Sonuncusu şirket raporuna da girsin,” dedi. Ömer'in bakışında öfke oluşmadı. Yalnız yorgun bir kabul vardı. Fincanı eline aldı.
“Sonuncusunu biliyorum.”
Selim, pencerenin yanından ona baktı. “Bilmen, düzeltmek istemediğin anlamına gelmiyor.”
“Düzeltmek istemekle düzeltmeye hakkım olması aynı şey değil.”
Aytaç arkasına yaslandı. “Bunu iki gün önce düşünebilseydin bugün karşı pencerede nöbet tutmuyor olurduk.”
Ömer kahveden ilk yudumu aldı. “İki gün önce onu kaybetmekten korkuyordum.”
Onur acı bir gülümsemeyle sordu: “Şimdi korkmuyor musun?”
Ömer yeniden Leyla'ya baktı. “Şimdi kaybettiğimi biliyorum.”
Kapı yeniden çaldı. Karşı eve bu kez Baran girdi. Sırt çantası kitaplarla doluydu. Arkasından Seda, boynunda fotoğraf makinesi ve elinde iki şişe meyve suyu taşıyarak göründü. Cihan en son geldi; gerçekten yemek yapabileceğini kanıtlamak ister gibi büyük bir tencere getirmişti. Ömer'in bakışları Cihan'ın üzerinde durdu. Onur bunu gördü.
“Burak yetmiyormuş gibi bir de Cihan geldi. Bu kızın etrafında ne çok erkek var.”
Ömer bir şey söylemedi.
“Bugün senin için duygusal dayanıklılık testi.”
“Onur.”
“Susuyorum.'' İki saniye sonra ekledi: “Ama kaderin mizah anlayışı iyi.”
Ömer pencereye biraz daha yaklaştı.
Karşı evde Cihan, Leyla'yı görünce kollarını açmadı. Yalnız başını eğip iyi olup olmadığını sordu. Leyla gülümsedi ve elindeki tencereyi aldı. Aralarında dikkatli bir mesafe vardı. Cihan'ın yüzüne bakarken Leyla'nın içinde kıskançlığa benzeyen hiçbir şey kıpırdamadı. Eskiden o yüzün başka birine dönme ihtimalini bile zihninde büyütürdü. Şimdi Cihan'ın yakınlığı güvenli, tanıdık ve sakindi; fakat kalbinin hiçbir yerine dokunmuyordu.
Leyla bir zamanlar Cihan'ı sevdiğini sanmıştı. Belki seçilmek istemişti, hepsi buydu. Ömer'de ise seçilmekten daha tehlikeli bir şey istiyordu: görülmek. Bütün kusurlarıyla, korkularıyla, susarken içinden geçen çirkin cümlelerle görülmek ve yine de Ömer'le olmak. O Leyla'yı görmüş, sonra git demişti. Demek ki insanın en büyük arzusu gerçekleştiğinde de canı yanabiliyordu.
Ömer'in omuzları çok az gevşedi.
Aytaç fark etti. “Cihan'ı Burak'tan daha az kıskanıyor.”
Onur başını salladı. “Çünkü Cihan'ın kaybettiğini biliyor. Burak'ın sahip olduğu şeyse yarışılabilecek bir yer değil.”
Ömer ona döndü.
“Burak'ın sahip olduğu şey ne?” diye sordu Ömer. Onur sorunun cevabını bildiği halde acele etmedi. “Senin satın alamayacağın, zorla kuramayacağın, stratejiyle kazanamayacağın yıllar. Leyla'nın kötü kesilmiş kahküllerini, ilk okul kavgasını, annesinin sesini biliyor. Sen onu kıskanmıyorsun yalnızca. Onun bildiği Leyla'yı özlüyorsun.”
Ömer'in çenesi gerildi. “Ben onun geçmişinde olmak istemiyorum.”
“Nerede olmak istiyorsun?” diye sordu Aytaç.
Ömer'in cevabı gözlerini Leyla'dan ayırmadan geldi. “Bundan sonra hatırlayacağı her güzel şeyde.”
Selim ilk kez bakışını güvenlik ekranından tamamen çekti. “O zaman beklemeyi öğrenmeniz gerekecek.”
Ömer ona baktı.
Selim sesini değiştirmedi. “Bir insanın geleceğinde yer istemekle, o geleceği onun adına düzenlemek aynı şey değil.”
Onur, Selim'i gösterdi. “İki gündür en az konuşan adam en ağır cümleyi kurdu.”
Selim yeniden ekrana döndü. “Gereksiz konuşmadığım için.”
Ömer bu kez sessiz kaldı. Çünkü karşısındaki adamların hiçbiri ona karşı gelmek için konuşmuyordu. Her biri, Leyla'ya ulaşmak isterken onu yeniden ezmemesi için önüne başka bir sınır koyuyordu. Karşı evin perdeleri açık, salonu kalabalıktı. İnsanlar yere minderler atıyor, masayı duvara çekiyor, mutfaktan tabak taşıyordu. Hepsinin hareketi Leyla'nın çevresinde kuruluyordu. Duru ona oturması için yer açıyor, Ece önüne su bırakıyor, Seda saçının dağınık halini fotoğraflamaya çalışıyor, Kerem valizini koridora taşıyor, Baran priz bulup telefonunu şarja takarken iyi olup olmadığını üçüncü kez soruyordu.
Leyla her birine ayrı ayrı kızıyor, sonra hepsine aynı anda gülümsüyordu.
Ömer onun sevildiğini gördü. Bu, içini hem rahatlattı hem de kendi yokluğunu daha görünür kıldı.
⁂
Akşam yemeğini hazırlamak iki saat sürdü; yemek on dokuz dakikada bitti. Burak, mutfağın dar olması nedeniyle içeri aynı anda en fazla iki kişinin girebileceğini söyledi. Beş dakika sonra mutfakta altı kişi vardı. Ece sarmaları tabaklara dizerken Duru yoğurda sarımsak koyup koymama meselesini referanduma götürdü. Kerem ekmek kesmeye çalışıyor, bıçağın kör olduğunu iddia ediyordu. Cihan tenceresinin kapağını kimseye açtırmıyor, Baran tezgahta oturup sınav notlarını yüksek sesle okuyordu.
Leyla mutfağın kapısında durdu.
“Hepiniz dışarı.”
Kimse dinlemedi.
“Burası mutfak değil, toplu ihmal davası.”
Seda fotoğraf makinesini kaldırdı. “Bir daha söyler misin?”
“Fotoğrafımı çekersen makineyi yoğurda batırırım.”
Seda deklanşöre bastı. Leyla ona ulaşmaya çalışırken Kerem'in ayağına takıldı. Burak belinden tutup düşmesini engelledi. Ece elindeki sarma tabağını havaya kaldırdı. Cihan tencerenin kapağını korumak için göğsüne bastırdı. Duru kahkahadan tezgaha yaslandı.
“Kimse kıpırdamasın!” dedi Ece. “Elimde annemin altı saatlik emeği var.”
Herkes durdu. Baran kitabından başını kaldırmadan, “Bu evdeki en güçlü otorite sarma,” dedi.
Leyla, Burak'ın kolundan kurtulup ayağa dikildi. “Ben ikinciyim.”
“Sen çocuklarla bile anlaşamıyorsun,” dedi Burak.
“Çocuklar hukuka aykırı davrandı.”
Kerem şaşkınlıkla sordu: “Ne yaptılar?”
“Top oynadılar,” dedi Burak.
Mutfak yeniden kahkahaya boğuldu.
Leyla ellerini beline koydu. “Olayı eksik anlatıyorsun.”
“Top cama iki kez çarptı.”
“Ve kişisel hayatım hakkında yorum yaptılar.”
Duru'nun gözleri parladı. “Ne dediler?”
“Yemek yanıyor.”
“Hiçbir şey yanmıyor.”
“Birazdan biriniz yanacak.”
Ece, Leyla'nın omzuna başını koyup gülmeye başladı. Leyla onu itmeye çalıştı ama kendisi de dayanamadı. Karşı dairede beş adam, sesini duyamadıkları bu karmaşayı sessiz bir film gibi izliyordu.
Onur, “Kesin bizim hakkımızda konuşuyorlar,” dedi.
Aytaç elindeki dürbünü indirdi. “Neden her konuşmanın seninle ilgili olduğunu düşünüyorsun?”
“Ece güldü.”
“Ece yalnız sana mı gülüyor?”
Onur yüzünü buruşturdu. “Bunu söylerken ne kazanmayı umdun?”
Selim pencerenin yanındaki duvara yaslanmıştı. “Leyla Hanım iyi görünüyor.”
Ömer'in bakışları yalnız Leyla'daydı. “Görünüyor.”
Murat masanın üzerine az önce gelen yemekleri bıraktı. Ömer'in her zamanki restoranından, ısıyı koruyan kaplarda kuzu incik, safranlı pilav, zeytinyağlı enginar ve sıcak ekmek gönderilmişti. Yanında porselen tabaklar, keten peçeteler ve gerçek çatal bıçak vardı.
“Biz de yiyelim,” dedi.
Kimse dönmedi.
“Bunu soğutmayı başarırsak mutfaktaki adamlar bize kişisel dava açabilir.”
Onur karşı mutfakta tabak taşıyan Ece'yi izliyordu. Aytaç, Seda'nın fotoğraf çekme girişiminin nasıl bir kavgaya dönüştüğünü anlamaya çalışıyordu. Selim kalabalığın giriş kapısını açık bırakıp bırakmadığını kontrol eder gibi bakıyordu. Ömer ise Leyla'nın gülerken başını Burak'ın omzuna yasladığı o kısa ana takılmıştı.
“İki gündür ilk kez düzgün yemek geldi,” dedi Aytaç. “Bunu da pencerenin önünde unutmayalım.”
Murat servis kaplarından birini açtı. Tereyağı, biberiye ve sıcak ekmek kokusu salona yayıldı. “Yemeğin suçu yok. Hayatımız hakkında söylenen şey, beş yetişkin adamın önündeki sofrayı bırakıp karşı evdeki sarmaya bakması.”
Onur sonunda pencerenin önünden ayrıldı. “Karşıda sarma var.”
“Burada kuzu incik.”
“Karşıda ev yemeği var.”
Murat gümüş renkli çatalı uzattı. “Karşıya geç.”
Onur çatalı aldı. “Ömer'i yalnız bırakmayacağız.”
Bu cümle şakayla söylenmişti. Odadaki herkes ciddiyetini duydu. Ömer başını çevirmedi.
“Buna ihtiyacım yok.”
“Var,” dedi Aytaç.
“Yok.”
Aytaç tabağına yemek koyarken başını kaldırdı. “Ömer, insanın ihtiyacı olan şeyleri yalnız kendisinin seçebildiğini sanması da bir çeşit kibir. Sen hepimizin ihtiyacını biz söylemeden görüyorsun. Şimdi biz seninkini gördük diye rahatsız oluyorsun.”
Ömer'in yüzü sertleşmedi fakat bakışları ağırlaştı. “Benim ihtiyacım karşı evde.”
“Hayır,” dedi Onur. “Karşı evde istediğin kadın var. İhtiyacın olan şeyse, onu istemenin sana her hakkı vermediğini unuttuğunda seni durduracak insanlar.”
Selim tabağını aldı. “Yine de buradayız.”
Murat Ömer için de bir tabak hazırlayıp pencerenin yakınına bıraktı. “Ve gitmeyeceğiz. Çünkü bizi kovmanız, haklı olduğunuz anlamına gelmiyor.”
Ömer dört adama tek tek baktı. Onur'un alaya sakladığı kaygıyı, Aytaç'ın sakin öfkesini, Selim'in değişmeyen sadakatini, Murat'ın her ayrıntıyı düzenleyerek gösterdiği sevgiyi gördü.
“Yemek yiyin,” dedi sonunda.
Onur otururken gülümsedi. “Bu, teşekkürün Karahan lehçesi.”
Ömer önüne bırakılan tabağı aldı. “Fikrimi değiştirmeden sus.”
“Rica ederim.”
⁂
Yemekten sonra salonun ortasına çaydanlık, kahve fincanları, meyve tabakları ve Duru'nun getirdiği çikolatalı pasta yerleşti. Oturacak yer kalmayınca duvar diplerine yastıklar dizildi. Baran ders çalışmayı bıraktı. Seda fotoğraf makinesini bir kenara koydu. Cihan telefonunu hoparlöre bağladı.
Pinhani'nin Beni Sen İnandır'ı başladığında Leyla'nın eli fincanın üzerinde durdu.
Bazı şarkılar müzik değildi. Bir insanın yanında sustuğun anları, sana bakarken yüzünde oluşan ifadeyi, söylemediği halde duyduğunu sandığın cümleleri saklayan küçük odalardı. Bu şarkının içinde Ömer vardı. Sesini kapatabilirdim ama kapıyı bulup o odadan çıkamıyordum.
“Değiştir,” dedi.
Cihan ekrana baktı. “Neden?”
“Sevmiyorum.”
Ece kaşını kaldırdı. “Geçen ay üç gün boyunca dinledin.”
“Zevkim değişti.”
Burak, mutfaktan getirdiği kuruyemiş kasesini masaya bıraktı. “İki günde mi?”
Leyla ona baktı. “Bugün herkes çok konuşuyor.”
Cihan telefonu eline aldı ama şarkıyı hemen değiştirmedi. “Müzik sana bir şey yapmadı, Leyla.”
“Bazen bir şey yapmasına gerek yok. Bir şeyi hatırlatması yeter.”
Odadakiler sustu. Leyla, söylediği cümlenin kendisini ele verdiğini fark edince fincanını dudaklarına götürdü.
Duru yavaşça, “Neyi hatırlatıyor?” diye sordu.
Leyla çayından içti. “Bu oyunun kurallarında sorgu yok.”
“Daha oyuna başlamadık,” dedi Baran.
“O zaman başlamayalım.”
Ece, Leyla'nın yüzüne baktı. “Şarkıyı değiştirin.”
Sesinde tartışmaya izin vermeyen bir koruma vardı. Cihan bu kez hiç konuşmadan ekranı kaydırdı.
Cihan şarkıyı değiştirdi. Yeni Türkü'den Olmasa Mektubun başladı.
Leyla bu kez bir şey söylemedi. Ece fincanının arkasına saklanarak gülümsedi.
Duru, “Oyun oynayalım,” dedi.
Kerem şüpheyle baktı. “Hangi oyun?”
“Herkes sırayla burada kimsenin bilmediği bir anısını anlatacak.”
“Bu oyun değil,” dedi Baran. “Toplu veri ihlali.”
“Leyla başlasın.”
Leyla başını iki yana salladı. “Hayır.”
Burak ellerini dizlerine koydu. “Benim yaklaşık on sekiz yıllık arşivim var.”
Leyla ona döndü. “Sakın.”
“Altı yaşında limanda turistlere taş sattığını biliyorlar mı?”
Salondaki herkes aynı anda Burak'a baktı. Leyla gözlerini kapattı. “Onlar taş değildi.”
“Neydi?” diye sordu Kerem.
Burak ciddi bir yüzle cevap verdi. “Antik Assos hatırası.”
“Altı yaşındaydım.”
“Üzerlerine keçeli kalemle tarih yazıyordun.”
Duru gülmeye başladı. “Hangi tarih?”
“M.Ö. çok eski,” dedi Burak. Oda kahkahaya boğuldu. Leyla yastığı alıp Burak'a fırlattı. Burak havada yakaladı.
“Babam seni yakalayınca ne demişti?”
Burak, Cemal Yalın'ın sesini taklit ederek kaşlarını çattı. “Hanımefendi, tarihi eser kaçakçılığının cezasını biliyor musunuz?” Leyla'nın yüzündeki kahkaha bir an durdu. Babasının sesine benzeyen o ton, yıllar sonra küçük salonun ortasına gelmişti. Burak hemen taklidi bıraktı. Fakat Leyla gülümsedi.
“Ben de ona,” dedi, “Aile indirimi var mı diye sormuştum.”
Bu kez kahkahayı kendisi başlattı. Ömer karşı pencereden onun yüzündeki değişimi gördü. Güldüğü anda gözlerinin kenarında beliren çizgileri, sonra bir hatıranın içinden geçen hüznü ve yeniden gülmeyi seçişini izledi.
“Ne anlatıyorlar?” diye sordu Aytaç.
“Bilmiyorum,” dedi Ömer.
Onur karşı salona bakıyordu. “Burak anlatıyor. Herkes Leyla'ya bakıyor.” Ömer'in sigarası parmaklarının arasında kaldı.
“Leyla da gülüyor,” dedi Selim.
Ömer sessizce ekledi:
“Babasıyla ilgili bir şey olmalı.”
Murat ona baktı. “Nasıl anladın?”
“Gülerken bir an durdu.”
Kimse başka bir şey sormadı. Karşı evde anılar devam etti.
Ece, Leyla'nın on dört yaşındayken okul müdürünün sınav puanlarını yanlış topladığını ispatlamak için bütün sınıfın kağıtlarını yeniden hesapladığını anlattı. Müdür hatasını kabul etmek yerine ona disiplin tehdidinde bulunmuştu. Leyla ertesi gün yönetmeliğin ilgili maddelerini basıp odasının kapısına asmıştı.
“Sonra ne oldu?” diye sordu Baran.
Ece gülümsedi. “Müdür özür diledi.”
Burak başını iki yana salladı. “Eksik anlatıyorsun. Önce Cemal Amca okula gitti.”
Leyla çayından bir yudum aldı. “Babam hiçbir şey yapmadı.”
“Müdürün odasına girip kapıyı kapattı.”
“Konuştu.”
“On yedi dakika.”
Kerem merakla öne eğildi. “Ne söyledi?”
Leyla'nın gülüşü yumuşadı. “Bilmiyorum. Çıkınca bana yalnızca, haklı olmanın insanlara yukarıdan bakma hakkı vermediğini söyledi.”
Baran dirseklerini dizlerine dayadı. “Seni savunmuş ama senin yerine savaşmamış.”
Leyla başını salladı. “Babamın en sevmediğim ve şimdi en çok özlediğim huyu buydu. Önümde durmazdı. Bir adım arkamda dururdu. Düştüğümde tutabileceği kadar yakın, kendim yürüdüğümü unutmayacağım kadar uzakta.”
Kerem'in yüzündeki gülümseme silindi. “Bunu on dört yaşındayken anlayabildin mi?”
“Hayır. On dört yaşındayken, müdürün odasına girip masayı devirmediği için ona da kızdım.”
Ece güldü. “Arabada yarım saat söylenmişti. Cemal Amca tek kelime etmeden dinledi.”
“Eve vardığımızda ne dedi, biliyor musunuz?” Leyla fincanını iki eliyle tuttu. “Bir gün, seni korumakla senin yerine yaşamak arasındaki farkı anlayacaksın, dedi.”
Bu kez kimse hemen konuşmadı. Duru gözlerini Leyla'dan kaçırdı. Cümle, ikisinin arasında yıllardır adı konmamış bazı fedakarlıklara değmişti.
Cihan sessizliği bozdu. “Anladın mı?” Leyla küçücük bir an karşı pencereye bakmak istedi. Sonra nedenini bilmediği bu eylemi yapmamak üzere kendini durdurdu.
“Çok geç anladım,” dedi. “Birini korumak için onun seçme hakkını elinden aldığında, geriye koruduğun bir insan değil, yönettiğin bir hayat kalıyor.”
Ece onun kimi düşündüğünü biliyordu. Burak da biliyordu. Leyla ise bunu kendisine itiraf etmese cümlenin daha az gerçek olacağını sanıyordu.
Ömer Leyla'yı korumuştu. Onu yönetmişti. İkisi aynı ellerle yapıldığı için hangisine öfkelenmesi gerektiğini ayıramıyordu. En kötüsü, kızdığım adamın yanında kendisini ilk kez güvende hissetmiş olmasıydı. İnsan kendisini yaralayan yere nasıl sığınmak isterdi? O istiyordu. Bu yüzden Ömer'e duyduğu öfkeden önce kendisinden utanıyordu.
“Sen dinledin mi?” diye sordu Duru.
“O gün dinledim.”
“Sonra?”
“Sonra ara sıra unutuyorum.”
Aşağıdaki çocuklardan biri yeniden bağırdı.
“Sinirli abla, top sende mi?”
Salon kahkahaya boğuldu. Leyla ayağa kalktı. “Şimdi göstereceğim size sinirli ablayı.” Pencereye koştu. Herkes arkasından geldi. Dar pencerenin önüne yedi kişi sığmaya çalıştı.
“Topunuz bende değil!” diye bağırdı Leyla.
“Sevgilin geldi mi?”
Leyla'nın yüzü alevlendi. Ece başını pencerenin kenarına yaslayıp gülüyordu. Duru ağzını kapatmıştı. Kerem, “Çocuklar çok cesur,” diye fısıldadı. Burak sakin biçimde aşağı baktı.
“Kaçın,” dedi çocuklara. “Üçe kadar sayacak.”
“Saymayacağım!”
“Bir,” dedi Burak.
Çocuklar güle oynaya kaçtı. Leyla pencereyi kapattı. “Ben Ömer'i özlemiyorum.”
Odada bir anda sessizlik oldu. Kimse Ömer'in adını söylememişti. Leyla bunu fark etti.
İnsan yalan söylerken bazen karşısındakileri değil, kalbinin içinde kendisine karşı ifade veren tanıkları susturmaya çalışıyordu. Leyla Ömer'i özlemiyordu. Yalnız sabah kahvesini nasıl içtiğini, düşünürken başparmağını işaret parmağının kenarına sürtmesini, bir odaya girdiğinde konuşmadan bütün ağırlığı değiştirmesini merak ediyordu. Sesini özlemiyordu; yalnız biri adını söylediğinde neden onunki gibi gelmediğine sinirleniyordu. Dokunmasını özlemiyordu; yalnız omzu üşüdüğünde elinin ağırlığını hatırlıyordu. Bunların hiçbiri özlemek değildi. Özlemek daha onurlu bir şey olmalıydı. Onunki, gururuna bulaşmış bir yoksunluktu.
Ece dudaklarını birbirine bastırdı. Cihan bakışlarını çayına indirdi. Duru'nun gözleri büyüdü. Kerem ne yapacağını bilemediği ellerini dizlerinde birleştirdi. Baran, önündeki açık kitaba bakıyor fakat tek satır okumuyordu. Seda fotoğraf makinesini yavaşça yanına bıraktı. Burak ise yalnızca başını çok az yana eğdi.
“Ben söylemedim,” dedi.
Leyla ellerini iki yana açtı. “Söyleyecektin.”
“Hayır.”
“Yüzün söyledi.”
Burak yüzüne dokundu. “Yüzümün kontrolünü kaybettim demek.”
“Hepinizin yüzü aynı şeyi söylüyor.”
Ece daha fazla dayanamadı. “Çünkü sen iki gündür apartman yönetmeliği gibi dolaşıyorsun.”
“Top cama geldi.”
“Dün üst komşuya çamaşır suyu için çıktın.”
“Balkona damlatıyordu.”
“Bakkala ekmeğin fazla kızarmış olduğunu söyledin.”
“Yanmıştı.”
“Kuryeye motorunu yanlış yere bıraktığı için trafik dersi verdin.”
“Ambulans geçemezdi.”
“Leyla,” dedi Ece, “sen birini özleyince bütün şehrin kusurlarını kişisel algılıyorsun.”
Leyla'nın gözleri dolacak gibi oldu. Hemen öfkeyle örttü.
“Ben onu özlemiyorum.”
Burak yumuşak bir sesle sordu: “Peki kimi özlemiyorsun?”
Leyla cevap vermedi.
Burak bu kez gülmedi. “Bak, sana bir şey itiraf ettirmeye çalışmıyorum. Birini özlemek, ona dönmek zorunda olduğun anlamına gelmez. Canının yanması da verdiğin kararın yanlış olduğunu göstermez.”
Leyla'nın gözleri ona döndü. “O zaman neden hepiniz bana yakalanmışım gibi bakıyorsunuz?”
Ece yanına yaklaştı. “Çünkü saklamaya çalışırken daha yalnız kalıyorsun.”
“Söylersem ne değişecek?”
“Hiçbir şey,” dedi Ece. “Ama en azından kendi kalbine yalancı muamelesi yapmayı bırakırsın.”
Leyla'nın çenesi titredi. Öfkeyle dişlerini sıktı.
“Evet, özlüyorum.” Kelimeler ağzından çıktığı an yüzündeki ifade sertleşti. Sanki kendi itirafına karşı ilk savunmayı yine kendisi kuruyordu. “Oldu mu? Beni istemediğini söyleyen adamı özlüyorum. Sabah uyandığımda ilk onu düşünüyor, sonra bunu yaptığım için kendime kızıyorum. Bir yerde kapı sesi duysam geldi sanıyorum. Gelmeyeceğini hatırlayınca hem ona hem bunu hala bekleyen kendime öfkeleniyorum.”
Odada hiç kimse kıpırdamadı. Leyla'nın sesi yükselmedi. Tam tersine, her cümlede biraz daha çıplak kaldı.
“Ama özlüyor olmam, peşinden gideceğim anlamına gelmiyor. Sevmiş olmam da gururumdan vazgeçeceğim anlamına gelmiyor. İnsan birini kalbinde tutup hayatından çıkarabilir. Belki her gün biraz eksilir ama yine de yapabilir.”
Cihan başını kaldırdı. Yüzünde kıskançlık ya da kırgınlık yoktu. Yalnız geç kalmış bir anlayış vardı. “Yapabilirsin,” dedi. “Ama güçlü olmak için acıyı seçmek zorunda değilsin.”
Leyla ona baktı. “Ben acıyı seçmedim. Bana bırakılan iki şeyden kendimi kaybetmemeyi seçtim.”
Duru, kendi parmaklarına bakarak konuştu. “Bazen insan kendini kaybetmemek için herkesten uzaklaşıyor. Sonra kendisini de o uzaklıkta bırakıyor.”
Leyla'nın yüzündeki öfke bir anlığına yumuşadı. Duru'nun bunu yalnız onun için söylemediğini biliyordu.
Kerem sessizce ekledi: “Biz seni bir adama geri göndermek için burada değiliz. Nereye gidersen git, tek başına gitme diye buradayız.” Baran kitabını kapattı. “Ve bir şeyi daha söyleyeyim. Birini özlemek mantık hatası değil. Sonuç yanlış olabilir ama his, kendi içinde gerçektir.” Seda başını salladı. “Fotoğraflarda insanın baktığı yer çıkar, Leyla. Sen bugün her güldüğünde bir an pencereye baktın.”
Leyla ona döndü. “Bu bilgiyle ne yapmam gerekiyor?”
“Hiçbir şey. Yalnız kendinden saklamaman gerekiyor.”
Burak'ın bakışları farkında olmadan karşı binaya kaydı.
Ece, Leyla'nın elini tuttu. “Ömer'i özleyen tarafın sana ihanet etmiyor.”
Leyla gözlerini kapattı. Bir damla yaş kirpiklerinden kurtulmadan geri çekildi.
“Bazen en çok o tarafımdan nefret ediyorum.”
“Ben etmiyorum,” dedi Ece. “Çünkü o tarafın hala sevebildiğini gösteriyor.”
Leyla birkaç saniye ona baktı. Sonra koltuğun kenarındaki yastığı alıp Ece'ye fırlattı.
“Bu kadar akıllıca konuşmayı kes.”
Ece yastığı yakaladı. “Çok geç.”
Kahkaha yeniden yükseldi. Fakat bu kez kimse az önce söylenenleri gülüşün altında ezmeye çalışmadı. Neşe, acıyı susturmak için değil, onun yanında oturabilmek için geri gelmişti.
Karşı apartmanda Ömer, elindeki sigarayı yavaşça indirdi.
Onur ona baktı. “Ne oldu?”
Ömer'in gözleri Leyla'nın kızarmış yüzündeydi. “Adımı söyledi.”
“Duydun mu?”
“Hayır.”
“O zaman nereden biliyorsun?”
“Ağzını tanıyorum.”
Aytaç pencereye yaklaştı. “Ne söyledi?”
Ömer'in dudaklarında çok küçük bir gülümseme oluştu ama gözlerindeki acı değişmedi. “Önce beni özlemediğini söyledi.”
Onur kaşlarını kaldırdı. “Önce mi?”
“Sonra daha uzun konuştu.”
“Ne dediğini okuyabiliyor musun?” diye sordu Murat.
“Her kelimeyi değil.” Ömer, Leyla'nın birbiri ardına arkadaşlarına dönmesini izledi. “Ama kendisini savunuyor. İnsanlara değil, kendisine karşı.”
Aytaç onun yüzünü inceledi. “Seni özlediğini duymak istiyorsun.”
Ömer bir an sustu. “Dünyadaki bazı cümleleri insan hak etmeden de ister.”
“Bu cevap değil,” dedi Onur.
“Evet,” dedi Ömer. “İstiyorum. Adımı ağzında görmek bile içimde iki gündür susturamadığım her şeyi ayağa kaldırıyor. Beni özlediğini bilmek istiyorum. Yokluğumun onda bir iz bıraktığını, benden çıkıp giderken yalnız benim parçalanmadığımı bilmek istiyorum.”
Bakışları sertleşti. Öfkesi Leyla'ya değil, kendi sevincineydi.
“Sonra bunu istediğim için kendimden utanıyorum. Çünkü onun acısından umut çıkarmak, ona yaptığım haksızlığın başka bir biçimi oluyor.”
Selim sakin bir sesle, “Bir şeyi hissetmen, onu kullanacağın anlamına gelmez,” dedi.
Ömer ona baktı.
Selim devam etti. “Onun özlemesi seni haklı yapmaz. Ama mutlu olman da seni kötü yapmaz.”
Onur başını salladı. “Bir kez de sevinmekten korkma. Leyla senden vazgeçebilseydi, şu anda yedi kişinin ortasında adını kendi kendine söylemezdi.”
Ömer'in gülümsemesi bu kez yavaşça geri geldi. “Biliyorum.”
Aytaç hemen düzeltti. “Umut ediyorsun.”
Ömer karşı penceredeki kadına baktı. “Hayır. Onun ne hissettiğini bildiğimi iddia etmiyorum. Yalnız Leyla'nın bir şeyi saklarken nasıl öfkelendiğini biliyorum.”
Murat fincanını kaldırdı. “Bu durumda sokaktaki herkes tehlikede.”
Onur güldü. “Ömer hariç. O karşı sokakta gönüllü hedef.”
Ömer ilk kez itiraz etmedi.
⁂
Gecenin ilerleyen saatlerinde iki evin de havası değişti. Burak'ın salonunda ışıklar kısıldı. Yemek tabakları kaldırıldı, çay yerini kahveye, kahve de Ece'nin getirdiği vişne likörüne bıraktı. Duru ile Kerem yerdeki minderlerin üzerine uzandı. Baran sonunda kitabını kapattı. Seda çektiği fotoğrafları herkese göstermeye başladı. Cihan pencerenin yanındaki tekli koltukta, konuşulanları sessizce dinliyordu.
Leyla odanın ortasındaydı.
Herkesin bakışı, farkında olmadan ona dönüyordu. Seda fotoğraflarda en çok onu yakalamıştı. Birinde kahkaha atarken başı gerideydi. Birinde Ece'nin omzuna yaslanmıştı. Bir başkasında Burak ona tabak uzatıyor, Leyla gözlerini deviriyordu.
“Bunu sil,” dedi Leyla.
“Neden?”
“Saçım kötü.”
Seda ekrana baktı. “Saçın güzel.”
“Yüzüm yorgun.”
“Yüzün gerçek.”
Leyla bir an sustu.
Gerçek yüzü buysa, Ömer en çok onu görmüştü. Saçını düzeltmediği sabahları, uykusuzluktan gözlerinin altı koyulaştığında, korkudan dudaklarının rengi çekildiğinde bakmıştı ona. Güzel olduğunu söylediği anları değil, söylemeyip sustuğu anları hatırlıyordu. Çünkü bazı susuşlar iltifattan daha tehlikeliydi. İnsan, bir adamın bakışında kendisini güzel bulmaya başladığında, aynalar eski hükmünü kaybediyordu. Leyla şimdi onun bakmadığını sandığı için mi bu fotoğrafı çirkin buluyordu? Bu düşünceye öfkelendi. Yüzü onundu. Güzelliği de yorgunluğu da bir adamın tanıklığına muhtaç değildi. Kalbi bu mantıklı cümleyi dinledi. Sonra usulca, keşke burada olsaydı, dedi.
Seda telefonu göğsüne çekti. “Bazen en güzel halin, güzel görünmeye çalışmadığın halin.”
Ömer aynı anda karşı pencerede tam olarak bunu düşünüyordu. Leyla saçlarını gelişigüzel toplamış, Burak'ın büyük gelen sweatshirt'ünün kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Gülerken yüzünde iki gündür taşıdığı kırgınlık tamamen kaybolmuyordu. Mutluluğunun içinde ince bir eksiklik kalıyor, her sessizlikte yeniden görünüyordu. Ömer o eksikliğin kendi biçiminde olduğunu biliyordu. Ve bundan hem umut duyuyor hem utanıyordu.
Onur, Ömer'in yüzündeki değişimi gördü. “Ne oldu?”
“Fotoğraflara bakıyor.”
“Bunu görüyoruz.”
Ömer, Leyla'nın kendi saçını işaret edip yüzünü buruşturmasını izledi. “Kendisini beğenmiyor.”
Aytaç karşıya baktı. “Bunu buradan nasıl anladın?”
“Saçına dokundu. Sonra yüzünü gösterdi. Seda itiraz ediyor.”
Murat gözlüğünün üzerinden bakmayı denedi. “Sen dudak okumuyorsun. Leyla'yı okuyorsun.”
Ömer bu cümleyi yalanlamadı.
Onur, “Peki sen ne görüyorsun?” diye sordu.
Ömer'in cevabı gecikmedi. “Kendisinin göremediği şeyi.”
“Neymiş o?”
Ömer bir süre yalnız baktı. “Leyla güzelliğini hazırlanırken kurduğunu sanıyor. Saçının her telini düzelttiğinde, seçtiği elbisenin dikişini kontrol ettiğinde, dudaklarına renk sürdüğünde güzel olmaya karar verdiğini düşünüyor. Oysa şu anda üzerinde başkasının sweatshirt'ü var, yüzünde iki gecenin yorgunluğu, saçında çocuklarla oynarken kalan dağınıklık. Ve ben...”
Sustu.
Aytaç, “Devam et,” dedi.
Ömer'in sesi daha da alçaldı. “Ben ona bakmamayı hala öğrenemedim. İnsan bir yüzün yalnız güzelliğine değil, o yüzde yaşamış her şeye hayran olabilir mi diye düşünürdüm. Oluyormuş. Leyla'nın gözlerinin altındaki yorgunluğu bile seviyorum, çünkü ne kadar yorulursa yorulsun ışığını saklayamadığını gösteriyor.”
Onur'un dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu. “Bunu ona söylesen belki inanır.”
“Şimdi söylersem, kırdığım şeyi iltifatla onarmaya çalıştığımı düşünür.”
Karşı salonda Burak ayağa kalktı. Boş tabakları topladı, mutfağa götürdü. Pencerenin önünden geçerken karşı binaya baktı. İlk bakışında hiçbir şey görmedi. İkinci bakışında, kapalı ışıkların ardındaki sigara ucunun kısa süreli kızıllığını fark etti.
Durdu. Perdenin gerisindeki adam hareket etmedi. Burak birkaç saniye baktı. Sonra yüzünde şaşkınlıktan çok anlamaya benzeyen bir ifade oluştu.
Salona döndü. Leyla, Ece'nin gösterdiği fotoğrafa itiraz etmekle meşguldü. Kimse onun mutfak dolabının üstünden aldığı viski şişesini ve iki bardağı görmedi.
“Nereye?” diye sordu Ece.
“Komşuya.”
Leyla hemen başını kaldırdı. “Hangi komşuya?”
“Dün matkabın sesine kızdığın adama.”
“Ben kızmadım. Saat uygunsuzdu.”
“Barış anlaşması yapacağım.”
Burak kabanını aldı. Leyla arkasından seslendi. “Benim adıma özür dileme.”
“Asla.”
Kapı kapandı.
Ece, Burak'ın götürdüğü iki bardağı fark etmişti. Fakat bir şey söylemedi.
⁂
Karşı dairenin kapısı çalındığında içerideki beş adam aynı anda sustu. Selim ayağa kalktı. Aytaç pencerenin önünden çekildi. Murat çalışma masasındaki açık dosyaları kapattı. Onur kapıya yönelirken Ömer elini kaldırdı.
“Ben açarım.”
Kapıyı açtığında Burak karşısında duruyordu. Bir elinde viski şişesi, diğerinde iki bardak vardı.
Bakışları önce Ömer'e, sonra arkasındaki dört adama geçti.
“Ben tek başına delirdiğini sanmıştım.”
Onur kapının gerisinden cevap verdi. “Vardiyalı delirme sistemine geçtik.”
Burak'ın ağzının kenarı kıpırdadı. “İçeri girebilir miyim?”
Ömer birkaç saniye ona baktı.
“Leyla biliyor mu?”
“Hayır.”
“Bilmemeli.”
Burak başını salladı. “Biliyorum.”
Ömer kapının önünden çekildi. Burak içeri girer girmez sigara kokusu yüzüne çarptı. Ardından evin geri kalanını gördü. İki günde seçilmişe benzemeyen fakat her parçası birbiriyle uyumlu mobilyaları, bar dolabındaki yıllandırılmış şişeleri, sıcaklığı hiç değişmeyen salonu, masanın üzerinde duran kaliteli yemeği ve profesyonel kahve makinesini. Ömer karşı eve bakabilmek için bir daire kiralamamış, birkaç saat içinde kendisine eksiksiz bir hayat kurdurmuştu. Yalnız o hayatın merkezinde yaşamak yerine pencerenin önünde ayakta duruyordu. Burak masadaki kristal küllüğe sığmadığı için yanındaki ikinci kaba taşan izmaritlere baktı.
“Parayla bir gecede ev kurmuşsun,” dedi. “Ama iki gündür içinde yaşamamışsın.”
Ömer'in bakışları değişmedi. “Buraya yaşamak için gelmedim.”
“Belli.”
“İki gün mü?” diye sordu.
“Evet.”
“Buradan ayrılmadın mı?”
Ömer cevap vermedi. Burak bunu da cevap kabul etti. Şişeyi masaya koydu. İki bardağa viski doldurdu, birini Ömer'e uzattı.
“Bunu seni sevdiğim için getirmedim.”
Ömer bardağı aldı. “Rahatladım.”
“Leyla'nın canını yaktın.”
Ömer bardağına bakmadı. “Biliyorum demem yetmeyecek.”
“Yetmeyecek.”
“Ama savunmayacağım da. Onu korumak için yaptığım şeyi anlatıp sonucunu küçültemem. Niyetim, canının yanmadığı anlamına gelmiyor.”
Burak'ın bakışındaki sertlik çok az değişti. “Onu korkuttun.”
“Yangında değil,” dedi Ömer. “Benden korktu. Yanımda kalmasının bir gün benim isteğime, gitmesinin de yine benim kararıma bağlı olduğunu düşündü. Ona, benim hayatımda ancak izin verdiğim sürece yeri varmış gibi hissettirdim.” Onur gözlerini yere indirdi. Aytaç'ın çenesi gerildi. Bu cümleyi Ömer'in kendisine ilk kez bu kadar açık söylediğini hepsi anladı.
Burak, “Ve şimdi?” diye sordu.
“Şimdi karşısına çıkıp sevdiğimi söylersem, o sevgiyi onu geri getirmek için kullandığımı düşünecek.”
“Düşünmekte haksız mı olur?”
Ömer hiç tereddüt etmedi. “Hayır.”
“Senden nefret etmek için yeterince sebebim var.”
“Et,” dedi Ömer. “Leyla'nın yanında durduğun sürece benim hakkımda ne düşündüğünün önemi yok.”
Burak bardağını dudaklarına götürmeden önce ona baktı. “Beni tehdit etmeyecek misin?”
“Seni neden tehdit edeyim?”
“İki gündür onu benim evimde izliyorsun.”
Ömer'in parmakları bardağın çevresinde sıkılaştı. “Seni kıskanıyorum. Bu, sana haksızlık etme hakkı vermiyor.” Aytaç başını çok az kaldırdı. Onur ise duyduğu cümlenin ağırlığını bozmayacak kadar alçak sesle, “Son kırk sekiz saatte ilerleme kaydettik,” dedi.
Ömer ona bakmadı. “Onur.”
“Sustuk.”
Burak kendi bardağından bir yudum aldı. “Sorun şu ki seni burada görünce işim zorlaştı.”
Ömer'in bakışları ona döndü. “Neden?”
“Çünkü sevmeyen adam karşı eve taşınmaz.”
Odadaki dört kişi aynı anda başka yerlere baktı. Bu cümle onlar için yeni değildi. Yalnız bir yabancının ağzından bu kadar açık çıkması, odanın havasını değiştirmişti. Ömer viskiyi içmedi.
“O, sevmediğimi düşünüyor.”
“Biliyorum.”
“Düzeltmedim.”
“Onu da biliyorum.”
“O zaman neden geldin?”
Burak boş sandalyeyi pencerenin yanına çekti. Oturmadan önce karşı eve baktı. Leyla, Seda'nın telefonundaki fotoğraflara bakıyordu. Gülümsemesi küçük ama gerçekti.
“Sana bilmediğin Leyla'yı anlatmaya geldim.”
Ömer'in parmakları bardağın çevresinde durdu. Onur sessizce Aytaç'a baktı. Aytaç, buradan sonra hiçbir yere gitmeyeceğini anlatan bir ifadeyle koltuğa yerleşti. Selim duvarın yanındaki yerine döndü. Murat, bilgisayarını tamamen kapattı. Burak ilk kez rahatça oturdu.
“Nereden başlayayım?”
Ömer'in cevabı beklemeden geldi.
“En başından.”
Burak gülümsedi.
“Bu, uzun sürer.”
“Vaktim var.”
“Fark ettim.”
⁂
Burak, demin keyifle anlattığı anıyı tekrar anlattı, Leyla'nın altı yaşındayken Assos limanında taş sattığı günden başladı. “Taşların üzerine tarih yazıyordu,” dedi. “Ama tarih bilgisi sınırlıydı. Birinin altında M.Ö. 3000, diğerinde M.Ö. geçen salı yazıyordu.”
Onur güldü. Aytaç kahvesini istemeden burnuna çekti. Murat öksürüğünü saklamak için yüzünü çevirdi. Ömer'in dudaklarının kenarı kıpırdadı. Burak bunu gördü ama üzerinde durmadı.
“Bir Alman turist gerçekten almak istedi. Leyla fiyatı yükseltti. Cemal Amca uzaktan gördü. Yanına gelip kendisini müze polisi olarak tanıttı.”
“Cemal Yalın?” diye sordu Ömer.
“Evet. Ciddi görünmeye çalışıyordu ama Leyla'nın annesi arkada gülmekten ağlıyordu. Cemal Amca, tarihi eser kaçakçılığının cezasını sordu. Leyla hiç düşünmeden aile indirimi istedi.”
“Turist taşı aldı mı?” diye sordu Murat.
“İki tane aldı,” dedi Burak. “Biri kendi için, biri karısı için. Leyla parayı avucunda tutup bütün öğleden sonra kimseye göstermedi.”
Ömer, “Ne yaptı?” diye sordu.
“Akşam limandaki çocukların hepsine dondurma aldı. Ama bunu iyilik olsun diye yaptığını kabul etmedi. Taş işinin reklam bütçesi olduğunu söyledi.”
Ömer'in gülüşünde bu kez yalnız eğlence yoktu. “İyiliğinin görülmesinden utanıyor.”
Burak başını salladı. “Hala öyle. Birine bir şey verirken mutlaka mantıklı bir gerekçe bulur. Sanki karşılıksız severse elindeki en büyük sırrı açıklayacak.”
Ömer karşı penceredeki Leyla'ya baktı. “Duru için yaptıklarını da borç gibi anlatıyor. Ece'yi koruduğunda arkadaşlık diyor. Burada kalmayı kabul ettiğinde anlaşma dedi.”
“Sen ne dedin?” diye sordu Aytaç.
Ömer'in gözleri karardı. “Ben de onun seçtiği kelimelerin arkasına saklandım.”
Onur fincanını masaya bıraktı. “İkiniz de sevgiyi başka isimlerle çağırmışsınız. Sonra gelmedi diye birbirinize kızmışsınız.”
“Ben ona kızmadım,” dedi Ömer.
Onur'un sesi bu kez yumuşaktı. “Kendine kızdığında odadaki herkes payını alıyor. Leyla da almıştır.”
Ömer cevap vermedi. Çünkü itiraz edemedi. Ömer bu kez gerçekten güldü. Kısa, alçak bir sesti. Yine de odadaki herkes sustu.
Onur başını Burak'a çevirdi. “Bunu bir daha yapabilir misin?”
Burak şaşırdı. “Neyi?”
“Ömer'i güldürmeyi. Biz yıllardır uğraşıyoruz.”
Murat gözlüğünü düzeltti. “İstatistiksel olarak Burak Bey'in başarı oranı rahatsız edici.”
Selim, “Yöntem belli,” dedi. “Leyla Hanım'dan söz ediyor.”
Aytaç başını Ömer'e çevirdi. “Bizim hatamız yıllardır yanlış konuyu seçmekmiş.”
Ömer'in yüzü yeniden kapandı. “Devam et.”
Burak bardağını kaldırdı. “Emredersin.”
“Emir değildi.”
“Leyla da bunu çok söylüyor.”
Ömer istemeden yeniden gülümsedi. Burak, o gülümsemenin Leyla'nın adından sonra geldiğini fark etti.
“Sekiz yaşındayken incir ağacına çıktı,” dedi. “Bir kediyi kurtaracakmış. Kedi kendisi indi, Leyla tepede kaldı.”
“Yardım istemedi,” diye devam etti Burak. “İki saat boyunca aşağıya kendisinin inmeyi seçmediğini, manzarayı beğendiğini söyledi. Annesi ağacın altında bekledi. Cemal Amca merdiveni getirdiğinde Leyla ona da kızdı.”
“Korkmuş muydu?” diye sordu Selim.
“Dizleri titriyordu,” dedi Burak. “Ama aşağıdan gören olmasın diye elbisesinin eteğini bacaklarının üzerine çekmişti. Ağlamıyordu. Yalnız konuşuyordu. Çok konuştuğunda korktuğunu o zaman öğrendim.”
Ömer'in bakışları keskinleşti. “Şimdi de öyle.”
Burak ona döndü.
“Yangından sonra eve getirdiğimde,” dedi Ömer, “susarsa korkusunu duyacağını sanıyordu. Perdeden, duvardaki tablodan, benim gömleğimin ıslandığından söz etti. Sorduğu hiçbir sorunun cevabını beklemiyordu. Yalnız sessiz kalmıyordu.”
Aytaç, Ömer'in sesindeki ayrıntıya dikkatle baktı. “Sen ne yaptın?”
“Konuşmasına izin verdim.”
“Sonra?”
Ömer bir an gözlerini kapattı. “Uyuyana kadar başında kaldım.”
Onur'un yüzündeki alışılmış mizah tamamen çekildi. “Ve uyandığında ona git dedin.”
Ömer'in çenesi kasıldı. “Evet.”
Kimse bu tek kelimeyi hafifletmedi.
“Neden?” diye sordu Murat.
“Kendisinin inebileceğine güvenmediği için.”
Ömer karşı pencerede Leyla'yı izledi. “İndi mi?”
“Hayır. Cemal Amca sırtında indirdi.”
“İtiraz etti mi?”
“Bütün yol boyunca.”
Ömer başını çok az eğdi. “Değişmemiş.”
“Değişti,” dedi Burak. “O zaman biri onu aşağı indirdiğinde yalnız öfkelenirdi. Şimdi önce neden düşeceğini düşündüğünü soruyor.”
Ömer'in yüzündeki gülümseme kayboldu. Burak sözünü yumuşatmadı. “Sana bunları kendini iyi hisset diye anlatmıyorum.”
“Biliyorum.”
“Onu tanı diye anlatıyorum. Leyla yardım istemez. Ama biri, o istemeden hayatına karar verdiğinde bunu yardım saymaz. Babası bile merdiveni ağaca dayayıp aşağıda beklerdi. Çıkıp onu sırtına alması iki saat sürdü.”
Ömer bardağındaki viskiye baktı. “Ben iki saat beklemedim.”
“Hayır.”
“İki dakika bile.”
“Hayır.”
Murat ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. “Beklemeyi eylemsizlik sanıyorsun.”
“Şirkette beklemek çoğu zaman kaybetmektir,” diye devam etti Murat. “Geciken karar para, güç ya da mevzi kaybettirir. Leyla'yla ilgili her durumda da aynı refleksi kullanıyorsun. Hemen çözmek, hemen korumak, hemen sonuç almak istiyorsun.”
“Tehdit beklemiyor,” dedi Ömer.
Selim söze girdi. “Tehdit için haklısın. Fakat Leyla tehdit değil. Güvenlik planına dahil edilecek bir unsur da değil.”
Ömer'in sesi alçaldı. “Bunu biliyorum.”
Aytaç başını iki yana salladı. “Hayır. Yeni öğreniyorsun. Bilmek başka, hayatın boyunca işe yaramış bütün yöntemleri onun yanında bırakabilmek başka.”
Ömer karşı pencereye baktı. “Bırakacağım.”
Burak hemen sordu: “O isterse mi?”
Ömer bu kez cümlenin sınavını anladı. “Yalnız o isterse.”
Burak'ın bu sakin dürüstlüğü Ömer'i öfkelendirmedi. Çünkü karşısındaki adam onu yenmeye veya aşağılamaya çalışmıyordu. Yalnız Leyla'nın dünyasında geçerli olan kuralları anlatıyordu.
“Annesi nasıldı?” diye sordu Ömer.
Burak'ın yüzü yumuşadı.
“Leyla'nın güzelliği tamamen Aylin Teyze'den. İnadı Cemal Amca'dan. Ama insanları dinlerken yüzünde oluşan o dikkat annesinindi. Biri konuşurken başka hiçbir yere bakmazdı. Sanki dünyada o anda yalnız o insan varmış gibi.”
Ömer, Leyla'nın kendisini dinlerken gözlerini hatırladı.
“Gülerken başını geriye atması da mı?”
Burak ona baktı. “Onu fark ettin mi?”
“Her şeyi fark ediyorum.”
Burak bardağından bir yudum aldı. “Belli.”
“Annesinden mi?”
“Evet. Annesi de kahkahayı saklamazdı. Cemal Amca ona bakarken bütün ciddiyetini kaybederdi. Leyla bunu hiç bilmez. Babasının annesine bakışını gördü ama ne anlama geldiğini anlayacak yaşta değildi.”
Ömer'in gözleri karşı evde, fotoğraflara bakarken gülen Leyla'daydı. “Belki hatırlamıyordur ama tanıyor.”
“Neyi?” diye sordu Burak.
“Bir erkeğin bütün ciddiyetini tek bir kadının yanında kaybetmesini.” Ömer'in sesi sakindi fakat cümlenin içindeki itiraf açıktı. “Ben ona baktığımda bazen bana neden öyle baktığımı anlamaya çalışıyor. Yabancı geldiği için değil. Çok eskiden bildiği bir şeyi hatırlayamadığı için.” Onur, Aytaç'a bakıp bu kez hiçbir şaka yapmadı. Aytaç da sessiz kaldı. Burak uzun uzun Ömer'i inceledi. “Cemal Amca ona hiçbir zaman annesinin yerine başka birini koyabileceğini düşündürmedi. Leyla aşkın sadakat tarafını ondan öğrendi. Kayıp tarafını da.”
Ömer'in parmakları bardağın üzerinde durdu. “Bu yüzden sevmenin sonunda kaybetmek olduğuna inanıyor.”
“Sadece sonunda değil,” dedi Burak. “Bazen tam ortasında. Çok mutlu olduğu bir anda yüzü değişir. Mutluluğun elinden alınacağını düşünür.”
“Biliyorum.”
“Nereden?”
“Gülerken birden susuyor. Sonra odadaki kapılara bakıyor.”
Selim sessizce başını kaldırdı. “Çıkışları kontrol ediyor.”
Ömer ona baktı. “Hayır. Kimin gideceğini.”
Odadaki sessizlik bu kez Leyla'nın çocukluğundan bugüne uzanan görünmez bir çizginin üzerine kuruldu.
“Sen anladın mı?”
“Ben de çocuktum. Yıllar sonra annem anlattı.”
Burak bir süre sustu. Karşı evde Leyla'nın yüzüne baktı.
“Bizim aileler komşu olmaktan fazlasıydı. Annelerimiz aynı yardım derneğinde çalışırdı. Babamla Cemal Amca limandaki eski motorları birlikte tamir ederdi. Yaz akşamları iki evin masası taş avluda birleşirdi. Kimin çocuğu olduğumuzun önemi yoktu. Ben Leyla'nın annesinden azar işittim, Leyla benim babamın omzunda uyudu. O yüzden ona kardeşim diyorum. Bir söz verdiğim için değil. Çocukluğumuzda ailelerimizin sınırı olmadığı için.”
Aytaç, “Aileleriniz hala görüşüyor mu?” diye sordu.
Burak'ın bakışları karşı eve kaydı. “Annem Leyla'yı hala kendi kızı gibi arar. Babam Assos'a her gidişinde Cemal Amca'nın yarım bıraktığı motora dokunur ama tamir etmez. Bitirirse sanki onun dönmeyeceğini kabul etmiş olacak.”
Murat yavaşça, “Bazı insanlar yaslarını eşyalara emanet ediyor,” dedi.
Burak başını salladı. “Leyla da annesinin tarif defterini yıllarca açmadı. Sayfalar kirlenirse annesinin el yazısı eksilecek sanıyordu.”
Ömer hemen sordu: “Şimdi açıyor mu?”
“Geçen yaz ilk kez açtı. Bir kek yaptı. Tadı berbattı.”
Onur gülümsedi. “Bunu yüzüne söyledin mi?”
“Ben söylemedim. Leyla ilk lokmada tabağı elimden aldı ve annesinin tarifte kesin bir şeyi eksik yazdığını iddia etti.”
Ömer güldü. “Kendisinin yanlış yapmış olma ihtimali yok.”
“Leyla'nın matematiğinde nadiren.”
“Yemek matematik değil,” dedi Murat.
Ömer gözlerini Leyla'dan ayırmadan, “Onun için her şey çözülebilecek bir denklem,” dedi. “Yeterince düşünürse kimsenin gitmeyeceğini, hiçbir şeyin dağılmayacağını sanıyor.”
Burak'ın yüzü ciddileşti. “Sen onun çözemediği ilk şey değilsin, Ömer. Ama ilk kez bir problemi çözmekle kendisini korumak arasında kalıyor.”
“Ben problem değilim.”
Aytaç araya girdi. “Şu anki halinle oldukça karmaşık bir problemsin.”
Ömer ona kısa bir bakış attı. Sonra Burak'a döndü. “Ben, çözmek zorunda olmadığı biri olmak istiyorum.”
Burak'ın cevabı gecikmedi. “O zaman kendini ona sonuç olarak sunma. Yanında durabileceği bir insan ol.”
Ömer sessizce dinledi. Burak'ın sahip olduğu yılları kıskanıyordu. Fakat ilk kez o yılların kendisine kapatılmadığını hissetti. Burak anılarını bir üstünlük gibi önüne koymuyor, Leyla'nın geçmişinden ona bir yer açıyordu.
“Cenazeden sonra?” diye sordu.
Burak'ın bakışları ağırlaştı.
“Leyla üç gün konuşmadı. Herkes ağlamasını bekledi. O, evdeki bütün bardakları yıkadı. Annesinin katladığı havluları yeniden katladı. Babasının kalemlerini boylarına göre dizdi. Sanki ev düzgün kalırsa onlar geri gelecekmiş gibi.”
Ömer'in gözleri karşı penceredeki Leyla'ya döndü.
“Sonra?”
Burak nefesini yavaşça verdi. “Sonra annesinin fincanını kırdı.”
Ömer'in yüzü değişti.
“Bilerek mi?” diye sordu Onur.
“Hayır. Yıkarken elinden kaydı. Küçük bir porselen fincandı. Mavi çiçekleri vardı. Leyla yere çöktü ve parçaları çıplak eliyle toplamaya başladı. Avucu kesildi. Annem durdurmak istediğinde ilk kez bağırdı.”
“Ne dedi?” Ömer'in sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçalmıştı.
“Bir şeyi yerinde tutamıyorum, dedi.” Burak bardağına baktı. “Fincandan söz etmiyordu.”
Ömer'in eli istemsizce kapandı. Leyla'nın kırılan bir bardağı toplarken parmağını kestiği o başka günü hatırladı. Onun avucunu kendi ellerinin arasına alışını, Leyla'nın canı yandığı halde önce halıya baktığını düşündü.
“Kırılan şeyler için önce kendisini suçluyor,” dedi.
“Evet.”
“Yangın için de öyle yaptı.”
Selim'in kaşları çok az çatıldı. “Kendisinin başlattığını mı düşündü?”
“Hayır. Ama orada olduğu için herkesin tehlikeye girdiğini düşündü.” Ömer'in sesi sertleşti. “Sanki bir felaketin ortasında kalması, felaketin sebebi olmasıyla aynı şeymiş gibi.”
Murat, “Sen de onu göndererek bu düşünceyi doğruladın,” dedi.
Ömer gözlerini ondan kaçırmadı. “Evet. Ona, yanımda olduğu için tehlike geldiğini söyledim. Korunması gereken kişinin kendisi olduğunu değil, uzaklaştırılması gereken sebebin o olduğunu hissettirdim.”
Onur koltuğun arkasına yaslandı. “Bunu ona böyle söyleyebilecek misin?”
“Bir gün beni dinlemek isterse.”
“Ya istemezse?”
Ömer'in cevabı ağırdı. “O zaman gerçeği söyleme ihtiyacımı da ona yüklemeyeceğim.”
“Dördüncü gece benim odama geldi. Yere oturdu. Bana, sabah uyandığında onları bir an unutup sonra yeniden hatırlamanın ihanet olup olmadığını sordu.”
Odada kimse kıpırdamadı. Burak'ın sesi alçaldı.
“On yaşındaydım. Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Ben de yere oturdum. Sabaha kadar konuşmadık.”
Ömer bardağı masaya bıraktı.
“Sabah ne oldu?” diye sordu.
“Güneş doğunca bana acıktığımı söyledi. Mutfakta tost yaptık. Ekmeği yaktım. Yine de yedi.”
“Teşekkür etti mi?”
Burak gülümsedi. “Hayır. Bir daha mutfağa girmemem gerektiğini söyledi.”
Ömer'in yüzünde acının içinden küçük bir gülümseme geçti. “İyi olduğunu belli etmemek için seni azarladı.”
“O zaman anlamadım.”
“Ben anlıyorum.” Ömer gözlerini karşı eve çevirdi. “Bana da en çok, kendisini güvende hissettiği anlarda kızıyor.”
Aytaç sakin bir sesle sordu: “Peki sen neden her öfkesini senden uzaklaşmak istediği şeklinde okuyorsun?”
Ömer uzun süre cevap vermedi.
“Çünkü ben kaldığımda insanların hayatı tehlikeye giriyor.”
Onur'un yüzü sertleşti. “Bu senin eski inancın. Leyla'nın kararı değil.”
“Sonuçları o bilmiyor.”
“O zaman anlatırsın,” dedi Aytaç. “Kararı yine o verir. Korumak adına gerçeği saklayıp sonra onun seçimine saygı duyduğunu söyleyemezsin.”
Ömer başını eğmedi. Savunmaya da geçmedi. “Haklısın.”
Murat fincanına baktı. “Bunu kayda almalıydım. Bu gece ikinci tarihi olay.”
Onur gülümsedi. “Burak Bey'in etkisi.”
Burak başını iki yana salladı. “Benim değil. Leyla'nın. Burada değilken bile hepinizi terbiye ediyor.”
Ömer ilk kez daha açık güldü. “Beni uzun zamandır ediyor.”
“Bazen yanında olmak için doğru cümleyi bilmen gerekmiyor,” dedi Burak. “Yalnız gitmemen gerekiyor.”
Bu sözün Ömer'de nereye değdiğini odadaki herkes gördü. Ömer gözlerini pencereden ayırmadan konuştu. “Ben onun odasının kapısında sabaha kadar bekleyebilirim. Konuşmadan, dokunmadan, beni affetmesini istemeden. Ama bunu istediğimi ona söylersem yine kendimi cümlenin merkezine koymuş olurum.”
Burak, “Şimdi ilk kez doğru yere yaklaşıyorsun,” dedi. “Mesele senin ne kadar bekleyebileceğin değil. Leyla'nın sen beklerken kendisini özgür hissedip hissetmeyeceği.”
Selim başını salladı. “Görünmeden güvenliğini sağlarız. Fakat varlığınızı gizlemek başka bir sorun yaratabilir.”
“Biliyorum,” dedi Ömer. “Bu da sonsuza kadar süremez.”
Aytaç, “Ne kadar sürecek?” diye sordu.
“Leyla karar verene kadar.”
“Senin burada olduğunu bilmiyor.”
Ömer'in bakışları ağırlaştı. “Bu gece bilmiyor. Yarın bilip bilmemesine ben karar vermeyeceğim.”
Burak bu cümleyi sessizce tarttı. Ömer'in gerçekten değişip değişmediğini büyük sözlerinden değil, elindeki kararı bırakabilme gücünden anlamaya çalışıyordu.
Burak viskisinden küçük bir yudum aldı. “Sana yalnız yaralarını anlatırsam Leyla'yı eksik tanırsın. O, başına gelenlerden ibaret değil. Hayatının en kötü gününden söz ederken bile sonunda yaktığım tostla dalga geçebilir.”
Ömer'in bakışları yumuşadı. “Acısını mizahın arkasına saklıyor.”
“Bazen. Bazen de mizahı gerçekten hayatta kalabildiği için yapıyor. İkisini birbirine karıştırma.”
“Nasıl ayıracağım?”
Burak karşı evde Ece'nin omzuna yaslanmış Leyla'yı gösterdi. “Güldükten sonra yüzüne bak. Hemen susuyorsa saklanıyordur. Kahkahasının ardından yeniden bir şey anlatıyorsa gerçekten iyidir.”
Ömer, sabah çocuklarla oynarken Leyla'nın durmadan devam eden kahkahasını hatırladı. “Bu sabah gerçekten iyiydi.”
“Evet. Çocuklarla çocuk olmayı hala beceriyor. Ece'yle de öyle.” Burak yeniden ona döndü. “Ece'yle ilk kez nasıl arkadaş olduklarını biliyor musun?”
“Hayır.”
“Ece sekiz, Leyla yedi yaşındaydı. Sahilde iki çocuk Ece'nin saçlarıyla dalga geçti. Leyla çocuklardan birinin terliğini denize attı.”
“Ece'nin yardıma ihtiyacı var mıydı?” diye sordu Onur.
Burak ona döndü. “Yoktu. Diğer çocuğu zaten kendisi dövüyordu.”
Onur'un yüzünde istemsiz bir hayranlık belirdi. “Kaç yaşında dövüyordu?”
“Sekiz.”
“Erken başlamış.”
Aytaç başını ona çevirdi. “Neye hayran olduğunu biraz gizlemeyi denesen?”
Onur karşı pencerede Ece'yi aradı. “Neden? O kendisini koruyabildiği için daha az korunmayı hak etmiyor.”
Bu cümle şaka bekleyen odada beklenmedik bir ciddiyet bıraktı.
Ömer, Onur'a baktı. “Sonunda doğru bir şey söyledin.”
Onur kaşlarını kaldırdı. “Aşk insanı geliştiriyor.”
“Henüz aşk olduğuna karar vermedik,” dedi Aytaç.
“Senin karar vermeni beklemiyoruz.”
Selim başını iki yana salladı. “Birbirlerini bulmaları tesadüf değilmiş. Biri terliği denize atıyor, diğeri sahibini.”
Murat ciddi bir ifadeyle ekledi: “İş bölümü başarılı.”
“Sonra ikisi de ceza aldı,” dedi Burak. “Bir hafta denize girmeleri yasaklandı. Üçüncü gün benim küçük sandalı çalıp açıldılar.”
“Çaldılar mı?”
“Leyla ödünç aldıklarını söyledi. Kürekleri almayı unutmuşlardı.”
Ömer'in yüzünde yeniden gülümseme oluştu.
“Nasıl döndüler?”
“Dönemediler. Ben yüzerek gittim. Ece kıyıya çıkınca bana teşekkür etti. Leyla, sandalı yanlış yere bağladığım için beni suçladı.”
“Korkmuş muydu?” diye sordu Ömer.
“Çok. Akıntı onları açığa sürükleyince Ece'nin elini bırakmamış. Ben yanlarına vardığımda ilk sorduğu şey Ece'nin iyi olup olmadığıydı.”
Ömer'in yüzündeki gülümseme yavaşladı. “Kendisi için ne sordu?”
“Hiçbir şey.”
Ömer arkasına yaslanmadı. Bardağına da uzanmadı. “Yangında da ilk olarak Onur'u sordu. Sonra evde kim vardı, Selim çıktı mı, Ece'ye haber verildi mi diye sordu. Kendi kolunun yandığını en son fark etti.”
Selim, “Leyla Hanım kriz anında öncelik sıralamasından kendisini çıkarıyor,” dedi.
“Bunu bir daha yapmasına izin vermeyeceğim,” dedi Ömer.
Burak hemen karşılık verdi. “Nasıl?”
Ömer cümlenin içindeki tuzağı gördü. Eski haliyle vereceği cevap hazırdı: yanında tutarak, koruma koyarak, bütün riskleri ondan önce görerek. Bu kez sustu.
Sonra, “Kendisini de düşünmesi gerektiğini hatırlatacağım,” dedi. “Ama kararını elinden almayacağım.”
Aytaç başını çok az salladı. “Daha iyi.”
Onur da ekledi: “Biraz daha çalışırsak seni insan ilişkilerine hazırlayabiliriz.”
Ömer'in bakışları ona döndü. “Kolun iyileşti galiba.”
“Henüz değil. Tehditleri yarına alalım.”
Ömer bu kez gülerken başını eğdi. Burak onu izledi.
“Onu seviyorsun,” dedi. Odadaki gülüş bir anda sessizliğe dönmedi. Yalnız daha derin bir yere yerleşti.
Ömer inkar etmedi.
“Seviyorum,” dedi.
Kelimeyi ilk kez bu kadar sade söyledi. Ne bir tartışmanın içinde savunma olarak kullandı ne de Leyla'yı yanında tutmak için. Karşılığında hiçbir şey istemediği için, cümle hiç olmadığı kadar ağırdı.
Burak gözlerini ondan ayırmadı. “Nasıl?”
Onur başını hafifçe kaldırdı. Aytaç bardağını masaya bıraktı. Murat ve Selim de susarak bekledi. Ömer önce soruyu anlamamış gibi baktı.
Burak tekrarladı. “Onu nasıl seviyorsun? İnsanlar seviyorum deyip karşısındakini kendi hayatına sığdırmaya çalışıyor. Sen Leyla'yı mı seviyorsun, onun senin yanında olduğu halini mi?”
Ömer'in bakışları yeniden pencereye döndü. Leyla uzaktaydı; sesi duyulmuyor, yalnız elleri ve yüzü görünüyordu. Yine de Ömer cevabı verirken sanki doğrudan ona konuşuyordu.
“Onu yanımda olduğu için sevmiyorum. Yanımda olmadığında da günün içindeki her şeyi ona göre fark ettiğim için seviyorum. Bir tablo gördüğümde önce onun neye bakacağını düşünüyorum. Motorda çözemediğim bir ses duyduğumda, gelip bana üç soru sorarsa cevabı bulacağımı biliyorum. Bir yemek seçerken acıyı sevmediğini, kahvesini içerken son yudumu bıraktığını, yorulduğunda saçını toplamak yerine omzunun tek tarafına aldığını hatırlıyorum.”
Sesi yükselmedi. Fakat her ayrıntıyla daha açık hale geldi.
“Onu güzel olduğu için de seviyorum. Bunu küçültmeyeceğim. Bazen yüzüne baktığımda insanın bir başka insanı yalnız bakarak incitebileceğinden korkuyorum; çünkü ona duyduğum hayranlığı olduğu gibi gösterirsem kendisini bir bakışın içinde kuşatılmış hissedebilir. Ama güzelliği, ona bakmamın sebebi değil. Dönüp yeniden bakmama engel olamadığım şey.”
Onur yavaşça nefes verdi. Murat gözlüğünü çıkarıp camlarını silmeye başladı. Aytaç'ın yüzünde şaşkınlığa benzeyen bir gurur vardı. Yıllardır tek cümleyle toplantı bitiren adamın, bir kadının kahvesinde bıraktığı son yudumu ezbere bildiğini ilk kez duyuyorlardı.
Ömer devam etti:
“Öfkesini seviyorum. Çünkü öfkelenirken bile adil olmaya çalışıyor. İnsanlara verdiği değeri saklamak için onları azarlamasını, korktuğunda çok konuşmasını, ağlamamak için çenesini kaldırmasını seviyorum. Beni seçmesini istediğim kadar, bir gün beni seçmese bile kendisini seçebilecek kadar güçlü olmasını istiyorum.”
Burak sakin bir sesle sordu: “Bunu gerçekten yapabilir misin? Seni seçmezse?”
Ömer'in parmakları bardağında sıkılaştı. “Yapmakla dayanmak aynı şey değil.”
“Kararına saygı duyarım. Yoluna çıkmam. Beni istemediği bir hayata kendimi zorla yerleştirmem.” Bir an durdu. “Ama iyi olurum diyemem. Geçer diyemem. Başka birini severim diyemem. Leyla'nın yokluğunu kabul etmek, onu içimden çıkarabileceğim anlamına gelmez. Bazı kayıplar insanın hayatından gitmez. Yalnız hayatın biçimine dönüşür.”
Oda sessizdi.
Aytaç, “Bunu daha önce hiçbirimizden duymadın,” dedi Burak'a. “Ömer sevdiğini söylediğinde bile sevgisinin ayrıntısını anlatmaz.”
Onur gözlerini Ömer'den ayırmadan ekledi: “Çünkü ayrıntı verirsen zayıflığın yerini gösterdiğini sanırsın.”
Ömer başını ona çevirdi. “Artık herkes yerini biliyor.”
Selim'in sesi sakindi. “Biliyorlar. Bu yüzden korunması gerekiyor.”
“Hayır,” dedi Ömer. “Bu yüzden özgür kalması gerekiyor. Onu yalnız zayıflığım olarak görürsem yine bir kasaya kapatırım. Leyla benim zayıf noktam değil. Bir şey uğruna zayıf kalmayı ilk kez göze aldığım insan.”
Burak, elindeki bardağı masaya bıraktı. Yüzündeki son kuşku tamamen kaybolmadı; fakat yerini dikkate bıraktı.
“Bunu ona söylemedim.”
“Biliyorum.”
“O da bilmediğini sanıyor.”
“Onu da biliyorum.”
Ömer'in bakışları sertleşmedi. “Leyla mı anlattı?”
“Hayır. Leyla senden söz etmemek için iki gündür sokaktaki çocuklarla, üst komşuyla ve bakkalla kavga ediyor.”
Onur kahkahayı bastıramadı. Burak ciddi görünmeye çalışarak devam etti. “Senden hiç söz etmemesi, bütün konuşmaların senden ibaret olduğu gerçeğini değiştirmiyor.” Ömer'in gözlerinde karanlığın içinden geçen sıcak bir şey belirdi.
“Beni özlüyor mu?”
Burak bardağını masaya bıraktı. “Onun söylemediği bir şeyi sana söylemem.”
Ömer bir an hayal kırıklığı yaşadı. Sonra başını salladı.
“Doğru,” dedi. “Sana emanet ettiği bir şeyi benden yana kullanırsan, onu korumuş olmazsın.”
Burak'ın kaşı hafifçe kalktı. “Kıskançlığın buna izin veriyor mu?”
“Kıskançlığım senden hoşlanmamak için çok sebep üretiyor.”
Onur araya girdi. “Oldukça üretken çalışıyor.”
Ömer devam etti. “Ama Leyla'nın sana güvenmesi, benim duygumdan daha önemli.”
Burak'ın Leyla'nın yanında neden güvenli bir yer olduğunu bir kez daha anladı.
“Seni sevmeye başladım,” dedi Ömer.
Burak kaşını kaldırdı. “Bunu ona söylemeden bana söylemen biraz tuhaf.”
Onur öksürükle kahkaha arasında bir ses çıkardı. Aytaç yüzünü çevirdi. Selim'in ağzının kenarı kıpırdadı. Murat ilk kez açıkça güldü.
Ömer de güldü.
Burak ayağa kalktı.
“Karşıya gel.”
Ömer'in gülümsemesi yavaşça çekildi.
“Hayır.”
“Ev küçük ama yere minder atarız.”
“Mesele yer değil.”
“Biliyorum.”
Burak bardaklarını kolunun altına sıkıştırdı. “Seni ben davet ediyorum.”
“Ev senin. Fakat benim varlığımın etkileyeceği kişi Leyla.”
“Oturur, hiçbir şey söylemezsin.”
Ömer başını iki yana salladı. “Ben o odaya girdiğimde hiçbir şey söylememem, hiçbir şeyi değiştirmediğim anlamına gelmez. Leyla beni gördüğü an kendisini ya kalmak ya gitmek zorunda hissedecek. Bu gece ikisini de düşünmeden gülebiliyor.”
Aytaç sessizce onu dinliyordu. “Sabah olsa bu cümleyi kuramazdın.”
“Sabah Burak'ı yalnızca ona yaklaşan bir adam olarak görüyordum.”
Burak kaşını kaldırdı. “Şimdi?”
Ömer dürüstçe cevap verdi. “Hala sana her dokunduğunda sinirleniyorum.”
Onur güldü. “İnsan değişirken bile ara sıra eski yerine basıyor.”
Ömer devam etti. “Ama Leyla senin yanında kendisini savunmak zorunda kalmıyor. Bunu benden daha önemli buluyorum.”
Burak'ın yüzündeki gülümseme bu kez alaycı değildi. “Bunu söylemek canını yaktı mı?”
“Evet.”
“Güzel.”
“Senden yeniden hoşlanmamaya başladım.”
“Dengeyi koruyalım.”
“Leyla beni görmek istemiyor.”
Burak pencerenin önüne geldi. Karşı salonda Leyla, Ece'nin omzuna yaslanmıştı. Duru ayaklarını onun dizlerine uzatmış, Seda fotoğrafları göstermeye devam ediyordu.
“Belki görmek isteyip istemediğini ona sormalısın.”
“Bunu bir kez yaptım. Cevabını dinlemedim.”
Burak sustu. Ömer devam etti:
“Şimdi davetsiz gidersem yine kendi isteğimi onun kararının önüne koyarım. Beni çağırmadı.”
“Çağırmasını bekleyecek misin?”
“Evet.”
“Ya çağırmazsa?”
Ömer'in bakışları Leyla'nın yüzünde kaldı.
“Bu kez git kelimesinin ağırlığını ben taşıyacağım.”
Burak uzun süre ona baktı. Sonra başını salladı.
“Peki.”
Kapıya yürüdü. Çıkmadan önce arkasına döndü.
“Ama bir şeyi bil. Leyla'nın mutlu görünmesi, canının artık yanmadığı anlamına gelmez.”
Ömer'in sesi alçaldı. “Biliyorum.”
“Nereden?”
“Gülerken gözleri arada pencereye gidiyor.”
Burak bu kez gülümsedi.
“Her şeyi fark ediyorsun.”
Ömer karşıya baktı.
“Onunla ilgili olanları.”
Burak kapıyı açtı. Onur arkasından seslendi. “Sarma kaldı mı?”
Burak dönmeden cevap verdi. “Leyla'nın arkadaşına yetecek kadar.”
“Ben neyim?”
“Karşı komşu.”
Kapı kapandı.
Ömer'in yüzündeki gülümseme birkaç saniye daha kaldı.
⁂
Burak karşı eve döndüğünde salondaki düzen tamamen bozulmuştu. Kerem ile Baran yerde kart oynuyor, Duru ikisini de hile yapmakla suçluyor, Cihan mutfakta kahve hazırlıyor, Seda koltuğun kenarında uyukluyordu. Leyla ile Ece pencerenin yanında alçak sesle konuşuyordu.
Leyla Burak'ın elindeki bardakları fark etti.
“Komşuyla barıştın mı?”
“Anlaşmaya vardık.”
“Benim adıma özür dilemedin, değil mi?”
“Dilemedim.”
“Ne konuştunuz?”
Burak kabanını astı. “Komşuluk ilişkileri.”
Leyla şüpheyle baktı. “İki bardakla mı?”
“Zorlu müzakereydi.”
Ece, Burak'ın yüzündeki ifadeyi gördü. Sonra pencerenin karşısındaki karanlık daireye baktı. Bir şey anlamış gibi oldu. Burak başını çok az iki yana salladı. Ece soru sormadı. Telefonu o anda titredi.
Onur'dan mesaj gelmişti.
Yaranı göstereceksin demiştin. Süre doldu mu?
Ece istemeden gülümsedi. Leyla bunu yakaladı. “Kim?”
“Hastane.”
“Hastane sana gülümsetecek ne yazdı?”
“Tetanos.”
Leyla kaşlarını çattı. “Tetanos mu?”
“Yeni bir bilgilendirme sistemi.”
Burak yüzünü çevirdi. Ece ona sert bir bakış attı. Onur ikinci mesajı gönderdi.
Ben karşı komşudayım. Tıbbi hizmet eve geliyor mu?
Ece'nin başı hızla pencereye döndü. Karanlık dairenin perdesinde çok hafif bir hareket vardı. Kalbi hızlandı. Onur oradaydı. Ve Ömer de. Ece, Leyla'ya baktı. Leyla yeniden Duru'nun hile tartışmasına dönmüştü.
“Eczaneye gidiyorum,” dedi Ece.
Leyla hemen, “Ne lazım?” diye sordu.
“Sargı bezi.”
“Çantanda var.”
“O başka.”
“Nasıl başka?”
Ece kabanını giydi. Kapıya yürürken Burak mutfaktan küçük bir tabak sarma getirip eline verdi.
“Komşuya,” dedi.
Ece gözlerini kıstı. “Sen çok şey biliyorsun.”
“Mesleki sır.”
Leyla salondan seslendi. “Eczaneye sarma mı götürüyorsun?”
Ece kapıyı açtı. “Kan şekerim düşmesin.”
“Beş dakika içinde dön.”
“Emredersin.”
⁂
Ece karşı dairenin kapısını çaldığında Onur açtı. Yaralı kolunu kapının arkasında saklamaya çalışıyordu. Ece içeri girer girmez sigara dumanı yüzüne vurdu. Öksürdü, gözlerini kıstı.
“Burada insan mı tütsülüyorsunuz?”
Aytaç pencereyi açtı. “Ömer kendini.”
Ömer karşı pencereden ayrılmadı. Ece'ye başıyla selam verdi. Ece de aynı biçimde karşılık verdi. Onun yüzündeki uykusuzluğu, gömleğine sinmiş dumanı ve iki gündür Leyla'dan başka hiçbir şey görmemiş bakışları tek seferde anladı. Hiçbir şey söylemedi.
Onur tabağı elinden aldı. “Bunlar benim mi?”
“Yaranı göster.”
“Önce bir tane yiyebilir miyim?”
“Hayır.”
“Beni gerçekten önemsediğini hissediyorum.”
Ece onu mutfağa götürdü. Ceviz masanın üzerinde bilgisayarlar ve güvenlik dosyaları açık olduğu için Onur mermer tezgahın kenarına oturdu. Ece, profesyonel kahve makinesinin yanında dizilmiş ilaçlara ve Onur için ayrıca hazırlanmış beslenme kutusuna bakıp Ömer'in iki günlüğüne geldiği bir yerde bile hiçbir ihtiyacı tesadüfe bırakmadığını anladı. Sonra sargıyı açtı; yüzündeki mizah yavaşça kayboldu.
“Dikişler zorlanmış.”
“Ömer'i karşı kapıdan toplarken oldu.”
“Şaka yapma.”
“Korktuğunda daha çok kızıyorsun.”
Ece ellerini durdurmadı. “Korkmadım.”
“Seni göremediğim on üç saniyede bütün hayatım boyunca korkabileceğim kadar korktum.”
Ece'nin parmakları kolunda durdu. Onur bu kez gülümsemiyordu.
“Bunu merdivende söyledin,” dedi Ece.
“O zaman anlayacak durumda değildim.”
“Şimdi anlıyor musun?”
“Hayır.” Onur'un sesi alçaldı. “Ama anlamadığım şeyden kaçmak istemiyorum.”
Ece yeni sargıyı koluna doladı. “Sen her şeyi şakaya çeviriyorsun.”
“Çünkü insanlar güldüğünde bir süre gitmiyor.”
Ece başını kaldırdı. Onur'un yüzünde alıştığı kolaylık yoktu.
“Ben gülmesem de gitmem,” dedi.
Onur bir an nefes almadı. Ece sargının ucunu sabitledi. Parmakları Onur'un bileğinde kaldı.
“Ama senden bir şey isteyeceğim.”
“Ne?”
“Beni korktuğun için sevme.”
Onur'un gözleri yüzünde ağırlaştı. “Seni korktuğum için fark etmedim. Seni kaybetmekten korktuğumda, ne zamandır fark etmiş olduğumu anladım.”
Ece bakışlarını kaçırmadı. “İkisi aynı şey değil mi?”
“Değil. Korku yalnız üzerini örttüğüm şeyi açtı.”
“Peki altında ne varmış?”
Onur ilk kez cevabı bir şakayla geciktirmedi. “Seni gördüğüm her odada önce nerede olduğunu bulmam. Bir şey anlatırken herkes gülsün diye bekleyip sen gülmediğinde cümlemi kötü sanmam. Nöbetten çıktığını bildiğim günlerde telefonuma daha çok bakmam. Bana kızdığında bile sesini duymuş olduğum için rahatlamam.”
Ece'nin parmakları bileğinde biraz daha sıkılaştı.
“Bunları ne zamandır yapıyorsun?”
“Bilmiyorum.”
“Onur.”
“Gerçekten bilmiyorum. İnsan bazen birine doğru yürüdüğünü ancak arkasına baktığında anlıyor. Ben arkama yangında baktım. Sana giden yol çoktan uzamıştı.”
Ece'nin yüzündeki sertlik yumuşadı ama tamamen kaybolmadı. “Benden ne bekliyorsun?”
“Şu anda hiçbir şey.”
“O zaman neden çağırdın?”
Onur yaralı koluna baktı. “Yara bahaneydi.” Sonra yeniden gözlerini kaldırdı. “İyi olduğunu kendi gözümle görmek istedim. Bir de yanına gelirsem Leyla'yı yalnız bırakacağını biliyordum. Bu yüzden bencilce seni buraya çağırdım.”
“En azından dürüstsün.”
“Ömer'in yanında iki gün kalınca insan hatalarını itiraf etmeye başlıyor.”
Ece istemeden gülümsedi. “Bunu da şakaya çevirdin.”
“Hayır. Yalnız korktuğum kadar ciddi olursam seni de korkutacağımı biliyorum.”
“Beni korkutan ciddiyet değil.”
“Ne?”
“Birinin bugün hissettiği şeye yarın yabancılaşması.”
Onur'un sesi alçaldı. “Ben yarın ne hissedeceğime söz veremem. Ama bugün söylediğim hiçbir şeyi yarın söylememiş gibi davranmayacağıma söz verebilirim.”
Ece onu uzun süre inceledi. “Şimdilik bu yeter.” Ece'nin bakışları dudaklarına indi, sonra yeniden gözlerine çıktı. Aralarındaki mesafe küçüldü. Onur bu kez şaka yapmadı. Ece de geri çekilmedi.
Öpüşmeleri büyük bir itiraf gibi başlamadı. Ece'nin parmakları hala bileğindeyken Onur'un alnını ona doğru eğmesi, ikisinin de son anda durup diğerine çekilebileceği bir alan bırakması ve hiçbiri o alanı kullanmayınca dudaklarının birbirine değmesiyle başladı.
Kısa sürdü.
Ama acele değildi.
Ece geri çekildiğinde Onur'un yüzünde ilk kez hazır bir cümle yoktu.
“Bir şey söyle,” dedi Ece.
Onur birkaç saniye düşündü.
“Sarmayı şimdi yiyebilir miyim?”
Ece güldü.
“İşte bu yüzden pişman olacağım.”
“Ama gitmeyeceksin.”
Ece yüzündeki gülümsemeyi saklamadı. “Beş dakika içinde dönmezsem Leyla buraya baskın yapacak.”
Onur tabağı aldı. “O zaman iki tane yemeliyim.”
⁂
Gece yarısına doğru herkes Burak'ın evinde kalmaya karar verdi. Bu karar, evde yeterli yatak olduğu için alınmadı. Hiç kimse Leyla'yı yalnız bırakmak istemediği halde bunu açıkça söylemek istemediği için alındı. Burak salonun ortasına bütün minderleri serdi. Kerem katlanır yatağı açtı ama mekanizma yarıda kilitlendi. Baran kullanım talimatını aradı. Duru, talimata ihtiyaç olmadığını söyleyip yatağın üzerine oturdu. Mekanizma bir anda açılınca Kerem duvarla yatak arasında kaldı.
Leyla gülmekten yere çömeldi.
Seda o anı fotoğrafladı.
“Yardım edin,” dedi Kerem.
“Önce fotoğraf,” dedi Duru.
Cihan yatağı kaldırdı. Baran Kerem'i kolundan çekti. Ece karşı evden döndüğünde herkes yerdeydi.
Leyla ona baktı. “Sargı bezini buldun mu?”
Ece kabanını çıkarırken, “Evet,” dedi.
“Nerede?”
“Kullandım.”
“Kime?”
Ece bir an durdu.
Burak araya girdi. “Komşunun eli kesilmiş.”
Leyla şüpheyle ikisine baktı. “Bu mahallede herkes neden gizemli?”
Ece yere serilen battaniyelerden birini düzeltti. “Sen çok soru soruyorsun.”
“Ben hukuk okuyorum.”
Işıklar kapatılmadan önce son çaylar içildi. Duru ile Kerem katlanır yatağı aldı. Seda ve Baran salonun duvar dibindeki minderleri paylaştı. Cihan tekli koltuğa yerleşti. Burak, odasını Leyla ile Ece'ye bıraktı; kendisi mutfak kapısının yanındaki dar kanepeye uzandı. Leyla buna itiraz etti.
“Ev senin.”
“İki gündür ortak mal demedin mi?”
“Bu kadar hızlı aleyhime kullanman çirkin.”
“Hukuk öğrencisiyle yaşamanın faydaları.”
Ece, Leyla'nın elinden yastığı aldı. “Yat.”
“Uykum yok.”
“Var.”
“Nereden biliyorsun?”
“Gözlerin kapanıyor.”
“Düşünüyorum.”
“Gözlerini kapatmadan düşün.”
Leyla yatağa girdi. Ece yanındaki ince döşeğe uzandı. Kapı tamamen kapanmadı. Salondan fısıltılar, battaniye hışırtıları ve Kerem'in yatağın yeniden kapanmasından korkan sesi geliyordu. Leyla uzun süre tavana baktı.
“Ece.”
“Buradayım.”
“Eczane neredeydi?”
Ece'nin gözleri karanlıkta açıldı. “Yakında.”
“Ne kadar yakın?”
“Uyu, Leyla.”
Leyla cevap vermedi. Bir süre sonra Ece onun nefesinin yavaşladığını sandı. Sonra Leyla yeniden konuştu.
“Sence biri seni seviyorsa, gitmeni söyleyebilir mi?”
Ece tavana baktı.
“Söyleyebilir,” dedi sonunda.
Leyla yüzünü ona döndü. “Bu kadar kolay mı?”
“Kolay demedim.”
“İnsan sevdiği birine git derken neyi sevmiş oluyor o zaman? Yokluğunu mu?”
Ece bir süre düşündü. “Bazen onu değil, onun başına gelebileceklerden koruduğunu sanır. Bazen kendi korkusunu sevginin önüne koyar. Bazen de sevmenin doğru yolunu bilmez.”
“Bilmiyorsa öğrenir.”
“Herkes öğrenemiyor.”
Leyla'nın sesi sertleşti. “Ömer öğrenemeyecek kadar aptal değil.”
Ece karanlıkta belli belirsiz gülümsedi. “Onu savunduğunun farkında mısın?”
“Savunmuyorum.”
“Hakaret etme hakkını kendine saklıyorsun.”
“Evet.”
Ece'nin gülümsemesi büyüdü. “Bu da bir çeşit sevgi.”
Leyla yeniden tavana döndü.
Ömer'i savunmak istemiyordu. Yalnız dünyanın onu yanlış anlamasına tahammül edemiyordu. Ne tuhaftı. Onu en çok yanlış anlayan adamı, başkalarının yanlışından korumaya çalışıyordu. Onun kötü olmadığını biliyordu. Kötü olmaması canını daha az yakmıyordu. Bazen insanı bir zalimin yaralaması daha kolaydı; nefret ederdin ve iyileşirdin. Ömer ise onu sever gibi korumuş, sevmiyormuş gibi göndermişti. Hangi gerçeğe yaslanacağını bilmiyordum.
“O zaman sevginin ne anlamı kalır?” diye sordu Leyla.
“Sevgi her şeyi doğru yapacağının garantisi değil,” dedi Ece. “Yalnız yanlış yaptığında nerenin acıyacağını belirliyor.”
“Bu çok adaletsiz.”
“Aşkın adil olduğunu sana kim söyledi?”
“Kimse. Ben öyle olmasını istedim.”
“Sen her şeyin bir hesabı olsun istiyorsun. Verdiğin kadar alabildiğin, kaldığın kadar kalındığın, sevdiğin kadar sevildiğin bir denklem.”
Leyla'nın gözleri doldu. “Bunda yanlış olan ne?”
“Hiçbir şey. Ama insanlar sayı değil. Bazen sonuç doğru olduğu halde işlem hatalı oluyor. Bazen de biri seni çok seviyor ama o sevgiyle ne yapacağını bilmediği için seni yaralıyor.”
Leyla gözlerini kapattı. “Ben yetmesini istemiştim.”
Ece sessizce sordu: “Neyin?”
“Onu seviyor olmamın. Yanında kalmam için yeterli olsun istemiştim.”
Bu itiraf, gündüz arkadaşlarının arasında söylenen özlemden daha derindi. Çünkü karanlıkta Leyla'nın gururunu saklayabileceği hiçbir yüz kalmamıştı.
“Belki o da seni sevmesinin yetmesini istemiştir,” dedi Ece.
“O beni sevmedi.”
“Bilmiyorsun.”
“Bilmek zorundayım.” Leyla'nın sesi kırıldı. “Çünkü sevdiğini düşünürsem geri dönmek isterim. Geri dönmek istersem kendime verdiğim sözü tutamam. Beni istemediğine inanmak canımı yakıyor ama ayakta tutuyor.” Ece karşı penceredeki karanlık daireyi düşündü. Ömer'in iki gündür orada oluşunu, Leyla'nın her hareketini izleyen yüzünü, masadaki izmaritleri düşündü.
Gerçeği söylemedi. Bu, onun gerçeği değildi.
“İnsan bazen ayakta kalmak için yanlış bir şeye yaslanır,” dedi yalnızca. “Ama yanlış olduğunu öğrendiğinde düşmek zorunda değilsin.”
Leyla yüzünü duvara döndü.
“İnsan bazen bilmediği bir şeyi, dayanabilmek için kesinleştiriyor,” dedi Leyla.
Ece elini uzatıp battaniyeyi omzuna çekti.
“Evet.”
Leyla da kesinleştirmişti. Ömer onu sevmiyordu. Bu cümleyi her tekrarladığında içinde bir yer parçalanıyor ama geri kalanı ayakta duruyordu. Ya yanlışsa? Ya beni sevdiği halde gönderdiyse? O zaman öfkenin altından umut çıkacaktı. Umut, acıdan daha tehlikeliydi. Acı insana yerini gösterirdi. Umut yeniden yola çıkarırdı.
Leyla uyumadı.
Karşı evde Ömer de uyumadı.
⁂
Burak gece ikiyi geçerken yeniden pencerenin önüne geldi. Karşı dairenin ışıkları hala kapalıydı. Fakat Ömer'in gölgesi camın gerisindeydi. Onur kanepede, Aytaç yerde, Selim kapının yanında, Murat masanın başında kalmıştı. Hiçbiri onu yalnız bırakmamıştı. Burak elindeki son çay bardağını kaldırdı. Ömer, masada bıraktığı viski bardağını aldı. İki adam bir sokağın iki tarafından sessizce birbirine kadeh kaldırdı.
Burak'ın arkasında, Leyla'nın kaldığı odanın kapısı açıldı.
Leyla salona çıktı. Üzerinde Ece'nin getirdiği civcivli pijaması vardı. Saçları omuzlarına dağılmıştı. Herkes uyuduğu için sessiz adımlarla pencereye yaklaştı. Burak bardağını indirdi. Ömer karanlığın içine çekilmedi. Leyla karşı binaya baktı.
“Ne var orada?” diye sordu.
Burak gözlerini Ömer'den ayırmadan cevap verdi.
“Bir komşu.”
“Barıştığın mı?”
“Sanırım.”
Leyla kollarını göğsünde birleştirdi. “Ben bugün çok mu huysuzdum?”
“Biraz.”
“Herkes beni Ömer'i özlediğim için öyle sanıyor.”
“Herkes bazen haklı olabilir.”
Leyla ona baktı. “Sen de mi?”
Burak gülümsedi. “Ben yalnız çocuklarla kavga etmenin top yüzünden olmadığına inanıyorum.”
Leyla başını pencerenin kenarına yasladı.
“Onu özlemek istemiyorum.”
Karşı dairede Ömer'in eli bardağın çevresinde kapandı.
Söylediği şey doğruydu. Onu özlüyordu ama bu özlemi istemiyordu. İnsanın istemediği bir duygu neden bu kadar kendisine ait hissedilirdi? Ömer, günün içinden çıkarıp atabileceği bir alışkanlık değildi. Onu düşünmemek için yaptığı her şeyin sonunda yine ona varıyordu. Çocuklarla kavga ederken kendisini görse gülerdi diye düşünmüştü. Sofrada bir yemek güzel olduğunda onun beğenip beğenmeyeceğini merak etmişti. Babasından söz ederken, Ömer dinleseydi hangi ayrıntıyı hatırlardı diye aklından geçirmişti. Yokluğu bile Leyla'ya birlikte bütün günü yaşamıştı.
Burak'ın sesi yumuşadı. “İstememekle özlememek aynı şey değil.”
“Biliyorum.”
“Nesini özlüyorsun?” Leyla hemen cevap vermedi. Soru, bir insanı tek bir cümleye sığdırmasını istiyormuş gibi geldi.
“Sessizliğini,” dedi sonunda.
Burak şaşırdı. “İki gündür sessizlikten kaçmıyor musun?”
“Onunki böyle değildi. Ömer sustuğunda beni yalnız bırakmıyordu. Sanki söylemediğim şeyleri de dinliyordu.” Leyla parmağını pencere pervazındaki küçük bir çatlağın üzerinde gezdirdi. “Bir de bana bakmasını özlüyorum.”
Karşı dairede Ömer nefes almayı unuttu.
Burak gözlerini ondan ayırmadı. “Nasıl bakıyordu?”
Leyla acıyla gülümsedi. “Bilmiyormuş gibi sorma.”
“Senin nasıl hissettiğini bilmiyorum.”
Leyla bu kez düşündü. “Sanki dünyadaki bütün ayrıntıları aynı anda görebilen bir adam, o an yalnız beni görmeyi seçmiş gibi. Başta rahatsız oluyordum. Sonra...”
“Sonra?”
“Sonra insan öyle görülmeye alışıyor. Başka herkesin bakışı eksik gelmeye başlıyor.”
Ömer başını çok az eğdi. Bu cümleyi duymaya hakkı olmadığını düşünmesine rağmen, içindeki bütün karanlık yerler aynı anda ışık görmüş gibiydi. Onur kanepede gözlerini açtı. Ömer'in yüzündeki ifadeyi gördü fakat kıpırdamadı. Aytaç da uyanıktı; karanlıkta tavana bakıyor, iki insanın bir sokağın iki yanından birbirine ulaşmasını sessizce dinliyordu.
“Bu seni zayıf yapmaz.”
“Beni aptal gibi hissettiriyor.”
“Neden?”
“Çünkü o beni istemedi.”
Ömer gözlerini kapattı. Onur'un bakışları Ömer'e döndü. Yüzünde ne alay ne de teselli vardı. Yalnız, arkadaşının duyduğu cümleyle yıkılışına tanık olmanın çaresizliği.
Burak ona bakıyordu. Tek bir cümleyle gerçeği söyleyebilirdi. Söylemedi.
“Belki bazı insanlar en çok istedikleri şeyi kaybetmeye, ona zarar verme ihtimalinden daha kolay dayanacaklarını sanır,” dedi.
Leyla başını kaldırdı. “Bu sevgi değil, korkaklık.”
“Bazen ikisi aynı bedende yaşıyor.”
“O zaman insan hangisine göre davranacağını seçer.”
“Evet.”
“Ömer korkusunu seçti.”
Burak'ın gözleri karşı penceredeki adama gitti. “Belki ilk kez seçiminin bedelini de kendisi ödüyordur.”
Leyla'nın sesi sertleşti. “Benim canım yanarken onun ödediği bedelle teselli olamam.”
“Olma.” Burak ona döndü. “Bir adamın pişmanlığı, senin acını silmek zorunda değil. Onu anlamak da affetmek değildir. Ben yalnızca seni sevmediği sonucuna vararak kendine yeni bir yara açma diyorum.”
“Başka hangi sonuca varabilirim?”
“Henüz hiçbirine.”
Leyla güldü ama sesinde neşe yoktu. “Belirsizlikte yaşamayı hiç sevmem.”
“Biliyorum. Altı yaşında taşların yaşını bile kesin yazıyordun.”
Leyla istemeden gülümsedi. “M.Ö. geçen salı oldukça belirgin bir tarihti.”
Karşı pencerede Ömer de gülümsedi. Leyla'nın gülümsemesi yavaşça silindi. Burak'ın birkaç dakika önce söylediği cümleye döndü. “Yine de söylediklerin ona benziyor.”
“Belki viski yüzündendir.”
“Komşuyla çok içtin demek.”
“Komşunun ihtiyacı vardı.”
Leyla karşı pencereye yeniden baktı. Hiçbir şey görmedi.
“İyi biri mi?”
Burak bu kez düşünerek cevap verdi.
“İyi olmaya çalışan biri.”
Leyla başını kaldırdı. “Bu ikisi arasında çok fark var.”
“Bazen bütün umut o farkta.”
Leyla bir süre karşıdaki karanlığa baktı.
İyi biriyle iyi olmaya çalışan biri arasındaki farkı biliyordu. İyi insan doğruyu sanki yaradılışından beri biliyormuş gibi yapardı. İyi olmaya çalışan insansa karanlığını her gün yeniden seçmemek zorundaydı. Ömer'in iyiliği kolay değildi. Belki Leyla'yı ona çeken de buydu. İçindeki bütün sertliğe rağmen ona dokunurken ellerini kontrol etmesi, gücü yettiği halde bazı anlarda geri çekilmesi, bir cümleyle herkesi susturabilirken onun öfkesini sonuna kadar dinlemesi... Sonra aynı adam kendisini göndermişti. Demek ki insanın içindeki savaş bir kez kazanılmıyordu. Her gün yeniden başlıyordu.
Bir süre yan yana durdular. Sonra Leyla ürperdi. Burak üzerindeki hırkayı çıkarıp omuzlarına bırakmak istedi. Leyla başını iki yana salladı.
“Yarın mahalle beni tamamen sahiplendiğini düşünecek.”
Burak güldü. “Karşı komşu daha büyük sorun çıkarır.”
Leyla anlamadı. Ömer anladı. Ve iki gündür ilk kez Burak'ın Leyla'ya yaklaşmasına bakarken kıskançlığının yanında başka bir duygu hissetti.
Minnet.
Burak, Leyla'yı ondan almıyordu. Ömer ona ulaşmayı öğrenene kadar, kırıldığı yerde yalnız kalmamasını sağlıyordu. Leyla odasına döndü. Burak pencerenin önünde birkaç saniye daha kaldı. Ömer bardağını yeniden kaldırdı. Burak başını eğdi.
Onur kanepeden doğruldu. “Seni özlediğini duydun.”
Ömer'in gözleri Leyla'nın kaybolduğu kapıdaydı. “Duydum.”
“Yine de gitmeyeceksin.”
“Hayır.”
Aytaç karanlıkta konuştu. “Neden? Beklediğin işaret bu değil miydi?”
Ömer başını iki yana salladı. “Özlem davet değildir.”
Onur bir süre sustu. “Bunu söyleyebilen adam iki gün önce ona nasıl git dedi?”
Ömer'in yüzündeki gülümseme söndü ama bakışları kaçmadı. “Sevdiğim için verdiğim her kararın doğru olacağını sandım.”
“Şimdi?”
“Şimdi sevginin bana yalnız sorumluluk verdiğini biliyorum. Yetki değil.”
Aytaç yavaşça doğruldu. “Bu gece burada öğrendiğin şey buysa, boşuna gelmemişiz.”
Ömer arkadaşlarına baktı. “Siz neden geldiniz?”
Onur omuz silkti. “Sana yalnız olmadığını anlatmak için.”
“Söylediniz.”
“Anladın mı?”
Ömer, karşı evde aynı şeyi Leyla'ya anlatmaya çalışan kalabalığı düşündü. İnsan bazen kendi yalnızlığına o kadar uzun süre alışıyordu ki yanında duranları görmek için başka birinin sevilişini izlemesi gerekiyordu.
“Evet,” dedi. “Geç de olsa.”
Murat, başını masanın üzerinden kaldırmadan uykulu bir sesle konuştu. “O zaman sabah kahvaltısını altı kişilik söyleyebilirim.”
Onur hemen, “Yedi olsun,” dedi. “Burak Bey'i de transfer ederiz.”
Ömer'in dudaklarının kenarı yeniden kıpırdadı. “Uyuyun.”
Ömer yeniden Leyla'nın penceresine döndü.
“Benim uykum karşı evde kaldı.”
Onur battaniyeyi omzuna çekerken güldü. “Sonunda Karahan Bey de şiir yazmaya başladı. Durum düşündüğümüzden ciddi.”
Sokağın bir yanında sevildiğini bilmeyen bir kadın, diğer yanında sevgisini söylemeye hakkı olmadığını düşünen bir adam vardı. İki ev de kalabalıktı. İkisi de yalnızdı.
Fakat o gece, aralarındaki sokak ilk kez ayrılık kadar geniş görünmedi.
(https://www.youtube.com/watch?v=X5EerChfxho Burada bunu dinleyelim mi?)
Ev, gece boyunca taşıdığı bütün sesleri yavaş yavaş bırakmıştı. Önce mutfaktan gelen tabak gürültüleri kesilmiş, sonra salondaki kahkahalar fısıltıya dönüşmüş, en sonunda herkes kendisine ayrılmamış bir yerde uyumanın çaresini bulmuştu. Kerem ile Duru katlanır yatağın yeniden kapanıp ikisini içine alacağına dair kısa bir tartışmadan sonra susmuştu. Baran'ın elinden düşen kitabı Seda yerden alıp sehpanın üzerine bırakmış, Cihan tekli koltukta başını cama yaslamıştı. Burak mutfak kapısının yanındaki kanepede, bir kolunu gözlerinin üzerine kapatarak uykuya teslim olmuştu.
Ece'nin nefesi de bir süre sonra düzenli hale gelmişti.
Yalnız Leyla uyumamıştı.
Gözlerini kapattığında gün bitmiyor, aksine bütün ayrıntılarıyla yeniden başlıyordu.
Çocukların kahkahaları, topun cama vuruşu, Burak'ın babasının sesini taklit edişi, annesinin adı söylenirken salona çöken o kısa sessizlik... Arkadaşlarının çevresinde oluşturduğu sıcaklık, mutfağın birbirine karışan kokuları, aynı anda konuşan insanların sesleri...
Ve bütün bunların arasındaki eksiklik.
Ömer'in yokluğu, gün boyunca hiçbir şey söylemeden onunla birlikte dolaşmıştı. Masada kendisine ayrılmamış bir sandalye, şarkıların arasında duyulmayan bir ses, herkes gülerken dönüp bakmak istediği boşluk gibi. Leyla bunu kabul etmek istemiyordu. Bir insanın yokluğu bu kadar yer kaplamamalıydı. Hele o insan, gitmesini kendi ağzıyla istemişse. Gururu ona aynı cümleyi tekrar tekrar hatırlatıyordu: Ömer onu göndermişti.
Kalbi ise her seferinde başka bir ayrıntıyla karşılık veriyordu. Ömer'in korktuğunda sertleşen çenesiyle. Leyla'nın üzerine battaniye çekerken yüzünde oluşan dikkatle. Bir odanın içinde herkes varken bile yalnız onu görmesiyle. Adını söylerken sesinin fark etmeden yumuşamasıyla.
İnsan bazen bir başkasının kendisini sevmediğine inanmak için, sevildiğini hissettiği bütün anları tek tek öldürmek zorunda kalıyordu. Leyla iki gündür bunu yapıyordu.
Her hatıranın karşısına o tek kelimeyi koyuyor, bütün güzel şeylerin üzerini onunla örtüyordu.
Git.
Ömer'in ağzından çıkan küçücük bir kelime, aralarında yaşanmış her şeyden daha yüksek sesle konuşuyordu.
Leyla yatakta doğruldu. Odanın havası birden dar gelmişti. Göğsünün ortasında biriken ağırlık, nefes aldıkça büyüyordu. Ece'yi uyandırmamak için yavaşça kalktı. Ayaklarını soğuk zemine bastığında ürperdi. Üzerindeki pijamanın kollarını avuçlarının üzerine kadar çekti ve kapıya yöneldi.
Salondan geçerken herkesin yüzüne ayrı ayrı baktı. Onu yalnız bırakmamışlardı.
Gün boyunca bir an bile kendi sessizliğine düşmesin diye evi insanla, yemekle, kahkahayla doldurmuşlardı. Şimdi yerlerde, koltuklarda, birbirlerine değen battaniyelerin altında uyuyorlardı.
Leyla onları sevdi. O kadar sevdi ki boğazındaki düğüm daha da büyüdü.
Çünkü insan çok sevildiği bir gecede bile başka birini özleyebiliyordu. Kalbin en büyük nankörlüğü buydu belki. Kendisine verilen bütün sevgiyi görüyor, yine de verilmemiş olanın peşinden gidiyordu.
Balkon kapısını açtı.
Soğuk hava yüzüne değdiğinde derin bir nefes aldı.
Burak'ın evinin balkonu dardı. Eski binanın cephesinden sokağa doğru taşan, siyaha boyanmış demirleri yer yer paslanmış küçük bir alandı. Köşede içinde yalnızca kuru toprak kalan iki saksı, duvarın kenarında katlanmış bir sandalye duruyordu. Gündüzün kalabalığı bu balkona hiç uğramamış gibiydi. Burası evin geriye kalan tek sessiz yeriydi.
Leyla kapıyı arkasından kapatmadı.
İçeride uyuyan insanların sıcaklığıyla gecenin soğuğu arasında durdu.
Sokağa baktı.
Galata, gecenin bu saatinde başka bir şehre dönüşüyordu. Gündüz birbirine çarpan sesler çekilmiş, geriye taş duvarların gölgeleri kalmıştı. Yağmurdan ıslanan kaldırım, sokak lambalarının ışığını kırık bir ayna gibi taşıyordu. Saçaklardan düşen su damlaları, sessizliğin içinde düzenli aralıklarla duyuluyordu.
Çocukların kale yaptığı çöp kutuları hala karşılıklı duruyordu. Leyla'nın terliğiyle çizdiği hayali çizgi yağmurun altında silinmişti. Sabah orada, tek çorapla kaldırımın üzerinde zıplarken ne kadar çok güldüğünü hatırladı. Çocuklarla top için pazarlık etmiş, hile yapmış, yakalanınca suçu çöp kutusuna atmıştı. Birkaç dakika boyunca yangını, korkuyu, Ömer'i, git kelimesini unutmuştu.
Şimdi sabahki Leyla ona çok uzaktı. Sanki o kadın başka bir hayata aitmiş, gece olunca yerini yeniden asıl sahibine bırakmıştı.
Leyla ellerini balkon demirlerinin üzerine koydu.
Soğuk metal avuçlarının içine işledi.
Karşı binaya bakmaması gerektiğini biliyordu.
Yine de baktı.
İnsanın kendisine verdiği bazı sözler, kalbin ilk hareketinde bozuluyordu.
Karşı dairenin pencereleri karanlıktı. Perdeler tamamen kapanmamış, içerideki siyahlığın daha yoğun görünmesine neden olmuştu. Balkon boştu. Camda hiçbir gölge yoktu. Leyla birkaç saniye oraya baktıktan sonra gözlerini indirdi. Ne beklediğini bilmiyordu.
Aralarındaki sokağın, Ömer'in tek bir bakışıyla yok olmasını mı?
Bu olmayacaktı.
Çünkü Ömer onun nerede olduğunu bilmiyordu.
Belki şimdi kendi evindeydi. Belki çalışma odasında, önündeki dosyalara eğilmişti. Belki Leyla gittikten sonra hayatı eski düzenine çoktan dönmüştü. Kahvesini aynı saatte içmiş, telefonlarına cevap vermiş, gömleğinin kolunu aynı kusursuzlukla düzeltmişti. Belki Leyla'nın yokluğu, onun evinde hiçbir eşyanın yerini değiştirmemişti. Bu düşünce, gün boyunca bastırdığı her şeyden daha ağır geldi. Leyla'nın parmakları demire daha sıkı kapandı.
Kendisini Ömer'in evinde bıraktığı boşlukla karşılaştırdı. Bir fincan, bir battaniye, kış bahçesindeki yarım kalmış Lego, belki banyoda unutulmuş bir saç tokası...
İnsanın bir başkasının hayatında ne kadar yer kapladığını, gittikten sonra kalan eşyalarla ölçmek mümkün değildi. Yine de Leyla, Ömer'in evinde kendisinden geriye ne kaldığını düşündü.
Sonra asıl korkusuyla karşılaştı.
Ya hiçbir şey kalmadıysa?
Ya Ömer onu gönderdikten sonra arkasından bakmamışsa?
Leyla başını eğdi.
İlk yaş, izin istemeden yanağından indi.
Onu hemen silmedi.
Belki fark etmedi. Belki fark ettiği halde elini kaldıracak gücü bulamadı. Gözlerinde biriken yaşlar sokağın ışıklarını dağıttı; karşıdaki pencereler birbirine karışan karanlık lekeler haline geldi.
Bir damla daha düştü.
Ardından bir başkası.
Leyla ağlamaya başladığı an parçalanmadı. Tam tersine, önce daha da dikleşti. Omuzlarını geriye aldı, çenesini kaldırdı, nefesini düzene sokmaya çalıştı. Bedeni, gururunun yıllardır ezberlettiği biçimde acıyı saklamaya hazırlanmıştı.
Fakat o gece gururu da yorgundu.
Gün boyunca onu ayakta tutmuş, her soruya cevap vermiş, her bakışı savuşturmuş, Ömer'in adı ağzından çıktığında bile sesinin kırılmasına izin vermemişti. Şimdi herkes uyurken, kimsenin kendisini görmediğini sandığı bu balkonda taşıdığı yükü bırakmak istiyordu.
Leyla dudaklarını birbirine bastırdı.
Boğazından küçük, kırık bir ses çıktı.
O tek ses, tuttuğu bütün yaşların önünü açtı.
Yüzünü ellerinin arasına aldı. Omuzları sarsıldı. Ağlaması yüksek değildi; evdekileri uyandırmamak için nefesini kesiyor, her hıçkırığı göğsünün içinde boğmaya çalışıyordu. Fakat susturulan acı küçülmüyor, bedende kendisine başka yollar buluyordu. Dizleri güçsüzleşiyor, parmakları titriyor, nefesi her seferinde biraz daha yarım kalıyordu.
Leyla Ömer'e ağlıyordu.
Ama yalnızca onu özlediği için değil.
Onu hala sevdiği için kendisine kızdığı için.
Ömer'in sevgisine inanmak istediği halde, gitmesini söylediği o ana ihanet edemediği için. Bir adamın bütün davranışları sevgiye benzerken tek bir cümlesinin neden sevgisizlik kadar kesin olduğunu anlayamadığı için.
Belki en çok da Ömer'in onu sevmediğine inanmak zorunda olduğu için ağlıyordu.
Çünkü başka türlü gidemezdi.
Ömer'in onu sevdiğine dair küçücük bir ihtimali kabul ederse, sabah olduğunda kendi ayaklarıyla o eve dönmek isteyecekti. Karşısında durup neden yaptığını soracak, sesindeki ilk çatlağa tutunacak, gözlerinde kendisine ait bir şey görürse bütün öfkesini kaybedecekti.
Leyla bunu biliyordu.
Kendisini korumak için Ömer'in sevgisizliğini seçmişti.
İnsan bazen iyileşmek için gerçeğe değil, dayanabileceği yalana ihtiyaç duyuyordu. Fakat yalanlar gündüz daha güçlüydü.
Gece, insanın inandığı her şeyin sesini kısıyordu.
Karşı dairede Ömer, Leyla balkona çıktığı anda ayağa kalkmıştı.
Aslında hiç oturmamıştı. Gecenin büyük kısmını pencerenin önünde geçirmiş, arkadaşlarının sesleri birer birer sustuktan sonra karanlık salonun içinde yalnızca Leyla'nın bulunduğu odayı izlemişti. Onun uyuyup uyumadığını bilmiyor, bilmeye hakkı olmadığını kendisine tekrar ediyordu.
İki gündür kendisini aynı çizginin gerisinde tutuyordu.
Leyla'nın yakınında kalacak ama hayatına girmeyecekti.
Onu koruyacak ama karşısına çıkmayacaktı.
Özleyecek ama özlemini Leyla'nın omuzlarına koymayacaktı.
Bu kararların her biri uzaktan bakıldığında soğukkanlı görünüyordu. Oysa Ömer, her dakika başka bir dürtüsünü elleriyle boğuyordu. Karşı kapıya gitmemek, Burak'ın evine girmemek, Leyla güldüğünde o gülüşün içinde kendisine bir yer aramamak için durmadan kendisiyle mücadele ediyordu.
Leyla balkona çıktığında ilk yaptığı şey gölgelerin içine çekilmek oldu.
Onu görmemeliydi.
Bu gece ilk kez yüzünde rahat bir gülümseme belirmiş, çocuklarla oynarken gözlerindeki korku kaybolmuş, arkadaşlarının arasında omuzları gevşemişti. Ömer kendi varlığını yeniden o huzurun ortasına bırakmayacaktı.
Sonra Leyla karşı binaya baktı.
Doğrudan onun bulunduğu pencereye.
Ömer'in göğsünün ortasında iki gündür taşıdığı bütün ağırlık bir anda yer değiştirdi.
Leyla onu görmüyordu.
Yine de bakıyordu.
Ömer nefesini tuttu.
Onun yüzünde kendisini aradığını düşünmek bile kendisine verilmemiş bir hakkı almak gibi geldi. Belki yalnızca karanlığa bakıyordu. Belki sokağı izliyordu. Belki gözleri tesadüfen o pencereye dönmüştü.
Ömer umut etmeye cesaret etmedi.
Leyla başını eğdiğinde ilk yaşın yanağına inişini gördü.
Bir adım attı.
Sonra durdu.
İçindeki her şey ona gitmesini söylüyordu. Merdivenleri inmesini, sokağı geçmesini, Burak'ın kapısını çalmasını, Leyla'nın karşısına çıkıp ona git derken söylediği bütün yalanları tek tek geri almasını.
Fakat Leyla'nın hayatına bir kez daha kendi iradesiyle giremezdi.
Ömer ellerini iki yanında yumruk yaptı.
Bekledi.
Belki Leyla içeri dönerdi. Belki yalnız kalmak istemişti. Belki ağlamasını hiç kimseye, özellikle de ona göstermek istemiyordu. Sonra Leyla'nın yüzü ellerinin arasına kapandı.
Omuzları ilk kez sarsıldığında Ömer'in bütün bedeni gerildi.
İkinci kez sarsıldığında bulunduğu yerde kalmak için pencerenin kenarına tutundu.
Üçüncüsünde dayanamadı.
Çünkü sevdiği kadının acısına saygı duymakla onu karanlığın arkasından seyretmek arasında bir sınır vardı. Ömer o sınırın nerede başladığını, Leyla ağlarken kendisini saklamanın artık sabır değil korkaklık olduğunu anladığı anda gördü.
Balkon kapısına yürüdü.
Onur, kanepenin üzerinde gözlerini açtı.
Ömer'in nereye gittiğini sormadı. Yüzüne bir kez baktıktan sonra sessizce başını yeniden yastığa bıraktı. Bazı anlarda bir insanı durdurmak sadakat değildi. Yanlış yaptığı yerde yanında kalmışlardı. Şimdi doğru olanın eşiğine geldiğinde de yolundan çekilmeleri gerekiyordu.
Ömer balkon kapısının koluna uzandı.
Parmakları metalin üzerinde bir an durdu.
Kapıyı açtığında her şey değişebilirdi.
Leyla onu burada gördüğü için öfkelenebilirdi. İzlenmiş hissettiği için kendisinden daha da uzaklaşabilirdi. Yüzünü çevirip içeri girebilir, kapıyı kapatabilir, sabah olduğunda bu evden de ayrılabilirdi.
Ömer bütün ihtimalleri düşündü.
Sonra Leyla'nın karşı balkonda tek başına ağlayan haline baktı ve ilk kez sonucu kontrol etmek istemedi.
Kapıyı açtı.
Rayların üzerinde ilerleyen camın hafif sesi sessiz sokağa yayıldı.
Leyla'nın omuzları bir anda durdu.
Başını kaldırmadı.
Ellerini yüzünden çekmedi.Fakat sesin geldiği yeri anlamıştı. Bedeni, zihninden önce tanımıştı onu. Bir insanın varlığı bazen sesinden, bazen kokusundan, bazen de yalnızca dünyadaki sessizliğin değişme biçiminden anlaşılırdı.
Ömer balkona çıktı.
Gece rüzgarı gömleğinin yakasını hareket ettirdi. Kolları dirseklerine kadar sıvalıydı. Üzerinde iki gündür taşıdığı yorgunluk vardı. Saçlarının kusursuz düzeni bozulmuş, yüzündeki sertlik uykusuzluğun altında daha keskin hale gelmişti.
Fakat gözleri...
Leyla'ya baktığı anda yüzünde kendisine ait ne kadar savunma varsa hepsini bıraktı.
Balkon demirine yaklaşmadı.
Sokağı geçmeye çalışır gibi öne eğilmedi.
Adını söylemedi.
Yalnızca orada durdu.
Leyla ellerini yüzünden yavaşça indirdi.
Gözleri önce karşı balkonun karanlığındaki silüeti buldu. Uzun boyunu, omuzlarının tanıdık çizgisini, hareketsiz duruşunu gördü. Kalbi, zihninden daha önce tanıdı.
Nefesi kesildi.
Başını biraz daha kaldırdı.
Ömer'in yüzü sokak lambasının ulaşamadığı yerdeydi ama Leyla onu görmek için ışığa ihtiyaç duymadı. Çenesinin nasıl gerildiğini, sağ elinin yanında nasıl kapandığını, kendisini tutmak için bütün bedenini nasıl hareketsiz bıraktığını biliyordu.
Ömer'di.
Birkaç metre ötesinde, başka bir evin balkonunda duruyordu.
Leyla'nın yüzündeki acının arasından önce şaşkınlık geçti.
Ardından gün boyunca anlam veremediği bütün ayrıntılar birbiri ardına yerini buldu.
Burak'ın viskiyle gittiği komşu.
Ece'nin anlamsız eczane bahanesi.
Karşı pencerede ara sıra görünen sigara ateşi.
Burak'ın karşı binaya bakarken yüzünde oluşan o tuhaf sükunet.
Ömer buradaydı.
Belki saatlerdir. Belki Leyla'nın çocuklarla kavga edişini görmüştü. Belki mutfakta kahkahalarla yere düşmesini, Cihan'ın getirdiği tencereyi elinden alışını, Burak'ın omzuna yaslanmasını izlemişti. Belki onu bütün gün görmüş, yine de yanına gelmemişti. Bu düşünce Leyla'nın içindeki özleme öfke karıştırdı.
Gözlerinden yaşlar akmaya devam ederken çenesini kaldırdı. Ağladığını saklamadı. Elleriyle yüzünü kapatmadı. Ömer'e, kendisinden geriye bıraktığı şeyi gösterir gibi baktı.
Ömer o bakışın altında kıpırdamadı.
Leyla'nın yüzündeki her duygu ona ayrı ayrı ulaşıyordu. Şaşkınlığı, kırgınlığı, görülmüş olmanın öfkesi, onu burada bulmanın istemsiz rahatlığı...
Ve hepsinin altında saklanan o yorgun özlem.
Ömer'in parmakları balkon demirine kapandı.
Leyla bunu gördü.
Onun da dayanmadığını ilk kez anladı.
Ömer'in yüzü sakindi. Fakat bu sakinlik huzurdan değil, içinde kopan her şeyi Leyla'nın üzerine bırakmamak için gösterdiği çabadan oluşuyordu. Gözlerinin çevresindeki yorgunluk, iki günün değil çok daha uzun bir kaybın izini taşıyordu.
İkisi de konuşmadı.
Aralarında yalnızca bir sokak yoktu.
Ömer'in söylediği git kelimesi vardı.
Leyla'nın kapıdan çıkarken arkasına bakmayışı vardı. Korku, gurur, yanlış kararlar, söylenmeyen sevgi ve ikisinin de kendi içinde büyüttüğü yalanlar vardı.
Yine de o an bütün bunların üzerinden birbirlerine bakıyorlardı.
Leyla, Ömer'in gözlerinde kendisini gördü.
Ağlamaktan kızarmış yüzünü, dağılmış saçlarını, Ömer'in iki gündür sakladığı her şeyin merkezinde duran kadını gördü. Sevilmediğine inanmak için kurduğu bütün cümleler, o bakışın karşısında ilk kez güçsüz kaldı. Çünkü hiçbir insan, istemediği birine böyle bakmazdı.
İnsanın gözleri bazen ağzının söylediği yalanı taşıyamıyordu.
Leyla'nın dudakları aralandı ama sesi çıkmadı.
Ömer bir adım attı.
Yalnızca bir adım.
Balkon demirine kadar geldi ve durdu. Daha ileri gidemeyeceğini ikisi de biliyordu. Aralarındaki sokağı geçmek kolaydı; Ömer birkaç saniye içinde karşı kapının önünde olabilirdi.
Fakat asıl mesafe kaldırım taşlarından oluşmuyordu.
Bu yüzden yerinde kaldı.
“Ne zamandır buradasın?” diye sordu Leyla.
Sesi ağlamaktan incelmişti. Gece, kelimelerini alıp karşı balkona taşıdı.
Ömer yalan söylemeyi düşünmedi.
“Gittiğinden beri.”
Leyla'nın parmakları balkon demirinin üzerinde kapandı. Cevabı beklemişti belki. Yine de duyduğunda hazır değildi.
“İki gündür mü?”
“Evet.”
“Beni izledin.”
Bu bir soru değildi.
Ömer başını eğmedi. “Evet.”
“Neden?”
Ömer'in verebileceği yüzlerce cevap vardı.
Güvenliğini sağlamak için diyebilirdi. Yangından sonra tehlikenin geçmediğini, düşmanlarının hala dışarıda olduğunu, Selim'in sokağı kontrol ettiğini, karşı binanın görüş açısının daha uygun olduğunu anlatabilirdi. Bunların hepsi doğruydu. Fakat hiçbiri gerçeğin tamamı değildi.
“Çünkü gitmeni söyledim,” dedi, “ama gittiğin bir dünyada nasıl duracağımı bilmiyordum.”
Leyla'nın gözlerinden yeni yaşlar süzüldü.
Ömer'in sesi yükselmedi. Her kelimeyi, onun üzerine yük olmaması için dikkatle bıraktı.
“Yanına gelmedim. Seni çağırmadım. Kararını değiştirmeye çalışmadım. Bunların hiçbirini yapmamış olmam doğru davrandığım anlamına gelmiyor. Yalnızca aynı yanlışı bir daha yapmamaya çalışıyorum.”
“Karşı eve taşınarak mı?”
Ömer, sorunun içindeki kırgın alayı kabul etti. “Senden uzaklaşmayı beceremeyerek.”
Leyla kısa bir nefes aldı. Gülmekle ağlamak arasında kalan o ses, Ömer'in göğsüne saplandı.
“Sen her şeyi becerirsin sanıyordum.”
“Ben de.”
“Neyi beceremedin?”
Ömer'in bakışları yüzünden ayrılmadı.
“Sensiz kalmayı.”
Sokak yeniden sustu.
Leyla bu cümleyi istediğini kendisine bile söylememişti. Şimdi duyduğunda içine huzur değil, daha büyük bir acı yayıldı. Çünkü bazı sözler yarayı kapatmıyor, yalnızca yaranın neden bu kadar derin olduğunu açıklıyordu.
“Yine de git dedin.”
''Evet.''
“Bunu neden yaptığını şimdi anlatma.”
Ömer'in dudakları kapandı.
Leyla onun susmasına kızmadı. İlk kez söylediği bir sınırın anında kabul edildiğini gördü.
“Özür de dileme,” dedi. “Bu gece değil.”
Ömer'in parmakları demirin üzerinde biraz daha sıkılaştı. “Peki.”
“Gelmemi de isteme.”
Bu kez cevap vermesi daha uzun sürdü.
Leyla, onun içindeki bütün isteğin yüzüne vurduğunu gördü. Ömer'in tek bir kelimeyle kendisini çağırmamak için nasıl direndiğini, o kelimeyi söylememek uğruna nefesini nasıl tuttuğunu fark etti.
“İstemeyeceğim,” dedi sonunda.
Leyla'nın sesi kırıldı. “Ama istiyorsun.”
Ömer gözlerini ondan kaçırmadı.
“Hayatımda hiçbir şeyi bu kadar istemedim.”
Leyla ağlamaya devam etti.
Ömer de bakmaya. Aralarındaki mesafe kapanmadı.
Hiçbiri diğerine doğru yürümedi. Hiçbir kapı açılmadı, hiçbir özür kabul edilmedi, hiçbir yara iyileşmedi.
Fakat o gece ilk kez Ömer sevgisini bir karar gibi Leyla'nın önüne koymadı.
İlk kez Leyla da onu sevmediğine dair kendi yalanının arkasına saklanmadı.
İki ayrı balkonda, iki ayrı karanlığın içinde, birbirlerine ulaşmadan birbirlerinin yanında kaldılar.
Leyla'nın gözlerinden yaşlar indikçe Ömer'in yüzündeki kontrol biraz daha inceldi. Onu susturmak, sarılmak, gözyaşlarını elleriyle silmek için duyduğu bütün isteği bulunduğu yerde taşıdı.
Leyla bunu gördü.
Belki sevgi bazen gitmemek değildi.
Bazen gidebilecekken kalmak da değildi.
Bazen aradaki bütün mesafeyi geçebilecek güce sahipken, sevdiğin insan çağırmadığı için olduğun yerde durabilmekti.
Leyla başını balkon demirine yasladı.
Ömer de karşısında kaldı.
Gece ikisinin çevresinde yavaşça derinleşti.
Ve aralarındaki sokak, ilk kez onları ayıran bir mesafe gibi değil, birbirlerine zarar vermeden sevebilmeyi öğrenmeleri için bırakılmış dar bir boşluk gibi göründü.
''Leyla, aşağı insene. Beş dakika.''
Bölüm etkileşimi
